Rachel E. Carter

CZARNY MAG. ADEPTKA

przełożyła Emilia Skowrońska

Tytuł oryginału: Apprentice

Copyright © 2015. Apprentice by Rachel E. Carter

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXIX

Copyright © for the Polish translation by Emilia Skowrońska, MMXIX

Wydanie I

Warszawa, MMXIX

Dla Chłopca, który nigdy nie czyta

Niestety, poślubiłeś pisarkę.

Przepraszam, że pisząc tę książkę, tyle razy Cię zignorowałam.

Dziękuję, że mimo wszystko włożyłeś na mój palec obrączkę.

Kocham Cię.

Rok pierwszy praktyk

(Ryiah jest teraz uczennicą drugiego roku Akademii Magii)

Rozdział pierwszy

Obserwowałam dwie tańczące postaci, wirujące, wymieniające ciosy w upalnym i dusznym poranku na pustyni. Piach pod ich stopami przesypywał się i wzbijał w obłoki, niewielkie tumany kurzu od czasu do czasu zasłaniały mi widok, gdy dwie osoby nieustannie ciskały w siebie czarami.

Przyglądałam się ich sylwetkom. Giętkim i niebezpiecznym. Bezwiednie wpatrywałam się w pot połyskujący na ich opalonej skórze podkreślający kontury napiętych mięśni rąk i ramion. Widziałam to już wiele razy, ale jeszcze mi się nie znudziło.

Dwóch młodych wojowników podczas pojedynku. Wyższy chłopak o jasnobrązowych lokach i roześmianych zielonych oczach zdawał się walczyć bez większego wysiłku. Kontrował gwałtowne ataki partnera niemal leniwymi ruchami świadczącymi o tym, że trenuje od początku życia. Drugi, młodszy i niższy, był jego przeciwieństwem, próbował ukryć swoją frustrację narastającą z każdym zablokowanym przez przeciwnika ciosem. Ciemnoczerwone oczy pod czarną grzywką błysnęły, a moje serce na chwilę przestało bić. Może i miał mniejsze umiejętności w zakresie walki wręcz, ale mimo to wpatrywałam się właśnie w niego.

Pojedynek trwał jeszcze kilka minut. Wachlowałam się dłonią, żałując, że naszej frakcji wyznaczono do treningów tak upalne miejsce. Oczywiście nie spodziewałam się pustyni i teraz musiałam przywyknąć do panujących tu warunków. Wielu innych adeptów podzielało moje zdanie – na widowni nie można było już znaleźć pełnego bukłaka z wodą.

Wysoki chłopak zaskoczył niższego błyskawicznym, zamaszystym kopniakiem, a ten sprawił, że jego przeciwnik rozłożył się na piachu. Pokonany spojrzał na stojącego wojownika z nienawiścią, pod wpływem której wiele osób padłoby na kolana. Ale wysoki tylko zachichotał i wyciągnął do niego rękę. Przegrany jawnie ją zignorował, podczas gdy widownia krzyczała i wiwatowała.

Naprzód wystąpił mężczyzna w sztywnej, czarnej szacie. Skrzywił się.

– Ianie, wystarczy. – O wiele przyjaźniej zwrócił się do młodego mężczyzny na ziemi: – Darrenie, jak na drugi rok było bardzo dobrze. Nie masz powodu, by odczuwać rozczarowanie.

Wyraz twarzy księcia w ogóle się nie zmienił. Chłopak wstał i zaczął strzepywać piasek ze spodni i z paska. Po jego oczach widać było, że nie podziela zdania mistrza Byrona. Nie miałam wątpliwości, że w ciągu następnych tygodni będzie trenował w samotności. Bardzo się od siebie różniliśmy, ale gdy chodziło o walkę, byliśmy niemal identyczni. Mistrz chwalił go od wielu tygodni, jednak Darren odczuwał satysfakcję tylko wtedy, gdy był najlepszy.

– Ryiah. Lynn. Wasza kolej.

Poczułam ukłucie zdenerwowania. Wstałam i ruszyłam naprzód. Po drodze złapała mnie za łokieć praktykantka o bursztynowych oczach i z czarną grzywką.

– Powodzenia, Ry – szepnęła. Była to Ella.

W miejscu wcześniejszego pojedynku mężczyzn stała teraz dziewczyna boreańskiego pochodzenia, z którą walczyłam już wiele razy. Lynn uśmiechnęła się, żeby dodać mi otuchy. Była moją mentorką. Próbowałam odwzajemnić jej uśmiech, przyjmując pozycję naprzeciwko.

Poczekałam, aż mistrz frakcji bojowej da nam znak.

– Zaczynajcie!

Lynn wykonała ruch jako pierwsza, schyliła się i zadała mi niski cios w żebra. Utrzymałam gardę i skontrowałam jej uderzenie niskim blokiem. Dziewczyna cofnęła się, machnęła długą kitką, a ja szybko wykonałam wysokie kopnięcie. Chybiłam, bo znalazła się poza moim zasięgiem. Palce świerzbiły mnie, by rzucić zaklęcie, szybko jednak stłumiłam tę chęć.

„Ryiah, żadnej magii”.

Ponownie skupiłam się na zadaniu i przyjrzałam mojej przeciwniczce, szukając jakiejkolwiek wskazówki odnośnie do kolejnego ciosu. Lynn spojrzała na mnie orzechowymi oczami, w których błysnęła niewinność pasująca do jej twarzy jak u lalki, z piękną oliwkową cerą. Próbowała mnie oszukać. Może i była drobnej budowy, ale ja poznałam prawdę już dawno temu. Ta dziewczyna z trzeciego roku była śmiertelnie niebezpieczna w walce wręcz i z kijem.

Powoli wypuściłam powietrze. Odkąd zaczęliśmy pojedynki, przegrałam wszystkie, ale tak jak Darren pragnęłam wygrać. Byłam szóstą adeptką, która kilka miesięcy wcześniej dołączyła do frakcji Boju, i nadal miałam coś do udowodnienia.

Za każdym razem, gdy przegrywałam, zastanawiałam się, czy inni kwestionowali decyzję Czarnego Maga, który postanowił włączyć mnie w ich szeregi.

Nagle na widowni rozległo się prychnięcie. Nie musiałam zerkać w tamtą stronę, by wiedzieć, kto je z siebie wydał. Priscilli z Langlich nie dało się z nikim pomylić.

Lynn poruszyła biodrami, delikatnie przeniosła ciężar ciała na prawą stopę.

Podskoczyłam i natychmiast wykonałam blok, jednocześnie uderzając przeciwniczkę w brzuch. Cofnęła się w samą porę, ledwo zdołałam dosięgnąć cienkiej bawełny jej koszulki.

Wyprowadziłam niskie kopnięcie z półobrotu, a ona kolejny cios. Wycofałam się i instynktownie wygięłam biodra, by być poza zasięgiem. Uniosłam pięści, gotowa na odparowanie kolejnego uderzenia Lynn. Kiedy nie nadeszło od razu, skoczyłam do przodu i zasymulowałam atak dwiema pięściami, podczas gdy prawdziwym ciosem było wysokie kopnięcie w żebra.

Przeciwniczka nie dała się nabrać. Bez trudu odparowała mój atak, ruszyła do przodu w chwili, w której zobaczyła, że unoszę kolano, i uderzyła we mnie całym ciężarem ciała.

Potknęłam się.

Wtedy natarła, wyprowadzając serię kopnięć i ciosów. Próbowałam je blokować, nadal jednak nie udało mi się złapać równowagi po wcześniejszym ataku. Mocna pięść trafiła mnie w brzuch, a druga w twarz. Lynn błyskawicznie kopnęła mnie w goleń i straciłam grunt pod nogami.

Upadłam na bok, prawym łokciem uderzyłam w ubitą i popękaną ziemię. Rozległ się głośny trzask, coś przeskoczyło mi pod skórą.

Poczułam nieznośny ból w ręce, tak jakby ktoś rozrywał ją odłamkami szkła, i straciłam panowanie nad moją magią.

Bezwiednie zadałam cios krytyczny. Trafił w Lynn, cisnął nią prosto w rosnącą w pobliżu palmę. Gdy moje zaklęcie się skończyło, dziewczyna spadła na ziemię z głuchym łoskotem.

– Ryiah, do cholery! – zaklął mistrz Byron. Jego arystokratyczna twarz była czerwona jak burak, w moim towarzystwie często tak wyglądał. – Jeśli nie nauczysz się kontrolować swojej magii, nigdy nie zostaniesz dopuszczona w pobliże pola walki!

Wstałam z trudem i moje policzki pokrył rumieniec.

– Przepraszam. Nie chciałam…

– Czarny Mag popełnił błąd – kontynuował mistrz. – Nie powinnaś się tu znaleźć. Nie wiem, co Marius sobie myślał, umożliwiając ci dalszą naukę. Podczas egzaminów może i przymknięto oko na twoje oszustwa, ale teraz nie ujdą ci one na sucho.

– Tak, sir. – Mój łokieć płonął, ale mimo to patrzyłam na Lynn po drugiej stronie drogi. Wstała i zrobiła współczującą minę. Okazywała mi zbyt dużą cierpliwość – nie był to pierwszy raz, gdy moja magia cisnęła nią w drzewo.

Nie robiłam tego celowo, tak się po prostu działo. Inni adepci również tracili kontrolę nad swoją magią, ale miałam wrażenie, że w ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia praktyk mistrz krytykował tylko mnie.

– Co dobrego może przynieść dziewczyna frakcji bojowej, jeśli zawsze głupio stara się wykorzystać zalety swojej płci? Ryiah, albo nauczysz się radzić sobie z bólem, albo idź do zakonu. To wszystko…

Zanim zdołałam coś mu odpowiedzieć, Ella zacisnęła palce na moim nadgarstku. Przygryzłam policzek tak mocno, aż poczułam krew. Jeśli rozzłoszczę mistrza, będę musiała znosić o wiele więcej niż tylko obelgi, a zostały mi przecież jeszcze cztery lata.

Nagle napiętą atmosferę rozluźnił gardłowy śmiech.

– Jeśli tylko dziewczyny czują ból, to do tej pory żyłem w kłamstwie.

– Adepcie Ianie, twój sarkazm jest niepożądany. – Mistrz popatrzył groźnie na walczącego wcześniej wysokiego chłopaka. – Wyraziłem swoje zdanie na temat tego, że Ryiah pasowałaby bardziej do innego miejsca…

– Takiego, w którym mogłaby przypadkowo używać swojej magii? – Chłopak ciągnął: – Sir, wszyscy tak robiliśmy. Na przykład ja na drugim roku…

– W takim razie może nie tylko ona nie powinna pobierać tu nauk!

Mistrz najeżył się i odwrócił w moją stronę.

– Ryiah, zajmij się swoją ręką. Resztę ćwiczeń będziesz musiała nadrobić później.

Nie wiedziałam, jak miałabym to zrobić ze złamaną ręką, ale nie odpowiedziałam.

Dwadzieścioro praktykantów rozstąpiło się, żebym mogła przejść. Nikt nie patrzył mi w oczy. Większość z nich nienawidziła mistrza Byrona tak samo jak ja, różnica polegała na tym, że nauczyli się unikać jego gniewu.

Trzymając wysoko głowę, ruszyłam do sali chorych. Tam przynajmniej spotkam chociaż jedną osobę, z którą będę mogła porozmawiać. Alex z pewnością pracuje razem z pozostałymi magami z frakcji Uzdrawiania – co oznacza, że jeśli pójdę do sali chorych, zobaczę go.

Odkąd zaczęliśmy praktyki, bardzo rzadko się widywaliśmy – nasze frakcje odbywały treningi na przeciwległych krańcach bastionu Ishir. Każda okazja, by zobaczyć Alexa, była niezwykle pożądana.

– Ej, Ryiah, poczekaj!

Odwróciłam się i zobaczyłam biegnącego ku mnie Iana. Wiatr potargał mu włosy, wokół jego oczu pojawiły się zmarszczki. Popatrzył na mnie. Nawet zdyszany był przystojny. Nie tak jak książę, ale nikt nie dorównywał Darrenowi pod tym względem.

Ian był po prostu Ianem. Gdy praktykanci przybyli do akademii, żeby zabrać najnowszych rekrutów, większość starszych uczniów podchodziła do mnie z rezerwą. Byłam szesnastoletnią dziewczyną, która zniszczyła zbrojownię szkoły podczas egzaminów końcowych na pierwszym roku. Byłam również szóstym uczniem wybranym do frakcji Boju – a to rzadkość, ponieważ Rada Magów dopuszcza tylko pięciu adeptów na każdą z nich.

Iana to nie obchodziło. W chwili, w której mnie dostrzegł wśród dopuszczonych, wydał z siebie głośny okrzyk i zaczął odbierać swoją wygraną od kolegów.

Najwyraźniej urządzili zakłady dotyczące tego, kto z nas, pierwszoroczniaków, przejdzie dalej, a ponieważ od czasu zimowych pojedynków moja kandydatura była uważana za ryzykowną, jedynie Ian na mnie postawił.

Byłam zaskoczona, że w ogóle mnie pamiętał, właściwie tylko krótko rozmawialiśmy ze sobą podczas balu, zapewniał mnie jednak, że pamięta „wszystkich, którzy się liczą”.

Od rozpoczęcia praktyk szybko stał się jednym z moich najbliższych przyjaciół, oczywiście poza Ellą. Jego sarkazm bardzo pasował do mojego, poza tym wiedział z pierwszej ręki, jak okropny potrafi być mistrz Byron. Ostatecznie przed moim przyjściem to właśnie Ian był najmniej lubianym przez niego uczniem.

– Co ty wyprawiasz? – zbeształam kolegę. – Powinieneś uczyć Darrena.

Zaśmiał się.

– Tego pewnego siebie geniusza? Da sobie radę beze mnie… – Uśmiechnął się rozbrajająco. – Teraz to ty, wojowniczko, potrzebujesz mojej pomocy. – Wziął mnie pod zdrową rękę. – Mistrz treningów czci nawet ziemię, po której stąpa książę. Darren mógłby być nami, a Byron i tak by się upierał, że to on jest następnym Czarnym Magiem.

– Byron rozkaże ci czyścić toalety. – Mimowolnie wyszczerzyłam zęby.

W zielonych oczach Iana zatańczyły wesołe iskry.

– Może spróbować, ale wtedy powiem mu, że to uniemożliwi mi bycie mentorem młodszego kolegi, a wszyscy wiemy, jaką estymą darzy księcia.

Wybuchłam głośnym śmiechem.

– Z pewnością znajdziesz się w niemałych tarapatach.

– Dla najgorszej uczennicy Byrona wszystko. Tylko tyle mogę zrobić, bo zabrałaś mi pierwszeństwo.

– Nie byłabym taka… Ach! – Schyliłam się pod nisko wiszącymi liśćmi palmy i potrąciłam pień złamaną ręką.

– Wszystko w porządku?

– Nic mi nie jest. – Zgrzytnęłam zębami. – Chcę tylko, żeby ten ból wreszcie minął.

– Prawie jesteśmy na miejscu. – Ian wskazał rząd drewnianych drzwi u podnóża wielkiego klifu oddalonego około pół kilometra od nas.

Tak jak większość budynków w tym mieście szpital został wbudowany w skały zdające się wznosić w nieskończoność. Oddzielają one Czerwoną Pustynię od północnych równin stolicy, Devonu, i pozostałej części Jeraru. Od zawsze słuchałam opowieści o pustynnym mieście wbudowanym w skały, a kiedy przyjechałam na miejsce, odebrało mi mowę.

– Dzięki bogom.

Piaszczysta droga doprowadziła nas pod same drzwi. Przy wejściu stało tylko dwóch strażników. Rozpoznali nas po strojach adeptów i bez wahania wpuścili do środka. Weszliśmy do zawilgoconego, oświetlonego pochodniami korytarza. Było tutaj chłodniej. Tunel rozwidlał się na trzy odnogi. Poprowadziłam Iana w prawo.

Gdy zrobiliśmy kilka kroków, usłyszałam ostry, szorstki głos mistrzyni frakcji Uzdrawiania nakazujący adeptom przeprowadzenie niemagicznego leczenia ukąszeń skorpiona. Okropność. Ian i ja wymieniliśmy spojrzenia i weszliśmy do klasy.

Powinniśmy szukać głównego ośrodka zdrowia znajdującego się po lewej stronie głównego korytarza, ale tam wolno było leczyć uczniów tylko wtedy, gdy byli śmiertelnie ranni. Jeśli nie, trafiali jako pomoce naukowe w ręce adeptów uzdrawiania.

Musieli się przecież na kimś uczyć.

Wykład mistrzyni Joan urwał się w chwili, w której weszliśmy do klasy.

– Na co się uskarżasz, adeptko?

– Na prawą rękę. – Próbowałam uniknąć ciekawskich spojrzeń reszty praktykantów z frakcji Alexa.

Wiedziałam, że chcą być uzdrowicielami, ale na ich widok po moim kręgosłupie nadal przebiegał zimny dreszcz. Zamiast martwić się naszymi ranami, wyglądali na zaintrygowanych. A przecież nikt nie powinien ekscytować się widokiem krwi.

– A ty, chłopcze? – Mistrzyni zwróciła się do mojego przyjaciela. – Dlaczego tutaj przyszedłeś?

Ian uśmiechnął się z zakłopotaniem.

– Bo… spaliło mnie słońce?

– Do widzenia! Żegnam! Już stąd!

Mistrzyni wskazała mu drzwi.

Ian puścił do mnie oko – spodziewał się takiej właśnie reakcji – i wyszedł z sali, machając do mnie. Tuż po jego wyjściu usłyszałam westchnienia kilku praktykantek.

Stłumiłam śmiech. Nie tylko ja zwróciłam uwagę na jego wygląd.

– Ciąg dalszy tematu podejmiemy po uzdrowieniu ręki adeptki. Ryiah, wymień, proszę, swoje objawy, tak żebyśmy mogli rozważyć metody leczenia.

Opisałam dolegliwości – ból w całej ręce, obrzęk i sztywność w łokciu. Zastanawiałam się, czy złamałam kość.

– Złamanie. – Alex zgłosił się na ochotnika jako pierwszy.

– A w jaki sposób potwierdziłbyś tę diagnozę?

– Jeśli są jakieś deformacje lub przerwanie skóry, nie trzeba nic robić. Same te objawy stanowią wystarczające potwierdzenie. Jeśli ich nie ma, należy rzucić czar, który odzwierciedli położenie kości. – To powiedział Ronan, przyjaciel mojego brata, a niekiedy także jego rywal, chłopak z drugiego roku, który podczas zeszłorocznych egzaminów zajął pierwsze miejsce.

Mistrzyni Joan wybrała dziewczynę z piątego roku, by mnie uzdrowiła. Praktykantka dumnie wstała, w jej oczach błysnęło zniecierpliwienie. Zaczęła rzucać czar. Próbowałam przygotować się na wszystko – ostatnim razem, gdy przyszłam do szpitala z powodu odwodnienia, bezbolesne zaklęcie wywołało u mnie wysypkę na całym ciele i bóle trwające wiele dni. Ale to i tak nic w porównaniu z urazami, których doznałam przez swój błąd podczas egzaminu końcowego.

Na szczęście dziewczyna zdawała się wiedzieć, co robi. Nie czułam nic poza delikatnym wibrowaniem w ręce. Skóra powoli stawała się przezroczysta, a pod nią zalśniły zielone kontury. Poczułam skurcz w żołądku, gdy uświadomiłam sobie, że widzę własne kości.

W przedramieniu, tuż przy łokciu, dało się zauważyć pęknięcie.

– Niewielki uraz – powiedziała z dumą praktykantka. – Nic, co trzeba byłoby nastawiać i unieruchamiać płytami. Ponieważ nie ma złamania i kości nie są przemieszczone, zalecałabym leczenie zachowawcze.

Przełknęłam ślinę, nagle odczuwając ogromną wdzięczność, że nie będą wkładać metalu w moją rękę.

– W jaki sposób należy wyleczyć ją magią? A bez magii?

Ta sama dziewczyna udzieliła poprawnej odpowiedzi na oba pytania. Cieszyłam się, że nie czeka mnie skomplikowana kuracja.

– Dobrze. A teraz włóż jej rękę w szynę tak, jakbyś zrobiła to bez magii. Rany nie są poważne, Byron będzie chciał, żeby wyleczyły się w sposób naturalny.

Pocieszające było to, że zaczęłam już przyzwyczajać się do bólu. Moja ręka miała być w takim stanie przez kilka tygodni.

***

Gdy praktykantka skończyła owijać moje ramię i włożyła je w temblak, zostałam odesłana z powrotem na zajęcia.

Kiedy tylko ruszyłam z miejsca, Alex krzyknął za mną:

– Jak ona się miewa?

Poczułam ukłucie w klatce piersiowej. Miałam nadzieję, że nie poruszy tematu Elli. Łatwo wychodziło udawanie, że wszystko jest w porządku, gdy zachowana była odpowiednia odległość między naszymi frakcjami.

– Alex, jej życie toczy się dalej.

Przełknął ślinę.

– Możesz jej powiedzieć…

Mistrzyni Joan popatrzyła na nas z wściekłością. Nie mogłam zostać tam dłużej.

Spojrzałam bratu w oczy.

– Musisz pozwolić jej odejść. – Alex otrzymał swoją szansę i ją zaprzepaścił. Nie wiedziałam, czy kiedykolwiek wybaczę sobie, że zachęcałam ich, by spróbowali. Mój brat miał złamane serce i strasznie cierpiał.

A to wszystko trwało zaledwie kilka tygodni.

Redaktor inicjujący: Agnieszka Trzeszkowska

Redaktor prowadzący: Anna Salwa

Redakcja: Ewa Pustelnik

Korekta: Adrian Kyć, Alicja Tempłowicz

Projekt okładki: Joanna Strękowska

Ilustracja na okładce: Dominik Broniek

Mapa we wnętrzu książki: Bethips

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel./faks (22) 826 08 82, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-6591-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Marcin Kapusta / Virtualo Sp. z o.o.