Recenzje

Przetłumaczyć Boga stanowi niezwykłą lekturę, pełną praktycznej mądrości i doniosłych, fascynujących historii, które ilustrują każdy z przedstawianych w niej punktów. Przeczytałem tę książkę za jednym zamachem podczas lotu do Azji, i trudno mi było przerwać lekturę nawet na chwilę. Zachęcam każdą osobę, która pragnie dowiedzieć się więcej na temat sfery proroczej, aby zakupiła i przeczytała książkę Przetłumaczyć Boga.

Chciałbym tutaj zarekomendować nie tylko książkę, ale również jej autora. Pamiętam, jak modliłem się za niego jakieś dwadzieścia lat temu, kiedy nie miał jeszcze znanej służby, i chcę zapewnić czytelników, że rozwinął on niezwykle zdrowy styl posługi, przez którą przekazuje wiele mocnych, niezwykle trafnych słów, stanowiących ogromną zachętę dla wielu ludzi.

Randy Clark,
mówca, założyciel organizacji Global Awakening,
autor i współautor ponad czterdziestu tytułów,
między innymi serii broszur Kluczowe przesłanie.

Jednym z celów mojego życia jest oglądanie, jak w naszej społeczności wierzących rozwija się kultura oparta na szacunku. Szczególnie dotyczy to społeczności proroczej. Nie możemy dalej funkcjonować w atmosferze rywalizacji, zazdrości i braku poczucia własnej tożsamości. Znam osobiście Shawna Bolza i od grubo ponad dwudziestu lat obserwuję rozwój jego służby. Książka, którą trzymacie w ręku, stanowi owoc „połączenia pokoleń”. Widząc bogactwo jego życiowego doświadczenia, niezaprzeczalne obdarowanie i styl życia, który wywyższa Jezusa Chrystusa, czuję się zaszczycony, że mogę wam zarekomendować służbę i dzieło Shawna Bolza.

James W. Goll,
mówca, założyciel organizacji Encounters Network i Prayer Storm oraz internetowej szkoły God Encounters Training, autor ponad dwudziestu pięciu tytułów, w tym książek Zapomniana sztuka wstawiennictwa
i Widzieć niewidzialne.

Choć czytałem wiele książek na temat proroctwa, nie mogę powiedzieć, aby wiele z nich mnie urzekło tak bardzo jak ta! Kiedy zapoznawałem się z książką Przetłumaczyć Boga, byłem pełen podziwu dla przezroczystości i pokory Shawna Bolza, a w szczególny sposób dla jego umiejętności analizy różnych aspektów daru proroctwa. Jego przenikliwe komentarze biblijne i teologiczne stanowią mocny fundament dla zrozumienia niesionego przez niego przesłania, jak i dla zastosowania go w praktyce. Jestem absolutnie przekonany, że pokochacie tę książkę!

C. Peter Wagner,
mówca, wiceprezes Global Spheres Inc.,
autor ponad pięćdziesięciu tytułów, między innymi książek
Trzęsienie ziemi w Kościele i Dzieje Ducha Świętego.

Znam Shawna Bolza od wielu lat i wiele razy miałem okazję posługiwać razem z nim. Chciałbym z całego serca polecić wam jego najnowszą książkę Przetłumaczyć Boga. Ona pomoże wam w waszym dążeniu do tego, aby mieć uszy otwarte na słyszenie cudownego Bożego głosu. Jeszcze bardziej zapragniecie przybliżyć się do Boga. Kiedy pochłoniecie tę książkę, wasze życie zostanie niezwykle wzbogacone i oświecone. Przyjaźń z Shawnem i współpraca w służbie to dla mnie niezwykła radość.

Bobby Conner,
mówca, współzałożyciel Eagle View Ministries,
autor licznych książek, w tym serii Shepherd’s Rod.

Shawn Bolz jest proroczym głosem dla tego pokolenia. On rozumie, co tak naprawdę się liczy najbardziej: życie w miejscu relacji z Panem. Twoje życie i twoja służba nabiorą ostrości i doświadczą ubogacenia, kiedy odpowiesz na święte zaproszenie zawarte w książce Przetłumaczyć Boga – aby pozostać w miejscu zasiadania z Chrystusem na wyżynach niebieskich. Z tego właśnie miejsca możemy marzyć wspólnie z Bogiem i z mocą kochać ludzi.

Georgian Banov,
doktor hc teologii, współzałożyciel organizacji
Global Celebration.

Nie tak często możemy oglądać, jak na naszych oczach dojrzewa dar proroczy. Jestem niezwykle wdzięczny za Shawna Bolza i jego podejście do życia i do natury Boga. Nasi ludzie tu, w Kościele Bethel, w Redding, zostali dotknięci wpływem namaszczenia, które niesie Shawn. Za każdym razem, kiedy odwiedza nasz Kościół, doświadczamy wzrostu i pomnożenia. Książka Przetłumaczyć Boga stanowi lekturę obowiązkową dla każdej osoby, która pragnie dowiedzieć się, w jaki sposób Bóg postrzega ludzi i w jaki sposób wchodzi z nami w interakcję, angażując nas w to, co sam robi. Ta książka zabierze cię na nowy poziom.

Eric Johnson,
pastor Kościoła Bethel w Redding w Kalifornii,
autor książek Momentum i Christ in You.

Książka Shawna Bolza jest pełna świeżej i praktycznej zachęty na temat tego, jak przekazywać dobrą nowinę wszystkim ludziom w czasach, które pełne są mroku i braku stabilności. Przetłumaczyć Boga niesie fundamentalne przesłanie na temat tego, że poprzez służbę proroczą otrzymaliśmy możliwość dzielenia się nadzieją i autentyczną miłością Boga. Czuję się zaszczycony, że mogę znać Shawna i oglądać, jak wzrasta w łasce i dojrzałości w służbie. Nie przegapcie tej okazji, aby przejść do czynów i przekonać się, że to rzeczywiście działa!

Mickey Robinson,
mówca, autor książki Falling into Heaven.

Wierzę, że jest to najważniejsza książka na temat sfery proroczej, jaką przeczytałem. Shawn wyłożył priorytety serca, niezbędne dla każdej osoby, która pragnie działać i wzrastać w służbie proroczej. Autor zaprasza nas, abyśmy w pełni weszli w nowotestamentowy bukłak właściwego nastawienia, transparentności i odpowiedzialności, tak nagminnie lekceważony w kręgach proroczych. Kilkudziesięcioletnie doświadczenie Shawna i wysoki poziom obdarowania proroczego przydaje tej książce niezwykłej wiarygodności. Przeczytałem ją osobiście od deski do deski i polecam każdemu, kto chciałby się angażować albo usługiwać w sferze proroczej.

Johnny Enlow,
mówca, założyciel RISE – centrum szkolenia i wyposażania, autor między innymi serii Seven Mountains.

Shawn znalazł dostęp do czegoś tak potężnego i ekscytującego, że otwiera to drzwi nowych możliwości. Z ogromnym zaciekawieniem czekam, aby zobaczyć, czy to, czego doświadczył Shawn, może zostać również aktywowane w życiu innych ludzi. Jeśli tak się stanie, zmieni to diametralnie charakter Ciała Chrystusa. Jest to materiał, który prawdopodobnie będzie można oglądać w Tysiącletnim Królestwie, i wydaje się logiczne, że pojawia się on teraz, pod koniec ery Kościoła, we wnętrzu młodego człowieka, który zasmakował mocy epoki, która ma dopiero nadejść.

Dr Lance Wallnau,
konsultant biznesu, dyrektor organizacji The Lance Learning Group, autor między innymi książek Invading Babylon
i Turn the World Upside Down.

Nadrzędnym powołaniem i celem sfery proroczej jest uwalnianie i objawianie miłości Ojca dla świata. Bóg tęskni i pragnie, byśmy Go słyszeli i widzieli. Byłem świadkiem, jak Shawn wciąż na nowo demonstrował tę rzeczywistość podczas naszych wspólnych podróży po świecie. Autorytet do napisania tej książki wynika z tego, że Shawn żyje tym przesłaniem.

Sean Feucht,
muzyk, założyciel Burn 24–7,
współautor książki Fire and Fragrance.

Od lat znam i obserwuję służbę Shawna Bolza. Jest on dla naszego pokolenia prawdziwym prorokiem, który niesie niepowtarzalne zrozumienie odkupieńczej i kochającej natury Boga. Jest obdarowanym mówcą i pisarzem, potrafi przekazać nie tylko Boże słowo, ale też Boże drogi. Jestem wdzięczny za to, kim jest Shawn i co wnosi do Ciała Chrystusa.

Faytene Grasseschi,
mówca, artysta, muzyk, założyciel TheCRY Movement
i MYCanada, autor książek Marked i Stand on Guard.

W roku 2001, kiedy zacząłem pisać książkę School of the Seers, poświęciłem dwa lata na to, żeby przeczytać każdą książkę na temat sfery proroczej, aniołów, rozeznania oraz snów i wizji, jaką byłem w stanie znaleźć. Przeczytałem ich w sumie ponad sto pięćdziesiąt. Żałuję, że wtedy jeszcze nie było książek Shawna Bolza! Tak wielu pomyłek i bólu emocjonalnego dałoby się uniknąć dzięki poznaniu podstawowych prawd zawartych w tej książce. Nie jest to kolejna pozycja mówiąca o znaczeniu poszczególnych kolorów albo sposobów tłumaczenia dziwacznych snów. Książka ta przemawia do serca proroczego ucznia i rozprawia się z glebą jego serca, ponieważ jeśli ta gleba jest dobra, wówczas żniwo też może być dobre. Historie, którymi dzieli się Shawn, są zachwycające i zapadają w pamięć, a to, co mówi na temat przemawiania z Bożego serca i brania odpowiedzialności za trafność swoich słów, jest niezwykle odświeżające. Książkę Shawna czyta się bardzo szybko, więc kupujcie, czytajcie, a potem czytajcie jeszcze raz od początku!

Dr Jonathan Welton,
mówca, założyciel The Welton Academy, autor książek Normal Christianity, Eyes of Honor
i The School of the Seers.

Przetłumaczyć Boga to książka, na którą czekał Kościół. Shawn Bolz delikatnie przeprowadza nas przez swoją podróż odkrywania Boga, który „nie poczytuje im ich win”. Książka ta jest podręcznikiem dla praktyków. Stanowi zarówno zachętę, jak i instrukcję. Jest odświeżająca, biblijnie zrównoważona i empirycznie inspirująca. Wierzę, że jest to słowo na teraz dla Kościoła, który spragniony jest precyzyjnej, odnoszącej się do prawdziwego życia służby proroczej.

Biskup Joseph L. Garlington,
naczelny biskup międzynarodowej sieci zborów i służb Reconciliation!, pastor Covenant Church w Pittsburghu.

Świat się zmienił i Kościół też musi się zmienić. W świecie, w którym odwodzi się ludzi od nadziei, w którym zamazuje się wizję, ludzie desperacko potrzebują dowiedzieć się, że jest Bóg, który ich kocha. Przetłumaczyć Boga to fundamentalny podręcznik i dar dla Kościoła, dla jego wyszkolenia, uświadomienia i wyposażenia. Shawn nie tylko uczy Kościół, w jaki sposób „opuścić most” komunikacji, aby dotrzeć do tych, którzy zatwardzili serca na Boga, którym brakuje zrozumienia na temat Boga i którzy żyją bez Boga. Poprzez zachętę i zbudowanie Shawn potrafi też tchnąć Bożą miłość z powrotem do naszych serc.

Jako ewangelistka pracująca w niektórych spośród najtrudniejszych miejsc w naszym kraju i na świecie, uznaję, że jest dla nas sprawą niezwykle ważną mieć dostęp do tego typu tekstów, które pomogą nam działać bardziej skutecznie tam, dokąd się udajemy. Książka ta pomoże nam nie tylko zakomunikować istnienie Boga, ale przekazać również prawdę o tym, jak żarliwie kocha On ludzi. Gorąco polecam ten tytuł jako kluczowe narzędzie dla żniwa w naszych czasach.

Cindy McGill,
mówczyni, założycielka Hope for the Harvest Ministries, współautorka książki What Your Dreams Are Telling You.

Bardzo podoba mi się ta nowa książka Przetłumaczyć Boga autorstwa Shawna Bolza. Jest to zarówno praktyczny przewodnik, jak i pionierskie dzieło, które stanowi lekturę obowiązkową dla każdej osoby głodnej rozwoju w słyszeniu Bożego głosu. Shawn jest nie tylko moim osobistym przyjacielem, ale również jednym z najważniejszych głosów w służbie proroczej obecnej doby. Jego dary objawienia i przekaz proroczy do poszczególnych osób nie mają sobie równych. Jeśli pragniesz wzrastać w sferze proroczej i poruszać się w darach objawienia, to wejrzenie i przekaz tej książki stanowią dla ciebie obowiązkową lekturę! Polecam gorąco tę książkę.

Jeff Jansen,
mówca, założyciel Global Fire Ministries International, przywódca Kościoła Global Fire i organizacji
Global Connect, autor książek Glory Rising,
Furious Sound of Glory i Engthroned.

To, co najbardziej podoba mi się w książce Przetłumaczyć Boga, to sposób, w jaki Bóg posługuje się sferą proroczą, aby pokazać nam różnorodne oblicza swojej miłości do nas. Każda historia demonstruje sposób, w jaki Bóg wylewa serce dla swoich dzieci. Użyje On każdego możliwego sposobu, aby poprzez miłość przyciągnąć ludzi do swego Królestwa. Bóg jest zazdrosny o swoją Oblubienicę i poszukuje nas. Shawn – zarówno jako młody chłopak, jak i teraz – jako dorosły człowiek, porusza się w sferze proroczej w sposób naturalny, na który cudownie jest patrzeć. W niniejszej książce udało mu się wspaniale przekazać objawienie, które posiada, na temat tego, że miłość powinna być głównym celem naszych darów proroczych, szczególnie kiedy usługujemy innym.

Beni Johnson,
mówczyni, pastor Kościoła Bethel w Redding w Kalifornii, autorka książek Radosny wstawiennik, Prayer Changes
Things i What If.

Nareszcie! Książka na temat proroctwa, która postrzega miłość jako cel wyższy od poznania, bardziej skupia się na budowaniu relacji niż na budowaniu precyzji, wzywa proroków, aby brali odpowiedzialność za objawienie, które otrzymują. Byłam niejednokrotnie poruszona do łez, czytając prorocze historie zawarte w tej książce, ponieważ pokazują one, jak głęboko Bóg kocha każdego z nas. Ponad wszystko odczułam, że znalazłam proroka według Bożego serca, proroka, który nauczył się kochać (zobacz: J 13,34–35 i J 15,12–17). Uwielbiam tę wspaniałą książkę.

Stacey Campbell,
mówczyni, współzałożycielka Revivial NOW! Ministries i organizacji Be a Hero, współautorka książek
Praying the Bible i Ecstatic Prophecy.

Shawn Bolz prowadzi jedną z najbardziej niezwykłych i precyzyjnych służb proroczych, jakie znam, i to właśnie dlatego jestem aż tak podekscytowany tą książką! Shawn potrafi zdjąć ze sfery proroczej zasłonę hipermistycyzmu i sprawić, że staje się dostępna dla każdego, kto jest głodny intymnej relacji z Bogiem. Cieszę się, widząc, że wszystko to zostało uchwycone w tej autentycznej książce. Z każdej stronicy emanują łaska, prawda i miłość Boga.

Pełne mocy świadectwa i praktyczne nauczanie pozwolą wyposażyć cię do tego, abyś słyszał głos Boży oraz uwalniał prorocze wejrzenie i zachętę dla siebie samego i innych. Jeśli miałeś jakieś doświadczenie w ramach różnych ruchów proroczych, ta książka przeprowadzi istotną korektę serca. Łączy w sobie biblijne nauczanie z Bożym charakterem i Jego naturą. Bez względu na to, czy zostałeś powołany, aby posługiwać zza kazalnicy, czy na rynku pracy, ta książka jest dla ciebie. Przeczytaj ją, a następnie wprowadź w życie to, o czym przeczytałeś.

Will Ford,
dyrektor katedry Marketplace Leadership w szkole Christ for The Nations Institute, autor książki Created for Influence: Transforming Culture from Where You Are.

Zawsze pilnie poszukiwałem książek proroczych, które pokazywałyby kulturę serca sfery proroczej, pisanych przez osoby, które są żywym dowodem na to, jaki jest Boży zamysł dla tego drogocennego daru. Mój wspaniały przyjaciel, Shawn Bolz, jest uosobieniem wszystkich tych poszukiwań.

Książka ta zainspirowała mnie i udzieliła czegoś z duchowego namaszczenia jej autora. Jestem głęboko przekonany, że Shawn to wzór proroka reprezentującego powstające pokolenie proroczych naczyń, które uwolnią trzecie wielkie przebudzenie i reformację w Domu Bożym. Jego paradygmat miłości dla ludzi i intymności z Ojcem jest czymś, co to nowe pokolenie musi koniecznie nieść. Wierzę, że ten tekst wejdzie do kanonu narzędzi szkoleniowych, które pozwolą uwolnić kulturę i DNA proroków, którzy naśladują Jezusa. Pomoże ona wielu osobom pozostać na tej samej częstotliwości fal, na której nadaje niebo.

Sean Smith,
mówca, założyciel Sean Smith Ministries i Pointblank International, autor książek Prophetic Evangelism
i I Am Your Sign.

Przetłumaczyć Boga, ze względu na to, jak ważkie i istotne treści przekazuje, przypomina mi książkę Billa Hammonda „Prorocy i osobiste proroctwo”. Książka Hammonda dostarcza nam języka, przedstawia protokół i stanowi inspirację dla wielu. Wpływ, jaki wywarła ona w swoim czasie (i tak jest po dziś dzień), stanowi dokładną analogię do wpływu, który Przetłumaczyć Boga ma dla obecnego czasu i pokolenia (jak również dla tych, którzy dopiero nadejdą). To, co Bóg powierzył Shawnowi, jest rzeczą niezwykle rzadko spotykaną, potrzeba jednak, aby zostało szeroko rozpowszechnione!

Bóg działał bardzo celowo, kiedy połączył rozdział o miłości z Pierwszego Listu do Koryntian (1 Kor 13) z rozdziałem o darach z tegoż Listu (1 Kor 14), dlatego że wielka moc Boga i Jego miłość są ze sobą połączone w sposób dynamiczny. Nie można mieć jednego bez drugiego. Przetłumaczyć Boga stanowi niezwykłe świadectwo tej rzeczywistości. Lektura ta nie tylko mnie zachęciła, ale pozwoliła zobaczyć w sposób bezpośredni zarówno wielką miłość, jak i obdarowanie (moc), w których porusza się Shawn. Każde pokolenie otrzymuje swoją szansę, by zmienić świat, i głęboko wierzę, że tego właśnie dokona Shawn i ta niezwykle ważna książka.

Rick Pino,
muzyk, założyciel Heart of David Worship
and Missions Centre.

Dedykacja - ku pamięci

Książkę tę dedykuję pamięci Boba Jonesa, którego dziecięca wiara w rzeczywistość ponadnaturalną pomogła mi uwierzyć w moje własne doświadczenia.

Nigdy nie zapomnę Twojej zachęty, ufności i ogromu czasu, który mi poświęciłeś, pokazując, że Bóg jest równie mocny we mnie, jak w Tobie. Wciąż nie rozumiem połowy słów proroczych, które mi przekazałeś, te jednak, które zrozumiałem, ukształtowały to, czym się teraz zajmuję. Wiem, że teraz, kiedy jesteś w niebie, Twoje konwersacje z Bogiem jeszcze bardziej się nasiliły, a my wszyscy czerpiemy korzyści z Twojego przejścia do wieczności. Tak bardzo się cieszę, że ten projekt, jak również wiele podobnych (wprowadzanych w życie przez Twoją duchową rodzinę tu na ziemi), nie przestaje napełniać Twoich wiekuistych skarbców.

Nasz owoc jest Twoim owocem!

Wyjaśnienie

Niezmiernie kocham sferę proroczą, najczęściej jednak stanowi ona bardzo osobistą Bożą posługę wobec jednostek czy grup. Z tego powodu zmieniłem większość imion ludzi w tej książce i celowo zapisałem niektóre historie w bardziej mglisty sposób, niż bym sobie życzył. Choć zachwyca mnie chwała, którą obrazują, pragnę uszanować prywatność prezydentów, miliarderów, celebrytów i przywódców kościelnych, których historiami się tu dzielę, nawet jeśli niektórzy nie mieli zastrzeżeń co do ujawnienia ich tożsamości.

Przedmowa 

Bill Johnson

Jestem zachwycony książką Shawna Bolza Przetłumaczyć Boga. Jak usłyszeć Boży głos dla siebie i dla świata. To jedna z najbardziej zachęcających książek, jaką kiedykolwiek przeczytałem. Jest przy tym pełna biblijnej mądrości, jak również Bożych historii – dających nadzieję i przyciągających czytelnika bliżej cudownego i doskonałego Ojca. Czuję się głęboko poruszony. Czasem wręcz do łez.

Od lat Shawn jest moim drogim przyjacielem. Z zadziwieniem obserwowałem, w jaki sposób Bóg posługiwał się nim, aby objawiać swoją doskonałą miłość dla ludzi poprzez słowa wiedzy i proroctwa. Mądrość, jaką posługuje się Shawn, szafując tym darem, jest inspirująca. Jego transparentność w procesie proroczym sprawia, że my wszyscy jesteśmy w stanie uwierzyć, iż Bóg mógłby użyć w podobny sposób również nas. Pewne zdanie z tej książki pomaga nam zrozumieć, dlaczego tak jest: „To właśnie jest celem proroctwa: połączyć ludzi z udzielającą mocy naturą Boga, tak by mogli stać się tacy jak On i przejawiać Jego cudowną naturę na całej ziemi”. Sfera prorocza łączy ludzi z naturą Bożą w taki sposób, że mogą oni stać się jak On i objawiać Go. Genialne!

Sfera prorocza to wspaniała część naszego życia w Chrystusie. Nie potrafię sobie wyobrazić, jak wyglądałoby ostatnie czterdzieści lat mojego życia, gdyby nie prorocy. Nie da się opisać, jak bardzo mnie oni ubogacili. Być może to właśnie dlatego nieprzyjaciel naszych dusz tak bardzo pragnie zniekształcać obraz ich posługi. Również w tej kwestii Shawn dzieli się głębią mądrości, która powinna uspokoić serca tych, którzy przez ten typ posługi doświadczyli dotychczas jedynie rozczarowania i bólu. Nadszedł czas na to, co autentyczne.

Byłem i jestem zachwycony, gdy patrzę, jak Bóg przygotowuje grunt dla ludzi, aby przyjmowali Jego miłość poprzez precyzyjne słowa wiedzy. Dar Shawna w tej dziedzinie stał się w ostatnim czasie znakiem i cudem na zupełnie nowym poziomie. Widząc, w jaki sposób Shawn rozwija swój dar proroczy, niektóre osoby usługujące poczuły zachętę do podjęcia większego ryzyka, by przekonać się, czy Bóg nie użyje ich w podobny sposób. Owoce tego są niezwykłe. Dlaczego tak wiele osób wzrasta w tym istotnym wyrazie Bożego serca? Przypisuję to praktycznemu podejściu Shawna do słyszenia Bożego głosu, mądrości w posługiwaniu się darem oraz temu, że miłość pozostaje zawsze w samym centrum jego służby proroczej.

Choć kocham służbę uzdrowienia i inne sposoby wyrażania się Bożej miłości, nigdy nie widziałem czegoś, co prędzej docierałoby do serca człowieka niż trafne słowo prorocze. W niedawnym badaniu poproszono kilka tysięcy ludzi o pytanie, jakie zadaliby Bogu, gdyby mieli pewność, że na nie odpowie. To, które znalazło się na pierwszym miejscu – które zadało więcej osób niż drugie i trzecie pytanie razem wzięte – brzmiało: „Jaki jest cel mojego istnienia?”. Być może to właśnie dlatego sfera prorocza ma taką moc. Kiedy prowadzona jest w należyty sposób, ludzie uświadamiają sobie, że Bóg ich zna i kocha, że prowadzi w przeznaczeniu dla ich życia. Proces ten jest jedną z najbardziej pełnych chwały rzeczy, jakich kiedykolwiek byłem świadkiem. Właśnie dlatego moje oczy tak często napełniają się łzami. Bóg naprawdę jest miłością, a uwidacznia się to w pasji, z jaką dąży do tego, aby ludzie odnajdowali cel swojego istnienia. Książka Przetłumaczyć Boga przepełniona jest tego typu historiami. Opowieści te jednak nie tylko podnoszą na duchu, choć dla mnie i to byłoby wystarczające. Są one tak bardzo pociągające, że automatycznie przydają czytelnikowi odwagi, aby także wzrastać w tego typu formach wyrażania się Ducha Świętego. To dlatego książki, takie jak niniejsza, są bezcenne! Oczami serca widzę już, jak dzięki prostemu aktowi przeczytania tej książki niezliczone osoby wzrastają w zdolności przejawiania Bożej miłości w sposób, który będzie wywierał natychmiastowy wpływ na ludzkie życie.

Czytajcie, cieszcie się lekturą i doświadczajcie przemiany. Świat woła o to, aby Bóg objawiał się w swoich darach, płynących przez Jego ludzi.

Bill Johnson, pastor Kościoła Bethel w Redding, w Kalifornii, autor książek, między innymi Decydujący moment oraz Bóg jest dobry.

Rozdział 1 | Prosty cel - miłość

Podczas pewnego lotu do Australii zdarzyło mi się nawiązać rozmowę z mężczyzną, który zajmował miejsce obok mnie. Okazał się być bardzo zajmującą postacią, mimo że tego dnia wydawał się dosyć rozproszony. Rozmawialiśmy o życiu, rodzinie i karierach. Pracował dla kompanii naftowych, a to był właśnie ostatni miesiąc, który spędzał, przemierzając świat w ramach obowiązków służbowych. Bardzo się zainteresował naszym zaangażowaniem w przeciwdziałanie handlowi ludzkim towarem. Nigdy nie słyszał konkretnych danych liczbowych z tym związanych, nie był też świadomy pracy u podstaw, wykonywanej przez organizacje takie jak nasza. Wyglądało na to, że był bardzo poruszony.

W którymś momencie wstał, żeby pójść do łazienki, i właśnie wtedy usłyszałem głos Ducha Świętego: Nie powiedział ci całej prawdy. Nie pracuje wcale dla kompanii naftowych, tylko jest oficerem zatrudnionym do ochrony lotów. Chcę udzielić mu zachęty w związku z jego zbliżającą się emeryturą. Usłyszałem też słowo wiedzy: otrzymałem imię jego żony, miejsce, które planował odwiedzić w Europie po przejściu na emeryturę, a także informacje na temat jego córki, która była w ciąży z komplikacjami. Czułem się tak przytłoczony tym wszystkim, że kiedy mój współtowarzysz podróży powrócił na miejsce, nie wiedziałem, co mam powiedzieć.

On jednak sam zaczął rozmowę. Nie zdawał sobie sprawy, do czego może ona doprowadzić, i od razu przeszedł do tematu Boga.

– Mówiłeś coś o relacji z Bogiem i o tym, że czułeś się powołany do tego, co robisz w tej chwili. Skąd wiedziałeś, że zostałeś powołany?

Bardzo się ucieszyłem z tego wprowadzenia do słowa, które chciałem mu przekazać. Zacząłem opowiadać mu o tym, kim naprawdę jest Jezus, jak bardzo nas kocha i jest obecny w naszym życiu. Potem zapytałem, czy mógłbym podzielić się z nim kilkoma rzeczami, co do których miałem wrażenie, że Bóg mi pokazuje ku jego zachęcie. Był bardzo podekscytowany i natychmiast się zgodził.

– Bóg powiedział mi, że jesteś oficerem pracującym dla linii lotniczych i że twoja żona ma na imię Patrycja. Powiedział mi też, że pragnie tego, czego ty sam pragniesz – i to o wiele bardziej niż ty sam. Dotyczy to również odwiedzenia winnic w południowych Włoszech po przejściu na emeryturę. Powiedział mi jeszcze o twojej córce Annie, która jest w ciąży, ale doświadcza pewnych trudności, oraz o tym, jak modliłeś się o nią i prosiłeś Go, żeby jej pomógł. Powiedziałeś Mu, że zrobiłbyś wszystko, żeby jakoś jej pomóc. Bóg pragnie jej pomóc o wiele bardziej niż ty sam i zarówno ona, jak i jej dziecko będą zdrowe.

Przez cały ten czas miał łzy w oczach, a kiedy mówiłem o jego córce, łzy zaczęły spływać mu strumieniami po twarzy. Zaciskał z całej siły ręce na oparciach fotela.

– Nie jestem oficerem! – powiedział.

Zaśmiałem się, bo właśnie otrzymał bezpośrednią wiadomość od Boga, która dotknęła go bardzo głęboko, a mimo to starał się ukryć prawdziwy charakter wykonywanej pracy.

– No cóż, a czy jakakolwiek część tego, co odebrałem od Boga, jest zgodna z prawdą? – zapytałem.

– Wszystko! – odpowiedział. – Ale nie jestem oficerem. – Znowu próbował się ukrywać.

Zaśmiałem się tylko, bo wiedziałem, że jest wojskowym, pomyślałem jednak, że może jego stanowisko wymaga tego typu reakcji. Pomodliliśmy się razem i wymieniliśmy kontakty, a kiedy reszta pasażerów wysiadła już z samolotu, on pozostał na pokładzie. Nie miałem okazji się pożegnać, bo wszedł do kabiny pilota.

Kiedy czekałem na odbiór bagażu, poczułem, jak ktoś kładzie mi rękę na ramieniu. Odwróciłem się i zobaczyłem, że to mój nowy przyjaciel.

– Wciąż nie mogę uwierzyć, że Bóg pokazał ci to, że jestem oficerem ochrony! Musiałem pójść i sprawdzić, kim jesteś, żeby móc dalej z tobą rozmawiać. To niesamowite, że Bóg ci to wszystko pokazał! Chcę tak samo słyszeć Boga! Czuję, jakby cały mój świat wrócił do idealnego porządku.

Co za stwierdzenie! Wiedziałem, że nigdy wcześniej nie czuł się tak kochany ani tak blisko Boga. Miałem też świadomość, że żadem z nas nie będzie już taki sam.

Sfera prorocza jest jednym z najwspanialszych instrumentów miłości, jakie zostały nam dane do dyspozycji. Pomyśl o niezwykłej platformie komunikacyjnej, jaka powstała w ciągu ostatniego pokolenia dzięki rozwojowi technologii. Możemy porozumieć się niemal z każdym zakątkiem świata dzięki różnym inteligentnym urządzeniom. Dostęp do Internetu, możliwość nawiązywania rozmów wideo i publikowania filmów, rzeczywistość wirtualna i tak dalej. Dzięki technologii każdy może rozmawiać z każdego miejsca ze znajomymi na całym świecie, a nawet poznawać w ten sposób nowe osoby. Można stać się częścią internetowej społeczności, do której bez tego medium nigdy nie mielibyśmy dostępu.

Sfera prorocza z założenia ma mieć podobne cechy. Pełni ona w dziedzinie naszej duchowej miłości tę samą rolę co technologia czy inteligentne urządzenia. Jest narzędziem, które przyśpiesza nawiązywanie relacji i pozwala na łączność z ludźmi, miastami, krajami, sektorami życia publicznego i z całym światem. Poprzez jej pryzmat możemy oglądać to, co się dzieje w Bożym sercu, i zacząć traktować ludzi dokładnie w taki sam sposób, jak Bóg chce, żeby zawsze byli traktowani.

Podobnie jak to jest w przypadku technologii, objawienie nie ma na celu jedynie pobudzania rozwoju darów proroczych, ale ma pomagać nam żyć w świadomości tego, co czuje Bóg i co On myśli. Ma być naszym sposobem życia, żebyśmy widzieli ludzi tak, jak Bóg pragnie, aby byli postrzegani. Żebyśmy w kontekście tego objawienia traktowali ich na zasadach zgodnych z Bożą kulturą miłości. Tak, aby oni sami zapragnęli stać się taką wersją samych siebie, która została nam ukazana. (Więcej na ten temat w dalszej części książki).

Kiedy mamy głęboką relację z Bogiem, której cechą jest autentyczna przyjaźń, zawsze poprowadzi to do dzielenia się tego typu relacją i przyjaźnią z innymi. Wielu ludzi, którzy pragną wzrastać w darach proroczych, ma relację z Bogiem mniej więcej tak bliską jak ze znajomymi z czasów podstawówki, a mimo to upierają się, żeby stosować dary prorocze wobec innych ludzi. Następnie czują się rozczarowani, że doświadczeniom tym nie towarzyszy poczucie relacyjnej głębi. Dzieje się tak dlatego, że usługa prorocza opiera się na dostępie, jaki otrzymujemy do Bożych myśli, uczuć i serca dla innych ludzi poprzez naszą własną relację z Bogiem.

Świat zamieszkuje ponad siedem miliardów odłamków Bożego serca i w miarę jak będziesz Go poznawał, zacznie cię przenikać Jego pasja dla ludzkości. Twoja relacja z Bogiem jest podstawowym źródłem, a także celem objawienia.

Na stronicach tej książki będę się skupiał na tym, dlaczego jako cel posługi proroczej o wiele bardziej powinniśmy podkreślać miłość niż informację. Podzielę się tym, dlaczego Bóg mówi, w jaki sposób mówi i w jaki sposób możemy być Jego szafarzami i nabywać praktycznego doświadczenie w dziedzinie objawienia. Rzucę również wyzwanie odmiennym od moich poglądom na temat tego, w jaki sposób należy się poruszać w sferze proroczej – poglądom, które mogłyby stać w sprzeczności z zasadą miłości. Wreszcie, znajdziecie tutaj fragmenty mojej własnej podróży i będziecie mogli wyciągnąć naukę zarówno z moich mocnych stron, jak i porażek. Chcę, abyście podejmowali odważnie ryzyko, jednak żeby to robić, może wam się przydać przykład tego, w jaki sposób przetrwałem niektóre bardzo dotkliwe pomyłki.

Nic nie równa się doświadczeniu tego, że jest się tłumaczem, który przekazuje dobre wieści – nowiny, które nie tylko dostarczają „emocjonalnego ciepełka”, ale które mają moc przemienić życie. Uwielbiam patrzeć, jak ludzie nawiązują łączność z Bogiem, z rodziną, przyjaciółmi, z celem swojego istnienia, a nawet z przyrodą – na podstawie słowa proroczego. To tak, jakby kawałki układanki miłości wpadały na swoje miejsce w ich życiu.

Mam też negatywne doświadczenia. Spotkałem się z tyloma różnymi służbami proroczymi, że mógłbym opowiedzieć wam tysiące historii, które pobudziłyby was do śmiechu i płaczu, i zadziwienia tym, co ludzie próbowali osiągnąć przez swoje prorokowanie. Niewątpliwie opowiemy sobie o niektórych z tych przypadków. Faktem jest jednak, że to z powodu tego typu osobistości służba prorocza zbiera cięgi. Gdyby Bóg rzeczywiście stał za każdym słowem, o którym ludzie twierdzą, że pochodzi od Niego, mogłoby to oznaczać, że nawet firmy ubezpieczeniowe (przypisujące różne zdarzenia „sile wyższej”) głoszą prawdziwy obraz Boga.

Ale to tylko dygresja. Zgłębiajmy ten ekscytujący temat i miejmy nadzieję, że nawet eksperci nabędą świeżej perspektywy w tej wciąż rozwijającej się dziedzinie życia Kościoła.

Nasza niania

Zanim nasza niania, Tammy, podjęła pracę u nas w domu, była jedną z liderek w szkole posługi, działającej przy naszym kościele w Los Angeles. Nie znałem jej za dobrze, jednak ona i jej mąż mają w sobie coś tak niezwykle przyjacielskiego, że zawsze czułem z nimi jakiegoś typu więź. Któregoś wieczoru, kiedy nauczałem w szkole, zwróciłem się do niej w obecności słuchaczy:

– Mam dla ciebie listę imion, Tammy. To jakieś szaleństwo… same imiona. Powiedz mi, jeśli widzisz w tym jakiś sens.

Podałem imiona jej dzieci, ich małżonków i wszystkich ich wnuków. Na samym końcu powiedziałem:

– Jeszcze jedna rzecz – i podzieliłem się faktem, że jej córka jest obecnie w ciąży. Następnie powiedziałem jej: – Zostawiłaś rodzinę, żeby się tu przeprowadzić, ponieważ tak powiedział ci Pan. On się nimi zajmie i będzie błogosławił im w czasie, kiedy ty zajmujesz się błogosławieniem Jego rodzinie. On ich kocha bardziej niż ty sama.

Tammy otrzymała potężną dawkę wsparcia i umocnienia. Razem z mężem przeprowadzili się z Minnesoty do Los Angeles w ramach podróży wiary i Tammy trzymała się mocno ufności, że tutaj się to wszystko ułoży. Później powiedziała mi, że fakt, iż nie mogła być blisko swoich dzieci i wnuków, był źródłem ogromnego stresu w jej życiu i że już od jakiegoś czasu bardzo się z tym zmagała. Nie mogła uwierzyć, że Bóg dał mi poznać ich wszystkie imiona. To doświadczenie było niezwykłym ukojeniem dla jej serca, upewniając ją jeszcze bardziej, że Bóg kocha w sposób, który dla niej jest niemożliwy. (Niedługo potem została naszą nianią i praca z nią okazała się zachwycającym przeżyciem).

Bóg bezustannie mówi do mnie i przeze mnie: „Kocham to, co ty kochasz o wiele bardziej, niż ty to kochasz”. Wiecie co? Proroctwo jest tego dowodem.

Prosty cel

Cel objawienia jest niezwykle prosty: Widzieć to, co widzi Bóg, słyszeć to, co słyszy Bóg i mówić to, co mówi Bóg, po to, byśmy wszyscy mogli kochać tak, jak kocha Bóg. Objawienie jest dane nam po to, abyśmy mogli przenieść kawałek Bożego serca z wieczności do tego świata.

„Za każdym razem, kiedy dajemy ludziom poznać pełne pasji serce Boga, prorokujemy”.

Mike Bickle

Miłość Jezusa stała w sprzeczności z kulturą Jego czasów

Jezus był szalenie niekonwencjonalny. Wybierał rybaków, poborców podatkowych i prostytutki i angażował ich w dzieło przemiany świata. W jakiś sposób umiał zobaczyć ich innymi oczami. W Jego oczach wyglądali całkiem inaczej niż w oczach świata wokół nich. Wartość, jaką przypisywał im Jezus, była absolutnie niespotykana. I wierzył w nich. Bóg powiedział nawet Samuelowi: Ty patrzysz na to, co zewnętrzne. Ja nie oceniam ludzi w taki sposób (porównaj: 1 Sm 16,7). Oznaczało to, że używa On całkiem innej skali, aby stwierdzić, kto jest wart, aby w niego zainwestować. Na czym więc opierały się Jego kryteria czy wizja dla ich życia?

Jezus nie był jak trener piłkarski, który widzi potencjał danego zawodnika i próbuje zmaksymalizować jego talent poprzez swoje działania szkoleniowe. Jezus widział ludzi przez pryzmat miłości – patrzył na nich z punktu widzenia Ojca. Postrzegał ich tak, jakby już powrócili do miejsca swojego pierwotnego przeznaczenia, Bożego planu dla ich istnienia, tak jakby już powiedzieli pełne „tak” na zaproszenie do chodzenia razem z Nim, pomimo że w tamtej chwili jeszcze w ogóle nie byli w stanie tego zrobić.

Jezus traktował ludzi z szacunkiem, na który jeszcze nie zasługiwali – i był to niezwykły zaszczyt. Kiedy zaczniemy naprawdę rozumieć ewangelię, pojmiemy, jak bardzo Jezus opierał się na swojej przyjaźni z niebem i na objawieniu miłości Ojca dla każdej osoby.

Przez Stary Testament przewija się metafora, która mówi o tym, że oczy i uszy świata są zamknięte, tak że nie jest w stanie dostrzec prawdy. Taki też był niewątpliwie stan ludzi w czasach Jezusa. A jednak On traktował tych, których napotkał, jakby byli w stanie widzieć i słyszeć ukryte albo pełne znaczenie tego, co robił. Było to coś tak dalece odbiegającego od sposobu, w jaki byli wówczas traktowani Izraelici i inni ludzie, że czuli się oni bardzo zaintrygowani. Ci, którzy patrzyli, w jaki sposób Jezus inwestuje w osoby, które nie wydawały się niczym wyróżniać, także byli zafascynowani. Każdy lubi być w coś wtajemniczony albo być „w temacie”. Jezus sprawiał, że ludzie czuli się, jakby znali sekrety nieba, a kiedy patrzyli na Niego, w jakiś sposób rzeczywiście mieli w nie wgląd.

Kiedy Jezus był poruszony współczuciem, nie było to jedynie uczucie, które Go wypełniało. Było to zrozumienie i przekonanie o tym, ile ci ludzie znaczą dla Ojca. Ich wartość w sferze wieczności nie wynikała jedynie z tego, do jakiego stopnia doświadczyli oni uzdrowienia. Jezus widział, co by się stało, gdyby odzyskali oni łączność z Bogiem, gdyby byli w stanie chodzić w pełni celów, dla których zostali stworzeni. Patrzył na nich również tak, jakby już mieli życie wieczne, i przyciągał ich do tego miejsca poprzez miłość, jaką ich obdarzał. W ostatecznym rozrachunku oddał za nich życie, żeby mogli odzyskać kontakt z Ojcem, ponieważ wierzył w wartość takiego połączenia.

Gdybyśmy tę wersję zrozumienia objawienia zastosowali do naszej współczesnej służby proroczej, zmieniłoby to dramatycznie sposób, w jaki traktujemy siebie nawzajem. Tak ogromna część posługi proroczej straciła dzisiaj z oczu te wyższe cele i ogranicza się do prostego rozwijania daru. Prawdziwym celem proroctwa jest połączenie cię z twoim wiecznym powołaniem, abyś był w Jezusie – w najlepszej formie siebie, zgodnej z Bożym przeznaczeniem. Proroctwa do pojedynczych osób, do miast, służb czy dziedzin życia mają na celu pomóc ci ujrzeć przebłysk tego siebie, który rzeczywiście jest tobą. Ma to z założenia pozwolić ci odczuć, co to znaczy być osobą wieczną i duchową, będąc jednocześnie normalnym i ludzkim. Ma to też pomóc ci w złożeniu twoich nadziei w tym, jaki jest twój wieczny cel – aby poznać Boga w sposób, w jaki On zawsze marzył, by być poznanym przez swoje stworzenie.

Czy kiedykolwiek tak się czułeś? To coś podobnego do tego, jak czują się dzieci, kiedy udają, że są superbohaterami. To coś takiego, czego doświadczają nasze emocje, kiedy oglądamy film, w którym bohaterowie pokonują swoje słabości i zmieniają się w mistrzów. To poczucie, że Bóg nie tylko jest niesamowity, ale pragnie, abyśmy również my byli niesamowici. Jest to pełnia mocy i możliwości, która zostaje nam udzielona. Tu chodzi o życie i przeżywanie tego życia w prawdziwej pełni (zobacz: J 10,10).

Odwiedzałem kiedyś przyjaciół, którzy prowadzili w Atlancie w stanie Georgia rodzinny przytułek dla bezdomnych. Rozmawiałem z dyrektorką ośrodka, Rose. Opowiedziała mi o człowieku, który opuścił żonę i dzieci i wrócił na ulicę, do narkotyków. Mówiła, jak bardzo jest zła na tego człowieka, bo naprawdę wierzyła, że wyszedł już wcześniej na prostą. Nie wyglądała na rozwścieczoną. Czuła jednak gniew dlatego, że w niego wierzyła. Patrzyłem na Rose, zwyczajną kobietę, która w każdych innych okolicznościach powinna podchodzić do narkomanów z największą ostrożnością, wtedy jednak widziałem, jak wzbiera w niej odwaga.

Przeszliśmy do części ośrodka, w której mieszkały rodziny. Rose podeszła prosto do tego mężczyzny. Wrócił do domu po wycieczce narkotykowej. Była późna noc. Rose pokiwała mu palcem przed nosem, mówiąc:

– Co ty najlepszego wyrabiasz? Wszyscy w ciebie wierzymy! Nie masz prawa opuszczać rodziny!

A potem opowiedziała mu jeszcze raz jego prawdziwą historię: historię miłości jego rodziny i jego Boga. Mężczyzna długo przepraszał Rose. Doświadczył Boga w jej współczuciu i wizji dla jego życia. Dla niego Rose nie była jedynie zatroskaną społeczniczką, ale kimś, kto dostrzegł jego prawdziwą wartość. Przyprowadziła go z powrotem do miejsca, w którym mógł wybrać trwałe dobro zamiast przemijającej pociechy. W jej miłości dostrzegł możliwość innego życia, lepszego życia. To właśnie takie momenty dają nam siłę, abyśmy podejmowali najlepsze decyzje.

Kiedy jesteśmy kochani w taki sposób, doświadczamy innej wersji siebie samych. Czujemy, że ta nowa wersja przekracza ograniczenia ścieżki, którą wcześniej dla siebie wybraliśmy, albo tego, co jeszcze się dla nas nie wydarzyło.

Trudno postrzegać proroctwo jako dar miłości, gdy tak wielu uznanych proroków (w wielu denominacjach i ruchach) poświęca swój czas na rozeznawanie miejsca naszych porażek czy szukanie tego, co nas oddzieliło od Boga, co rzuciło cień na naszą wartość. Przekazują następnie słowa korekty albo kierunku, które w tym miejscu, w którym się w danej chwili znajdujemy, nie są nam w żaden sposób pomocne. W najgorszym przypadku ogłaszają nad nami osąd, dlatego że ich teologia wiąże się z uczynkami oraz z poznaniem tego, co jest dobre, a co złe. Taka postawa bardzo często wyklucza miłość.

W tej książce zdefiniujemy sobie różnicę między zwykłym rozeznawaniem duchowych informacji, które spotykamy powszechnie na całym świecie, a faktyczną komunikacją i budowaniem relacji z Bogiem. Bóg ma dla nas wieczny plan: pragnie, abyśmy widzieli to, co On widzi. A to sprawi, że będziemy mogli kochać tak, jak On kocha.

Rozdział 2 | Objawienie na temat objawienia

Jestem twórczą osobą, która uwielbia opowiadać historie. Bez względu na to, czy jestem w danej chwili moderatorem gry wideo, autorem niepublikowanych powieści, producentem filmowym, czy mówcą motywacyjnym, przemawiającym do milionów ludzi, zawsze wchodzę w proces tworzenia historii. Uwielbiam moc opowieści. Kiedy zrozumiesz historię danej osoby lub grupy ludzi, jesteś w stanie pełniej się z nimi utożsamić.

Jeśli naprawdę chcemy zrozumieć, jak działa proroctwo, to historia Jana, umiłowanego ucznia, w najlepszy sposób pokaże nam rolę sfery proroczej w Nowym Testamencie. Jan wiedział, że jest ulubieńcem Jezusa, nie dlatego, żeby był jedynym, który doświadczył szczególnej przychylności, ale z powodu jakości miłości, której doświadczał. Sam siebie nazywał przyjacielem Jezusa, tym, którego Jezus kocha. A jednak nawet ta niezwykła przyjaźń, którą budowali, nie zaspokajała w pełni pragnień Jana, dopóki nie zdarzyło mu się to doświadczenie. Możemy na nie spojrzeć jego oczami, ponieważ w Księdze Apokalipsy [Objawienia – przyp. red.] podzielił się z nami tym, co widział.

Po pierwsze, jeśli z wiarą modlisz się o rozwój sfery proroczej, potrzebujesz przeczytać Księgę Apokalipsy w jej własnym kontekście (z pominięciem aspektu eschatologicznego). Potrzebujesz zobaczyć dynamikę przyjaźni rozgrywającej się między Janem a Jezusem. Musisz najpierw zrozumieć Jana, zanim będziesz w stanie w pełni pojąć to, co Bóg objawił za jego pośrednictwem. Nim zajmiesz się kwestią pretrybulacjonizmu, posttrybulacjonizmu, preteryzmu czy nawet milenializmu, potrzeba, abyś zobaczył charakter relacji między człowiekiem, który otrzymał objawienie, a jego Bogiem.

Jan, który twierdził, że jest najbliższym przyjacielem Jezusa, został pochwycony do nieba po to, aby mógł coś zobaczyć. Zaprowadzono go do miejsca, w którym miał ujrzeć objawienie, kluczowe dla każdego innego objawienia w historii. Objawienie to nie dotyczyło jedynie faktu, że Jezus powróci, ani tego, że jest On pełnym chwały Bogiem, czy też, że przygotował dla nas miejsce. To objawienie dotyczy nas.

Jan – pierwsza osoba, która zobaczyła Jezusa w pełnej chwale – stanowi odpowiedź na modlitwę Jezusa (zobacz: J 17).

Jan czuł się niezwykle blisko Jezusa i miał jedną z najgłębszych relacji z Bogiem w historii ludzkości. Jego objawienie stanowiło przeciwwagę dla objawienia, które otrzymali Żydzi, reprezentował on bowiem filtr miłości. Widział miłość jako podstawowy cel. Pragnął być z Jezusem tam, gdzie On:

Ja, Jan, wasz brat i współuczestnik w ucisku i królestwie, i wytrwaniu w Jezusie, byłem na wyspie, zwanej Patmos, z powodu słowa Bożego i świadectwa Jezusa. Doznałem zachwycenia w dzień Pański i posłyszałem za sobą potężny głos, jak gdyby trąby mówiącej: Co widzisz, napisz w księdze i poślij siedmiu Kościołom: do Efezu, Smyrny, Pergamonu, Tiatyry, Sardes, Filadelfii i Laodycei. I obróciłem się, by patrzeć, co to za głos do mnie mówił;

A obróciwszy się, ujrzałem siedem złotych świeczników i pośród świeczników kogoś podobnego do Syna Człowieczego, przyobleczonego [w szatę] do stóp i przepasanego na piersiach złotym pasem. Głowa Jego i włosy – białe jak biała wełna, jak śnieg, a oczy Jego jak płomień ognia. Stopy Jego podobne do drogocennego metalu, jak gdyby w piecu rozżarzonego, a głos Jego jak głos wielu wód. W prawej swej ręce miał siedem gwiazd i z Jego ust wychodził miecz obosieczny, ostry. A Jego wygląd – jak słońce, kiedy jaśnieje w swej mocy.

Kiedy Go ujrzałem, do stóp Jego padłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc:

Przestań się lękać! Ja jestem Pierwszy i Ostatni, i Żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

Księga Apokalipsy 1,9–18

W pierwszym rozdziale Księgi Apokalipsy czytamy, że pierwsza rzecz, jaką Jezus objawił Janowi, to pełnia Jego boskiej natury. Ojciec zabrał Jana do nieba, aby mógł zobaczyć Jezusa w Jego prawdziwej postaci. Jan widział jedynie Jezusa jako człowieka i zmartwychwstałego Syna Człowieczego, nigdy jednak nie widział Go jako Tego, który jest w pełni uwielbiony. Nigdy nie widział swojego przyjaciela Jezusa takim, jakim jest naprawdę. Zatrzymaj się teraz na moment i spróbuj to sobie tak realnie wyobrazić. Jak to jest mieć świadomość, że możemy widzieć Boga takiego, jakim jest naprawdę? W tej sytuacji możemy wyrzucić do śmieci starą teologię, która mówi, że nie można zobaczyć oblicza Jezusa i pozostać przy życiu, prawda? Jan był zwykłym człowiekiem, a jednak Go widział. Widział Jezusa takim, jakim jest naprawdę. To był pierwszy raz, kiedy została wysłuchana modlitwa, którą Jezus zaniósł do Ojca: Ojcze, chcę, aby oni byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem… (zobacz: J 17,24).

Jan był tak przejęty, że upadł na ziemię jak martwy. To jest fragment, nad którym musimy się razem zastanowić. Pomyśl o reakcji Jana. Co człowiek, który miał tak bliską relację z Jezusem, przeżywał w swoim wnętrzu, kiedy zobaczył Jezusa w tej postaci? Co sprawiło, że upadł na ziemię tak, że Jezus musiał wyciągnąć do niego rękę, aby w ogóle mógł ustać na nogach?

Kiedy Jan ujrzał Jezusa w taki sposób, On zaczął mówić do niego o Kościele, który zlecił swoim uczniom budować – nie o jakimś konkretnym zborze, ale o Kościele w miastach – nie o strukturach, ale o żywych organizmach, w których relacje zanurzone są w Bożej naturze.

Jezus przemówił do Jana tak, jak to zawsze czynił, w sposób mglisty i w przypowieściach, które przeznaczone były nie tylko dla Kościoła Jego czasów, ale mają być aktualne aż do Jego powrotu. Jezus chciał, żeby wszyscy wierzący czytali i interpretowali je w swoich czasach. Drugi i trzeci rozdział Księgi Apokalipsy stanowią obowiązkową lekturę dla każdego, kto pragnie rozwijać dar proroczy. Czytajcie ją wciąż na nowo, ponieważ ona przekazuje tak wiele w tak niewielkiej liczbie słów. Studiujcie sposób, w jaki Jezus odnosił się do Jana. Czytajcie o objawieniu, które Jezus pragnął dać Kościołowi – objawieniu, które miało dać mu siłę i przemawiać do serca. To fascynujące.

Dla większości ludzi, którzy słyszą Boga, to, co spotkało Jana, stanowiłoby najbardziej spektakularne przeżycie, jakie kiedykolwiek było ich udziałem. Jezus mówił do Jana o Kościele, objawiał mu siebie, polecił napisanie Księgi Apokalipsy. Znalazło się w niej wystarczająco dużo treści, aby zachwycać się nimi przez wiele pokoleń. Koniec. Wtedy jednak wydarzyło się coś niespodziewanego i zadziwiającego… Było coś więcej, a to, co zostało objawione, miało całkowicie zmienić postać rzeczy!

Księga Apokalipsy, rozdział czwarty – pójdź wyżej

Tak, współczesne konferencje i kościoły charyzmatyczne zamieniły wiele wspaniałych wersetów Biblii w wyświechtane frazesy i ten fragment Słowa Bożego jest jednym z nich. Spróbuj jednak na chwilę oczyścić swoje myślenie i popatrzeć na te słowa z nowej perspektywy. Wyzbądźmy się poczucia, że opatrzyły się nam już tak liczne fragmenty Biblii, i spróbujmy zacząć od nowa.

Jan usłyszał skądś z nieba głos, który wzywał go, żeby poszedł jeszcze wyżej w objawieniu. Przynaglał go, żeby udał się poza to, co dotychczas widział czy pojmował. Począwszy od pierwszego wersetu z czwartego rozdziału Apokalipsy, Jan wyruszył w niezwykłą podróż oglądania rzeczy, które muszą nastąpić, zanim powróci Jezus. Widział wojny, demony, smoki, nierządnice, choroby, epidemie, męczenników… tak wiele symbolizmu! Potem jednak, pośród tego morza intensywnego objawienia, został przywiedziony do bardzo kluczowego miejsca w Księdze Apokalipsy: otrzymał zadanie, aby spisać każde objawienie, po to, by przyszłe pokolenia mogły zrozumieć Boże serce. To objawienie miało dać im siłę do wytrwania i perspektywę, która pomoże im przezwyciężyć wszystko, co mogłoby im stanąć na drodze. To miało być OBJAWIENIE objawienia.

W ramach tego niebiańskiego doświadczenia (zobacz: Ap 19) Jan przyszedł do miejsca, w którym tłumy ludzi wielbiły Boga i głośno Go wywyższały. A gdy tylko je usłyszał, zrozumiał, o czym mówią słowa ich pieśni:

I dobył się głos od tronu, mówiący: Chwalcie Boga naszego wszyscy Jego słudzy, którzy się Go boicie, mali i wielcy! I usłyszałem jakby głos wielkiego tłumu, i jakby głos mnogich wód, i jakby głos potężnych gromów, które mówiły: Alleluja!

Bo zakrólował Pan Bóg nasz, Wszechmogący. Weselmy się i radujmy, i oddajmy Mu chwałę!

Bo nadeszły Gody Baranka, a Jego Małżonka się przystroiła.

I dano jej przyoblec bisior lśniący i czysty – bisior bowiem oznacza czyny sprawiedliwe świętych.

Księga Apokalipsy 19,5–8

Jan zawsze wiedział, że jest przyjacielem Jezusa, nagle jednak zobaczył najgłębsze pragnienie Ojca tego Syna, to samo pragnienie, które sprawiło, że Jezus gotów był pójść na krzyż: Oblubienicę Chrystusa.

Najbardziej zadziwiający w tym, co widział Jan, był fakt, że Oblubienica jest w pełni gotowa. Jan nie widział symbolu ludzi żyjących w tamtym czasie na ziemi, którzy byli gotowi przyjąć Jezusa, ale zbiór wszystkich, którzy kochali Jezusa i będą kochać Jezusa w każdym pokoleniu. Było jednak coś jeszcze bardziej zaskakującego: Jan widział Oblubienicę w absolutnej doskonałości, w pełni gotową na dzień wesela, w pełni przygotowaną i odzianą, aby poślubić Jezusa.

Pamiętam, jak uczestniczyłem w uroczystości ślubnej mojego przyjaciela, Jonasza. Byłem jego drużbą i kiedy staliśmy i czekaliśmy na to, aby jego oblubienica wyszła zza zasłon z tyłu kościoła, miałem okazję go obserwować. Nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek widział na twarzy mężczyzny taki wyraz wyczekiwania. Może wynika to z faktu, że nigdy wcześniej nie miałem tak bliskiej relacji z nikim, kto doświadczał czegoś podobnego.

Rozbrzmiała pieśń, a my z nadzieją, miłością i spokojem patrzyliśmy, jak ukochana wyłoniła się zza rogu. Jonasz wydał z siebie jęk. Dosłownie. Już miałem się roześmiać, ale wtedy popatrzyłem na jego twarz. Wydawała się ona mówić: „Boże, Ty dajesz mi wszystko, czego pragnąłem. Ona jest tak piękna, tak godna miłości, tak doskonała. Dziękuję!”. Po jego policzkach płynęły łzy.

Czułem jego radość i uwielbienie i „wiedziałem”, że przypomina to obraz, który Jan opisał w rozdziale dziewiętnastym Księgi Apokalipsy. Na ślubie mojego przyjaciela doświadczałem tych samych emocji, których doświadczał Jan. On widział najdoskonalszą postać oblubienicy, którą Ojciec przygotował dla Syna. Nic dziwnego, że Bóg mógł posłać swojego jedynego Syna, żeby zapłacił tak wielką cenę – On wiedział, co Jezus dostanie w zamian. I wiecie co? Naprawdę jesteś tego wart.

Widzę cię w tym opisie z dziewiętnastego rozdziału Apokalipsy i jesteś kimś zachwycającym! Od tej pory tak właśnie Jan postrzegał Kościół. Nie postrzegał go tak, jakby dopiero kiedyś miał nadejść dzień, w którym Kościół objawi się pełen chwały, ale widział go jako już utwierdzony i obiecany.

Widzieć ludzi na mecie wyścigu, z nagrodą w dłoniach

Potrzebujemy zrozumieć, że Jan nieustannie miał do czynienia z polityką kościelną i państwową. Walczył z sektą, która wypaczała prawdę i walczył o objawienie tego, jak Jezus chciał być rozumiany w jego pokoleniu.

Chwila prawdy: Jan nie widział na tej ziemi w pełni przygotowanych ludzi. Najprawdopodobniej widział to, czego im brakowało, albo to, czego w ogóle brakowało na tej planecie. Walczył o to, aby ludzie mogli przyjąć proste ewangeliczne przesłanie o miłości i mocy zmartwychwstania Jezusa. Jeśli przeczytacie jego wcześniejsze pisma (jego listy apostolskie), zobaczycie obraz tego, z czym się zmagał. Kiedy jednak otrzymał objawienie Objawienia, kiedy zobaczył przedmiot Bożych marzeń, w pełni przygotowany dla Jezusa, był absolutnie porażony. Już wtedy widział wieczność – Oblubienicę przygotowaną nie tylko do służby, ale do tego, aby współdziałać z Bogiem jako twórczyni/twórca, jako towarzyszka/towarzysz, jako córka/syn, jako przyjaciel/przyjaciółka.

Chciałbym zinterpretować albo sparafrazować słowa z wersetów 9–10 z 19 rozdziału Księgi Apokalipsy. W taki sposób wyobrażam sobie to, co się tam wydarzyło:

Parafraza Ap 19,9–10 dla lepszego zrozumienia

Następnie anioł spojrzał na Jana, który został wybrany, podobnie jak drużba na wesele, i powiedział: „Napisz każdemu pokoleniu: Błogosławieni są ci, którzy zostali zaproszeni na przyjęcie weselne, aby zobaczyć, jak oblubieniec poślubia pełną chwały oblubienicę! Te słowa są prawdziwe i są świadectwem Boga. To, co widzicie tutaj, to kulminacja Bożej historii! To szczęśliwe zakończenie, które naprawdę będzie miało miejsce i wszyscy to zobaczą!”.

Następnie Jan upadł u stóp anioła, do głębi przeniknięty pięknem tego, co Ojciec przygotował dla Jezusa: Oblubienicy Chrystusa. Nie był w stanie zmusić się, żeby o niej pisać. Była zbyt wspaniała, zbyt piękna. Pragnienie Ojca, zrealizowane we wszystkich wierzących na przestrzeni wieków, którzy razem mówią „tak!” Jezusowi. To jest moment przesycony niewysłowioną wspaniałością.

„Ty to zrób – powiedział do anioła, który polecił mu to napisać. – Widziałeś to samo, co ja, i jesteś aniołem, i jesteś świętszy niż ja! Ja jestem tylko człowiekiem”.

Anioł odrzekł jednak Janowi: „Nawet nie próbuj przerzucać tej odpowiedzialności na mnie i traktować mnie, jakbym był świętszy czy bardziej godny od ciebie. Jestem jedynie sługą – tak jak ty i każda inna osoba, która rozumie, że ludzkość została stworzona, aby towarzyszyć Jezusowi. To właśnie Ojciec mówił od samego początku. Takie jest świadectwo, które wyznajemy. Skup swoje uwielbienie i uczucia na świętości i godności Boga, bo to, co tu widzisz, w tej Oblubienicy, to wypełnienie się Bożej historii na twoich oczach. O tym właśnie mówi duch proroctwa – o Oblubienicy przygotowanej dla Oblubieńca. Tym właśnie jest duch objawienia.

Dla wielu z was jest to prawdopodobnie całkiem nowy sposób patrzenia na Słowo Boże. Istotne jest jednak, abyśmy rozumieli, że dziesiąty werset z Księgi Apokalipsy 19 odnosi się do konkretnego tematu, a tematem tym nie jest wyłącznie duch proroctwa. Jest nim Oblubienica, która się przygotowała.

Taki jest cel proroctwa: dawać ludziom dostęp do mocy Bożej, która pozwala im stać się takimi, jak On, i ukazywać Jego cudowną naturę po całej ziemi. Uwielbiam sposób, w jaki ósmy werset z dziewiętnastego rozdziału Księgi Apokalipsy pokazuje Oblubienicę odzianą we wspaniałe szaty. Reprezentuje to fakt, że już przywdziała na siebie naturę Chrystusa i wprowadza w życie Jego standardy, wartości, wybory życiowe i sposób bycia na tej ziemi.

Kiedy Jan powrócił po tym doświadczeniu, jestem pewien, że zmienił się sposób, w jaki postrzegał wszystko i wszystkich wkoło. Prawdopodobnie nie przywiązywał już wagi do słabości poszczególnych osób czy polityki kościelnej. Teraz postrzegał wszystkich jako osoby, które mają pełnowartościowe zaproszenie do stania się taką oblubienicą.

Dokończenie biegu z nagrodą w dłoni

„Nie potrzeba żadnego namaszczenia, aby dostrzec to, co niewłaściwe w życiu ludzi. Powiedz im coś, czego nie wiedzą! Dojrzyj w nich złoto i tym się z nimi podziel”.

Phil Elston

Paweł sporo razy pisał o sporcie i o startowaniu w wyścigach. Stanowi to niezwykłą ilustrację drogi chrześcijańskiej. Jest też istotne, aby z tej właśnie perspektywy patrzeć na proroctwo, pozwoli nam to bowiem postawić sobie doskonalsze cele. Paweł pisał, że każdy wierzący powinien biec tak, jakby spodziewał się dostać główną nagrodę. Żaden biegacz nie startuje przecież po to, żeby zdobyć brąz czy srebro. Każdy biegnie po złoto.

Kiedy Jan wrócił z nieba, zobaczył Kościół w całkiem nowy sposób. To było tak, jakby widział każdego, kto wystartował w wyścigu, jakby już był na mecie, dzierżąc pierwszą nagrodę czy złoty medal. W sferze naturalnej ludzie ci wyglądali jak uczniowie, prostytutki, rybacy, jak osoby z najniższego szczebla społeczeństwa lub z bogatszej elity jego czasów. Jednak w duchu Jan otrzymał nowy wzrok objawienia. Widział ludzi w taki sposób, jakby byli w pełni gotowi powiedzieć „tak” w dniu swojego ślubu, i w taki sposób zaczął też każdego z nich traktować.

To dopiero ojcostwo i coaching z najwyższej półki! Co by było, gdyby ludzie traktowali ciebie, od kiedy byłeś małym dzieckiem, jakbyś miał być jedną z najważniejszych osób w historii i w całej wieczności? Co by było, gdybyśmy zdecydowali się już teraz zacząć traktować siebie nawzajem zgodnie z naszą wieczną tożsamością? Jednym z ostatnich wielkich poruszeń Bożych będzie ogólnoświatowe przebudzenie. Wejdziemy w miejsce praktykowania objawienia, które umożliwi ludziom powiedzenie Bogu „tak!” i przyjęcie Jego natury tak, że będą przejmowali swoim pięknem już teraz, a nie dopiero w wieczności.

Objawienie daje moc, aby wszystkich wokół postrzegać jako zwycięzców i ludzi z ogromną wartością

„Nadchodzi Boża chwała, a przyjdzie ona w postaci Jego chwalebnej miłości”.

Bob Jones

Kiedy przekazujesz ludziom objawienie, twoim celem powinno być zachęcenie ich i przekonanie, że nie tylko dobrze biegną w wyścigu, ale że są warci tego, aby zdobyć pierwszą nagrodę. Objawienie daje ci moc, abyś widział wszystkich dookoła jako zwycięzców, jako Oblubienicę. Pomaga ci również wspierać ludzi i grupy w pokonaniu przeszkód, które nie pozwalają im przyjąć Bożej mocy.

Sposób funkcjonowania sfery proroczej w ostatnich dziesięcioleciach często odbiegał od prawdy miłości. Wynikało to z wpływu różnych teologii i ruchów dążących do zabezpieczenia własnych interesów albo po prostu z pełnej surowości teologii, która nie skupia się na obrazie miłości. Możemy uniknąć tych pułapek nie tylko przez to, że podejmujemy wysiłek, aby postrzegać każdą osobę, której przekazujemy objawienie, jako wartą miłości, ale również przez modlitwę o to, aby Bóg dał nam swój wzrok, abyśmy mogli każdego człowieka postrzegać z perspektywy wieczności. Bóg zawsze widzi koniec od początku i pragnie, abyśmy widzieli w ten sam sposób!

„Widzę ciebie w przyszłości, i wyglądasz o wiele lepiej niż w tej chwili”.

Kim Clement

Jest to część głównego tematu Bożej miłości w każdej historii biblijnej, miłości, która chce zdobyć nasze serce. Taki jest powód, dla którego prorokujemy. Innymi słowy, proroctwo jest narzędziem, danym po to, abyśmy mogli zobaczyć pełen obraz tych, których Bóg kocha.

Rozdział 3 | Dlaczego tak bardzo pragnę rozwijać się w sferze proroczej 

Byłem już na tyle duży, by rozumieć, że kobieta siedząca naprzeciw moich rodziców przeżywa katusze. A rodzice powiedzieli mi, że cierpi, ponieważ bardzo bolą ją plecy. Modlili się właśnie za ludzi podczas wyjazdu w góry Kalifornii. Miałem zaledwie sześć lat i tak się złożyło, że w tamtej chwili siedziałem u mamy na kolanach. Przez dłuższą chwilę rodzice modlili się, żeby jej plecy zostały uzdrowione. Kiedy byłem mały, to było dla mnie dość powszednim doświadczeniem, bowiem moi rodzice bardzo pragnęli widzieć, jak Boża miłość manifestuje się poprzez uzdrowienie i ponadnaturalne dary.

Niecodzienny był natomiast sposób, w jaki moja mama zareagowała, kiedy zacząłem się wiercić. Zamiast się zirytować, zapytała:

– Czy Bóg ci coś pokazuje, kochanie? – zadała mi to pytanie! Mnie! Małemu dziecku!

Ja jednak faktycznie miałem wrażenie, jakbym coś usłyszał.

– Czy plecy bolą panią z powodu wypadku samochodowego? – zapytałem.

– Tak! – była w szoku, że biorę aktywny udział w posłudze i że otrzymałem słowo wiedzy.

– Bóg chce sprawić, żeby pani plecy były znowu takie, jak przed wypadkiem – powiedziałem. Następnie zsunąłem się mamie z kolan, położyłem na niej obie ręce i modliłem się razem z rodzicami. Razem byliśmy świadkami całkowitego uzdrowienia tej kobiety.

Mama i tata zawsze świetnie potrafili włączyć nas do swojego czasu posługi. Po tym jednak zdarzeniu już regularnie pytali mnie, czy Bóg mi coś pokazuje. To sprawiło, że bardzo chciałem pytać Boga o Jego serce i pragnienia dla ludzi. Byłem świadom istnienia ponadnaturelnego Królestwa Bożego, które mogło przywracać ludziom zdrowie, udzielać im najgłębszej możliwej zachęty i dawać poczucie tego, kim naprawdę są. To wszystko, gdy miałem sześć lat. W ten sposób ukształtowało się moje spojrzenie na relacje i na to, co może się wydarzyć w czasie mojego życia. A także świadomość, kim jest Bóg jako Ojciec.

Kocham to, czego Boży głos dokonuje w naszych wnętrzach. Jest to coś tak bardzo kształtującego, łączącego, dającego poczucie, że nie jest się samemu. Taka jest właśnie oryginalna postać nas samych, zgodna z Bożym zamysłem, a Jego głos pomaga przywrócić nam poczucie naszej prawdziwej tożsamości i pierwotnego jestestwa.

Czy urodziłeś się jako niezależne naczynie? Nade mną nie ukazała się żadna gwiazda na niebie, prawdopodobnie nad tobą też nie, ale to, kim jesteś, absolutnie wystarczy!

Zawsze wiedziałem, że jestem kimś szczególnym, miałem jednak poczucie, że to samo odnosi się do każdej innej osoby. Moi rodzice uczyli nas, że wszyscy są równi, i pokazywali nam wzór współczucia dla ubogich i wspierania kobiet w obejmowaniu znaczących pozycji przywódczych. Cenili ludzi z innych ras i grup etnicznych bez żadnych uprzedzeń. Nie byli doskonali, nawet w tych właśnie obszarach, bo nie wyrastali z dojrzałym obrazem tego, jak miałoby to praktycznie wyglądać w społeczeństwie. Nie zmienia to jednak faktu, że wyrastałem z dość zrównoważonym spojrzeniem, bez perspektywy segregacyjnej.

Kiedy miałem do czynienia z ludźmi, którzy uważani byli za lepszych od innych ze względu na ich talenty, obdarowania, posiadany autorytet, tytuły, stanowiska etc., nie byłem w stanie tego przyjąć i postrzegałem to jako elitaryzm. Tak naprawdę to chciałbym walczyć o to, żeby ten, który jest niedoceniony, otrzymał więcej Bożych możliwości. W miarę jak poznawałem społeczność proroczą, większość ludzi miała jakieś historie, które kwalifikowały ich do służby, podczas gdy ja miałem tylko zwykłe życie, z rodzicami, którzy nauczyli mnie, że Bóg mówi do wszystkich chrześcijan. Czułem się dziwnie, bo inni mieli fantastyczne, ponadnaturalne spotkania z rzeczywistością duchową, a ja byłem po prostu zwyczajny. Tak bardzo pragnąłem mieć podobne historie… Aż do czasu, kiedy pokochałem moją własną. Nawet się nie spodziewałem, że brak ponadnaturalnego posłania do szalonej posługi będzie tym, co w późniejszym czasie pomoże mi wyposażać „zwyczajnych” chrześcijan.

Przywykliśmy już do słuchania wciąż na nowo spektakularnych historii – historii pochodzących od Bożych ludzi (powołanych, aby stać na czele tego pokolenia), którzy nawrócili się w radykalny sposób z życia pogrążonego w grzechu albo których narodzinom towarzyszyły niezwykłe okoliczności. Z powodu tych historii wiele osób poczuło się odsuniętych, nie aż tak szczególnych, nienamaszczonych od urodzenia do czegoś niezwykłego. Pozwólcie jednak, że zapewnię was, iż kiedy widzimy kogoś, kto urodził się w takich okolicznościach, ma to nam przypomnieć, jaką szczególną miłość Bóg ma dla każdego z nas. Każdy został stworzony w sposób całkiem niepowtarzalny i cudowny. I każdy z nas ma potencjał, aby stanowić najlepszy wyraz samego Boga tu, na ziemi. Nie musimy mieć proroczego znamienia ulokowanego jako znak na naszym trzecim żebrze, aby wiedzieć o tym, o czym już wcześniej powiedziała nam Biblia: zostaliśmy misternie, pięknie i cudownie stworzeni.

Tęsknota za posiadaniem znaczenia

Kiedy byłem nastolatkiem, pamiętam, jak zadawałem wielkie życiowe pytania: Kim jestem? Dokąd mam się udać, aby w pełni rozwinąć skrzydła? Czy istnieje jakaś sprawiedliwość w obliczu całego cierpienia, jakie widzę na tym świecie? Czy mogę mieć jakieś znaczenie dla Boga? Zacząłem się naprawdę modlić i starałem się odkryć, dlaczego ten niesamowity Bóg postanowił, abym przyszedł na świat w tym właśnie czasie. Choć moja rodzina zawsze była niezwykła, to i tak nie mogłem znaleźć właściwych narzędzi, aby odpowiedzieć na te pytania. Bywały chwile, kiedy czytałem co wieczór Biblię i czasem zdarzało mi się przeczytać ją całą w ciągu jednego miesiąca. Nowy Testament czytałem w kółko w cyklach po trzy wieczory. Próbowałem stwierdzić, czy gdzieś tam znajduje się odpowiedź na pytania mojego serca.

Któregoś wieczoru, po długim, ciężkim czasie poszukiwań, które nie przyniosły widocznych rezultatów, miałem specjalne doświadczenie z Bogiem. Nie będę tu opisywał wszystkich okoliczności, które temu towarzyszyły, w każdym razie stało się to w domu moich rodziców, kiedy miałem piętnaście lat. Usłyszałem, jak Bóg mówi: „Idź jutro na seminarium rodzinne”. Rodzice powiedzieli nam – mojej siostrze i mnie – o seminarium rodzinnym w jednym z kościołów w Sacramento. Choć sami nie mogli pojechać, zapytali, czy chcielibyśmy się wybrać. Odrzekliśmy, że nie. Dlaczego niby ja i moja siostra mielibyśmy jechać do jakiegoś obcego zboru, bez rodziców, na seminarium, o którym tak naprawdę nic nie wiedzieliśmy? Jednak po tym wstrząsającym doświadczeniu byłem przekonany, że mam jechać. Zapytałem siostrę i ona też okazała się chętna, by mi towarzyszyć.

Podczas tego seminarium jeden z pastorów poprowadził całe wydarzenie w całkiem niespodziewanym kierunku, miał bowiem słowo, żeby modlić się za obecną na spotkaniu młodzież. W tym konkretnym zborze prawie nie było młodzieży, nie była to bowiem grupa wiekowa, na której się skupiali, tak więc już sam fakt, że uzbierała się nas tam jakaś dwudziestka, był cudem samym w sobie.

Moja siostra i ja wyszliśmy naprzód, kiedy pastor oznajmił, że będą się za nas modlić. Nie wiedzieliśmy, czego się spodziewać, jednak zobaczyłem, jak podchodzi do mnie pewien mężczyzna. Był niezwykle radosną osobą. Wszystko w nim promieniało i nie mogłem się doczekać, kiedy się za mnie pomodli, mimo że nigdy wcześniej nie przyjąłem posługi od nieznanej mi osoby.

Uśmiechnął się i powiedział:

– Bóg pokazał mi, że zadawałeś Mu od jakiegoś czasu wielkie życiowe pytania i szukałeś odpowiedzi. To jedna z rzeczy, którą Bóg lubi najbardziej: kiedy ktoś zadaje Mu takie wielkie pytania. Bóg nie może się doczekać, żeby odpowiedzieć ci na nie poprzez coraz głębszą relację z Nim samym. Wkłada teraz do twojego wnętrza głód prawdziwego znaczenia i w swoim życiu pomożesz wielu ludziom naprawdę Go poznać. Zaczniesz słyszeć Jego głos. Duch Boży stanie za Słowem Bożym, które czytałeś z taką gorliwością, i znajdziesz swoje odpowiedzi!

Prorokował też nade mną wiele innych rzeczy, ale o tym opowiem innym razem.

Pamiętam tylko, jak wielką odczuwałem ulgę. Miałem wrażenie, jakby ten człowiek miał wgląd w to, co się we mnie działo. Czułem się tak bardzo kochany i poznany. Potrzebowałem wiedzieć, że Bogu zależy bardziej niż mnie samemu. Potrzebowałem wiedzieć, że nasza relacja nie jest jednostronna. A Bóg nie tylko poinstruował mnie, żebym poszedł na to seminarium, ale dał jeszcze temu człowiekowi słowo, które zmieniło oczekiwania, jakie miałem wobec życia. Coś tak prostego, a odmieniło całe moje życie.

Wyobraź sobie jakiegoś nastolatka z twojego otoczenia, który próbuje znaleźć swoją tożsamość, a następnie wyobraź sobie, że Bóg przemawia do niego przez jakiegoś nieznajomego. Następnie wyobraź sobie, że ze względu na dobroć i autentyczną miłość, jakiej ten młody człowiek doświadczył, przyjmuje on Boże zbawienie. Takich właśnie rzeczy jest w stanie dokonać sfera prorocza.

Sfera prorocza będzie się pojawiać we wszystkich kluczowych momentach twojego życia, jeśli tylko jesteś otwarty.

Uwielbiam fakt, że na tej ziemi to my jesteśmy jedynymi ludźmi, którzy oczekują, że Bóg będzie nas prowadził. Czytamy Słowo Boże z myślą o jego zastosowaniu w życiu. Wsłuchujemy się w Ducha Bożego po to, żeby naprawdę poznać Jego pragnienia i wolę. Jeśli mamy takie oczekiwania, jeśli naprawdę Go słyszymy, to doświadczenie zmieni zarówno nas, jak i świat, który nas otacza. Uwielbiam również to, że sfera prorocza pozwala nam pójść poza samą wiedzę na temat tego, co jest w Bożym sercu dla nas i dla innych ludzi. Nie słyszymy jedynie tego, co Bóg pragnie nam dać, co dał nam do zrobienia i kogo pragnie, abyśmy kochali. On pozwala nam zrozumieć, w jaki sposób możemy pozostawać z Nim w łączności w najpełniejszy sposób. Kiedy doświadczamy darów objawienia, mamy możliwość spotkać Boga miłości, który istnieje ponad czasem, i stać się Jego partnerami tu, na ziemi.

Jeden z etapów mojego życia, trwający niemal dziesięć lat, poświęciłem całkowicie sferze proroczej jako mojej podstawowej dziedzinie usługiwania. W tym czasie łatwo mi było kochać ludzi, bo żaden czynnik w tym samym stopniu nie uwalnia zmiany w ich życiu, co właśnie objawienie. Kiedy przeżywasz szczególny czas z Bogiem, sprawia to, że wszystko, co naprawdę się liczy, wpada na swoje miejsce. Pomaga ci to wejść w kontakt z samym sobą i ze światem wokół ciebie.

Sfera prorocza jest narzędziem relacyjnym

Kiedy byłem chłopcem, mój tata służył w Siłach Powietrznych. Z tego powodu przeprowadzaliśmy się wiele razy i jako dzieciaki z niechęcią myśleliśmy o konieczności poznawania nowych ludzi i zamieszkiwania w nowych miejscach. Przed każdą przeprowadzką nasza mama modliła się z nami i prosiliśmy Boga, żeby pokazał nam coś na temat naszych nowych znajomych. Prosiliśmy o to, abyśmy mogli usłyszeć Jego głos i zobaczyć Jego serce dla społeczności, do której się udawaliśmy. Pamiętam, jak raz mama kazała nam zapisywać wszystko, co usłyszeliśmy. Zobaczyłem kilka obrazów, rysowałem więc to, co widziałem i czego doświadczałem, a Bóg później wykorzystywał to, żeby przygotować mnie do nowych przyjaźni.

Kontynuowałem ten zwyczaj już po tym, jak dorosłem, a pierwsze miejsce, do którego się przeniosłem, to było Kansas City w stanie Missouri. Martwiłem się przed tą przeprowadzką, bo wszyscy, którzy tam byli, wyrastali razem, a ja nie chciałem być wyalienowany w społeczności, którą łączyło całe życie wspólnych doświadczeń. Zacząłem pytać Boga o ludzi, a On przygotował moje serce i pokazał mi różne rzeczy na temat niektórych moich nowych przyjaciół. Uwolniło mnie to od obaw związanych z przeprowadzką i nie mogłem się doczekać spotkania z ludźmi, za których już zacząłem się modlić, choć miałem jedynie mgliste przesłanki na temat tego, kim oni byli.

Praktykowaliśmy też patrzenie na naszych znajomych, jak stoją na linii mety, trzymając w ręku nagrodę zwycięzcy. To okazało się kluczową umiejętnością w naszych przyjaźniach, bo kiedy przeżywamy jakieś nieporozumienia czy napięcia w relacjach, możemy dokonać wyboru, aby i tak patrzeć na to, kim dana osoba naprawdę jest. Kiedy traktujesz człowieka zgodnie z jego prawdziwą wartością, pomoże ci to dążyć konsekwentnie do znalezienia rozwiązania i wejścia w nowe miejsce uzdrowienia. Ileż osób podczas konfliktu przestaje dostrzegać, kim tak naprawdę jest ich współmałżonek albo przyjaciel, i pozwalają, by nastąpił rozłam?

Kocham to, jak słyszenie Boga daje nam nowe możliwości, które nigdy nie otworzyłyby się przed nami bez Jego głosu.

Aktor z grona gwiazd

Któregoś dnia jadłem lunch z człowiekiem, który był aktorem i muzykiem. Wiedział, że jestem sługą Bożym, nie wiedział jednak niczego na temat służby proroczej. Nasze spotkanie było równie sympatyczne, co płytkie. Wreszcie nasz wspólny znajomy powiedział:

– Dobrze by było pomodlić się razem na koniec. Może ty poprowadzisz, Shawn?

Natychmiast usłyszałem, jak Bóg mi mówi:

– Powiedz mu, żeby pojechał do domu i wyrzucił gazety, które ma w drugiej szufladzie swojego biurka. Podane tam informacje dotyczące dwóch różnych tematów nie są zgodne z prawdą. Mam dla niego dobre wieści i chcę mu je przekazać, żeby mógł żyć pełnią życia zgodnie ze słowami z Ewangelii Jana 10,10.

Nie miałem pojęcia, w jaki sposób on przyjmie tego typu słowo czy instrukcję, musiałem jednak wykroczyć poza ramy zwykłej miłej modlitwy i powiedziałem:

– Mam wrażenie, że Bóg pokazuje mi, że w drugiej szufladzie twojego biurka znajdują się gazety, w których znajdują się jakieś nieprawdziwe informacje na dwa różne tematy. Powinieneś je wyrzucić i zapytać Boga, co On mówi w tej kwestii.

Aktor zrobił się biały jak ściana.

– Czy masz pojęcie, co mówisz? – zapytał.

– Nie, po prostu usłyszałem to teraz od Boga. On ma dla ciebie wspaniałe wiadomości, ale ty nie jesteś w stanie tego usłyszeć, bo wciąż na nowo czytasz to, co nie jest prawdą.

Schował twarz w dłoniach i wyglądał na bardzo zmęczonego. Nagle przestał być wielkim aktorem, który dawał spektakularne popisy sceniczne (nie wyłączając tego przedstawienia, które dał podczas lunchu), a stał się człowiekiem ze złamanym sercem, który nie był w stanie poradzić sobie z jakimiś trzymanymi w ukryciu problemami.

– W tych gazetach są informacje na dwa tematy, a ja wpatrywałem się w nie każdego tygodnia, wiele razy, przez całe lata. Pierwsza informacja dotyczy śmierci mojego ojca. Gazety pisały, że było to samobójstwo, i zawsze, kiedy to czytałem, czułem, że coś się nie zgadza. To się stało, kiedy byłem zaledwie ośmioletnim chłopcem, a moja mama zawsze mówiła nam, że tak naprawdę, to on się nie zabił, tylko wplątał się w jakieś nielegalne interesy. Nie pamiętam, aby tata kiedykolwiek był smutny, ja sam jednak zmagałem się z depresją i zawsze zastanawiałem się, czy nie byłoby lepiej, gdybym odebrał sobie życie – myślał na głos. – To znaczy, że on się jednak nie zabił?

– Najwyraźniej nie – odparłem.

Ciężar potencjalnie dziedzicznej choroby psychicznej natychmiast spadł mu z ramion.

Matka mówiła mu, że jego ojciec nie zmagał się z depresją ani z myślami samobójczymi, jednak czytanie tej gazety wciąż na nowo napełniało go smutkiem i depresją. Miał też myśli samobójcze. Teraz ciężar świata spadł mu z ramion. Z jakiegoś powodu to właśnie było rozwiązanie, którego potrzebował.

Drugą grupę artykułów, jak wytłumaczył, stanowiły recenzje jego dwóch pierwszych filmów. Recenzenci pisali o nim, że grał okropnie. Bez względu na to, jak wiele pracował, nie był w stanie zapomnieć o tych słowach. Przypominał je sobie dokładnie za każdym razem, kiedy czytał te artykuły.

– Bóg powołał cię do tego, żebyś był aktorem. Ci ludzie nie mieli racji. Być może twoja gra nie była jeszcze dojrzała, ale twoim przeznaczeniem jest być aktorem i zostałeś stworzony, aby w tym zawodzie znaleźć spełnienie – powiedziałem.

Zdawało się, że te słowa w jakiś nadprzyrodzony sposób przyniosły mu ulgę. Wyglądał, jakby nagle zaczął młodnieć. Smutek i użalanie się nad sobą pozbawiały go sił. Zanim skończyliśmy się modlić, był nowym człowiekiem. Po wielu latach pracy nadal wyglądał na silnego człowieka i cieszył się powodzeniem w swojej karierze, jednak tylko Bóg był w stanie zapewnić mu duchowe rozwiązania w obszarach, w których po ludzku nie mógł znaleźć pomocy.

Fascynuje mnie sposób, w jaki sfera prorocza jest w stanie w jednej chwili nas odbudować!

W moim własnym życiu i w życiu tych ludzi, wśród których miałem przywilej się obracać, miałem okazję doświadczyć absolutnie niezwykłej podróży duchowej z Bogiem. On przemawia i może dawać nam podpowiedzi oraz zrozumienie w każdym temacie. Biblia stanowi dowód na to, że Bóg nie milczy i że pragnie być poznany i zrozumiany. To wspaniałe, jak sfera prorocza buduje most między Bożym sercem a naszym sercem i jak pomaga nam porzucić wąskie myślenie oraz zobaczyć Bożą szeroką perspektywę. Pomaga nam też przeżywać życie pełniej, niż gdyby zależało to wyłącznie od nas samych i naszego punktu widzenia. Kiedy idziemy z Bogiem i On do nas przemawia, zawsze dzieli się z nami tym, co kocha i kogo kocha, a to z kolei pozwala nam znacząco poszerzyć zakres naszych własnych doświadczeń.

Wiele razy zdarzało się, że nie czułem, abym miał odpowiednie kwalifikacje czy żebym posiadał wystarczający potencjał emocjonalny albo relacyjny, nie mówiąc już o umiejętnościach potrzebnych, żeby przemawiać do innych ludzi (miałem wrażenie, że znajduje się to daleko poza moją strefą komfortu). A jednak Boża natura i Jego pasja całkowicie mnie pochłaniały i sprawiały, że stawało się to czymś łatwym. Moje własne możliwości nie muszą mnie ograniczać. Jestem opisany przez Boże możliwości, nawet kiedy sięga to poza moją przestrzeń komfortu. Posługa prorocza buduje platformę poza miejscami, do których jest w stanie zabrać nas nasza własna pasja. Moje życie jest w stu procentach wynikiem tego, że Bóg mówi i prowadzi. To On mnie natchnął, abym dążył za pasjami serca i ludźmi, za którymi (nigdy w życiu) bym nie poszedł, gdyby Jego głos i Jego natura nie były dla mnie tak rzeczywiste. Kiedy słyszymy Boga, zmienia to reguły działania i daje nam życie.

„Jestem przekonany, że następne Boże poruszenie przyniesie przymierze między Słowem a Duchem”.

Wielebny Paul Cain

Innymi słowy, kiedy mamy Biblię i chodzimy w duchowej relacji z Bogiem, cały świat ulegnie przemianie pod wpływem Bożego serca. Mając do czynienia z sercem tak nieskończenie dobrym, każdy chciałby słyszeć Jego głos.

Podziękowania

Uwielbiam przekazywać słowa wdzięczności i miłości, uznając zasługi osób, którym takie uznanie się należy. Tak bardzo lubię to robić, że moje podziękowania umieściłem na samym końcu książki tak żeby czytelnicy, którzy nie lubią się roztkliwiać, nie musieli ich czytać. Chciałbym tu podziękować osobom, które były bezpośrednio zaangażowane w mój proces proroczy i służbę.

Przede wszystkim chciałbym podziękować mojej żonie, Cherie, która uczy mnie i razem ze mną buduje miłość – miłość, dzięki której doświadczyłem ugruntowania i mogłem stworzyć zdrowe granice. Twoje granice miłości i sposób, w jaki ochraniasz najcenniejsze relacje, są dla mnie wzorem i życiem. Jesteś inspiracją dla tych, którzy inspirują innych, i choć muszę dzielić się Tobą ze światem, jesteś moja. Nasza rodzina to moje ulubione miejsce na świecie, a Twoja wiara we mnie jest czymś drogocennym. Z całego serca kocham Ciebie i nasze dziewczynki.

Chciałem podziękować moim rodzicom za to, że nauczyli mnie, że Duch Święty nie skurczył się we mnie do wersji mini. Larry i Stacia, odnajdowaliście Jego głos w nas, odkąd byliśmy małymi dziećmi. Uczyliście nas i sami dawaliście nam wzór ponadnaturalnego życia chrześcijańskiego, za co pozostaję Wam nieskończenie wdzięczny. Jesteście moimi biologicznymi i duchowymi rodzicami, a moje serce nie potrzebuje żadnego łatania, dzięki temu, że to Wy byliście moimi pierwszymi mentorami. To tak niezwykle piękne!

Chciałem podziękować Theresie Lea, mojej mentorce z czasów, kiedy dopiero wkraczałem w dorosłość. Zawsze używałaś swojego daru proroczego, aby budować głęboki kontakt z Bogiem, o wiele bardziej niż jakakolwiek inna znana mi osoba. Twoja relacja z Duchem Świętym stanowiła inspirację dla Twojej relacji z Bożym głosem, a to z kolei wywierało wpływ na wszystkich wokół ciebie. Jestem Ci niezwykle wdzięczny.

Chcę podziękować mojemu Kościołowi, Expression 58, za to, że jest inkubatorem proroczej kultury miłości, którą budujemy i o której piszę w tej książce. Jest was zbyt wielu, żebym mógł wszystkich wymienić po imieniu, a te stronice byłyby przepełnione, gdybym nawet próbował to zrobić, co nie zmienia faktu, że jesteście absolutnym wzorem procesu motywacji i inspiracji. Łaska, którą mi okazujecie, pozwoliła mi wejść w nowy etap służby proroczej i dała mi przyzwolenie na tak rozliczne podróże. Dziękuję wam, Jona i Jennifer Toledo, którzy razem z nami prowadzicie ten Kościół, za to, że jesteście przyjaciółmi, których tak bardzo potrzebuję, i za Wasze niezwykłe życie, które nieustannie mnie inspiruje. Oboje nauczacie po całym świecie na temat tego, jak słyszeć Boga, a Wasze przesłanie obejmuje wszystkich, od dzieci po dorosłych. Staliście się wzorem do naśladowania dla naszej rodziny.

Chciałem podziękować Mike’owi Bickle’owi i wszystkim, którzy przyczynili się do mojego rozwoju w dziedzinie proroczej w czasach, kiedy byłem w Kansas City, szczególnie Davidowi Drailingowi, prawdziwemu Żydowi, który jako pierwszy wypuścił mnie do posługi i pokazał mi na swoim własnym przykładzie, że nie musimy być ważniejsi od innych ludzi, żeby się dobrze bawić. Wiem, że teraz jesteś w niebie i bardzo nam Ciebie brak. Dziękuję też Jill Austin. Będziemy Cię zawsze pamiętać jako tę, która pozwoliła nam zaprzyjaźnić się z Duchem Świętym i która opowiedziała mi tysiące historii o Bogu, słuchając jednocześnie tych, które ja miałem do opowiedzenia. Nikt nigdy nie spotkał dwojga ludzi, którzy by sobie nawzajem tak bardzo przerywali, jak my.

Chcę podziękować Rickowi Joynerowi i organizacji Morning Star Ministries za to, że byliście pionierami, i za to, że przyjęliście mnie do swojej rodziny. Rick, David Karnes i pozostali przyjaciele z Morning Star – jestem Wam bardzo wdzięczny!

Chciałem podziękować Heidi i Rollandowi Bakerom za to, że pokazaliście mi, w jaki sposób Boży głos może zmienić los ubogich na tej ziemi. Osobiście ugruntowaliście mnie w miłości, o której mówi ta książka, przez to, że jesteście jej przykładem, i przez czas, który mogliśmy spędzić razem.

Chciałbym podziękować Che i Sue Ahn, i Kościołowi HRock/HIM za to, że tak wspaniale przysłużyliście się mojemu sercu i jego rozwojowi. Dziękuję za relację i za wszystkie okazje, które mi dawaliście, abym wzrastał i ujawniał to, kim jestem. Kocham być częścią Waszej rodziny.

Wreszcie dziękuję Billowi i Beni Johnsonom oraz całej ich rodzinie, Krisowi i Kathy Valottonom, Danny’emu i Shei Silkom, i całej reszcie rodziny Bethel. Jest dla mnie ogromną radością, że mogę być częścią Waszej rodziny. (Jest Was zbyt wielu, bym mógł wszystkich wymienić po imieniu, ograniczę się więc do wspomnienia Waszych duchowych rodziców). Dziękuję za to, że Wasza społeczność jest miejscem miłości i wiary, za to, że okazujecie łaskę potrzebną, aby wyłonił się nowy sezon proroczy. Nie miałbym tak wiele odwagi w swoim życiu, gdyby nie Wasza wielka wiara. W miłości, którą mi okazujecie, odnajduję mój dom.

Informacje o książce

Tytuł oryginału: TRANSLATI NG GOD

Autor: SHAW N BOLZ

Tłumaczenie: Magdalena Sadowska

Redakcja: Elżbieta Dobkowska

Korekta: Agnieszka Luberadzka

Przygotowanie e-booka: Marta Legierska

Projekt graficzny okładki: Marta Legierska wg oryginału

Do dystrybucji na terenie całego świata:

Księgarnia Szaron, ul. 3 Maja 49a, 43-450 Ustroń

tel.: 503 792 766, e-mail: wydawnictwo@szaron.pl

www.szaron.pl

This book was first published in the United States of America by Create Productions,

with the title Translating God,copyright © 2015 by Dr. Shawn Bolz. Translated

by permission.

Polish edition © 2017 Szaron Grzegorz Przeliorz, ul. 3 Maja 49a, 43-450 Ustroń, www.szaron.pl

Wszelkie prawa do wydania polskiego zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

W sprawie zezwoleń należy zwracać się do: Wydawnictwo Szaron, ul. 3 Maja 49a, 43-450 Ustroń, wydawnictwo@szaron.pl, www.szaron.pl.

Cytaty biblijne pochodzą z: Biblia Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum, Poznań 2003.