Sarah J. Maas

DZIEDZICTWO OGNIA

przełożył Marcin Mortka

Tytuł oryginału: Heir of Fire

Text copyright © 2014 by Sarah J. Maas

Map copyright © 2012 by Kelly de Groot

Cover illustration © Alex Taini

Copyright for the Polish edition © by Grupa Wydawnicza Foksal MMXV

Copyright © for the Polish translation by Marcin Mortka, Warszawa MMXV

Wydanie I

Warszawa, MMXV

Po raz kolejny chciałam zadedykować powieść Susanie.

Dzięki Twej przyjaźni moje życie stało się lepsze, a książka zyskała prawdziwe serce.

Część pierwsza
Dziedzictwo popiołów

1.

Na bogów, w tej żałosnej imitacji królestwa jest piekielnie gorąco!” – pomyślała Celaena Sardothien. A może tak jej się tylko wydawało, ponieważ od rana leżała na skraju dachu z terakoty, osłaniając oczy ramieniem i powoli prażąc się w słońcu niczym bochenki płaskiego chleba, które miejscowa biedota układała na parapetach, gdyż nikogo nie było stać na piec z cegły.

Chleb nazywał się teggya i dziewczyna miała go dosyć. Nienawidziła smaku tego chrupkiego, czosnkowego pieczywa, którego nie mógł usunąć z podniebienia nawet kubek wody. Marzyła, aby już nigdy w życiu nie musieć go jeść.

Zapewne czuła tak, ponieważ od chwili przybycia do Wendlyn dwa tygodnie temu na nic innego nie było jej stać. Zgodnie z rozkazem Jego Królewskiej Mości Władcy Całej Ziemi króla Adarlanu dotarła do stolicy królestwa, zwanej Varese, a gdy skończyły jej się pieniądze, musiała uciekać się do kradzieży chlebków teggya i wina z wozów kupieckich. Podjęła taką decyzję po tym, jak przyjrzała się ufortyfikowanemu zamczysku, znakomicie wyszkolonym strażnikom, kobaltowym proporcom powiewającym z dumą na suchym, gorącym wietrze i uznała, że nie zabije wyznaczonych jej osób.

Od tej pory kradła teggya oraz… wino. Było to kwaśne czerwone wino pochodzące z winnic ciągnących się wzdłuż łagodnych, niewysokich wzgórz wyrastających wokół stolicy. Z początku nie mogła go przełknąć, ale obecnie bardzo jej smakowało. Tym bardziej że od dłuższego czasu i tak na niczym jej nie zależało.

Wyciągnęła rękę, szukając glinianego dzbana, który zabrała ze sobą na dach, ale jej dłoń natrafiła na pustkę. Zaklęła. Co się, u licha, stało z winem?

Świat gwałtownie przechylił się i rozbłysnął tysiącem gwiazd, gdy przewróciła się na plecy. Wysoko nad nią krążyły ptaki, utrzymujące należyty dystans od jastrzębia, który od samego rana siedział na czubku pobliskiego komina, czekając na kolejną zdobycz. Poniżej ulice targowe tętniły życiem, oślepiały kolorami i ogłuszały wrzawą. Celaena widziała ryczące osły, kupców zachwalających towary, ubrania – zarówno zamorskie, jak i dobrze jej znane, wozy toczące się z turkotem po bruku. Ale gdzie był jej…

O, tutaj. Dzban stał schowany za ciężką, czerwoną dachówką, tak by wino się nie zagrzało. Zabójczyni ustawiła go tam kilka godzin temu, gdy wspięła się na dach, aby przyjrzeć się murom zamkowym. Przynajmniej taki miała zamiar, nim uświadomiła sobie, że o wiele bardziej wolałaby zgubić się wśród cieni. Cieni, które zdążyły się już znacznie wydłużyć, od kiedy zostały wypalone przez bezlitosne słońce Wendlyn. Wszelkie ambitne zamiary szybko nikły w takiej temperaturze.

Celaena spróbowała pociągnąć z dzbana, ale uświadomiła sobie, że był pusty. I całe szczęście, bo już kręciło jej się w głowie. Potrzebowała wody i więcej teggya. Przydałoby się też coś na obolałą, rozbitą wargę i otartą kość policzkową – pamiątkę po wizycie w jednej z miejskich tawern wczoraj w nocy.

Dziewczyna z jękiem przewróciła się na brzuch i przyjrzała ulicom, znajdującym się kilkanaście metrów pod nią. Wiedziała, że są patrolowane przez straż. Rozpoznawała już żołnierzy i była opatrzona z ich uzbrojeniem. Poznała rutynę straży oraz mechanizm otwierania trzech ogromnych bram prowadzących do zamku. Wyglądało na to, że ród Ashryverów podchodził do kwestii bezpieczeństwa bardzo, bardzo poważnie. Minęło już dziesięć dni od przybycia dziewczyny do Varese. Podróżowała w pośpiechu, choć nie miała ochoty zabijać wyznaczonych jej ofiar. Miasto było przeogromne, więc Celaena uznała, że tak pospieszna podróż to najlepszy sposób na uniknięcie spotkania z urzędnikami imigracyjnymi. Wolała wymknąć się im aniżeli zostać wcieloną do tutejszego przewspaniałego systemu pracy. Poza tym po długich tygodniach spędzonych na morzu, gdzie mogła jedynie leżeć na wąskiej koi bądź z niemalże religijnym zapałem ostrzyć broń, potrzebowała jakiegoś urozmaicenia.

„Jesteś tchórzem. Tylko i wyłącznie tchórzem” – powiedziała do niej Nehemia.

Słowa te rozbrzmiewały w każdym zgrzytnięciu osełki i wlokły się za nią przez wszystkie mile morskie. Tchórz, tchórz, tchórz. Celaena poprzysięgła, że wyzwoli Eyllwe. W chwilach rozpaczy, żalu oraz wściekłości, gdy odsunęła na bok rozmyślania na temat Chaola, Kluczy Wyrda i wszystkiego, co porzuciła i straciła, zdołała ułożyć plan działania. Był on nieprawdopodobny i wręcz szalony, ale miał na celu zwrócenie wolności zniewolonemu królestwu. Dziewczyna pragnęła odnaleźć i zniszczyć Klucze Wyrda, z których pomocy skorzystał król Adarlanu, budując swe przeklęte imperium. Była gotowa poświęcić własne życie, aby zrealizować ten cel. Ona jedna przeciwko królowi. Tak to powinno wyglądać. Nikt oprócz niej nie może znaleźć się w niebezpieczeństwie, nikt nie może ucierpieć oprócz niej samej. Tylko potwór mógł zniszczyć innego potwora.

Skoro już znalazła się tutaj za sprawą Chaola, który chciał dla niej dobrze, ale popełnił błąd, przynajmniej mogła zdobyć odpowiedzi na nurtujące ją pytania. W całej Erilei żyła tylko jedna osoba tak stara jak Klucze Wyrda. Były one dziełem wojowniczej rasy demonów, która nadała tym trzem przedmiotom tak wielką moc, że ukrywano je od tysięcy lat i niemalże wymazano z ludzkiej pamięci. Osobą tą była królowa Maeve, władczyni istot Fae. Maeve wiedziała o wszystkim i nie było się czemu dziwić – stąpała po ziemi od zarania dziejów. Pierwszym elementem niemądrego, idiotycznego planu Celaeny było więc odnalezienie Maeve, zdobycie wiedzy o sposobach zniszczenia Kluczy Wyrda i powrót do Adarlanu.

Przynajmniej tyle mogła zrobić dla Nehemii i… i dla wielu innych ludzi. W niej samej ziała bowiem pustka. Pozostały jedynie popioły, czeluść i żelazna przysięga, wyryta w jej sercu, przysięga złożona przyjaciółce, która naprawdę dobrze ją znała.

Gdy statek wszedł do największego portu Wendlyn, zabójczyni z podziwem przyglądała się ostrożnym działaniom załogi. Marynarze zaczekali bowiem na bezksiężycową noc, a następnie zaprowadzili Celaenę i inne uchodźczynie z Adarlanu na galerę, która prześlizgnęła się przez tajemne wyrwy w rafie koralowej. Rafa stanowiła główny system zabezpieczeń przed inwazją legionów Adarlanu. Rozpracowanie go było jednym z celów misji Celaeny jako Królewskiej Obrończyni. Dziewczyna nie przestawała myśleć o tym, jak uchronić Chaola oraz rodzinę Nehemii przed śmiercią z ręki króla. Władca Adarlanu poprzysiągł bowiem, że uczyni to, jeśli zabójczyni nie zdobędzie tajnych planów obrony morskiej Wendlyn oraz nie zamorduje króla wraz z następcą tronu podczas dorocznego balu z okazji przesilenia letniego. Dziewczyna odepchnęła od siebie ponure myśli, gdy wraz z pozostałymi uciekinierkami dotarły na brzeg i zostały postawione przed obliczem władz portowych.

Wiele kobiet nosiło rany zarówno na ciele, jak i na duszy. Ich oczy nadal błyszczały koszmarami, które przypadły im w udziale w Adarlanie. Celaenie udało się zniknąć podczas zamieszania związanego ze schodzeniem na brzeg, ale mimo to przyczaiła się na dachu i odprowadziła wzrokiem uchodźczynie wchodzące do budynku, w którym spodziewały się otrzymać nowe domy oraz zatrudnienie. Zabójczyni wiedziała, że urzędnicy mogą je później zabrać w odludne miejsce i zrobić z nimi to, co im się żywnie podoba. Mogli je sprzedać lub w inny sposób skrzywdzić. Były tylko niechcianymi, pozbawionymi wszelkich praw uciekinierkami. Nie mogły się niczemu sprzeciwić.

Celaeną nie kierowały tylko jej własne obsesje. Nehemia na pewno zostałaby do końca, aby się przekonać, że kobietom nic się nie stało. Zabójczyni wiedziała o tym i wyruszyła w drogę do stolicy dopiero wtedy, gdy nabrała takiej pewności.

Nie miała pojęcia, jak wprowadzić w życie pierwszy etap swojego planu, więc dla zabicia czasu postanowiła poszukać sposobu na wdarcie się do zamku. Dzięki temu może przestanie myśleć o Nehemii…

Na razie szło jej nieźle. Ukrywając się w niewielkich lasach i stodołach, przemykała niczym cień przez wiejskie tereny.

Wendlyn. Kraj mitów i potworów, legend i ucieleśnionych koszmarów.

Podczas wędrówki Celaena natrafiała na gorące, kamieniste pustynie oraz gęste lasy, które w miarę jak podnosił się teren, zieleniały coraz intensywniej. Wybrzeże oraz okolice głównego portu były suche, jakby promienie słońca wypaliły tam wszelką roślinność. Bardzo się różniły od wilgotnego, zamarzniętego zimą imperium, które pozostawiła za sobą. Wendlyn bez wątpienia był krainą obfitości oraz możliwości, w której ludzie nie zagarniali dla siebie wszystkiego, na co mieli ochotę, w której nie zamykano na noc drzwi, a nieznajomych na ulicy obdarzano uśmiechem. Celaena jednakże nie dbała o to, czy ktoś się do niej uśmiechał, czy też nie. Wraz z upływem czasu przestawało jej zależeć na czymkolwiek. Determinacja, wściekłość oraz inne uczucia, z którymi opuściła Adarlan, powoli gasły, pożerane przez drążącą ją pustkę.

Po czterech dniach podróży zabójczyni ujrzała wreszcie ogromną stolicę wzniesioną u stóp wzgórz. Miała przed sobą Varese, miejsce narodzin jej matki, tętniące życiem serce królestwa. Varese było miastem czystszym od Rifthold, a klasa średnia była tu liczna i zamożna, ale nadal pozostawało taką samą stolicą jak inne, ze slumsami, ciemnymi zaułkami, dziwkami oraz hazardzistami. Odnalezienie przestępczego światka nie zabrało dziewczynie wiele czasu.

Na ulicy poniżej trzech strażników zatrzymało się na pogawędkę. Celaena oparła podbródek na dłoniach. Podobnie jak inni strażnicy mężczyźni mieli na sobie lekkie zbroje i nosili sporo broni. Jeśli wierzyć plotkom, Wendlyńczycy byli szkoleni przez Fae, aby walczyć bez litości, szybko i podstępnie. Celaena nie chciała tego sprawdzać z wielu powodów. Miejscowi wydawali się o wiele czujniejsi niż typowi strażnicy z Rifthold, mimo że nie zauważyli czyhającej nad nimi zabójczyni, ale dziewczyna wiedziała, że na razie stanowi zagrożenie wyłącznie dla siebie. Nawet prażąc się na dachach kamienic i myjąc ukradkiem w którejś z licznych miejskich fontann, nadal czuła krew Archera Finna ściekającą na jej włosy i skórę. Pomimo nigdy niemilknącej wrzawy Varese nadal słyszała jęki Archera, którego zadźgała w tunelu pod zamkiem. Pomimo upału i wypijanego wina nadal widziała przerażenie na twarzy Chaola, gdy dowiedział się o jej powiązaniach z Fae oraz ogromnej, mrocznej mocy, która mogła ją zniszczyć. Często zastanawiała się, czy kapitan rozwiązał zagadkę, którą zadała mu w dokach Rifthold. A jeśli odkrył prawdę? Cóż, nie pozwalała sobie brnąć w tego typu rozważania. Nie był to odpowiedni moment na myślenie o Chaolu, prawdzie czy jakiejkolwiek innej kwestii, która rozrywała jej duszę na strzępy.

Delikatnie dotknęła pękniętej wargi i skrzywiła się, spoglądając na strażników. Grymas ust sprawił, że zabolało ją jeszcze bardziej. Zasłużyła sobie na ten cios w bójce, którą sprowokowała zeszłej nocy. Przecież wbiła tamtemu facetowi jądra w żołądek. Nic dziwnego, że się wściekł, gdy wreszcie złapał oddech. Wściekł się? Mało powiedziane. Celaena odsunęła dłoń od ust i przez chwilę przyglądała się straży. Nie przyjmowali łapówek od kupców, nikogo nie straszyli grzywnami, nad nikim się nie znęcali jak ich koledzy z Rifthold. Każdy urzędnik czy żołnierz, którego tu widziała, wydawał się taki… dobry.

Równie dobry jak Galan Ashryver, następca tronu Wendlyn.

Rozdrażniona Celaena pokazała język strażnikom, rynkowi, jastrzębiowi na pobliskim kominie, zamkowi i mieszkającemu w nim księciu. Żałowała, że tak szybko skończyło jej się wino.

Sposób na wkradnięcie się do zamku odkryła dziesięć dni temu. Trzy dni po przybyciu do Varese. Tydzień od owego okropnego dnia, kiedy to wszystkie jej plany legły w gruzach.

Owionął ją ożywczy wiatr, niosący aromat przypraw znad straganów stojących wzdłuż sąsiedniej ulicy. Rozpoznała tymianek, gałkę muszkatołową i kminek. Wciągnęła powietrze głęboko w płuca, chcąc, by rozjaśniło jej w głowie. Z jednego z okolicznych górskich miast przypłynęło echo dzwonów, a gdzieś na placu grupa minstreli zaczęła grać wesołą melodię. Nehemii bardzo by się tu podobało.

Świat niespodziewanie zadygotał i znikł w głębi, która wyrosła w sercu dziewczyny. Nehemia nigdy nie ujrzy Wendlyn. Nigdy nie usłyszy górskich dzwonów ani nie będzie spacerować po targu przypraw. Celaenie zrobiło się ciężko na sercu.

Wydawało jej się, że ułożyła świetny plan. Spędziła wiele czasu na rozgryzaniu fortyfikacji zamkowych i wymyślaniu sposobu na dotarcie do Maeve, od której miała wydobyć prawdę o Kluczach. Wszystko układało się idealnie aż do tego przeklętego przez bogów dnia, gdy uświadomiła sobie, że straż codziennie o drugiej po południu zostawia lukę w południowym odcinku systemu obronnego. Poznała wówczas system otwierania bram i wkrótce zakradła się na dach kamienicy jakiegoś arystokraty, aby obserwować wyjazd Galana Ashryvera. Zobaczyła jego oliwkową skórę i ciemne włosy, dostrzegła nawet turkusowe oczy, identyczne jak jej, przez co na ulicach nosiła kaptur, ale krew w żyłach zmroziły jej dopiero wiwaty ludzi. Witali jego, swego księcia. Adorowali go, uwielbiali jego śmiały uśmiech i lekką zbroję błyszczącą w niekończącym się słońcu. Krzyczeli z radością, gdy wyjeżdżał na czele oddziału na północne wybrzeże, by kontynuować łamanie blokady. Łamanie blokady… Książę – wyznaczony jej cel – łamał blokadę nałożoną przez Adarlan, a ludzie wysławiali go i uwielbiali!

Przeskakując z dachu na dach, śledziła następcę tronu i jego ludzi przejeżdżających przez ulice miasta. Wystarczyłaby jedna strzała posłana między te turkusowe oczy i nigdy by już nie wstał. Niemniej jednak wiwaty stawały się coraz głośniejsze, a ludzie rzucali kwiaty, promieniejąc dumą ze swego idealnego, wspaniałego księcia…

Celaena dotarła do bram, w chwili gdy je otwierano, aby wypuścić oddział. Galan Ashryver wyjeżdżał, aby zdobywać chwałę i walczyć o dobro oraz wolność swego królestwa. Dziewczyna stała na dachu dopóty, dopóki następca tronu nie stał się jedynie plamką na horyzoncie. Potem weszła do najbliższej tawerny i wszczęła najkrwawszą bijatykę w swoim życiu. Znikła na sekundę przed pojawieniem się straży miejskiej. Chwilę później, wycierając nos w brudną od krwi koszulę i plując krwią na bruk, uznała, że nie ma zamiaru kiwnąć palcem w żadnej sprawie.

Jej plany były nic niewarte. Galan i Nehemia powiedliby świat ku wolności i wspólnie zwyciężyliby króla Adarlanu. Nehemia jednakże nie żyła, a złożona przez Celaenę przysięga, idiotyczna i żałosna, była warta tyle co błoto na ulicy. Sam Galan nie miał szans w starciu z Adarlanem, choć miał całą armadę na swe rozkazy. Skoro Nehemia nie była już w stanie powstrzymać króla, plan odnalezienia Maeve nie miał sensu.

Na szczęście zabójczyni nie natknęła się jeszcze na żadną z istot Fae i nigdzie nie spostrzegła nawet pobłysku magii. Cieszyło ją to, gdyż robiła, co w jej mocy, aby tego uniknąć. Jeszcze przed ujrzeniem Galana trzymała się z dala od straganów, na których sprzedawano wszystko, od błyskotek po eliksiry, i rynków, na których występowali uliczni artyści i handlowali rzemieślnicy. Szybko dowiedziała się, w których tawernach spotykają się czarodzieje, i omijała je szerokim łukiem. Czyniła to dlatego, że czasami, gdy znalazła się w zasięgu czyjejś mocy, budziła się w niej mrowiąca, wijąca się istota.

Minął tydzień od chwili, gdy porzuciła swój plan i przestało jej na czymkolwiek zależeć. Podejrzewała, że upłynie wiele czasu, nim uzna, że naprawdę ma dość smaku teggya, wszczynania bójek co wieczór i picia kwaśnego wina na dachach.

Miała wyschnięte gardło, a w brzuchu jej burczało. Zsunęła się z dachu powoli i ostrożnie, bynajmniej nie ze względu na czujnych strażników, ale dlatego, że kręciło jej się w głowie. Czuła, że nieźle by się poobijała, gdyby próbowała zeskoczyć. Z niechęcią spojrzała na wąską bliznę na dłoni. Była to nędzna pamiątka żałosnej przysięgi, którą złożyła nad zamarzniętym grobem Nehemii jakiś miesiąc temu, a także pamiątka wszystkich innych rzeczy, które jej nie wyszły, i osób, które zawiodła. Wciąż miała pierścień z ametystem otrzymany od Chaola. Co noc grała o niego, traciła go i odzyskiwała przed wschodem słońca. Pomimo tego, co się wydarzyło, pomimo częściowego udziału kapitana w śmierci Nehemii, pomimo przerwania tego, co było między nimi, nie potrafiła pozbyć się pamiątki. Trzykrotnie przegrała pierścień w karty, ale odzyskiwała go za każdym razem, nie przebierając w środkach. Sztylet wbity między żebra zazwyczaj okazywał się o wiele bardziej przekonujący niż tysiące słów.

Jakimś cudem Celaenie udało się zleźć na ulicę, gdzie natychmiast oślepiły ją cienie. Oparła się o chłodny, kamienny mur i czekała, aż jej wzrok przyzwyczai się, a w głowie przestanie wirować. Ależ się stoczyła… Jak długo potrwa, zanim znajdzie się na samym dnie?

Najpierw poczuła smród obcej kobiety, a dopiero potem zobaczyła jej wielkie, pożółkłe oczy i zeschnięte, rozchylone wargi.

– Won, kocmołuchu! Nie chciałabym znaleźć się w twojej skórze, jak cię jeszcze raz dorwę przed moimi drzwiami!

Celaena cofnęła się, mrugając oczami. Owe drzwi były zaledwie dziurą w ścianie, wypełnioną najrozmaitszymi odpadkami i workami z dobytkiem. Kobieta zaś okazała się zgarbioną staruszką z tłustymi włosami i zepsutymi zębami. Dziewczyna zamrugała i obraz stał się wyraźniejszy. Staruszka była rozjuszona, na wpół szalona i brudna. Zabójczyni uniosła dłonie i cofnęła się o kilka kroków.

– Przepraszam!

Kobieta splunęła. Flegma wylądowała na bruku tuż obok zakurzonych butów dziewczyny. Celaena nie miała siły, aby wzbudzić w sobie obrzydzenie lub wściekłość. Odeszłaby bez słowa, gdyby nie to, co właśnie ujrzała.

A patrzyła na swoje ubranie, brudne, poplamione i podarte. Cuchnęła straszliwie, a owa żyjąca na ulicy starucha właśnie uznała, że jest kimś takim jak ona sama, inną żebraczką walczącą o miejsce. Cóż. Czyż to nie wspaniałe? Chyba właśnie sięgnęła dna. Pewnie któregoś dnia będzie się z tego śmiać, o ile zdoła zapamiętać ten incydent. Zresztą nie mogła sobie przypomnieć, kiedy śmiała się po raz ostatni. Przynajmniej mogła teraz pocieszyć się tym, że gorzej już nie będzie.

Wtedy usłyszała jednak niski męski śmiech dobiegający z cieni za jej plecami.

2.

Mężczyzna był Fae.

Po dziesięciu latach egzekucji, spaleń i prześladowań Celaena patrzyła na mężczyznę Fae idącego w jej kierunku. Fae czystej krwi. Znalazł się tak blisko, że o ucieczce nie było mowy. Żebraczka i pozostali ludzie na ulicy zamilkli. Zapadła cisza tak głęboka, że słychać było dzwony bijące w odległych górach.

Nieznajomy był wysokim, barczystym, muskularnym mężczyną, który aż emanował energią. Zatrzymał się w strumieniu światła słonecznego. Jego srebrne włosy lśniły.

Lekko spiczaste uszy i nieco przedłużone kły wystarczyłyby, aby przerazić wszystkich w uliczce, łącznie ze skamlącą teraz szaloną żebraczką. Serce Celaeny zmroził jednak tatuaż ciągnący się wzdłuż lewej strony surowej, ogorzałej od słońca twarzy. Szereg znaków można by uznać za ornament, ale dziewczyna pamiętała język Fae na tyle, by wiedzieć, że to słowa zaczynające się na wysokości skroni, które spływały w dół po szczęce oraz szyi i nikły za połą jasnego kaftana. Zabójczyni miała przeczucie, że tatuaże ciągną się po całym ciele nieznajomego, a jego strój kryje wiele sztuk broni. Sięgając po sztylet schowany pod płaszczem, pomyślała, że Fae mógłby uchodzić za przystojnego, gdyby w jego zielonych oczach nie kryła się agresja.

Nazwanie go młodzieńcem byłoby błędem. Zlekceważenie go byłoby jeszcze większą pomyłką, nawet gdyby nie nosił miecza przytroczonego do pleców i paskudnie wyglądających noży przy pasie. Poruszał się ze śmiercionośną gracją i rozglądał się, jakby właśnie wkroczył na arenę.

Rękojeść sztyletu była ciepła. Celaena przybrała odpowiednią pozycję, z zaskoczeniem łapiąc się na tym, że odczuwa lęk. Dobrze przynajmniej, że strach obudził w niej zmysły, uśpione od trzech tygodni.

Wojownik Fae szedł powoli ulicą. Jego skórzane, sięgające kolan buty nie wydawały żadnych dźwięków. Ulicznicy i żebracy cofali się w cień, umykali ku zalanym słońcem ulicom lub chowali się gdzie popadnie. Robili wszystko, by zejść mu z drogi.

Celaena od razu wiedziała, że przyszedł tu po nią. Wiedziała też, kto go przysłał.

Sięgnęła po Oko i z przerażeniem odkryła, że już go nie ma. Oddała amulet Chaolowi, gdyż był to jedyny sposób, w jaki mogła zapewnić mu ochronę. Pewnie go wyrzucił zaraz po tym, jak uzmysłowił sobie prawdę i mógł teraz bez wyrzutów sumienia ogłosić się jej wrogiem. A może powiedział o wszystkim Dorianowi.

Instynkt podszeptywał Celaenie, by wskoczyła na dach po rynnie, ale przypomniała sobie o swoim porzuconym planie. Czyżby któryś z bogów zlitował się i rzucił jej kość na zachętę? Musiała się przecież spotkać z Maeve, a miała przed sobą jednego z elity jej wojowników. Nieznajomy był gotów do walki, ale emanująca z niego silna aura wskazywała, że nie jest z tego do końca zadowolony.

Na uliczce panowała cisza jak na cmentarzu. Fae taksował ją wzrokiem. Jego nozdrza poruszały się delikatnie, jak gdyby… Jak gdyby próbował pochwycić jej zapach. Celaena przypomniała sobie ze złośliwą satysfakcją, że okropnie śmierdzi, ale po chwili doszła do wniosku, że obcemu nie zależało na zapachu jej ciała. Nie, on próbował odkryć jej właściwy zapach, wskazujący na jej ród i pochodzenie. Gdyby wypowiedział jej imię na głos przed tymi ludźmi… Cóż, Celaena nie miała wątpliwości, że Galan Ashryver pospiesznie powróciłby do domu i nakazałby strażom zachować szczególną ostrożność, a przecież nie o to jej chodziło. Tymczasem ów drań wyglądał na takiego, który chętnie by tak uczynił, choćby po to, by udowodnić, że to on panuje nad sytuacją. Dziewczyna skoncentrowała się więc, zebrała wszystkie siły i podeszła ostrożnie do niego, próbując sobie przypomnieć, jak zachowałaby się w tej sytuacji kilka miesięcy temu, zanim jej świat runął.

– Miłe spotkanie, przyjacielu – prychnęła niczym kotka.

– W istocie, miłe.

Nie zważała na szok na twarzach gapiów. Skupiła się tylko na ocenianiu możliwości przeciwnika. Trwał naprzeciwko niej nieruchomo, ze spokojem, który nosili w sobie wyłącznie nieśmiertelni. Celaena uspokoiła bicie serca i wyciszyła oddech. Wojownik zapewne słyszał jedno i drugie, a do tego umiał wyczuć wszystkie jej emocje. Nigdy w życiu nie zdołałaby go zmylić brawurą. Istotę, która chodziła po ziemi od wielu wieków, trudno było czymkolwiek zaskoczyć. O pokonaniu jej również nie miała co marzyć. Była Celaeną Sardothien, ale teraz miała naprzeciwko siebie doświadczonego wojownika Fae. Zatrzymała się więc w odległości dwóch metrów od niego. Na bogów, ależ był potężny!

– Cóż za miła niespodzianka – powiedziała głośno, by wszyscy ją usłyszeli. Kiedy po raz ostatni mówiła cokolwiek z życzliwością? Ba, nie mogła sobie przypomnieć swego ostatniego pełnego zdania. – Sądziłam, że mamy się spotkać przy bramie miasta.

Na szczęście nie ukłonił się jej. Jego surowa twarz nawet nie drgnęła. Niech sobie myśli, co chce. Była pewna, że jej wygląd całkiem go zaskoczył. Cóż, bez wątpienia wybuchł śmiechem, gdy żebraczka wzięła ją za jedną ze swoich.

– Chodźmy – rzekł.

Jego niski głos, w którym zabrzmiała nuda, odbił się echem od kamiennych ścian. Fae odwrócił się i ruszył w stronę wyjścia z uliczki. Celaena gotowa była postawić wszystkie pieniądze, że skórzane karwasze na jego przedramionach skrywały ostrza. Szykowała jakąś złośliwą ripostę, choćby po to, by wyczuć jego nastrój, ale ludzie nadal przyglądali się zajściu, Fae zaś szedł przed siebie, nie spojrzawszy na nikogo. Nie miała pojęcia, czy zrobiła na nim wrażenie, czy może czuł do niej obrzydzenie.

Wyszła w ślad za wojownikiem na zalaną słońcem ulicę i razem ruszyli przez tłum. Mężczyzna ignorował ludzi, którzy przerywali pracę i tłoczyli się dookoła, by im się przyjrzeć. Nie oglądając się na towarzyszkę, podszedł do pary zwyczajnych koni uwiązanych przy korycie przy jednym z placów. Celaenie zawsze się wydawało, że Fae wybierali szlachetniejsze rumaki. Przypuszczalnie wojownik przybył tu na innym wierzchowcu, a na miejscu nabył pośledniejsze.

Wszyscy Fae dysponowali zwierzęcą formą. Dziewczyna akurat znajdowała się w swojej, gdyż dla Fae śmiertelny człowiek był zwierzęciem w tym samym stopniu co ptaki krążące im nad głowami. Ciekawe, w co on mógł się zmienić? Uznała, że pasuje do niego wilk. Kaftan Fae spływał bowiem niczym wilcza sierść, a jego kroki były niebywale ciche. A może górski kot? W jego ruchach kryła się przecież drapieżna gracja.

Fae wskoczył na większą z klaczy, pozostawiając jej srokate zwierzę, które wydawało się bardziej zainteresowane znalezieniem czegoś do jedzenia niż dłuższą wędrówką. Przynajmniej pasowali do siebie.

Dziewczyna nie oczekiwała żadnych wyjaśnień. Wsunęła swe zawiniątko do juków i obciągnęła rękawy, by zasłaniały wąskie blizny na nadgarstkach – pamiątki po ciężkich kajdanach i pobycie w kopalni soli. Jej przeszłość nie powinna nikogo interesować. Maeve również. Im mniej o niej wiedzieli, tym mniej faktów mogli użyć przeciwko niej.

– Poznałam w życiu paru ponurych, pogrążonych w myślach wojowników, ale ty chyba przebijasz ich wszystkich.

Fae odwrócił się ku niej, a Celaena ciągnęła:

– O, jesteś tu. Fajnie. Myślę, że wiesz, z kim masz do czynienia, a więc nie będę zawracać sobie głowy przedstawianiem się, ale zanim mnie wywieziesz bogowie wiedzą dokąd, chciałabym poznać twoje imię.

Wojownik zacisnął usta i rozejrzał się po placyku. Każdy z gapiących się na nich ludzi natychmiast znalazł sobie coś do pracy. Gdy tłum się rozproszył, powiedział:

– Zauważyłaś już tyle, że bez trudu dojdziesz do tego, kim jestem.

Mówił wspólną mową z subtelnym akcentem. Gdyby Celaena była w lepszym nastroju, zapewne uznałaby, że jest miły dla ucha.

– No dobra. Ale jak mam cię nazywać? – Dziewczyna złapała łęk siodła, ale nie wskoczyła na klacz.

– Rowan.

Jego tatuaż zdawał się pochłaniać blask słońca. Był bardzo ciemny, jakby został przed chwilą wykonany.

– A więc dobrze, Rowan…

Ups, nie spodobał mu się jej ton. Fae zmrużył lekko oczy, jakby ją ostrzegał, ale dziewczyna ciągnęła:

– Czy wolno mi spytać, dokąd jedziemy?

Wciąż była pijana albo właśnie osiągnęła kolejny poziom apatii. Nikt przy zdrowych zmysłach nie zwracał się w ten sposób do Fae. Nic nie mogło jej jednak powstrzymać. Czuła, jakby bogowie, Wyrd albo nici przeznaczenia ze wszystkich sił usiłowali wepchnąć ją z powrotem na obraną przez nią wcześniej ścieżkę.

– Zabieram cię tam, gdzie zostałaś wezwana.

Jeśli w istocie miała niebawem ujrzeć Maeve i zadać jej kilka pytań, nie przejmowała się tym, w jaki sposób dostanie się do Doranelle i w czyim towarzystwie.

„Zrób to, co należy” – przykazała jej Elena.

Jak zwykle pominęła wszelkie szczegóły i nie powiedziała jej, co takiego właściwie należy zrobić po dotarciu do Wendlyn, ale podróż wydawała się ciekawszym obrotem wydarzeń od jedzenia czosnkowego chleba, picia kradzionego wina oraz uchodzenia za żebraczkę. Niewykluczone, że za trzy tygodnie wejdzie na statek i popłynie do Adarlanu z gotowym rozwiązaniem.

Takie myśli powinny dodać jej energii, ale tak się nie stało. Celaena bez słowa dosiadła konia. Nie chciało jej się mówić. Wystarczyła chwila rozmowy, aby całkiem ją zniechęcić do kolejnych. Dobrze, że Rowan również nie miał ochoty się odzywać. Wyjechali z miasta żegnani przez machających do nich żołnierzy.

Podczas jazdy wojownik nie pytał, dlaczego znalazła się w Wendlyn ani co robiła przez ostatnich dziesięć lat, odkąd świat trafił szlag. Jechał przed siebie z kapturem nasuniętym na srebrne włosy, lecz nadal na pierwszy rzut oka było widać, że nie jest człowiekiem. Był jednocześnie wcieleniem wojownika i prawa.

Jeśli w istocie był tak stary, jak sądziła, spodziewała się, że wiek jakoś odznaczy się na jego wyglądzie. Podświadomie oczekiwała, że usłyszy syk wypalającej się powoli energii nieśmiertelności. Mimo to wiedziała, iż zapewne mógłby ją zabić bez wahania i zająć się kolejnym zadaniem, wolny od wszelkich wyrzutów sumienia.

Nie poruszyło jej to tak bardzo, jak powinno.

3.

Od jakiegoś miesiąca Chaola prześladował ten sam sen. Pojawiał się co noc i nie znikał aż do przebudzenia. Archer Finn jęczał, gdy Celaena wbijała mu sztylet w serce. Dziewczyna obejmowała przystojnego kawalera do towarzystwa niczym kochanka, ale gdy spojrzała ponad jego ramieniem, jej oczy były martwe. Puste.

Potem sen się zmieniał. Chaol, nie mogąc powiedzieć ani słowa ani poruszyć się, stał i patrzył, jak złocisto-brązowe włosy Archera ciemnieją, a wykrzywiona grymasem bólu twarz staje się obliczem Doriana.

Następca tronu drgnął i dziewczyna przytrzymała go mocniej, raz jeszcze obracając sztylet w ranie, a potem pozwoliła Dorianowi osunąć się na szare kamienie podziemnego korytarza. Krew zbierała się szybko, za szybko, lecz Chaol nadal nie mógł się poruszyć. Nie mógł podejść ani do przyjaciela, ani do kobiety, którą kochał.

Pojawiały się kolejne rany, płynęła krew, coraz więcej krwi. Znał te obrażenia. Nigdy nie widział ciała, ale czytał raporty i wiedział, co Celaena zrobiła z zabójcą o imieniu Grób. Wypatroszyła go w zemście za zabicie Nehemii.

Dziewczyna opuściła sztylet. Krople krwi ściekały do czerwonej kałuży wokół ciała Doriana, tworząc symetryczne kręgi. Odchyliła głowę, oddychając głęboko, wdychając zapach śmierci, wchłaniając ją w głąb swej duszy. Rozkoszowała się zemstą na wrogu, na swym prawdziwym wrogu, na Imperium Havilliardów.

Sen znowu się zmienił. Tym razem to Chaol leżał, a Celaena wiła się nad nim. Głowę miała odrzuconą do tyłu, a na zbryzganej krwią twarzy widniała ta sama ekstaza.

Wróg. Ukochana.

Królowa.

***

Wspomnienie snu umknęło, gdy Chaol zamrugał oczami i spojrzał na Doriana, który siedział obok niego przy ich starym stole w Wielkiej Sali Jadalnej. Czekał na jego odpowiedź. Westfall uśmiechnął się do niego przepraszająco, ale książę nie odpowiedział tym samym.

– Myślałeś o niej? – spytał cicho.

Zapytany wziął do ust kęs potrawki z jagnięciny, ale nie czuł jej smaku. Dorian był zbyt spostrzegawczy, a Chaol nie miał ochoty na rozmowę o Celaenie ani z nim, ani z nikim innym. Prawda o niej mogłaby narazić nie tylko ją, ale również wielu innych ludzi na śmierć.

– Myślałem o moim ojcu – skłamał. – Za kilka tygodni wraca do Anielle. Mam udać się z nim.

Była to cena za wysłanie Celaeny do bezpiecznego Wendlyn. Ojciec zdecydował się poprzeć jego pomysł, jeśli Chaol pojedzie nad Srebrne Jezioro i powróci do godności dziedzica Anielle. Przyjął tę propozycję. Byłby zresztą gotów na każdą możliwą ofiarę, byleby tylko dziewczyna i jej tajemnice były bezpieczne, nawet teraz, gdy wiedział, kim, a raczej czym była naprawdę. Nawet po tym, jak powiedziała mu o królu oraz Kluczach Wyrda. Jeśli taką cenę miał zapłacić, godził się na to bez sprzeciwu.

Dorian zerknął w stronę największego stołu, za którym posilali się król oraz ojciec Chaola. Jako następca tronu powinien siedzieć wraz z nimi, ale wolał dołączyć do przyjaciela. Zrobił to po raz pierwszy od dawna – po raz pierwszy od trudnej, nerwowej rozmowy, która miała miejsce po podjęciu decyzji o wysłaniu Celaeny do Wendlyn. Książę zrozumiałby wszystko, gdyby poznał prawdę, ale nie mógł się dowiedzieć, kim i czym była zabójczyni oraz co naprawdę zamierzał król. Istniało zbyt wielkie ryzyko, a sekrety samego Doriana były już wystarczająco niebezpieczne.

– Słyszałem o tym, że szykujesz się do wyjazdu – rzekł ostrożnie książę. – Nie wiedziałem jednak, że te plotki są prawdziwe.

Chaol pokiwał głową. Chciał coś powiedzieć przyjacielowi, ale nie miał pojęcia co.

Nigdy nie rozmawiali o zdarzeniach, które miały miejsce w tunelach owej pamiętnej nocy. Kapitan nie chciał rozmawiać o tym, że Dorian włada magią. Gdyby król postanowił go przesłuchać, miał nadzieję, że uda mu się jakoś wytrzymać tortury i nie zdradzić tajemnicy. Wiedział ponadto, że władca dysponuje o wiele mroczniejszymi metodami wydobywania informacji niż tortury. Nie pytał więc o nic i nie rzekł ani słowa. Dorian również milczał.

Westfall spojrzał na księcia. W jego spojrzeniu nie było nic życzliwego, ale Dorian rzekł:

– Ja robię, co mogę, Chaol. Próbuję.

Stosunki między nimi uległy ochłodzeniu przez to, że kapitan nie omówił z księciem pomysłu wyprawienia Celaeny z Adarlanu. Chaol wiedział, że nadużył zaufania Doriana. Był również świadom, że to dla niego powód do wstydu, choć o tym księciu również nie mógł powiedzieć.

– Wiem.

– Pomimo tego, co się wydarzyło, wierzę, że nie jesteśmy wrogami. – Dorian uśmiechnął się lekko.

„Zawsze będziesz moim wrogiem!” – wywrzeszczała Celaena tej nocy, gdy zginęła Nehemia. W jej krzyku pobrzmiewało dziesięć lat tłumionej nienawiści. Przez dziesięć lat skrywała największy sekret ludzkości z takim przekonaniem, że stała się całkowicie inną osobą. Celaena była bowiem Aelin Ashryver Galathynius, prawowitą dziedziczką tronu Terrasenu. Z tego względu była jego śmiertelnym wrogiem. Z tego względu była również wrogiem Doriana. Chaol nadal nie wiedział, co z tą wiedzą począć i jakie to miało dla nich znaczenie. Wiedział tylko tyle, że przyszłość, którą sobie kiedyś wymarzył, legła w gruzach.

Widział śmierć w oczach dziewczyny tej nocy w tunelu, widział towarzyszące jej gniew, wyczerpanie i smutek. Widział jej szaleństwo po śmierci Nehemii i wiedział, w jaki sposób zemściła się na Grobie. Ani przez moment nie wątpił, że Celaena kiedyś może ponownie stracić panowanie nad sobą.

Dostrzegał w niej migotliwą ciemność, bezdenne pęknięcie przecinające jej duszę. Śmierć Nehemii wstrząsnęła nią do głębi. Jego udział w śmierci księżniczki okazał się równie potężnym wstrząsem. Był tego świadom. Modlił się tylko, aby zdołała się jakoś pozbierać. Zrozpaczona, nieprzewidywalna zabójczyni to jedno, a zrozpaczona, nieprzewidywalna królowa to coś zupełnie innego.

– Wyglądasz, jakbyś chciał zwymiotować. – Dorian wsparł ramiona o blat stołu. – Powiedz mi, co cię gnębi.

Chaol znów patrzył tępo przed siebie. Przez jedno uderzenie serca ciężar tych wszystkich przemyśleń dokuczał mu tak bardzo, że już otworzył usta, aby coś powiedzieć, ale niespodziewanie z korytarza dobiegł łoskot mieczy uderzających w salucie o tarcze. Do Wielkiej Sali Jadalnej wszedł Aedion Ashryver, owiany złą sławą generał wojsk północnych króla Adarlanu i kuzyn Aelin Galathynius.

Zapadła cisza, umilkli nawet król i baron Anielle. Zanim Aedion pokonał połowę drogi, Chaol wyrósł przy podwyższeniu zajmowanym przez władcę.

Bynajmniej nie chodziło o to, że młody generał stanowił zagrożenie. Większe niebezpieczeństwo kryło się w jego pozie. Kroczył z gracją, uśmiechał się do wszystkich, a jego złociste, sięgające ramion włosy mieniły się w blasku pochodni. Słowo „przystojny” nie oddawało w żaden sposób urody Aediona. Bardziej pasował przymiotnik: „przytłaczający”. Plotki nie kłamały – wysoki, muskularny generał w istocie okazał się takim wojownikiem, jakiego spodziewano się ujrzeć. Choć przywdział uroczysty strój podkreślający jego funkcję, Chaol od razu zauważył, że skóra jego lekkiej zbroi została dobrze wykonana i pięknie wykończona. Przez szeroką pierś przewiesił skórę białego wilka, a do pleców przytroczył okrągłą tarczę oraz wyglądający na starożytny miecz. Lecz jego twarz, jego oczy… Na bogów!

Kapitan położył dłoń na rękojeści miecza i narzucił swej twarzy całkowitą obojętność. Udawałby brak zainteresowania, nawet gdyby Wilk Północy rzucił się na niego, aby go zabić.

Aedion miał oczy Celaeny. Oczy Ashryverów. Oszałamiające, turkusowe oczy z plamkami złota w środku, równie jasnymi jak jej włosy. A same włosy? Nawet odcień się zgadzał. Gdyby Aedion nie miał dwudziestu czterech lat, a jego skóra nie pociemniała po latach walk w górach Terrasenu, mogliby wręcz uchodzić za bliźnięta! Dlaczego władca wiele lat temu postanowił zachować mężczyznę przy życiu? Dlaczego chciało mu się wyszkolić go na jednego z najlepszych generałów? Aedion był księciem z rodu Ashryverów, wychowanym na dworze Galathyniusów, a mimo to służył królowi.

Nie przestając się uśmiechać, podszedł teraz do stołu swojego władcy i złożył mu ukłon tak płytki, że Chaol nie mógł otrząsnąć się ze zdumienia.

– Wasza Wysokość – oznajmił. Jego oczy lśniły oszałamiająco i kapitan rozejrzał się ukradkiem, aby sprawdzić, czy król bądź ktokolwiek inny dostrzega podobieństwo, które mogłoby skazać nie tylko samego Aediona, ale również Chaola, Doriana i wszystkich, na kim mu zależało. Dostrzegł jednakże tylko lekki, pełen satysfakcji uśmiech ojca.

Król zmarszczył brwi.

– Oczekiwałem cię tu jakiś miesiąc temu.

Aedion wzruszył ramionami.

„Cóż za tupet” – pomyślał Chaol.

– Proszę o wybaczenie. Jelenie Rogi zostały odcięte przez ostatnie zimowe burze. Wyjechaliśmy w pierwszej dogodnej chwili.

Wszyscy obecni wzruszyli ramionami. Temperament i bezczelność Aediona były wręcz legendarne, co między innymi zadecydowało o przydzieleniu mu placówki na dalekiej północy. Chaol zawsze uważał, że trzymanie go z daleka od Rifthold to mądry pomysł, tym bardziej że Aedion wydawał się dwulicowym draniem, a jego legion zwany Zgubą słynął z doświadczenia oraz brutalności. Po co król wezwał go do stolicy?

Władca uniósł kielich i zakręcił winem.

– Nie słyszałem, by twój legion dotarł do Rifthold.

– Bo nie dotarł.

Chaol przygotował się w duchu na rozkaz stracenia Aediona, modląc się, aby to nie jemu przypadło to zadanie.

– Kazałem ci przyprowadzić twoich żołnierzy, generale – zagrzmiał król.

– A ja jak głupi myślałem, że stęskniliście się za mną, panie! – odparł mężczyzna. Władca warknął głucho, a wtedy Aedion dodał: – Będą tu za jakiś tydzień. Nie chciałem przegapić ani chwili zabawy. – Ponownie wzruszył szerokimi ramionami i rzucił: – Przynajmniej nie przyjechałem z pustymi rękami. – Strzelił palcami i pojawił się giermek niosący spore zawiniątko. – Dary z Północy, panie. Wyrazy uznania z ostatniego splądrowanego przez nas obozu rebeliantów. Spodobają ci się.

Król przewrócił oczami i machnął ręką na giermka.

– Zanieś je do moich komnat. Twe tak zwane dary, Aedionie, obrażają kulturalne towarzystwo.

Generał oraz kilka osób siedzących przy królewskim stole parsknęło cichym śmiechem. Cóż, dowódca Zguby bez wątpienia stąpał po cienkim lodzie. Przynajmniej Celaena miała na tyle zdrowego rozsądku, by nie odzywać się w obecności króla.

Zważywszy na trofea, które władca otrzymywał od dziewczyny, gdy pełniła funkcję Królewskiej Obrończyni, w zawiniątku z całą pewnością nie było złota czy diamentów. To, że Aedion miałby odrąbywać głowy i inne części ciała własnych rodaków, rodaków Celaeny, było nie do pomyślenia.

– Zarządziłem na jutro spotkanie rady, generale. Chcę, abyś się tam pojawił – rzekł król.

– Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem, Wasza Wysokość. – Aedion położył sobie dłoń na piersi.

Chaol ze zgrozą zauważył, że na palcu generała połyskuje czarny pierścień, dokładnie taki sam, jaki nosił król, Perrington oraz pozostali ludzie pod kontrolą władcy. To by wyjaśniało, dlaczego król tolerował bezczelne zachowanie generała. W gruncie rzeczy wszystkie jego życzenia w istocie stawały się dla Aediona rozkazem.

Król odprawił Chaola skinieniem. Kapitan ukłonił się, nie okazując żadnych emocji. Miał ogromną ochotę odejść jak najdalej od stołu i od władcy, człowieka, który dzierżył losy całego świata w swoich zakrwawionych rękach. Jak najdalej od ojca, który widział zbyt wiele. Jak najdalej od generała, który obchodził teraz salę, poklepywał mężczyzn po plecach i mrugał do kobiet.

Wrócił na swoje miejsce, opanowując wzburzenie i lęk. Usiadł obok Doriana i zauważył, że ten marszczy brwi.

– Dary – prychnął. – Na bogów, on jest nie do zniesienia.

Chaol nie mógł się z tym nie zgodzić. Aedion nosił pierścień króla, ale bez wątpienia nadal miał własny rozum i poza polem bitwy okazywał to samo szaleństwo co na nim. Jego rozrywki były tak wyrafinowane, że Dorian w porównaniu z nim wychodził na ascetę. Chaol nigdy nie spędził z generałem wiele czasu i nie miał na to ochoty, ale książę znał go dobrze od wielu lat.

Poznali się, gdy byli dziećmi, jeszcze w czasach pokoju, kiedy Dorian wraz z ojcem odwiedzali Terrasen. Młody książę poznał wówczas Aelin, czyli Celaenę. Dobrze, że nie było jej teraz na dworze, bynajmniej nie ze względu na pierścień, ale zbrodnie, które Aedion popełniał na własnych rodakach.

Generał opadł na ławkę obok nich, niczym drapieżnik oceniający zdobycz.

– Podczas mojej ostatniej wizyty siedzieliście we dwóch na tych samych miejscach. Dobrze, że niektóre rzeczy się nie zmieniają – oznajmił.

Na bogów, ta twarz! To było oblicze Celaeny, druga strona medalu. Ta sama arogancja, ten sam płonący gniew, ale w przeciwieństwie do dziewczyny, która skrzyła i mieniła się, Aedion zdawał się pulsować i tętnić. Co więcej, w jego twarzy kryło się coś o wiele paskudniejszego, o wiele bardziej gorzkiego.

Dorian znów oparł ramiona na stole i uśmiechnął się leniwie.

– Cześć, Aedion.

Generał zignorował jego słowa i sięgnął po pieczone udo jagnięce. Jego czarny pierścień migotał.

– Podoba mi się twoja nowa blizna, kapitanie. – Mężczyzna wskazał ruchem głowy cienką białą linię biegnącą wzdłuż policzka Chaola. Pozostawiła ją Celaena owej nocy, gdy zginęła Nehemia i dziewczyna zapragnęła go zabić. Była to pamiątka po tym, co utracił na zawsze. – Wygląda na to, że wreszcie zmężniałeś. No i dali ci nowy, fajny miecz, jak przystało na tak dużego chłopaka.

– Cieszę się, że burze nie stępiły twego poczucia humoru – rzekł Dorian.

– Całe tygodnie pod dachem, gdzie nie miałem nic do roboty poza ćwiczeniem i zaciąganiem kobiet do łóżka. Cud, że w ogóle chciało mi się opuścić góry.

– Nie zdawałem sobie sprawy z tego, że w ogóle masz ochotę na coś, co nie służy twoim interesom.

– A to ci czarujący duch Havilliardów – zaśmiał się Aedion i zaczął jeść.

Chaol zaczął się zastanawiać, czy istnieje jakiś powód, dla którego generał wciąż z nimi siedzi, poza tym, że uwielbiał się z nimi drażnić, gdy król nie patrzył. Niespodziewanie spostrzegł jednak, że Dorian przygląda się przybyszowi badawczo. Nie spoglądał jednakże na jego pancerz czy ramiona, ale na twarz i oczy.

– Nie powinieneś być teraz na jakimś przyjęciu? – zwrócił się Chaol do Aediona. – Jestem zaskoczony tym, że marnujesz tu czas, podczas gdy w mieście czekają twoje ulubione rozrywki.

– Czy w ten oto dworski sposób sugerujesz, abym cię zaprosił na moje jutrzejsze spotkanie z przyjaciółmi, kapitanie? Ciekawe. Zawsze dawałeś mi do zrozumienia, że moje towarzystwo jest poniżej twojej godności. – Aedion zwęził turkusowe oczy i uśmiechnął się przebiegle do Doriana. – Tobie jednakże bardzo podobało się na moim ostatnim przyjęciu. Rudowłose bliźniaczki, o ile dobrze pamiętam.

– Nie chcę cię rozczarować, ale wzniosłem się ponad takie rozrywki – odparł książę.

Aedion powrócił do posiłku.

– No to będzie więcej dla mnie.

Chaol zacisnął pięści pod stołem. Celaena nie była uosobieniem cnót, ale nigdy nie zabiła rodaka z Terrasenu. Ba, nie zgadzała się na to! Aedion zawsze był przeklętym łajdakiem, ale to, czego się dopuszczał… Czy on wiedział, co nosi na palcu? Czy zdawał sobie sprawę, że jego arogancja, pycha i bezczelność nic by nie znaczyły, gdyby król postanowił go do czegoś zmusić? Generał był niewolnikiem jego woli! Ostrzeganie Aediona nie miało jednak sensu. Gdyby się okazało, że mężczyzna jest w istocie wiernym poplecznikiem władcy, Chaol mógłby zostać stracony.

– Co słychać w Terrasenie? – spytał Westfall, gdyż Dorian znów przyglądał się generałowi.

– A dlaczego o to pytasz? Chcesz się upewnić, czy jesteśmy dobrze odżywieni po ciężkiej zimie, czy wielu ludzi zmarło z powodu chorób? – parsknął Aedion.

– Sądziłem, że polowanie na buntowników to zawsze mnóstwo uciechy, jeśli ktoś ma do tego smykałkę. Mam nadzieję, że Jego Wysokość wezwał Zgubę na południe, by wreszcie dać im się wykazać w prawdziwej walce.

Aedion sięgnął po puchar z wodą. Chaol przyjrzał się wówczas rękojeści jego miecza. Matowy metal poznaczony był zadrapaniami, a jej zwieńczenie wykonano z gładkiego, spękanego rogu. Taki zwykły miecz dla jednego z najwybitniejszych wojowników Erilei?

– To Miecz Orynthu – powiedział powoli generał. – Nagroda wręczona mi przez Jego Wysokość po mojej pierwszej zwycięskiej bitwie.

Wszyscy znali ten miecz. Był on dziedzictwem rodziny królewskiej Terrasenu, przekazywany kolejnym władcom krainy. Wedle prawa powinien należeć do Celaeny, gdyż stanowił własność jej ojca. To, że władał nim teraz Aedion i odbierał nim życie jej rodakom, było policzkiem dla niej i jej rodziny.

– Nie wiedziałem, że obchodzą cię takie sentymentalne błahostki – rzekł Dorian.

– Symbole kryją w sobie moc, książę. – Aedion przygwoździł go spojrzeniem. Było to spojrzenie Celaeny, nieubłagane, skrzące, wyzywające. – Byłbyś zdziwiony, jaką moc ma nadal na Północy. Przekonał wielu ludzi, by porzucili swe idiotyczne plany.

Być może umiejętności Celaeny oraz jej spryt były typowe dla jej rodu, ale Aedion należał do Ashryverów. Nie był Galathyniusem, co oznaczało, że jego prababką była Mab, jedna z trzech Królowych Fae, niedawno mianowana boginią i czczona pod imieniem Deanny, Pani Łowów. Chaol przełknął ślinę. Zapadła cisza napięta niczym cięciwa.

– Pokłóciliście się? – spytał Aedion, wgryzając się w mięso. – Niech no zgadnę. Pewnie o kobietę, co? Może o Królewską Obrończynię? Plotki głoszą, że to ciekawa osóbka. To dla niej wzniosłeś się ponad moje rozrywki, książątko? – Rozejrzał się. – Chyba chętnie bym ją poznał.

Chaol zwalczył pokusę pochwycenia za miecz.

– Wyjechała.

Aedion obdarzył Doriana okrutnym uśmiechem.

– Szkoda. Może i mnie przekonałaby, że pora się ustatkować.

– Bacz na słowa! – warknął kapitan. Wyśmiałby go, ale nagle ogarnęła go przemożna ochota, aby złapać generała za gardło i zadusić go. Dorian bębnił palcami po blacie. – I okaż nieco szacunku! – dodał.

Aedion zachichotał i odgryzł ostatni kęs mięsa.

– Jestem lojalnym sługą Waszej Wysokości i zawsze nim byłem – powiedział. Jego niebieskie oczy Ashryverów raz jeszcze omiotły Doriana. – Może więc kiedyś i ja stanę się twą dziwką?

– Wątpię, byś dożył tych czasów – prychnął książę.

Aedion nadal jadł, ale Chaol wyczuwał, że bezlitosny generał jeszcze z nim nie skończył.

– Plotki mówią, że niedawno zabito tu Matronę klanu wiedźm – rzucił od niechcenia. – Znikła, ale wygląda na to, że stoczyła najpierw zaciętą walkę. Pozostawiła niezłe pobojowisko.

– A co ci do tego? – spytał ostro Dorian.

– A to, że lubię wiedzieć, gdzie giną ludzie obdarzeni magią.

Po plecach Chaola spłynął dreszcz. Nie wiedział wiele o wiedźmach. Celaena opowiedziała mu kilka historii i zawsze miał nadzieję, że są wyolbrzymione i przesadzone. Tymczasem w oczach Doriana zamigotał strach.

Chaol pochylił się ku gościowi.

– To nie twoja sprawa.

Aedion znów go zignorował i mrugnął do księcia. Dorian rozchylił nozdrza, co było jedyną oznaką narastającej w nim wściekłości. Co więcej, powietrze wokół niego zmieniło konsystencję i stało się żywsze. Magia.

Chaol położył dłoń na ramieniu przyjaciela.

– Chodź, spóźnimy się – skłamał. Musiał jakoś go stąd wydostać i rozładować napięcie, które narastało między dwoma mężczyznami. Ich kłótnia miałaby opłakane skutki. Książę na szczęście wykorzystał sytuację.

– Miłego pobytu w stolicy, Aedionie – rzekł Chaol.

Dorian nie odezwał się ani słowem, a jego szafirowe oczy były lodowato zimne.

– Jeśli masz ochotę wrócić na moment do dawnych czasów, książę, przyjęcie jest jutro w Rifthold. – Generał uśmiechnął się. Doskonale wiedział, którą strunę trącić, i nie dbał o to, że wywołuje zamęt i psuje atmosferę. To sprawiało, że był śmiertelnie niebezpiecznym przeciwnikiem, zwłaszcza dla Doriana i jego talentu magicznego. Chaol zmusił się, by pożegnać się z kilkoma podwładnymi, nim wyszedł z sali. Robił wszystko, aby wyglądać na człowieka beztroskiego i niedręczonego żadnymi zmartwieniami.

Oto do Ritfhold przybył Aedion Ashryver, cudem rozmijając się ze swą dawno zaginioną kuzynką. Co by zrobił, gdyby się dowiedział, że Aelin nadal żyje? Co by zrobił, gdyby wiedział, kim i czym się stała? Jak by zareagował na to, że poznała sekret królewskiej mocy? Stanąłby po jej stronie czy może próbowałby ją zniszczyć? Zważywszy na jego reputację oraz noszony przezeń pierścień… Nie, Chaol nie życzył sobie, aby dziewczyna w ogóle zbliżała się do generała. Nie chciał też, by ten kiedykolwiek wrócił do Terrasenu.

Zastanawiał się, ile krwi spłynie, gdy Celaena dowie się o poczynaniach kuzyna.

Chaol i Dorian szli w milczeniu do wieży księcia. Gdy skręcili w boczny korytarz i nabrali pewności, że nikt ich nie podsłuchuje, Dorian rzekł:

– Nie musiałeś się wtrącać.

– Aedion to świnia – warknął kapitan. Ich rozmowa mogła zakończyć się w tym momencie i nawet chciał, żeby tak było, mimo to dodał: – Bałem się, że wybuchniesz. Jak wtedy, w tunelach. – Wypuścił powietrze. – Panujesz nad sobą?

– Czasami jest lepiej, czasami gorzej. Złość czy strach w istocie nie pomagają.

Weszli w korytarz, który kończył się zwieńczonymi łukiem drewnianymi drzwiami. Chaol pochwycił przyjaciela za ramię.

– Nie interesują mnie żadne szczegóły – szepnął, tak by nie usłyszeli ich strażnicy pilnujący wejścia do wieży – bo nie chcę, by moja wiedza została kiedyś wykorzystana przeciwko tobie. Wiesz, że popełniałem błędy, Dorianie. Wierz mi, wiem o tym. Zawsze jednak najważniejsze dla mnie było twoje bezpieczeństwo i dalej tak jest.

Książę wpatrywał się w niego przez dłuższą chwilę, przechyliwszy nieco głowę. Chaol zapewne wyglądał równie kiepsko, jak się czuł, bo następne słowa Doriana były ciche, niemalże łagodne:

– Dlaczego tak naprawdę wysłałeś ją do Wendlyn?

Serce kapitana przeszył nagły, ostry ból. Pragnął powiedzieć księciu wszystko o Celaenie, marzył o tym, by znaleźć powiernika tajemnic, by było mu lżej na duszy, ale nie mógł.

– Wysłałem ją, żeby zrobiła to, co należy – rzekł, po czym odwrócił się i odszedł. Dorian nie zawołał za nim.

Przekład: Marcin Mortka

Redakcja: Anna Włodarkiewicz

Korekta: Katarzyna Skwark, Anna Jagiełło

Ilustracja na okładce: © Alex Taini

Adaptacja okładki i stron tytułowych: Krzysztof Rychter

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

Tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-2311-6

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.