Podczas drugiej przerwy usiedli jednak razem, bo Aron przylazł za nim. Irys wyjął swojego

rolla i zaczął mlaskać. Artur wyjął swoją kanapkę. Polską bułkę z włożonym w środek polskim

burgerem z taniej sieci handlowej.

I też zaczął mlaskać. Irlandczyk przyglądał się z zaciekawieniem, co jada się w Polsce. Pewnie

steki z białych niedźwiedzi.

––What`s this? (Co to jest?) – zapytał w końcu.

––Polisz burger. – Zamachał dumny Artur. – From… – „jak jest Żabka po angielsku?” –

Burger from frog. Czip. (Polski burger z żabki. Tani.)

Aron zrobił wielkie oczy. Spodziewał się, że w Polsce jedzą dziwne rzeczy, ale aż tak? Musi

tam być kolosalny głód.

Artur wysunął swojego „burgera z płaza” w jego stronę.

––Traj. (Spróbuj) – powiedział. Ale ten jakoś dziwnie stanowczo się wzbraniał, więc Artur

zaproponował mu coś innego.

––Aj hew łan mor burger. From… (Mam jeszcze jeden burger.) – „Jak to jest po angielsku

Biedronka?” -Burger from Lejdibird. (Burger z biedronki). – I znów wysuwa dłoń z burgerem z

Biedronki w jego stronę, ale Aronowi oczy prawie wypadły. Szybko wstał i wyszedł z

pomieszczenia, bo miał wrażenie, że zaraz zwymiotuje. Po chwili wrócił, ale już zrezygnował ze

śniadania. Kiedy zobaczył Artura pałaszującego burgery z insektów, ponownie poczuł się słabo.

Raczej bardziej z ciekawości, obserwował, jak Artur ze smakiem je burgera z biedronki. Mimo

tego, że wiele dziwnych rzeczy słyszał o Polsce, to tego się nie spodziewał.

Ale nurtowało go jeszcze pytanie od strony technicznej. Odważył się je jakoś zadać.

––How many of them do You need to have one burger? (Ile biedronek potrzebujecie na jeden

burger?).

Artur nie bardzo zrozumiał pytanie. „Chyba się pyta ile burgerów trzeba, żeby się najeść”.

––Łan – odpowiedział stanowczym głosem.

––Ou, f**k! – krzyknął Aron i tym razem wybiegł „puścić pawia”. Jego organizm nie

wytrzymał obrazu wyobrażonej olbrzymiej biedronki, spłaszczonej w burgerze. A jeszcze

wyobraźnia dokładała machanie nóżkami wystającymi za bułkę…

Już chyba nie zje nic w tym tygodniu.

Kiedy już jakoś odrzucił od siebie ten widok i udało mu się wrócić do Polaka, żeby pozbierać

rozpoczęte śniadanie i podziękować stwórcy za krowy i owce, Artur właśnie kończył przełykać

ostatni kęs i wycierał usta w rękaw.

„Ja nie wytrzymam tego” – pomyślał i znów wybiegł z pomieszczenia.