REKOMENDACJE

Dlaczego uważam, że warto tę książkę przeczytać? Chociaż nie byłem w Winnicy w trakcie Pocałunku Nieba ani razu, miałem na bieżąco kontakt z pastorem Wojtkiem Walaszczykiem od samego początku i w trakcie, gdy to się działo. Słuchałem relacji i oglądałem nagrania ze spotkań. Jestem przekonany, że Pan Bóg w szczególny sposób nawiedził ich w ciągu tych zaledwie kilku dni specjalnych spotkań. Świadectwo o tym, co się wydarzyło, będzie dla Ciebie zachętą, bo jeśli Bóg mógł nawiedzić wspólnotę w Rybniku, dlaczego nie miałby tego samego zrobić dla Ciebie, dla Was? Niech ta opowieść wzbudzi w Tobie głód większej obecności Bożej i doprowadzi do spotkań z Nim – posłanym na ziemię Duchem Świętym. Ten głód to jeden z warunków Bożego nawiedzenia. Według mnie zasadniczy i właściwie wystarczający. Kiedy coś takiego się dzieje, to zazwyczaj zadajemy sobie pytanie, co oni zrobili, że przyszło takie błogosławieństwo? Jak bardzo usilnie modlili się, jakim sposobem to „ściągnęli” na ziemię, czym sobie na to „zasłużyli”? Uważam to pytanie za błędne. Uważam, że nie dlatego doświadczyli Bożego dotknięcia, ponieważ jakoś szczególnie wołali do Boga lub w jakiś inny sposób „zasłużyli” na nie. Sądzę, że raczej chodziło o to, że się doskonale nadawali, aby takie poruszenie przyjąć. Bóg wiedział, że je przyjmą i wykorzystają właściwie. To jest istota sprawy: głód większej Bożej obecności i gotowość przyjęcia osoby Ducha Świętego. Przyjęcia Go z należnym Jemu szacunkiem, który przysługuje Bogu przebywającemu pomiędzy ludźmi.

Więcej cennych uwag i wskazówek dotyczących współpracy z Duchem Świętym znajdziesz w treści tej książki. Zachęcam do lektury. Niech głód Boga, Jego obecności i mocy napełni Twoje serce!

Andrzej Nędzusiak,

Kościół Boży w Chrystusie

Książka pt. „Pocałunek Nieba” to opis duchowego nawiedzenia Kościoła, który zapragnął więcej obecności Ducha Świętego w swoim życiu.

Nie możemy zorganizować „Bożego nawiedzenia”, ale możemy tak ustawić nasze żagle, że kiedy Bóg zdecyduje zesłać z nieba swój wiatr, będziemy mogli go w nie złapać. Proste przesłanie w tej kwestii brzmi zatem tak: duchowe ożywienie przychodzi od Boga. On jest jego jedynym źródłem, istotą (treścią, kwintesencją) oraz poręczeniem jego autentyczności. Takie nawiedzenie zmienia życie ludzi, a przez to również i Kościół.

Pocałunek Nieba, jakiego doświadczył Kościół Winnica, to nie emocje czy wypracowana ekscytacja, to raczej duchowe poruszenie, które przynosi świadomość nieustannej Bożej obecności. Ono pochodzi od Boga, jest dla Niego i pokazuje nam Jego naturę i chwałę. On zastosuje każde możliwe działanie, aby powołać je do bytu.

Polecam książkę „Pocałunek Nieba”, ponieważ byłem naocznym świadkiem cudownej Bożej obecności w tym Kościele, prowadząc tam wykłady na konferencji „Power Bank” poświęconej darom Ducha Świętego. Ten czas był dla mnie inspiracją.

Życzę pastorowi Wojtkowi oraz całej Wspólnocie kontynuacji oraz doświadczania Bożego ognia w codziennym życiu i służbie. Pamiętajcie: CIĄGLE JEST WIĘCEJ!

Leszek Mocha, Pastor Kościoła Zielonoświątkowego
„Oaza” w Jastrzębiu Zdroju oraz prezbiter Naczelnej
Rady Kościoła Zielonoświątkowego w RP

Kiedy pierwszy raz miałem możliwość spotkać pastorów Wojtka i Olę Walaszczyków, od razu wiedziałem, że są to ludzie, którzy mają głębokie pragnienie doświadczania Bożej obecności oraz którzy są spragnieni czegoś więcej niż tylko niedzielnego nabożeństwa. Czuło się od nich pasję i głód Ducha Świętego i Jego realności. 

Książka „Pocałunek Nieba” to próba opisu tego, co wydarzyło się, kiedy niebo nawiedziło Centrum Chrześcijańskie Winnica w Rybniku. Dlaczego używam stwierdzenia, że jest to „próba opisu”? Ponieważ te wszystkie niezwykłe rzeczy, które rozpoczęły się podczas jednego listopadowego weekendu 2018 roku, wykraczają poza schematy, a doświadczenie płynące ze spotkania Boga z człowiekiem wykracza poza ludzkie zrozumienie i jest wręcz niemożliwym, aby przekazać wszystko to, co tam się wydarzyło.

Dzień, w którym to wszystko się zaczęło, był dniem, podczas którego miałem przywilej tam usługiwać podczas niedzielnego nabożeństwa. To, czego tam doświadczyliśmy, przekroczyło ludzkie zrozumienie. Był to początek niezwykłego okresu, który przyniósł niezwykłe zmiany w życiu wielu ludzi. Jestem wdzięczny Duchowi Świętemu, że włożył w serce pastorowi Wojtkowi pragnienie, aby to wszystko opisać.

Książka ta zabierze Cię na głębiny z Duchem Świętym, pokaże, jakiego przyśpieszenia w sferze ducha doznają ludzie tworzący Kościół, kiedy zaczynają współpracować z Duchem Świętym, oraz rozpali w Tobie głębokie pragnienie poszukiwania intymności z Panem. Gorąco pragnę i wierzę, że podczas tej lektury całe niebo Cię nawiedzi, zmieniając Twoje życie o 180 stopni!

Jakub Kamiński, ewangelista

Bóg budzi nas do tego, byśmy poznali, kim On jest, w głębszy i bardziej doświadczalny sposób.

Niniejsza książka jest próbą opisu tego, czego tak naprawdę nie można do końca zwerbalizować - wyjątkowego spotkania ludzi z Jego obecnością, Duchem Świętym i proroczą zapowiedzią tego, co ma się stać z udziałem Kościoła w następnych miesiącach i latach. Zawarte są tutaj świadectwa ludzi, którzy doświadczyli tego, co nadprzyrodzone, Bożej mocy i  namaszczenia, które zmieniło ich życie na zawsze. Czy nie tego pragniemy? Jego realności, która zmienia nas od wewnątrz i jest tak konkretna, rzeczywista; smutek zamienia w taniec, wyschnięte serca w nawodniony ogród.

To zaproszenie do szukania i wiary jest dla nas dostępne. Kiedy? Może stanie się to przy czytaniu i modlitwie w następnych dniach. Czy to nie byłoby wspaniałe? Oczekuj Go i wiedz, że On chce się spotkać z Tobą bardziej, niż myślisz.

Czy ta książka jest godna polecenia? Oczywiście, że tak, ale jest też niebezpieczna. To, co jest tu napisane, może zaniepokoić i postawić ogromne wyzwanie, czy jesteś na to gotów?

Nie myślę, że po przeczytaniu tej publikacji pozostaniesz taki sam, raczej tęsknota zaleje Twoje serce i pragnienie Jego   chwały będzie Twoim udziałem.

Dlaczego? Ta książka jest autentyczna, szczera, nie ma tam naciągania. Jeśli chcesz świętego spokoju, to nie czytaj… No, może przeczytaj, ale wiedz, że Twój spokój zostanie zburzony. Zaczniesz pragnąć i nie będziesz wiedział dlaczego… i co się to z Tobą dzieje. Spotkanie z realną Bożą obecnością bardzo zmieniło moje życie. Dlatego gdy Bóg mówi, by o tym pisać, należy to zrobić.

Skorzystaj, przeczytaj i bądź dotknięty tym, co tam zobaczysz.

"Pocałunek Nieba" to wprowadzenie w miejsce, gdzie będziemy skupieni na Jezusie, dzięki działaniu Jego Mocy. To obudzenie miłości, która ma swoje źródło w Nim, to pewność rodząca się nie z wysiłku, ale ze spotkania z Tym, który nas pierwszy umiłował miłością wieczną. Jezus nas szuka...

Jerzy Rycharski, pastor wspólnoty Kościoła Bożego
w Chrystusie w Kaliszu

Od Wydawcy

Miałem ten niesamowity przywilej być świadkiem Pocałunku Nieba w Rybniku. Nie każdego dnia, ale podczas pięciu z nich. Nie boję się użyć tutaj słowa „przebudzenie”. Bo właśnie to miało tam miejsce. Bóg wiele nauczył mnie przez ten czas, był tak realny, a Jego Słowa otwierały nowe skarbce mojego życia.

Niezwykłe było dla mnie to, że my wiedzieliśmy tylko, o której zaczyna się spotkanie, a całą resztę prowadził Boży Duch. Pastor i liderzy wspólnoty z pełną pokorą i odwagą oddawali spotkanie w ręce Ducha Świętego. Niestety bardzo często widzę, jak działanie Ducha jest przejmowane przez nas, ludzi, i wtedy wszystko jakby gaśnie.

Tu mogłem zobaczyć, jak spotkanie kończy Duch Święty. Po prostu wszyscy nagle wiedzieliśmy, że się skończyło. Nawet w tak prozaicznej rzeczy mogliśmy poczuć jedność w Duchu.

Takie momenty Bożego poruszenia pokazują, że możemy głosić upamiętanie, pokorę, działanie Ducha itp., ale kiedy to są tylko słowa, nie widzimy wielkich efektów. Kiedy w Rybniku niebo się przybliżyło, nikt nie musiał wypowiadać wielkich słów. Ludzie padli na kolana w bojaźni przed Najwyższym Bogiem, płakali, wyznawali grzechy, a Pan oczyszczał ich serca i objawiał swoje drogi dla ich życia.

Jak często próbujemy zaprosić jak największą liczbę ludzi na spotkanie przez nas organizowane? Ile energii musimy w to włożyć? Kiedy Duch przechadzał się w Winnicy, nie trzeba było wysyłać zaproszeń, a ludzie rezygnowali ze swoich planów, przyjeżdżali z daleka, aby posiedzieć Tacie na kolanach i rozkoszować się Jego obecnością i działaniem.

Wierzę, że ta książka będzie błogosławieństwem większym, niż jesteśmy sobie w stanie wyobrazić. Będzie dla wielu zachęceniem, a dla innych zgorszeniem. Jestem świadomy, że to, co w niej przeczytasz, jest naprawdę małą cząstką tego, co Bóg uczynił. Jak wiele proroctw i nowych pieśni można było usłyszeć. Jak wiele lekcji można z tego czasu odebrać – kilka z nich zawartych jest w drugiej części książki. A same świadectwa przemiany ludzi można byłoby spisać w bardzo obszernej publikacji. Trzecia część książki zawiera tylko kilka z nich.

Dlatego cieszę się, że Wojtek napisał to, co Bóg jemu podyktował, i modlę się, żeby nie słowa, ale Duch z nich płynący ożywiał cię i zmienił twoje życie w permanentny głód Boga.

Wydawca

Podziękowania

Nic z tego, o czym piszę w tej książce, nie wydarzyłoby się, gdyby trzynaście lat temu Bóg nie powołał do życia wtedy raptem czternastoosobowej wspólnoty o nazwie Winnica, która w miarę upływu czasu przekształciła się w Centrum Chrześcijańskie Winnica. To właśnie temu Kościołowi – Winnicy, czyli wszystkim, którzy przez cały ten czas wiernie i lojalnie budują ten duchowy dom, chciałbym podziękować za tę wspólną podróż, która, jak się okazuje, nie zawsze jest łatwa, lecz warta wszelkich poświęceń i zaangażowania. Bez jakiejkolwiek kurtuazji muszę przyznać, że służenie Wam wszystkim poczytuję sobie za niesamowity przywilej i radość, a możliwość wspólnego doświadczania i odkrywania Boga jest dla mnie wielką przygodą życia. Dziękuję.

Wojciech Walaszczyk, pastor Chrześcijańskiego
Centrum Winnica w Rybniku

WSTĘP

Obudziłem się z myślą: „To się nadaje na książkę”. Kilkanaście minut później dostałem wiadomość o komentarzach pod moim ostatnim postem na Winnica fotos (zamknięta grupa facebookowa naszego Kościoła). Pierwszy komentarz pochodził od Danki (osoby, której Bóg w potężny sposób używa w darze proroczym i której dar odegrał kluczową rolę w wydarzeniach, które opisuję w tej książce). Jej komentarz brzmiał: „Jak dla mnie to doskonały materiał na książkę!”. Napisałem do niej z zapytaniem, co o tym wszystkim myśli, a w odpowiedzi otrzymałem: „Coś jest na rzeczy, bo rano tylko słyszałam, że trzeba to spisać i posłać dalej”.

A więc ta książka jest niczym innym, jak próbą spisania tego wszystkiego, czego w ostatnim czasie doświadczaliśmy w Centrum Chrześcijańskim Winnica w Rybniku, po to, aby posłać to dalej… niech się rozlewa. To coś można nazwać po prostu Bożym przebudzeniem.

Część I

Jak to się zaczęło

Była listopadowa środa, a właściwie już czwartek, bo właśnie minęła północ. Można by zapytać: „Cóż w tym takiego dziwnego?”. Niby nic… chyba że weźmiemy pod uwagę fakt, że w Centrum Chrześcijańskim Winnica w Rybniku wciąż trwało uwielbienie Boga. Jak to się stało albo też jak to możliwe, że w środku tygodnia, o północy, budynek kościoła wciąż był pełen ludzi, którzy uwielbiali Boga?

Wszystko zaczęło się półtora tygodnia wcześniej (przynajmniej z naszej perspektywy) podczas weekendu, który rozpoczął się niesamowitym czasem na konferencji organizowanej przez naszą młodzież RE29 – konferencja zatytułowana była PLGN, czyli POLIGON. Jednakże konkretne „uderzenie” przyszło na niedzielnym nabożeństwie. Podczas całego kazania, które tamtego poranka głosił Jakub Kamiński (młody ewangelista z północy Polski), słyszałem pytanie: „Czy wiecie, o co prosicie?”. Pytanie to poczułem wręcz fizycznie. Po kazaniu wziąłem mikrofon i zacząłem dzielić się słowem proroczym, w którym Duch Święty mówił:

„Prosicie o większą manifestację mojej chwały, ale czy wiecie, o co prosicie? Bo kiedy ja przyjdę, to potrząsnę wszystkim, co jest do potrząśnięcia w waszym życiu. Zakłócę wasze życie – wygodne i leniwe. Czy jesteśmy gotowi na potrząśnięcie? On potrząśnie wszystkim, co się dzisiaj chwieje w naszym życiu. Tak aby nie było niczego w naszym życiu, czym nieprzyjaciel mógłby zachwiać”.

Następnie zacząłem się modlić, aby Bóg zesłał ogień Ducha Świętego na wszystkich, którzy są obecni na sali i którzy składają siebie na ołtarzu jako żywe ofiary (Rz 12,1: „Zachęcam was zatem, bracia, ze względu na miłosierdzie Boże, abyście oddali swoje ciała na ofiarę żywą, świętą, miłą Bogu – jako wyraz waszej rozumnej, wypływającej z głębi ducha służby”).

Podczas modlitwy o namaszczenie, które było obecne właściwie już od samego początku spotkania, a teraz jakby zintensyfikowało się, tak iż różni ludzie zaczynali pod mocą Bożą padać w rzędach tam, gdzie stali, na sali panowała niezwykła atmosfera bojaźni Bożej. Chwilę później około 250 osób klęczało w uniżeniu przed Bogiem. Spotkanie trwało trzy godziny i czułem, że powinniśmy się spotkać raz jeszcze wieczorem, co też zrobiliśmy. Wieczorem sala ponownie wypełniona była ludźmi. A kiedy zespół uwielbienia zagrał pierwsze dźwięki, „to coś” ponownie było wyczuwalne w powietrzu. Po kazaniu modliliśmy się o ludzi, a wielu z nich ponownie padało pod mocą Ducha Świętego… Przez cały ten czas zastanawiałem się, co się dzieje i do czego Bóg zmierza. I chociaż nie wiedziałem, o co chodzi, miałem wewnętrzne przeświadczenie, że powinniśmy się spotkać następnego dnia wieczorem, aby dalej trwać w Bożej obecności. W ten oto sposób nastał dzień pierwszy naszych wieczornych spotkań.

Dzień 1 (poniedziałek)

Statek Bożej

obecności

Odczuwaliśmy ewidentne poruszenie. Nie wiedzieliśmy jeszcze, co to jest, ale panowało powszechne przeświadczenie, że „coś jest na rzeczy” oraz że potrzebujemy za „tym czymś” podążać.

W poniedziałek rano obudziłem się podekscytowany i z wielkim pragnieniem spędzenia czasu z Bogiem. Nie to, żebym takiego czasu nie miał, gdyż modlitwa jest stałą i ważną częścią mojego życia, ale tym razem to pragnienie spotkania się z Bogiem było inne, jakby przyszło „spoza mnie”. Napisałem więc SMS do mojej żony Oli: „Dzisiaj nie jem. Dzisiaj poszczę, bo jestem głodny”. Zazwyczaj jestem głodny, bo poszczę, ale tym razem chciałem pościć, ponieważ byłem głodny – głodny Boga i Jego obecności. 

DZISIAJ NIE JEM. 

DZISIAJ POSZCZĘ, BO JESTEM 

GŁODNY.

W ciągu dnia jedyne, o czym myślałem i co chciałem robić, to modlić się i uwielbiać Boga. Sprawy biurowe i administracyjne poszły w kąt (dzięki Bogu Ewelina, która pracuje w biurze Kościoła, ogarniała rzeczy, choć ona również już sygnalizowała, że nie potrafi się skupić i że ciągle jest podekscytowana tym, co się w Kościele dzieje… Później skupić się było coraz trudniej).

Zaobserwowałem, że również na Facebooku zaczęły się pojawiać pierwsze posty typu:

---

,,Jakąś godzinę temu skończyłam oglądać wczorajsze nabo. Wiecie, jak mnie w pewnym momencie powaliło? Trzęsę się do teraz. To jest moc! I chcę tego więcej! Tu się dzieje coś wielkiego!"

,,Czekam na to spotkanie już od wczorajszego wieczoru"

Przyszedł czas wieczornego spotkania. Nie miałem zielonego pojęcia, co mamy robić, jak to spotkanie ma wyglądać. Nie wiedziałem nic, co – nie ukrywam – było sporym wyzwaniem dla osoby takiej jak ja, która myśli strategicznie i która lubi mieć rzeczy poukładane i wiedzieć, dokąd zmierzamy. Niestety (albo i stety) tym razem przyszedłem na spotkanie, nie wiedząc, co będzie się działo… i czy w ogóle cokolwiek będzie się działo i ilu ludzi przyjdzie. Ku mojemu zaskoczeniu sala ponownie zaczęła się wypełniać, tak iż było nas około 120 osób.

Spotkanie rozpoczęliśmy od słów: „Duchu Święty, zapraszamy Cię i dajemy Ci przestrzeń do działania. Nie chcemy Ci przeszkadzać, ale chcemy Cię doświadczać”. Zaczęliśmy uwielbiać Boga i „to coś” ponownie tam było. Pamiętam, że na początku tego spotkania Duch Święty powiedział w słowie proroczym: „Jeśli nauczycie się szanować moją obecność w waszym życiu, to będziecie oglądali coraz większe objawienie się Bożej obecności”. Duch Święty mówił do nas, że pobudza nasze duchowe łaknienie oraz że kiedy zaczniemy SZANOWAĆ Jego obecność w naszym codziennym życiu, nie zasmucając Jego Świętej Osoby, to w coraz większym stopniu będziemy oglądać manifestacje Jego obecności. Pamiętam, że atmosfera, która nam tego wieczoru towarzyszyła, była atmosferą bojaźni Bożej. Kiedy piszę o bojaźni Bożej, mam na myśli szczególną wrażliwość na Ducha Świętego oraz ostrożność, z którą podchodziliśmy do Jego osoby. Po prostu nie chcieliśmy stracić poczucia Jego obecności, a wszystko, co w ciągu dnia robiłem, czyniłem z myślą, aby w żaden sposób – czy to swoją mową, myślą, czy też czynem – nie zasmucić Ducha Świętego.

W miarę tego, jak coraz to więcej słów proroczych otrzymywaliśmy na spotkaniu, można było zaobserwować w ludziach coraz to większe poruszenie i głód Boga.

Tego wieczoru pewna osoba miała również widzenie, w którym Boża obecność była jak statek, który właśnie wypływa z portu i na który musimy wskoczyć, porzucając port i wszystko to, co się w nim znajdowało. W widzeniu była też mowa o demonach stojących na brzegu i machających w naszym kierunku białymi flagami na znak poddania się i rezygnacji. W widzeniu demony wołały: „Wracajcie, poddajemy się!”. Ale wtedy Duch Święty powiedział: „Nie wierzcie im, oni są kłamcami. Nie wracajcie do swoich starych grzechów i nawyków, ale wskoczcie na statek Bożej obecności i wypłyńcie na głęboką wodę”. Dalej Duch Święty mówił, że tak jak na początku tylko statek pracuje z małą mocą, to kiedy już wypłynie z portu, nabiera prędkości. Dzisiaj jeszcze nie widać, że ten statek ruszył, ale widać na wodzie pianę, więc turbiny już pracują. Dalsza część tego widzenia brzmiała: „Zobaczyłem flotę Kościołów w Polsce, które ruszają na głębokie wody. To, co się teraz dzieje, jest czymś szczególnym w kontekście Kościoła w Polsce” (zdaję sobie sprawę, że brzmi to poważnie, ale to zapewnienie otrzymałem).

W ten oto sposób, używając biblijnego języka, „nastał wieczór, a potem poranek”.

Dzień 2 (wtorek)

24 tysiące złotych

Kiedy ogłosiliśmy informację o kolejnym wieczorze modlitwy i uwielbienia, pod zaproszeniem zaczęły pojawiać się komentarze:

---

,,Czekam z niecierpliwością.''

,,Odwołałam pracę... będę"

,,. Powiem, że jest ciekawie – idziemy z żoną

spać i chce nam się modlić , wstajemy i od

razu chce nam się modlić. To pragnienie towarzyszy

nam przez cały dzień xD"

,, U nas to samo. I ciągle chcemy więcej"

,,.Budzę się z pieśnią: Wielki jest Bóg! Wyśpiewaj

to, jak wielki jest Bóg... Nie umiem się

tego pozbyć z głowy. I nawet nie chcę" 

,,No więc od rana jeszcze nic produktywnego

nie zrobiłam, prócz śniadania dla córki. Nic,

tylko się modlę, śpiewam i czytam Słowo,

płaczę i błagam Boga, żeby ten ogień nie

zgasł. W piżamie jeszcze jestem, a dochodzi

13. Wczoraj było podobnie. Zaraz mnie

z domu chyba wyrzucą."

,,Od rana nic, tylko śpiewam i wychwalam

imię Jezus. Patrzą się na mnie w pracy dziwnie,

ale co tam. Wczoraj około 19 byłam w domu

i doświadczyłam ogromnej Bożej obecności...

płacz w uwielbieniu... Chcę więcej"

,,A ja od niedzieli całe dnie w uwielbieniu.

W domu na głos, w pracy pod nosem ,

radość i miłość ogarniają moje serce.

Niesamowite uczucie. Niech trwa, niech trwa!" 

,,Śpiewam pod nosem, uśmiecham się. Nagrałam

płyty do auta i uwielbiam na każdym

kroku. ;) Amen!"

..To samooo!!! Zasypiamy i budzimy się,

wszystko w nas aż buzuje. Niesamowite. Jesteśmy

podekscytowani cały czas! To nie do

opisania''

,,Ogarnęłam siebie i mieszkanie. Przy tym

śpiewam językami cały czas i uwielbiam Boga.

Córka już przestała reagować. Chyba się przyzwyczaja,

że oszalałam''

,,Ja dzisiaj wstałam o 5 i cały czas śpiewam:

Każdy dzień ogłasza imię Twe, słucham tej

piosenki do teraz, to daje mi takiego kopa,

że na uczelni zaspane koleżanki dziwiły się, co

ja taka pobudzona i cały czas tupię nogą ;)

Czuję, że cały czas Bóg jest ze mną, w szkole,

w domu :) Rozbudza coraz bardziej mój głód

Niego.''

,,Od weekendu nie mogę przestać wielbić

Boga :P''

Czytałem te różne komentarze i podobnie jak ty, drogi czytelniku, zastanawiałem się: „Co się tutaj dzieje? Czy my sobie coś wkręcamy, czy rzeczywiście Bóg czyni coś niesamowitego?”.

W ciągu dnia ponownie odczuwałem Bożą obecność, która towarzyszyła mi na każdym kroku. Biuro po raz kolejny posłużyło mi jako szatnia, w której zostawiłem kurtkę, gdyż cały dzień spędziłem w innym pomieszczeniu, w którym się modliłem i uwielbiałem Boga.

Zapomniałem dodać, że w południe dostałem wiadomość od naszego lidera młodzieżowego: „Od wczoraj wieczorem mam takie mocne myśli w sercu, aby wspólnie modlić się o ten budynek, by Bóg przekazał nam w duchowej i fizycznej rzeczywistości klucze własności, czyli by uwolnił finanse potrzebne do zakupu tego budynku”. Sprawa dotyczyła budynku, w którym się spotykaliśmy, a który od pięciu lat wynajmowaliśmy. Kiedy poprzednie miejsce było już za małe, zaczęliśmy się modlić i szukać nowego. Okazał się nim stary sklep meblowy. Wyremontowaliśmy to miejsce i dostosowaliśmy do naszych potrzeb. Remont budynku to kolejna historia różnych Bożych działań, która nadawałaby się na książkę. Ale wracając do samej wiadomości, którą otrzymałem – muszę przyznać, że przeczytałem ją i pomyślałem: „Nie wiem, czy to jest dobry pomysł, aby w takim czasie jak ten, kiedy przeżywamy tak niesamowite nawiedzenie Bożej obecności, modlić się o rzeczy materialne. To mało duchowe”.

Przyszedł wieczór i kolejne spotkanie, na którym nie wiedziałem, co będzie się działo i dokąd Duch Święty będzie chciał nas poprowadzić. Spotkanie dopiero się zaczęło, a do mikrofonu podeszła Ania (osoba, która w Winnicy zajmuje się sprzątaniem budynku) i zaczęła się modlić bardzo prostymi, wręcz dziecinnymi słowami: „Panie, dziękuję Ci za to miejsce, że nie musimy go wynajmować tylko na niedziele, ale że możemy się w nim spotykać, kiedy tylko chcemy, że możemy się spotkać tak spontanicznie, jak dzisiaj. Dziękuję Ci, Panie, że mamy takie miejsce, dziękuję Ci za nie…”. Słuchałem tego wszystkiego i myślałem: „Jeszcze tylko zacznij modlić się o sprzątanie… To my się tutaj modlimy o takie rzeczy, jak namaszczenie i dary duchowe, a ty wyskakujesz z budynkiem…”. W tym samym momencie przypomniałem sobie wiadomość, którą w południe otrzymałem od naszego lidera młodzieżowego. Poczułem, jak Duch Święty przynagla mnie do tego, żeby dzisiaj modlić się o lokal. Wyjaśniłem więc zgromadzonym osobom, że czuję, iż dzisiaj Duch Święty prowadzi nas do modlitwy o ten budynek (o który już od kilku miesięcy się modliliśmy). Poprowadziłem więc Kościół w modlitwie, aby niebo uwolniło tę nieruchomość w nasze ręce i aby to miejsce przez kolejne pokolenia mogło służyć Bogu.

Kiedy się tak modliliśmy, dotarł do mnie fragment z Listu do Rzymian 8,26: „Podobnie Duch wspiera nas w naszej słabości. Kiedy nie wiemy, o co się modlić, jak należy, sam Duch wstawia się za nami w niewysłowionych westchnieniach”. W tym momencie odczułem, że mamy się modlić w Duchu. Podzieliłem się tym fragmentem z Kościołem i zaczęliśmy się modlić w językach. Ponownie atmosfera stała się cięższa i namaszczenie było wyczuwalne. Klęcząc i modląc się, nagle zauważyłem, że ktoś podszedł do mnie z tyłu i podsunął mi jakąś kartkę. Z początku myślałem, że ktoś podał mi jakieś słowo prorocze do odczytania, ale okazało się, że to koperta. I kiedy cały Kościół trwał w modlitwie w językach, ja, klęcząc, delikatnie otworzyłem zaklejoną kopertę i zobaczyłem, że w środku znajdują się pieniądze. Nie wyciągnąłem ich, więc nie wiedziałem, ile ich jest. W tym momencie, kiedy wciąż klęczałem i modliłem się, podeszła do mnie Danka i zapytała: „Czy w tej kopercie, którą przed chwilą dostałeś, są pieniądze?”. Odpowiedziałem, że tak. Na co Danka odparła: „Bóg mówi, że jeśli zbierzemy ośmiokrotność kwoty, która jest w tej kopercie, On zatroszczy się o resztę pieniędzy, która będzie potrzebna do zakupu tej nieruchomości”. Przypomnę tylko, że w tym momencie ani Danka, ani ja nie wiedzieliśmy, ile pieniędzy było w kopercie. Wyszedłem więc do przodu i powiedziałem o tym, co Bóg do nas powiedział, jednocześnie wyciągając pieniądze z koperty. Okazało się, że w kopercie były 3 tysiące złotych (w dwustuzłotowych banknotach, jakby dopiero co wyciągniętych z banku). Przeliczyłem i powiedziałem: „Trzy razy osiem daje nam dwadzieścia cztery. A więc potrzebujemy zebrać dwadzieścia cztery tysiące złotych, a Bóg mówi, że zatroszczy się o resztę”. Mówiąc to, jednocześnie myślałem sobie: „Dwadzieścia cztery tysiące… Cóż to takiego dla Kościoła zebrać dwadzieścia cztery tysiące. Ogłosimy to całemu Kościołowi i powoli będziemy zbierać. Poza tym trochę to bez sensu… osiem razy… dlaczego nie dziesięć, do równego, albo przynajmniej siedem razy. To biblijna liczba pełni i doskonałości”. Stałem tam z głową pełną różnych myśli i nagle w swoim stylu dodałem: „Mamy to zebrać dzisiaj” i zacząłem się śmiać, mówiąc: „Żartowałem, tego Danka nie mówiła w słowie proroczym”. Po tym wszystkim kontynuowaliśmy modlitwę i uwielbienie i nagle usłyszałem, jak Duch Święty powiedział do mnie: „Wojtek, może ty żartowałeś, ale ja nie. Dzisiaj. Jeśli dzisiaj zbierzecie dwadzieścia cztery tysiące złotych, to ja zatroszczę się o resztę”. Wszystko to działo się w przeciągu zaledwie kilku minut, a ja stałem tam i myślałem sobie: „Jest wtorkowy wieczór. Ludzie przyjechali bez pieniędzy, nie spodziewając się, że będziemy zbierać dzisiaj jakiekolwiek pieniądze. No nic. Jeśli to Bóg, to może coś w tym jest”. Ponownie wyszedłem do przodu i powiedziałem: „Przed chwilą, gdy się modliliśmy, Duch Święty ponownie do mnie przemówił: Wojtek, może ty żartowałeś, ale ja nie. Dzisiaj. Jeśli dzisiaj zbierzecie dwadzieścia cztery tysiące złotych, to ja zatroszczę się o resztę”. Kiedy jeszcze to mówiłem, nagle jedna osoba podeszła do mnie i dała mi 600 złotych, następnie kolejna osoba przyniosła 200 złotych, inna 50 złotych… Zostawiłem pieniądze na scenie i uklęknąłem, aby się modlić, a ludzie jeden po drugim zaczęli przynosić pieniądze. Kiedy to wszystko się działo, ja modliłem się: „Panie, jeśli cokolwiek trzeba będzie dołożyć – pięć, dziesięć, piętnaście czy dwadzieścia tysięcy – to ja dołożę”. Choć muszę przyznać, że wszystkie pieniądze, jakie w tamtym czasie posiadaliśmy, to było około 200 złotych. Z tego, co się później dowiedziałem, wiele osób miało takie samo pragnienie, ludzie modlili się: „Panie, jeśli cokolwiek braknie, to ja dołożę”.

Po jakimś czasie poprosiłem Ewelinę, aby policzyła wszystkie pieniądze, podczas gdy my nieustannie trwaliśmy w modlitwie i uwielbieniu. Po chwili przyniosła karteczkę, którą włożyła mi do dłoni, kiedy ja uwielbiałem Pana. Trzymałem ją i z jednej strony chciałem już zobaczyć, ile udało nam się zebrać, a z drugiej bałem się, że to będzie jakieś totalne fiasko i rozczarowanie. W końcu wziąłem mikrofon, spojrzałem na małą karteczkę i powiedziałem: „Zebraliśmy dwadzieścia pięć tysięcy siedemset pięćdziesiąt pięć złotych”. Kiedy to powiedziałem, jedni zaczęli się cieszyć, inni płakać, a na sali ponownie można było wyczuć potężne namaszczenie. Wziąłem więc wszystkie te pieniądze i wzniosłem do góry, aby w modlitwie przynieść je Panu, aby On je pomnożył. To był święty moment.

Następnie po raz kolejny Danka wyszła do przodu i powiedziała: „Myśleliście, że Bóg nie zna zawartości waszych portfeli i stanu waszych kont? On wie, ile byliście w stanie zebrać dzisiejszego wieczoru”. W tym momencie te 24 tysiące nabrały dla mnie sensu. Tym bardziej, że tamtego wieczoru na spotkaniu było niecałe 100 osób, w tym młodzież. A więc z jednej strony Bóg wiedział, jaka kwota była dla nas realna do zebrania, a z drugiej wymagał z naszej strony pewnej ofiary i poświęcenia, gdyż z tego, co później słyszałem, wiele osób oddało wszystkie pieniądze, jakie mieli w portfelach. Kilka osób potwierdziło, że słyszało nie tyle kwotę, którą mieli dać, co słowa: „Daj wszystko, co masz w portfelu”.

Wszystko to działo się podczas spotkania, na którym ciągle się modliliśmy i wielbiliśmy Boga. Po tym jak już zebraliśmy pieniądze, wciąż jeszcze przez chwilę dochodziłem do siebie, zadając sobie pytanie: „Co to jest? Co tutaj się dzieje?”. I wtedy usłyszałem, jak Duch Święty mówi: „To, czego w tych dniach doświadczacie, to pocałunek nieba. To wszystko się dzieje, kiedy niebo posyła pocałunek ziemi”. Stąd też to wszystko, co działo się w tych dniach, nazwaliśmy Pocałunkiem Nieba.

Kiedy się tym dzieliłem, Duch Święty przypomniał mi, że jednym z greckich słów określających uwielbienie jest słowo proskuneo. Oznacza ono oddawanie czci, adorację. Niesie ze sobą szczególny wyraz intymności, to dosłownie ‘pocałunek’.

Od razu zrozumiałem, że Duch Święty mówi nam, że kiedy niebo posyła ziemi pocałunek, to my w odpowiedzi posyłamy pocałunek niebu poprzez nasze uwielbienie i dziękczynienie.

Ten wieczór był bardzo szczególny nie tylko ze względu na prorocze namaszczenie, które było nam dane, ale również ze względu na ducha hojności, który był obecny.

KIEDY NIEBO POSYŁA

ZIEMI POCAŁUNEK,

TO MY

W ODPOWIEDZI POSYŁAMY

POCAŁUNEK

NIEBU POPRZEZ

NASZE UWIELBIENIE

I DZIĘKCZYNIENIE.

Ale to nie wszystko. Tego wieczoru w proroczym uwielbieniu zrodziła się również piosenka, która nosi tytuł „Pocałunek Nieba”. Dzisiaj w naszym kościele ta piosenka nie tylko jest hitem, ale również czymś, co przypomina nam to wszystko, co Bóg uczynił w tych dniach, kiedy niebo posyłało swoje pocałunki ziemi.

Myślę, że w tym miejscu warto też wspomnieć, że w niedzielę, kiedy to wszystko się zaczęło, na wieczornym spotkaniu miałem silne przekonanie, aby modlić się o zespół uwielbienia, a w szczególności o prorocze namaszczenie w uwielbieniu, gdyż będzie to bardzo ważne w dniach, które były przed nami. Jak się okazało, i tym razem Duch Święty wiedział, co robi.

Chyba nie muszę pisać, że tamtego dnia byliśmy tak podekscytowani (mimo zmęczenia), że nie mogliśmy zasnąć. Było to widoczne na naszej facebookowej grupie Winnica fotos, gdzie ponownie zaroiło się od wpisów:

,,To była po prostu jakaś masakra w pozytywnym

znaczeniu tego słowa. Pocałunek, którego

pragnę więcej i więcej. Wow!''

,,Dziękuję Bogu za to, że dziś fizycznie dotknęłam

Jego Chwały! Mój pierwszy raz w samym

środku cudu... Megadoświadczenie. Chcę

więcej! Zmieniam mój plan dnia, by wieczorem

znów być w Winnicy ;) :D''

,,Też nie śpię, czytam Słowo.''

„Oczarowałaś mnie, moja siostro, oblubienico,

oczarowałaś mnie jednym spojrzeniem

swoich oczu, jednym łańcuszkiem ze swojej

szyi”. Nic nie jest w stanie pokonać Boga, tylko

nasze serca pełne miłości do Niego. Oczarować

to inaczej skraść... przebywając w Jego

obecności, skradamy Jego serce. On zsyła

wówczas pocałunek nieba na ziemię. Nic

nie zastąpi Bożej bliskości. Tego, co obecnie

doświadczamy, w historii naszego Kościoła

jeszcze nie było. Upajajmy się bez umiaru tym

świętym momentem, który Bóg nam podarował...

Jak zasnąć po tym wszystkim?''

,,Czy tu kiedykolwiek było takie poruszenie?

Taka aktywność na grupie?''

,,Gdyby to, czego doświadczamy, zostało

opisane w Biblii, mogłoby brzmieć mniej

więcej tak:

Głód Bożej obecności spowodował przebudzenie

w sercach Winniczan. Miłość Boża rozlana

w ich sercach spowodowała niezwykłą

finansową hojność – dzięki czemu powstał

zapas w Domu Pana. Spotykali się codziennie

w kościele i żarliwie modlili do Boga.

Duch Pana powodował jednomyślność serc

i myśli. On również potwierdzał swoje Słowo,

na wszelaki sposób dając dowód swojej miłości

względem nich.''

,,Coś niesamowitego, naprawdę brak słów,

by to opisać! Nie wyobrażam sobie być

gdziekolwiek indziej w tym czasie''

,,Serio... jakby na to spojrzeć to Dzieje Apostolskie

jak się patrzy''

,,. Szaleni! Nie wystarczą Wam niedzielne nabożeństwa.

Spotykacie się codziennie. Szaleni!

Nie wystarczą Wam cowieczorne spotkania.

Piszecie na fejsie cały dzień, dzielicie się tym,

co przeżywacie. Szaleni! To jest Kościół!!! Chwała Panu!''

Tamtej nocy wszyscy zasypialiśmy z myślą: „Ciekawe, co Bóg zrobi jutro?”.

Wydanie I, Ustroń 2019

Tytuł: Pocałunek nieba

Autor: Wojciech Walaszczyk

Redakcja: Joanna Rączkowiak

Korekta: Agnieszka Luberadzka i Joanna Salamon

przygotowanie e-booka: Marta Walaszczyk

Projekt okładki: Sandra Holona

Do dystrybucji na terenie całego świata:

Wydawnictwo Szaron, ul. 3 Maja 49a, 43-450 Ustroń

tel.: 503 792 766 (503-SZA-RON), e-mail: wydawnictwo@szaron.pl

www.szaron.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

O ile nie zaznaczono inaczej cytaty biblijne pochodzą z:

Biblia Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum, Poznań 2003 oraz Biblia, to jest Pismo Święte Starego i Nowego Przymierza, wyd. I, Ewangeliczny Instytut Biblijny, Liga Biblijna w Polsce, Poznań - Tarnobrzeg 2017

Wydanie I, Ustroń 2019

ISBN 978-83-66494-00-8 

Książkę można nabyć:

Księgarnia i hurtownia wysyłkowa Szaron

43-450 Ustroń, ul. 3 Maja 49a,
tel.: 503 792 766 (503-SZA-RON)
e-mail: wydawnictwo@szaron.pl / www.szaron.pl

rekomendacje 5

Od Wydawcy 13

Podziękowania 17

WSTĘP 19

cZĘŚĆ I 22

Jak to się zaczęło 23

Dzień 1 (poniedziałek) 27
Statek Bożej

3

5

49

5

59

5

1

3

79

7

CZĘŚĆ II 91

3

1

7

1

7

1

7

4

5

1

49

3

CZĘŚĆ III 157

ŚWIADECTWA 160

1

7

69

1

3

7

1

5

7

3

7

1

5

SPIS STREŚCI

Pocałunek Nieba, jakiego doświadczył Kościół Winnica, to nie emocje czy wypracowana ekscytacja, to raczej duchowe poruszenie, które przynosi świadomość nieustannej Bożej obecności. Ono pochodzi od Boga, jest dla Niego i pokazuje nam Jego naturę i chwałę. On zastosuje każde możliwe działanie, aby powołać je do bytu.

Polecam książkę „Pocałunek Nieba”, ponieważ byłem naocznym świadkiem cudownej Bożej obecności w tym Kościele, prowadząc tam wykłady na konferencji „Power Bank” poświęconej darom Ducha Świętego. Ten czas był dla mnie inspiracją.

Życzę pastorowi Wojtkowi oraz całej Wspólnocie kontynuacji oraz doświadczania Bożego ognia w codziennym życiu i służbie. Pamiętajcie: CIĄGLE JEST WIĘCEJ!

Pastor Kościoła Zielonoświątkowego „Oaza” w Jastrzębiu Zdroju oraz prezbiter Naczelnej Rady Kościoła
Zielonoświątkowego w RP Leszek Mocha