„W obecnych czasach czyste, biblijne męstwo jest nie tylko rzadko spotykane, ale i bardzo często jawnie zakazywane. W swojej książce Walka Craig Groeschel przypomina nam, że Bóg stworzył nas wojownikami. Wierzę, że jeśli ta wiadomość trafi do każdego chrześcijanina, świat zmieni się na zawsze”.

– Dave Ramsey,

autor bestsellerów według „New York Times”, osobowość radiowa i mówca motywacyjny

„Nowa książka Craiga Groeschela Walka wysyła stanowczy przekaz do wszystkich mężczyzn: macie w sobie to, czego potrzeba, aby zwyciężyć bitwy, które staracie się toczyć. Jeśli więc jesteś zmęczony zmaganiami i chcesz odkryć na nowo drzemiącego w tobie wojownika, ta książka jest dla ciebie”.

– Mark Burnett,

zdobywca nagród i producent serialu Biblia

Część pierwsza | Walcz jak mężczyzna

„Nie liczy się wielkość psa w walce,
lecz wielkość walki w psie”.

– Mark Twain

1.1 Walcz jak mężczyzna

W drugiej klasie podstawówki nauczyłem się bić. Jak co dzień wracałem sobie ze szkoły, pochłonięty moimi sprawami drugoklasisty, kiedy nagle drogę zablokował mi znacznie potężniejszy od przeciętnego trzecioklasista, Bo Talbot. Bo był tylko rok starszy ode mnie, ale mogłem dać głowę, że jego rodzice trzymali go przez kilka lat z dala od szkoły, żeby przypakował pod okiem trenerów UFC, pakerów, którzy w przerwie między kolejnymi sesjami przerzucania żelaza karmili go sterydami jak batonikami.

Bo złapał mnie za koszulkę jedną ręką, a drugą zacisnął w pięść i wycelował we mnie niczym niszczycielski pocisk, a potem warknął przez zaciśnięte zęby: „Groeschel, jesteś gejem?”.

Ponieważ był to rok 1975, a ja miałem tylko osiem lat, nie byłem pewny, co właściwie oznaczało słowo „gej”. Mój umysł gorączkowo zaczął szukać szybkiej odpowiedzi i nagle natrafił na jedną ze złotych rad mojej mamy: zawsze mów prawdę. Zezując w stronę jego pięści i chowając się przed uderzeniem o sile spadającego meteorytu, wydukałem: „Jjja-a-a nie jestem pewny. Ccz-y-y-y mogę ci odpowiedzieć jutro?”.

Prawda może okazać się bronią o zaskakującej mocy. Bo był tak zaskoczony moją taktyką gry na zwłokę, że stał jak wryty przez kilka sekund, przypominając posąg greckiego wojownika. Musiał to przetrawić. Po chwili niezręcznej ciszy, uwolnił mnie i powiedział: „Dobra, ale lepiej żebyś mi jutro powiedział”. I odszedł. Kryzys został chwilowo zażegnany.

„Ufff, mama miała rację, zawsze mów prawdę!”.

Trzęsąc się, podreptałem do domu. Moja mama właśnie wrzucała do prania stertę brudnych skarpetek. To był moment, w którym ważyły się dalsze losy mojego życia. Wypaliłem więc bez zastanowienia z moim wielkim pytaniem, nie wdając się w szczegóły bliskiego spotkania trzeciego stopnia z pięścią Bo. Spytałem tak nonszalancko, jak tylko potrafiłem: „Mamo, co to znaczy «gej»?”

Zawahała się. Miała taki sam wyraz twarzy jak ja, kiedy ostatnio moja ośmioletnia córka zapytała mnie, jak znalazła się w brzuchu mamy, zanim się urodziła. To krótkie wahanie powinno było dać mi do myślenia, ale przy tym poziomie strachu, jaki wtedy odczuwałem, pozwoliłem sobie na to małe niedopatrzenie.

„Kochanie – powiedziała spokojnie – gej to po prostu ktoś szczęśliwy”, zapewniła mnie.

I w tym właśnie momencie moja mama złamała swoje własne zasady i straciła wszystkie punkty, jakie wcześniej zdobyła w moich statystykach.

„W porządku! Więc «gej» to «szczęśliwy»”. Choć chwilę zastanawiałem się, dlaczego szkolny osiłek interesuje się moim osobistym szczęściem, to jako drugoklasiście odpowiedź mamy wydała mi się całkiem sensowna.

Następnego dnia po szkole Bo znowu mnie dorwał. Pojawił się nagle, jak aktor pojawia się po przerwie na scenie, dokładnie w tym miejscu, w którym skończył. Stanął nade mną z zaciśniętą pięścią wielkości meteorytu, złapał za kołnierz, jak za wieszak od ubrania i zadał pamiętne w skutkach pytanie. Przeciągając każde słowo, nadawał sytuacji jeszcze bardziej dramatycznego wydźwięku: „Craig, czy… jesteś… gejem?”.

Uśmiechnąłem się szeroko, dumny z tego, że znam odpowiedź na to pytanie. „Oczywiście. Całe życie byłem gejem. Prawdopodobnie jestem najbardziej gejowym chłopakiem, jakiego kiedykolwiek spotkałeś!”.

Nie pamiętam zbyt wiele z tego, co się później stało. Pamiętam jedynie jakby coś dzwoniło i metaliczny posmak w ustach, charakterystyczny dla krwi. Zrozumiałem wtedy, dlaczego postacie z kreskówek widzą latające wokół głowy gwiazdki i ptaszki, kiedy od kogoś oberwą. Tak mi przydzwonił, że na własne oczy je ujrzałem.

Cała jedna strona mojej twarzy napuchła do rozmiarów melona. Moja głowa ważyła chyba dwa razy więcej niż cała reszta mojego ciała. Kiedy mniej więcej wróciła mi ostrość widzenia, zamrugałem schowany w cieniu Bo, który wciąż nade mną sterczał. Obiecał, że codziennie po szkole, do końca mojego życia, będzie mnie tłukł. A potem odszedł.

W tamtej chwili nie czułem się ani trochę gejowo.

Kiedy przestało mi się kręcić w głowie na tyle, że mogłem się podnieść, chwiejnym krokiem powlokłem się do domu. Było mi wstyd. Moja pierwsza bójka, a ja nawet nikogo nie uderzyłem. Fatalnie jest zostać pobitym, ale jeszcze gorzej jest zostać pobitym za to, że się jest szczęśliwym.

1.2 Wyczekiwanie na bohatera

Wszyscy uwielbiamy kibicować chłopcom do bicia. Uwielbiamy patrzeć, jak dobro triumfuje nad złem i odwaga pokonuje tchórzostwo. Uwielbiamy patrzeć, jak sprawiedliwość zwycięża, a niesprawiedliwość zostaje ukarana. Kochamy bohaterów, którzy nigdy się nie poddają niezależnie od tego, jak małe mają szanse na powodzenie.

Dziś jak nigdy pragniemy bohaterów. Nie dziwią nas już kolejne skandale wywoływane przez wybranych przez nas polityków, ulubione gwiazdy, sportowców czy szczególnie obdarzonych pastorów. Seksafery, oszustwa podatkowe, przemoc domowa – właściwie staliśmy się już na to obojętni. Spodziewamy się już tego, że osoby publiczne i celebryci coś ukrywają, a na pewno większość z nich, prawda?

Mamy nadzieję, że będą się poświęcać, że będą podejmować ryzyko, trudne decyzje, tylko po to, aby postąpić słusznie, ale tak naprawdę wcale nie jesteśmy zaskoczeni, gdy tak się nie dzieje. Brakuje nam prawdziwych bohaterów, a Hollywood stara się zapełnić tę pustkę, zalewając nas kolejną falą superbohaterów – Iron Man, Batman, Thor, Spider-Man, Avengersi, X-Meni – oślepiają nas swoimi supermocami w 3D i na Blu-ray. A my wciąż czekamy na to, aż ktoś pokaże nam, jak wygląda prawdziwy bohater, taki z krwi i kości.

Gdzie podziali się wszyscy dobrzy mężczyźni?

Ostatnio czytałem książkę, w której autor sugeruje, że nasza kultura stara się zamienić dobrego mężczyznę w kobietę – żeby był milszy, delikatniejszy, życzliwszy, bardziej współczujący i zdecydowanie lepiej ubrany. Wybaczcie tę oczywistą oczywistość, ale mężczyźni to nie kobiety (i, tylko tak dla przypomnienia, kobiety też są kiepskie w roli mężczyzny). Jakby nie było, Bóg stworzył nas jako mężczyznę i kobietę. „I stworzył Bóg człowieka na obraz swój. Na obraz Boga stworzył go. Jako mężczyznę i niewiastę stworzył ich” (1 Mż 1,27). Oboje, mężczyzna i kobieta są odbiciem Boga, ale każde w inny sposób.

Jestem przekonany, że jednym z najważniejszych zagadnień naszego życia jest to, w jaki sposób postrzegamy męstwo. Bóg stworzył mężczyznę i dał mu serce wojownika, umieścił w nas pragnienie stawania w obronie słabszych i walki o to, co czyste i prawdziwe. Mężczyzna ma serce wojownika. Masz serce wojownika. Ręce świerzbią cię do walki. To Boży zamysł, nie nasz. To nie znaczy, że mężczyzna ma się zachowywać jak agresywny gówniarz, samiec alfa, który terroryzuje słabszych (nie oznacza to również, że kobieta nie ma prawa walczyć o to, co słuszne i prawdziwe). Po prostu Bóg zasadził w każdym mężczyźnie odwieczne pragnienie walki o sprawiedliwość.

Pomyślcie o tym w ten sposób. Są dwa rodzaje filmów: babskie romansidła i... no, wszystkie inne rodzaje. Czy babskie romansidła motywują mężczyzn do działania? Czy sprawiają, że mężczyźni chcą być silniejsi, odważniejsi, że chcą być lepszymi ludźmi? Pamiętacie taki film Cary’ego Granta Niezapomniany romans? Pamiętacie, jak postać grana przed Deborę Kerr powiedziała: „Jeśli ty możesz malować, to ja mogę chodzić – wszystko się może zdarzyć, czyż nie?”. Znacie jakiekolwiek faceta, który oglądał ten film? Jeżeli jesteś facetem, to pewnie nawet nie masz pojęcia, o jakim filmie mówię.

A co z Dumą i uprzedzeniem, kiedy postać grana przez Keirę Knightley mówi do dopiero co poślubionego męża: „Możesz nazywać mnie Panią Darcy tylko i wyłącznie wtedy, gdy jesteś całkowicie i absolutnie, i niesamowicie szczęśliwy”. A on odpowiada: „A więc jak się Pani miewa tego wieczoru… Pani Darcy?”, a potem całuje ją w czoło. A potem całuje „Panią Darcy” w policzek, a potem całuje „Panią Darcy” w czubek nosa. I znowu to samo: jeśli jesteś facetem, pewnie nie masz zielonego pojęcia, o czym mówię. Albo jeśli masz, to gorączkowo starasz się o tym zapomnieć.

Ale pomyślcie teraz o Braveheart. Waleczne serce. Pamiętacie, jak Mel Gibson z pomalowaną na niebiesko twarzą powiedział: „Jeśli będziecie walczyć, możecie zginąć, jeśli uciekniecie, będziecie żyć. Przynajmniej jeszcze trochę. Umierając w łóżkach wiele lat później na pewno będziecie gotowi oddać te wszystkie dni za jedną szansę powrotu na to pole bitwy, by powiedzieć wrogom, że mogą odebrać nam życie, ale nigdy nie odbiorą nam wolności!”. A pamiętacie Gladiatora? I jak Russell Crowe, w genialnej zbroi rzymskiego legionisty, spinając konia, pędził przez las i krzyczał: „Bracia, nasze czyny za życia brzmią echem w wieczności!”?

Jest wśród nas, mężczyzn taka grupa, która oglądając te filmy myślała: „chciałbym tam wtedy być, chciałbym tam walczyć”. Nie musicie już tego ukrywać. Jakaś część mnie też tak myślała! A wiecie dlaczego? Bo właśnie tacy jesteśmy, to są nasze dziwactwa. Właśnie w taki sposób mają reagować mężczyźni. Mężczyzna, który nie ma o co walczyć, szybko stanie się sfrustrowanym mężczyzną, a często nie będzie nawet wiedział, skąd wzięła się w nim ta frustracja.

Pragnienie walki o to, co słuszne, zasiane jest w każdym mężczyźnie. To właśnie ono sprawia, że chce on być nie tylko jakimś mężczyzną, ale tym mężczyzną, najlepszym, jakim tylko może być. Mężczyzna w głębi serca wie, że tak właśnie stworzył go Bóg: aby był walecznym bohaterem.

1.3 Bądź mężczyzną

Kilka miesięcy po naszym ślubie, moja żona Amy dobitnie uświadomiła sobie coś, o czym nie pomyślała nigdy wcześniej: poślubiła mężczyznę. Robię wiele rzeczy inaczej niż kobieta. Po czterech latach małżeństwa stało się to już tak ewidentne, że musiała zareagować. Dopiero co kupiliśmy naszą pierwszą zmywarkę i pewnego dnia, (och, ja niemądry) postanowiłem, że sam ją załaduję. Myślałem, że pomagam, ale najwyraźniej tak nie było. Nie zdawałem sobie sprawy z tego, że są dwa sposoby na załadowanie zmywarki: właściwy i niewłaściwy. Pomyślałem sobie, że włożę naczynia, włączę zmywarkę i będzie dobrze.

Kiedy Amy zauważyła moje starania, krzyknęła: „Craig! Źle to wszystko zrobiłeś!”.

„Źle? Jak można powkładać źle?”. Trochę się wtedy posprzeczaliśmy, co Amy skwitowała westchnięciem i beznadziejnym stwierdzeniem: „Craig, typowy z ciebie facet”. A ja tylko pomyślałem: „No raczej! Masz rację!”. Przez lata co jakiś czas odgrywaliśmy podobne sceny. Ona robiła swoje, na swój sposób, a ja robiłem wszystko „jak typowy facet”. W końcu Amy nie wytrzymała i spytała wprost „Nie mógłbyś postarać się zrobić to bardziej jak kobieta?”. Wkurzyłem się. „Powinnaś była pobrać się z kobietą. Nigdy nie będę w stanie pomagać ci tak jak kobieta”.

Jednak pewnego dnia, kiedy burzliwie wymienialiśmy opinie i już wydawało się, że skończy się jak zwykle – remisem, moja niesamowita żona powiedziała coś bardzo mądrego, coś, co całkowicie odmieniło moje życie: „Craig – powiedziała – chcę, żebyś wiedział jedno, teraz, dokładnie w tym momencie, decyduję, że będę cię w pełni akceptować, zaakceptuję takiego mężczyznę, jakim stworzył cię Bóg. Nie będę cię prosiła, żebyś był kimś ponadto”. Nie uwierzycie, jak bardzo tamta chwila odmieniła nasze małżeństwo.

Pozwólcie, że coś wyjaśnię. Nie mówię, że mężczyźni są lepsi i że powinni mieć władzę nad kobietami, jak tyrani. Nie mówię też, że kobiety są lepsze i że powinny wykastrować swoich mężów. Stwierdzam po prostu, że jesteśmy różni, a skoro Bóg nas takimi uczynił, to tacy powinniśmy pozostać. Tamtego dnia Amy przyznała, że istnieją między nami różnice, i dała mi prawo do tego, abym dla niej i dla naszej rodziny stał się prawdziwym mężczyzną: takim, jakim stworzył mnie Bóg. Pozwólcie więc, że powiem wam jeszcze kilka rzeczy.

Chłopaki, ta książka jest dla was. Kolejna książka, podcast, motywacyjny filmik czy nawet studium biblijne, które w czterech krokach opisuje, jak postępować, żeby stać się mężem Bożym, to chyba ostatnia rzecz, jakiej wam potrzeba. Nie o to mi chodzi. Chcę skupić się na sednie sprawy, czymś, co wierzę, że przemówi do waszych serc i silnie was zmotywuje: jesteście wojownikami, nauczcie się, kiedy i jak walczyć.

Czytając tę książkę odkryjesz, kim naprawdę jesteś – mężczyzną o walecznym sercu, stworzonym na podobieństwo Boga. Dowiesz się, jak staczać dobre bitwy w słusznych sprawach, odnajdziesz w sobie siłę, aby stoczyć te bitwy, które musisz, czyli te, które decydują o twoim małżeństwie, o twojej rodzinie, o stanie twojego ducha i serca. Stoczysz bitwy, które nauczą cię polegać na Bogu jako na źródle twojej siły. Bitwy, które przywrócą cię do życia.

Dziewczyny, jeśli czytacie tę książkę, to lepiej ją odłóżcie. To nie dla was.

Odłóż ją. Proszę. Teraz.

Mówię poważnie.

Czytasz dalej?

Rozumiem, i w zasadzie chcę, żebyś czytała. Tak jak chciałem, żeby Amy zrozumiała, że nigdy nie będę nikim innym niż mężczyzną. Myślę, że większość mężczyzn chce, żeby ich żony też pojęły właśnie to. Więc jeśli zamierzasz czytać dalej, to mam nadzieję, że ta książka posłuży ci za duchowy przewodnik, dzięki któremu zrozumiesz, jak pomóc mężowi staczać właściwe bitwy. Jak nie tylko walczyć, ale i wygrywać. Mam nadzieję, że dasz mu prawo do bycia mężczyzną, jakim stworzył go Bóg.

Jeśli tak, to twój mąż zdmuchnie twoje dawne oczekiwania i zastąpi je efektami przerastającymi twoje najśmielsze marzenia. Więc jeśli zamierzasz czytać dalej, to proszę, nie zmuszaj go, żeby był tym, kim chcesz, aby był. Po prostu zachęcaj go do tego, aby był mężczyzną, jakim stworzył go Bóg. Przyznaj, że Bóg zasadził w nim coś innego niż w tobie: serce wojownika.

1.4 Jesteśmy wojownikami

Biblia mówi, że Bóg jest Bogiem miłosierdzia i łaski. W Księdze Wyjścia napisane jest: „Pan jest wojownikiem, Pan – imię jego” (15,3). Więc jeśli jesteśmy stworzeni na obraz Boga, jak mówi Księga Rodzaju, to my również jesteśmy wojownikami. To część naszego jestestwa. Powtarzam, nie chodzi o to, że kobiety nie mogą być wojownikami. Po prostu bycie wojownikiem to fundament męskiej tożsamości. To nie tylko kwestia kultury patriarchalnej. Tak zdecydował Bóg, to nieodłączny element Jego planu.

Pomyślcie, co Biblia mówi o ojcach, kolejne pojęcie, które odnosi się zarówno do Boga, jak i do mężczyzny. W Psalmie 124,4-5 napisane jest tak: „Czym strzały w ręku wojownika, tym synowie zrodzeni za młodu. Błogo mężowi, który napełni nimi swój kołczan! Nie zawiedzie się, gdy będzie się rozprawiał z nieprzyjaciółmi w bramie”.

Wojownicy.

I jest jeszcze najwspanialszy wojownik, jaki kiedykolwiek żył, Jezus. Na podstawie obrazów, które widzieliśmy wiele razy, wyobrażamy go sobie jako uśmiechniętego, potulnego i łagodnego nauczyciela, siedzącego wśród dzieci, które gromadzą się u jego stóp lub przechadzającego się po zielonych wzgórzach pomiędzy pasącymi się stadami owiec. Widzimy Chrystusa, który łagodną mocą uzdrawia chorych i pociesza biednych wszędzie tam, gdziekolwiek się uda.

Przesadzam (ale nieznacznie). Przyjrzyjcie się życiu Chrystusa: nie był on boskim popychadłem. Teraz wyobraźcie go sobie, jak wybucha słusznym gniewem, wywracając stoły skorumpowanych kupców, którzy urządzili sobie targowisko w świątyni Jego Ojca. Albo wyobraźcie sobie Jego powrót na ziemię, tak jak opisuje to Jan: „I widziałem niebo otwarte, a oto biały koń, a Ten, który na nim siedział, nazywa się Wierny i Prawdziwy, gdyż sprawiedliwie sądzi i sprawiedliwie walczy. Oczy zaś jego jak płomień ognia, a na głowie jego liczne diademy. Imię swoje miał wypisane, lecz nie znał go nikt, tylko on sam. A przyodziany był w szatę zmoczoną we krwi, imię zaś jego brzmi: Słowo Boże. I szły za nim wojska niebieskie na białych koniach, przyobleczone w czysty, biały bisior. A z ust jego wychodzi ostry miecz, którym miał pobić narody, i będzie nimi rządził laską żelazną, On sam też tłoczy kadź wina zapalczywego gniewu Boga, Wszechmogącego. A na szacie i na biodrze swym ma wypisane imię: Król królów i Pan panów” (Obj 19,11-16).

Czy to jest Dobry Pasterz, łagodny i potulny? Jeśli jesteś taki, jak większość chrześcijan, to pewnie sobie myślisz: „nie tak sobie wyobrażałem Chrystusa, Jezus nie jest jakimś szalonym wojownikiem, krzykiem zagrzewającym do walki. Chrześcijanie nie mają nikomu oddawać. A co z nastawianiem drugiego policzka?”.

Nastawianie drugiego policzka pochodzi z Ewangelii Mateusza 5,38-39, gdzie Jezus naucza: „Słyszeliście, iż powiedziano: Oko za oko, ząb za ząb. A Ja wam powiadam: Nie sprzeciwiajcie się złemu, a jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nadstaw mu i drugi”.

Z pewnością Jezus jest zapowiadanym w Księdze Izajasza (9,6) Księciem Pokoju, a Boża łaska i miłosierdzie są dla nas dostępne każdego dnia (Tr 3,22-23). Bóg dał nam znacznie więcej niż to, na co zasługujemy, za nasze grzechy poświęcił swojego własnego Syna (J 1,29, 3,16, Hbr 10,10).

Te i inne fakty sprawiły, iż wiele osób postrzega Jezusa jako potulnego, łagodnego i biednego rzemieślnika z Galilei, który bawił się z dziećmi i pasł owce. To wyobrażenie jest nie tyle niewłaściwe, co raczej niekompletne. Taki obraz Jezusa zwykle wyłania się na podstawie kilku biblijnych wersów (czasem po prostu na podstawie jednego wersetu). Jeśli widzimy tylko to, co chcemy widzieć, to nigdy nie zobaczymy pełnego obrazu.

W naszych wyobrażeniach musimy zawrzeć wszystko, co Biblia mówi o Jezusie, bo tylko wtedy będziemy mogli w pełni podziwiać obecny w nim Boży charakter. To właśnie będziemy robić w tej książce: nie tylko będziemy przyglądać się życiu Chrystusa, ale także życiu innych mężczyzn, którzy borykali się z tymi samymi problemami, z którymi my dzisiaj. Na przykład nasz dobry znajomy Samson, nieźle przypakowany koleś z długimi włosami, któremu wpadła w oko Dalila. Zdziwicie się, jak wiele mamy z nim wspólnego. Jego życie nie zakończyło się happy endem, ale na podstawie jego przygód nauczymy się, jak pokonać demony, które z silnego mężczyzny robią słabeusza. Nauczymy się, jak stać się mężczyzną, jakim stworzył nas Bóg, mężczyzną, który wie, jak walczyć o to, co słuszne.

1.5 Plac bitwy: Decydujące starcie

Wróciłem ze szkoły do domu z odciskiem pięści Bo na twarzy. Czarne limo pod okiem. Moja mama była przerażona. Ale jakkolwiek strasznie to wyglądało, moje ego było w znacznie gorszym stanie. Mama podbiegła do mnie i mocno mnie przytuliła. „Co się stało skarbie? Wszystko w porządku kochanie?”

Ściskała mnie mocno, a ja, krztusząc się łzami, opowiedziałem jej, co zrobił mi Bo. Jak większość mam, była wstrząśnięta przemocą, do jakiej dochodziło na szkolnym boisku. Kilka godzin później mój tata wrócił do domu, a wtedy mama zreferowała mu całą historię, ja sterczałem przy niej i przyglądałem się jego reakcji.

Stał tak w krawacie z rękami na biodrach i słuchał skupiony, zmierzył mnie wzrokiem, a jego usta wykrzywiły się z jednej strony, nawet nie odłożył kurtki. Zamiast mnie pocieszyć, tak jak mama, uniósł moją głowę do góry, stanowczo chwycił mnie za ramię, zaprowadził do garażu i posadził na odwróconym do góry dnem wiadrze. W ciągu minuty przetransformował nasz garaż w salę treningową, której pozazdrościłby nam sam Rocky Balboa. Kiedy poustawiał już wszystko, tak jak planował, zwrócił się do mnie i powiedział: „Teraz nauczę cię, jak się bić. Znajdziesz tego gnojka Bo i pokażesz mu, gdzie jego miejsce”.

To wszystko, żadnych uścisków, żadnych opatrunków, żadnej złości, żadnego poczucia winy, żadnych łez. Ja miałem problem, a tata miał rozwiązanie: jak Boga kocham, lekcje walki na gołe pięści. To był po prostu najlepszy sposób, w jaki mój tata mógł mi pokazać, jak bardzo mnie kocha.

Przez resztę weekendu uczył mnie każdego triku, jaki znał lub jaki był w stanie wymyślić. Pokazał mi, jak zadać prosty, jak blokować i jak nokautować. Szczegółowo poinstruował mnie, jak przyłożyć z łokcia, jak dusić i jak uderzać w czułe punkty, jak rzucać się na kogoś, jak wciskać oczy, drapać, gryźć i jak zagwarantować sobie koniec bójki, kopiąc faceta w strategiczne miejsce.

Tata nie nauczył mnie, jak się bić fair. Nauczył mnie, jak się bić, żeby wygrać.

Na zakończenie treningu powiedział mi dokładnie, co po czym mam robić i jak zagadać do Bo. Jeśli Bo będzie współpracował, to mam go nie atakować, ale jeśli dalej będzie podskakiwał, to mam zadać mu pierwszy cios: szybki, mocny, prosto w nos. Gdy oczy zaczną mu się pocić, mam zdecydowanie kopnąć go między nogi. Ta prosta kombinacja uderzeń miała mi pozwolić zakończyć pojedynek w taki sposób, w jaki będę chciał.

Kiedy moja mama zdała sobie sprawę z tego, co robiliśmy przez cały weekend, była wściekła na tatę: „Chcesz, żeby naszemu dziecku stała się jeszcze większa krzywda? Przemoc niczego nie rozwiąże”. Mój tata stał przy swoim, był spokojny i stanowczy, jak żołnierz: „Musisz mi zaufać kochanie, Craig musi postawić się temu tyranowi. Musi wygrać tę bitwę, musi ją zakończyć ze znaczącą przewagą. I tak się stanie”.

W poniedziałek rano ruszyłem do szkoły, całe moje ciało pulsowało z nerwów, kolana mi się trzęsły i kręciło mi się w głowie. Gdy skręciłem za róg i wszedłem na szkolne boisko, zobaczyłem Bo. Stał sobie z innymi chłopakami mniej więcej w połowie długości placu. Zaprogramowany przez słowa mojego taty, szedłem przed siebie, plecy wyprostowane, głowa do góry, prosto w kierunku mojego przeciwnika. Nie miałem zielonego pojęcia, co się wydarzy. Po prostu podążałem za skryptem.

Bo odwrócił się dokładnie wtedy, kiedy stanąłem z nim twarzą w twarz, nachyliłem się w jego stronę i spiorunowałem go wzrokiem. Zanim w ogóle zdążył skumać, coś się dzieje, złapałem go za koszulkę i szarpnąłem, przyciągając do siebie. Moja prawa pięść wystrzeliła jak odbezpieczony pocisk. To nie była odwaga, robiłem tylko dokładnie to, czego nauczył mnie tata. Umocniony wiarą, jaką pokładał we mnie mój ojciec, skumulowałem cały mój słuszny gniew, dziki strach i ślepą wściekłość w swoich małych pięściach: „Jeśli jeszcze kiedykolwiek mnie dotkniesz, Bo, to… skończę… to, co teraz zacząłem. Rozumiesz, co do ciebie mówię?”. Ciężko było uwierzyć, że to właśnie ze mnie wydobył się głos stawiający ultimatum dzieciakowi, który parę dni temu dosłownie zrobił ze mnie miazgę.

Dokładnie w tym momencie słońce stanęło w miejscu, wszystko się zatrzymało, ptaki przestały latać. Pozostałym chłopakom opadły szczęki, a Bo przestał oddychać właśnie w tej sekundzie, w której jego wzrok spotkał się z moim. Starał się wybadać, jak poważna jest sytuacja. „Czy on blefuje? Czy na serio by mnie uderzył?”. Wgapialiśmy się tak w siebie chyba przez całą wieczność, żaden nie odwrócił wzroku ani nawet nie mrugnął.

W następnej chwili, tak nagle, jak nagle ja go zaatakowałem, Bo roześmiał się i podniósł ręce do góry. Odchylił się do tyłu i niezręcznie przełamał ciszę: „Yyy… dobraaaa, tak naprawdę nie myślałem, że jesteś gejem”.

W ten sposób Bo i ja zostaliśmy przyjaciółmi. I to nie tylko przyjaciółmi, ale najlepszymi przyjaciółmi po grób. Już nigdy więcej nie rozmawialiśmy o tym zajściu, ale po dziś dzień nie mogę uwierzyć, że postawiłem się kolesiowi, który ważył przynajmniej 10 kg więcej niż ja (to bardzo dużo, jeżeli waży się niecałe 25). Ale zrobiłem to.

Mój tata uzdolnił mnie do tego, żebym stanął na wysokości zadania. Jeden prosty dar, dany z miłości, kilka godzin, podczas których jeden człowiek przekazał wiedzę i umiejętności drugiemu człowiekowi. To zdarzenie nie tylko zmieniło chłopca, jakim byłem wcześniej, ale również ukształtowało mężczyznę, jakim jestem dzisiaj. Nawet jeśli Bo znowu by mi przyłożył, nie miałoby to znaczenia, bo ja się mu postawiłem. Nauczyłem się, co to znaczy walczyć jak mężczyzna. Tylko ten jeden jedyny raz w życiu mój tata zachęcił mnie do tego, żeby komuś oddać. Podstarzały wojownik, który w nim drzemał, dotknął wzrastającego we mnie wojownika i przekazał mu jasną lekcję: niektóre złe rzeczy można naprawić tylko poprzez konfrontację i zadanie ciosu.

1.6 Decyduj, o co walczyć

Jeżeli ta cała gadka o walce, przemocy i byciu wojownikiem już cię zmęczyła, to pozwól, że coś ci powiem: walka nie musi być agresywna, ta wielka cnota definiowana jest przez ciebie i przez to, jak jej używasz. Jeśli używasz jej, aby chronić i kochać, jest dobra. Niestety może być ona również używana po to, by krzywdzić, co nie jest spójne z tym, czego Biblia naucza w kwestii Bożego charakteru. Biblia nawołuje nas do tego, abyśmy walczyli o to, co słuszne, wojownik ma więc taką wartość, jak sprawa, o którą walczy.

Człowiek, który nie otrzymał rozkazu do walki od Boga, jest często po prostu rozgniewanym człowiekiem, nie wie, w jakim kierunku wycelować skumulowaną w sobie negatywną energię i agresję. Wojownik, który usłyszał rozkaz do walki od Boga, kieruje te wszystkie intensywne emocje do celu większego niż on sam.

Panowie, Bóg stworzył w was serce wojownika.

Nie możecie żyć pełnią życia, dopóki nie znajdziecie powodu, dla którego będziecie skłonni oddać wasze życie.

Zostaliście stworzeni po to, aby walczyć o sprawiedliwość.

Dopóki nie przylgniesz do boskiego celu twojej walki, dopóty będziesz znudzony, destruktywny i sfrustrowany. Znajdź w życiu coś więcej! Codziennie dziękuję Bogu za to, że żyję boskim celem życia, który od niego otrzymałem. Szczerze wierzę w to, że walczę w pierwszym szeregu najważniejszej wojny: tej pomiędzy niebem a piekłem. Królestwo Boże kontra królestwo ciemności. Wznoszę miecz i walczę w pierwszym szeregu. Jestem gotów umrzeć dla tego celu, za to, że prowadzę ludzi do Chrystusa, aby w pełni oddali Mu swoje życie. To nie jest to, czym się zajmuję, ale to, kim jestem. Udowadniam to, przebywając z moją rodziną i w każdej dziedzinie mojego życia.

Ostatnio przeżyłem coś, co mocno mnie poruszyło. Kościół, w którym głosiłem kazanie, odwiedziła grupa studentek. Te młode dziewczyny zwykle chodziły do jednego z naszych kościołów, w którym kazania były transmitowane na żywo i wyświetlane na ekranach, więc już od kilku lat słuchały tego, co głoszę. Tamtego dnia po kazaniu kilka z nich podeszło do mnie, żeby pogadać. Były mi bardzo wdzięczne, powiedziały coś w stylu: „Pastorze, to takie wspaniałe! Nasi ojcowie nie byli dla nas przykładem mężów Bożych. Bardzo doceniamy to, co pastor robi. Jest pastor takim silnym Bożym mężem! Cały czas modlimy się, aby pewnego dnia poznać takiego mężczyznę jak pastor i wyjść za niego”.

To było bardzo miłe, ale też dość krępujące. Zaśmiałem się i powiedziałem, „Super, dzięki, ale myślę, że powinnyście coś zrozumieć: Ja wcale nie jestem silny. Tak naprawdę jestem jednym z najsłabszych mężczyzn, jakiego kiedykolwiek spotkałyście”.

(Drogie Panie, jeśli wciąż to czytacie, to skupcie się teraz: mężczyzna, którego szukacie, to nie ten, który zwycięża w bójce, ale ten, który zna swoje słabości i walczy dzięki Bożej mocy. Nie będzie ideałem. Ale Bóg będzie go udoskonalał.)

Każdy mężczyzna chce być silny.

Pewnie większość z was chciałaby się dostać na okładkę „Men’s Health”, albo coś w tym stylu – być tym pewnym siebie facetem, który z zawadiackim uśmieszkiem, napinając biceps, podnosi do góry koszulkę z dekoltem w serek i pokazuje kaloryfer na brzuchu.

Wielu mężczyzn myśli, że tego właśnie chce. Ale ci, którzy inwestują wyłącznie w siłę fizyczną, nie przybliżają nadejścia Bożego królestwa – a przynajmniej nie w ten właśnie sposób. Mężczyźni, którzy są silni, którzy zmieniają świat, którzy są prawdziwymi wojownikami, to ci, którzy potrafią przyznać, że mają ograniczenia.

„Boże, jestem słaby. Potrzebuję cię”.

Chciałbym trochę przeformułować definicję wojownika. Tu nie chodzi ani o pewność siebie, ani o arogancką postawę, kaloryfer na brzuchu czy prowokowanie bójek. Nie chodzi też o to, żeby odnieść życiowy sukces, wzbudzić podziw i zazdrość wszystkich wokół. Aby być prawdziwym wojownikiem, trzeba znać źródło prawdziwej siły, znać swoje słabości i zwracać się do Boga, prosząc Go o uzdolnienie do stawania się takim mężczyzną, jakim On nas stworzył. Nie musisz być Jasonem Bournem czy Jamesem Bondem (tym granym przez Seana Connery i Daniela Craiga, a nie tych innych mięczaków), aby być wojownikiem.

Nawet jeśli jesteś kolesiem, który kocha pokój i nie czujesz, żebyś aktualnie zmagał się z jakimiś większymi problemami, czytaj dalej. Ta książka wciąż jest dla ciebie. Jesteś na polu bitwy niezależnie od tego, czy zdajesz sobie z tego sprawę, czy nie. Twój duchowy przeciwnik chce cię powalić. On po mistrzowsku z silnego mężczyzny potrafi zrobić słabeusza. Czasami robi to, sprawiając, że czujemy się pewni i bezpieczni, czujemy, że jest nam wygodnie, zaczynamy wtedy rezygnować z wielu rzeczy i żyjemy życiem przeciętnym. Tak jest prościej, z takim życiem jesteśmy już zaznajomieni i nie wymaga ono od nas większego wysiłku. Czy naprawdę tak chcesz żyć? Chociaż szatan sprawia, że silni mężczyźni stają się słabi, to Bóg sprawia, że słaby mężczyzna stanie się silny. To nie twoja przeszłość jest tutaj najważniejsza, najważniejsza jest twoja przyszłość. Jeśli chcesz naprawdę przeżyć życie – przeżyć je śmiało, z pasją, idąc drogą dającą życie, zarażając nią innych – ta książka jest dla ciebie. Czytając dalej, wkrótce odkryjesz, że Bóg często przeciąga w naszym życiu najbardziej bolesne momenty, aby coś w nas zmienić. W ten sposób Bóg nas kształtuje, ponieważ chce przygotować nas do tego, do czego nas powołał.

Jeżeli nie ma żadnej szarpaniny, nie ma o co walczyć.

A Bóg zna wyjątkowe sposoby budzenia śpiących wojowników. Stawia ich wobec takiej bitwy, która przygotuje ich do walki i zwycięstwa w tych większych i ważniejszych.

1.7 Fight Club

Bóg nie tylko chce, abyś walczył, On chce, abyś miał powód do walki, który będzie większy niż ty sam. A wtedy, kiedy już pokochasz coś tak bardzo, że będziesz gotów oddać za to swoje życie, poczujesz się prawdziwie wolny i będziesz mógł żyć. Przypomnij sobie, w jaki sposób Joab, przywódca wojsk Dawida, motywował swoich żołnierzy w 2 Księdze Samuela 10,12: „Bądź mężny! Walczmy dzielnie za nasz lud i za miasta naszego Boga, a Pan niech uczyni, co uzna za dobre”. Walcz dla sprawy, która jest większa, niż ty sam. To siedzi w tobie.

Wiesz, że to w tobie siedzi.

Czujesz to.

Masz serce wojownika.

Może teraz sobie myślisz: „Sam nie wiem, Craig. Jestem raczej wyluzowanym kolesiem, spokojnym, no wiesz, żyj i pozwól żyć innym, nie bardzo się jaram tą sceną z Fight Clubu. Call of Duty jest extra i w ogóle, ale właściwie to nawet nie umiem się bić i raczej wolałbym tego nie robić”.

W porządku, jeśli nie postrzegasz siebie jako wojownika, a przynajmniej nie w takich ziemskich standardach – dobra. Ale Bóg stworzył cię do walki. I dał ci wiele rodzajów duchowej broni, które będziemy sobie kolejno omawiać. Na razie pomyśl, że najsilniejszy mężczyzna, to nie ten, który podniesie najcięższą sztangę, ale ten, który ma najwięcej wiary.

Inni z was mogą sobie myśleć: „W zasadzie to teraz naprawdę toczy się walka, i nie mogę sobie pozwolić na to, żeby ją przegrać”. Jeśli to twoje słowa, to czas, żebyś rozpoczął bitwę.

Jeśli masz poważne kłopoty finansowe, to właśnie teraz jest ten moment, w którym masz zacząć walczyć, tak jakby od tego zależało twoje życie. Przejmij kontrolę nad swoim budżetem i poustawiaj swoje finansowe priorytety.

Być może zmagasz się z pożądliwościami, które zżerają cię od środka. Ciągle wracasz do obrazów, ludzi i miejsc, które z jednej strony cię ekscytują, ale z drugiej wyzwalają w tobie strach – strach przed czymś, czego nie będziesz w stanie kontrolować. Uważaj, sparzysz się. Musisz zdecydować. Wyznaj grzech i pokonaj tę ciemność.

Walcz.

A może twoje małżeństwo wisi na włosku? Powiedz, że nigdy się nie poddasz. Użyj miłości, cierpliwości i przebaczenia. Weź swoje życie w swoje ręce i ocal małżeństwo. Może twoje dzieci podejmują jakieś niebezpieczne decyzje? Klęknij na kolana i walcz jak mężczyzna!

Naucz się, jak walczyć wiarą, modlitwą i Słowem Bożym. A kiedy twój wróg zaatakuje, walcz o ten sprawiedliwy cel, który Bóg dla ciebie wyznaczył. Narysuj wokół siebie linię. Niech twój wróg wie, że jej nie przekroczy i że poniesie konsekwencje, jeśli będzie próbował. Upewnij się, że to jest jasne: „Tej linii nie przekroczysz. Nie zadzieraj z mężem Bożym!”. Stań i walcz.

I nie podchodź do tej walki nieuzbrojony.

Użyj broni, w którą zaopatrzył cię Bóg, a zwyciężysz. Czujesz to? To jest w tobie.

Czas zawalczyć o życie jak mężczyzna.

Informacje o książce

Tytuł oryginału: FIGHT: WINNING THE BATTLES THAT MATTER MOST

Autor: Craig Groeschel

Tłumaczenie: Monika Kraus Piątek

Redakcja i korekta: Joanna Rączkowiak

Skład i przygotowanie do druku: Rafał Korzeń

Projekt graficzny okładki: Rafał Korzeń

Do dystrybucji na terenie całego świata:

Wydawnictwo Szaron, Grzegorz Przeliorz

kom. 503 792 766

e-mail: biuro@szaron.pl

www.szaron.pl

© Copyright for Polish version Wydawnictwo Szaron

Published by arragement with The Zondervan Corporation L/L/C.,, a division of HarperCollins Christian Publishing, Inc”.

Wszelkie prawa do wydania polskiego zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

W sprawie zezwoleń należy zwracać się do:

Wydawnictwo Szaron, www.szaron.pl, ul. 3 Maja 49a, 43-450 Ustroń, biuro@szaron.pl

Cytaty biblijne, jeśli nie zaznaczono inaczej pochodzą z Biblii Warszawskiej, Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne, Warszawa 1975.

Wydanie I Ustroń, 2015

ISBN 978-83-8247-211-0