Redakcja, korekta, projekt typograficzny i łamanie:

Agata Mościcka

Projekt okładki:

Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Zdjęcie na okładce:

Anna Szubert

ISBN 978-83-946058-1-0

© Copyright by Anna Szubert 2016

© Copyright by Piotr Mieśnik 2016

© Copyright by The Facto 2016

Wydawca:

The Facto Sp. z o.o.

ul. Skierniewicka 21/53, 01-230 Warszawa

www.thefacto.pl

Skład wersji elektronicznej:
Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Książkę dedykuję mojemu ukochanemu Dziadkowi,
bo nic więcej powiedzieć Ci już nie mogę, a tyle bym chciała.

To również dla Ciebie, Kubo, i dla wszystkich,
którzy „odeszli z balkonu” (dla Jurka, Izy, Krzysia…)

Ania

Mojej Magdzie

(bez Ciebie ta książka nigdy by nie powstała)

Piotrek

Ciało. Ciało, które jest obiektem twojej zazdrości albo twojego pożądania. Chciałabyś mieć takie usta i nogi, żeby dowieść swojej kobiecości. A Ty chciałbyś zdobyć ten tyłek i piersi, żeby choć raz poczuć się jak prawdziwy facet. Szczerze? Możecie sobie tylko pomarzyć. Albo pooglądać. Bo to wszystko jest moje. I tylko moje. Które chcę, gdzie chcę i kiedy tylko zechcę. Wasze matki, żony i kochanki. Wasi mężowie, ojcowie i książęta na białych koniach. Nawet wasze bachory. Nie wybrzydzam i nie przebieram. Biorę wszystkich po równo. Mogę mieć każdego. Bo jam jest rak twój i zawlokę cię do niewoli.

Jak duży jest?

Ma jedenaście centymetrów.

Mówiłaś, że go zabiłaś…

To prawda.

Więc?

On cały czas jest we mnie. Zwapniały. Ale jest.

Jak długo tam jeszcze będzie?

Zawsze.

Na zawsze?

Tak. Aż do śmierci.

Nazywasz go jakoś, mówisz do niego?

Nie.

Niektórzy syczą: „zniszczę cię, ty skurwysynu”. To daje im siłę.

Akurat jego nigdy tak nie nazwałam. Traktuję go po prostu jak wroga.

Skoro nie nazwałaś tak raka, to kogo?

To było, gdy leżałam na onkologii i jeden jedyny raz zwróciłam się do Boga.

I co mu powiedziałaś? Modliłaś się, błagałaś o zdrowie?

Nie. Powiedziałam mu, że jeżeli w ogóle jest, to właśnie on jest największym skurwysynem.

* * *

I
ROZGRZEWKA
ZAMIAST WSTĘPU

To, co tu się wydarzy, przypomni raczej stylem magazyny mody,
takie jak „Vogue” albo „Glamour”, z chaotyczną numeracją
na co drugiej, co piątej albo co trzeciej stronie.
Z wysypującymi się saszetkami perfum i wyłaniającymi się znikąd
nagimi kobietami, które chcą sprzedać ci puder.

Chuck Palahniuk, Niewidzialne potwory

Gdy pierwszy raz do niej zadzwoniłem, po chwili bardzo miłej rozmowy wydarła się w słuchawkę: „Czekaj! Zaczekaj no chwilę, bo pies mi gdzieś spierdolił”. Już wtedy niemalże od razu nabrałem przekonania, że się dogadamy. „Kocha zwierzęta” – pomyślałem. Gdy pierwszy raz zapukałem do jej drzwi, otworzyła mi jakaś modelka. W środku tłum ludzi. Muzycy, producenci, celebryci, raperzy… No to nie popracujemy, przebiegło mi przez myśl, gdy koleżanka Ani na dokładkę założyła jedną z jej peruk i zaczęła udawać Dodę podczas koncertu. „W takich warunkach nie ma szans na szczerą rozmowę, nie otworzy się przede mną” – zacząłem budować sobie w głowie zasieki z wątpliwości. I nagle beng! – jak lubią mawiać Ani koleżanki. Gdy zaczęliśmy rozmawiać, wszyscy jakoś ucichli, pochowali się po kątach, pokazując, jak szanują Anię i historię, którą miała mi, a przez to i Wam do opowiedzenia. Jak z perspektywy czasu oceniam naszą współpracę? Po prostu „raz, dwa, jazda na maksa”, choć temat naszej rozmowy był przecież śmiertelnie poważny.

* * *

Kto by uwierzył, że rak, ciężka i bardzo często śmiertelna choroba, tak mocno może zbliżać ludzi…

Jednych zbliża, innych oddala albo całkowicie usuwa z twojego życia. Tak naprawdę rak i to wszystko, co się z nim wiąże, oddaje ci wielką przysługę, choć w pierwszej chwili może to brzmieć cholernie kontrowersyjne. Zrozumiesz to, gdy poznasz całą moją historię i spojrzysz na nią z dystansem. Dzięki takiemu krańcowemu przeżyciu jak śmiertelna choroba, możesz między innymi szybko zinwentaryzować swoje życiowe priorytety, stwierdzić, które są naprawdę ważne, albo w ogóle dopiero je odkryć, ale też wyrzucić do życiowego śmietnika te, które są do dupy i tylko łudzą cię, że warto za nimi gonić. Jesteś w stanie też zweryfikować to, na kim możesz polegać w trudnych chwilach, które to są te prawdziwe przyjaźnie, bo właśnie je poznaje się w biedzie, a rak to bieda życiowych bied. Orientujesz się też, które były fałszywe, gdy ktoś był z tobą tylko interesownie, dlatego że czegoś chciał, na coś po cichu liczył.

Mam nadzieję, że zaliczam się do tej pierwszej grupy. Bo rak nas do siebie zbliżył, a owocem tego jest ta rozmowa. Sprawdziłem: znamy się z Facebooka już jakieś sześć lat, rozmawiamy teraz drugi, a widzimy się pierwszy raz w życiu…

To pewnie dlatego, że ja bardzo mocno angażuję się w te wszystkie społecznościowo-medialne znajomości. Jestem w sieci bardzo aktywna, nikogo nie lekceważę, raczej odpisuję na wiadomości. W obecnych czasach to po prostu równoprawna część naszego życia, normalny sposób na podtrzymywanie i pielęgnowanie kontaktów międzyludzkich. A ja do tego jestem taką trochę internetową ekshibicjonistką. Lubię, gdy moje zdjęcia i wpisy wywołują emocje, czasem skrajne. No i pewnie ciebie kiedyś na tym Facebooku też zaprosiłam.

Albo ja, pracując jako dziennikarska hiena w brukowcu, zaczepiłem ciebie, bo internetowe celebrytki to zawsze był łakomy kąsek dla szukających plotek i skandali ludzi, którzy udawali dziennikarzy.

Ciągnął zatem swój do swego, więc nie chlastaj się tak i miej dla siebie nieco litości. Zresztą miałeś szczęście i załapałeś się. Teraz mam już problem z przyjmowaniem nowych ludzi do grona znajomych, bo wyczerpałam limit.

No ale za to twój prywatny profil obserwuje ponad trzydzieści tysięcy followerów. Ale mniejsza z tym. Skoro już się w końcu widzimy i rozmawiamy, to chciałem ci powiedzieć, że masz naprawdę ekstra włosy. Normalnie wolę brunetki, ewentualnie rude, ale ten blond…

Dziękuję, to bardzo miłe. Tylko że to jest peruka. Wiesz, niby też włosy, tyle że sztuczne…

Głupio mi i się czerwienię…

Uczcijmy to zatem półminutą ciszy…

A to dobre, tylko że przez ten twój sarkazm śmieję się, zamiast spłonąć teraz ze wstydu i próbować zapaść się pod ziemię.

Jeszcze piętnaście sekund. Dasz radę, wytrzymasz. Dobra, nie łam się. Nie tylko ty zaliczyłeś taką wpadkę. Zresztą przyznam ci się, że nawet mojemu synkowi zdarzało się powiedzieć: „Mamo! Załóż perukę, bo jak ty się tak ludziom pokażesz”. I chyba sam też nie za bardzo chciał mnie oglądać bez włosów, nie podobałam się mu.

Mów do mnie jeszcze, to bardzo podnoszące na duchu, że nie jestem jedynym idiotą na świecie.

No to na otarcie twoich męskich łez anegdotka telewizyjna. Krótko po zakończeniu ostatniej sesji radioterapii odwiedziłam studio „Dzień dobry TVN”, a tam tuż po wejściu na wizję Jarosław Kuźniar przywitał się ze mną bardzo serdecznie i powiedział z zachwytem: „To niesamowite, że kiedyś ich nie było”. Oczywiście nie trudno się domyślić, że byłam tam wtedy w tej samej, długiej blond peruce, co teraz. Po kilku miesiącach chemii i naświetlania radioterapią moje prawdziwe włosy są bardzo króciutkie i słabe. Raczej aż tak bym się wam w nich nie spodobała.

Ej, będę bronił Kuźniara. Onieśmieliłaś go, to jasne, palnął bez zastanowienia jak ja, ale ze szczerą intencją i podziwem. Zresztą o twoich włosach, a właściwie ich chwilowym braku, rozmawiać będziemy pewnie jeszcze nieraz…

…bo w końcu to korona każdej kobiety. Tak przynajmniej w dzieciństwie mówiła mi moja mama. Uważam, że to bardzo trafne spostrzeżenie. Tak więc chwilowo jestem królową pozbawioną korony, ale pracuję nad jej odzyskaniem.

Nie znałem tego określenia. Widzę i słyszę, że robi się ciekawie i wielowątkowo. Zresztą przeczuwając to, dałem na początek naszej rozmowy bardzo pasujący do sytuacji cytat z książki Chucka Palahniuka Niewidzialne potwory.

Czyli tej jedynej książki w całym moim życiu, której nie dałam rady przeczytać do końca.

Na rozmowę o niej też przyjdzie pora, ale nie tylko na Niewidzialne potwory, ale również te ukryte w twoim ciele i gdzieś głęboko w twojej głowie.

Jesteśmy umówieni.

Zanim wsiądziemy do tego życiowego rollercoastera, powinniśmy przygotować choćby tor, po którym będziemy się poruszać. Jesteś gotowa?

Zawsze i od zawsze. Let’s get ready to rumble!

* * *

II
W GARDEROBIE PRZED WALKĄ ŻYCIA

Proszę – mówi. – Opowiedz mi moje życie.
Powiedz mi, jak się tu znalazłyśmy.

Chuck Palahniuk, Niewidzialne potwory

Liczne wywiady, tony autografów, wizyty w zakładach pracy. No dobra, tam jeszcze cię nie było, ale telewizje śniadaniowe odhaczyłaś już chyba wszystkie. O twojej walce ze śmiertelną chorobą zrobiło się naprawdę głośno.

No ale nie zapominaj też o tych dużo poważniejszych rzeczach niż tylko uśmiechanie się w błysku fleszy i świetle kamer. Zostałam przecież twarzą kampanii „Pokonać raka”, brałam udział w seminariach i wykładach o zdrowiu i profilaktyce nowotworów, ale nie myśl, że ja tylko lubię i umiem dużo gadać. Za tymi wszystkimi słowami i pięknymi zdaniami idzie w parze również działanie. Jeszcze zanim przez myśl mi kiedykolwiek w ogóle przeszło, że mogłabym być chora, i to poważnie – udzielałam się dosyć mocno charytatywnie. A niedawno, już po wygranej walce z nowotworem, robiłam choćby zdjęcia do sportowego kalendarza, z którego sprzedaży pieniądze trafiły do znanej w całej Polsce fundacji „Rak’n’Roll”.

Kojarzę tę kampanię, o której mówisz nieskromnie, że zostałaś jej twarzą. Z tego, co pamiętam, a to akurat pamiętam dobrze, na plakacie było dużo więcej niż tylko twoja twarz. Długie nogi na kilkunastocentymetrowych szpilach, burza włosów, kuszące duże usta. Pomyślałem sobie wtedy: „Cholera, co taka żyleta może mieć wspólnego z rakiem!?”.

No widzisz, a tylko fotograf, który robił tę sesję, wie, że dla mnie była ona chyba najtrudniejszą w życiu.

Dlaczego?

Nie miałam kompletnie siły. Ciągle się przewracałam. Naprawdę się bałam, że się tam połamię. Po kolejnych sesjach chemio- i radioterapii byłam już tak skrajnie wykończona, że nie miałam siły nawet stać, o chodzeniu w ogóle nie wspominając. A jak sam przecież zauważyłeś, w trakcie tej sesji nosiłam szpile, zresztą megafajne i bardzo seksowne, ale też cholernie wysokie. Zdrowa dziewczyna miałaby problem, żeby się na nich utrzymać.

Zanim jednak wzięłaś udział w tej kampanii, zanim Polacy dowiedzieli się o twojej wygranej walce z chorobą, wiodłaś diametralnie inne życie. Skąd w ogóle pojawiłaś się w Warszawce?

Jestem pyrą.

No to chyba super-pyrą, znając ze zdjęć twoją zajawkę na wszystkich tych superbohaterów i Star Warsy. Zresztą sama chyba w jednym ze wpisów określałaś się mianem He-Mana nakręconego do walki, gdy wszystko szło po twojej myśli.

No, może być (śmiech). A tak już na poważnie, to pochodzę z Leszna Wielkopolskiego, gdzie tak jak w całej Wielkopolsce na ziemniaki mówimy po prostu pyry.

Szybki research w Google’u i… mam. Jakieś sześćdziesiąt pięć tysięcy mieszkańców, bez szału i szczególnych atrakcji. Jak wyglądało twoje życie w takim małym mieście, zanim kilka lat temu zaczęłaś przebojem wdzierać się na stołeczne celebryckie salony?

Między Lesznem a Warszawą jeszcze trochę się działo, a właściwie, jak sięgnę mocniej pamięcią, to nie trochę, a naprawdę bardzo dużo. Bo był niezwykle ważny w moim życiu osobistym Poznań, był przełomowy zawodowo Kraków, no i był wreszcie Sopot, który tak naprawdę wywrócił wszystko, co było przed nim, do góry nogami.

* * *

Nasze przyjście na świat czyni z naszych rodziców Boga.
Zawdzięczamy im nasze życie, a oni mają nad nami władzę.
A potem dojrzewanie robi z nas Szatana,
bo chcemy czegoś więcej.

Chuck Palahniuk, Niewidzialne potwory

* * *

Ok, zróbmy choć jedną rzecz tak, jak należy. I zacznijmy od samego początku. Jak wyglądał twój rodzinny dom? Rodzice byli raczej z tych ostrych i wymagających, czy tych wyluzowanych i przyjacielskich?