Neal Shusterman

ALL BETTER NOW

przełożyła Katarzyna Agnieszka Dyrek

All Better Now by Neal Shusterman

Polish Language Translation copyright © 2025 by Grupa Wydawnicza Foksal

Original English language edition copyright © 2024 by Neal Shusterman

Published by arrangement with Simon & Schuster Books

For Young Readers, An imprint of Simon & Schuster

Children’s Publishing Division.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without permission in writing from the Publisher.

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Copyright © for the Polish translation by Katarzyna Agnieszka Dyrek

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, 2025

Wydanie I

Warszawa 2025

Fragment

Copyright

Dedykacja

Część I. Korona Royale

Rozdział 1. Mariel jedzie na Kosmicznej Górze

Rozdział 2. Rekin po ciemnej stronie Księżyca

Rozdział 3. Morgan się przebiera

Rozdział 4. Wakacje, na których nikt nie ucierpi

Rozdział 5. Troska na pokaz

Część II. Głębiny i zawroty głowy

W innym miejscu. Tokio

Rozdział 6. Współmierna Wspólnota Mola

Rozdział 7. Proces przetrwania nie jest ładny

Rozdział 8. Martwa natura i limuzyna

Rozdział 9. Triaż i turbacje

Rozdział 10. Ochrona przed sąsiadem

Rozdział 11. Trawnik śmierci

Część III. Kuszące zdrowienie

W innym miejscu. Brazylia

Rozdział 12. Jak bardzo?

Rozdział 13. Pustynia lub głębiny

Rozdział 14. Prawdę masz we krwi

Rozdział 15. Paradoks leminga

Rozdział 16. Rzeczy, które się nas czepiają

Część IV. Małe sądne dni

W innym miejscu. Zakład karny w stanie Luizjana

Rozdział 17. Thornwick Nab

Rozdział 18. Gałęzie jutra

Rozdział 19. Archipelag Svalbard

Rozdział 20. Przelotówka

Rozdział 21. Prawdziwa transcendencja

Część V. Zdemaskowani i nieprzyjęci

W innym miejscu. Europa Wschodnia

Rozdział 22. Taśma klejąca i meduzy

Rozdział 23. Transmisja

Rozdział 24. Podmiejski pociąg do Paryża

Rozdział 25. Promocyjny posiłek

Rozdział 26. Dom Helmów

Rozdział 27. W górę i w dół

Rozdział 28. El Hombre de Hierro

Część VI. Szyjka klepsydry

Chicago

Rozdział 29. (970) 842–8766

Rozdział 30. Battle Ground

Rozdział 31. Jak ćmy do płomienia

Rozdział 32. Zdolna, niezawodna i zgodna

Część VII. Nagość w obliczu wszechświata

W innym miejscu. Niemcy, Kolonia

Rozdział 33. Wyobraź sobie, że załatwione

Rozdział 34. Javins

Rozdział 35. Głaz i tratwa

Rozdział 36. Zbieżność losu

Rozdział 37. Gnój aż do końca

Rozdział 38. Raz, przyjaciele, jeszcze do wyłomu

Część VIII. La Llorona

Uczestniczka numer czterdzieści osiem

Rozdział 39. Dziewiąta iteracja

Rozdział 40. Cóż takiego uczyniła krew

Rozdział 41. Akolici mrocznego ekstremum

Rozdział 42. Kran, zlew, klamka, ściana, blat, paszport, podłokietniki, taca, kubek, klamka, zlew i kran

Rozdział 43. Spacer po Księżycu

Rozdział 44. Kiedy byłeś nieprzytomny

W innym miejscu. Norwegia, Barentsburg

Podziękowania

Przypisy

Strona redakcyjna

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Rodzinom Kirtonów, Inghamów i Lewisów oraz wszystkim pozostałym krewnym, o istnieniu których nawet nie wiedziałem! Cudownie móc Was poznać!

Rozdział 1. Mariel jedzie na Kosmicznej Górze

To nie był najlepszy czas, by żyć na ulicy.

Tak naprawdę nigdy nie wydawało się to właściwe, a już szczególnie przy nowej chorobie, która dopiero się rozprzestrzeniała i wiele wskazywało na to, że może osiągnąć skalę kolejnej pandemii… Nie. Mariel nawet nie chciała skupiać się na tym słowie. Jakby samo myślenie o nim miało sprawić, że ten scenariusz się ziści.

– Nie jest tak źle, kochanie – powiedziała do niej matka. – Przecież nie musimy się zbliżać do ludzi. Nawet tutaj znajdziemy jakieś sposoby, by żyć w izolacji. Jeśli nie zechcemy, nie będziemy do nikogo podchodziły.

Matka najwyraźniej żyła w zaprzeczeniu. Utknęła w nim. Gdyby tylko okazało się solidnym domem, Gena Mudroch z pewnością osiedliłaby się w nim jak w rezydencji. Chociaż przydałby się też garaż, w którym w końcu legalnie i bezpiecznie mogłyby trzymać swoją wysłużoną fiestę.

Obecnie samochód stał tuż za ogrodzeniem policyjnego parkingu. Właśnie dlatego Mariel i Gena w środku nocy znalazły się w ciemnej uliczce w najpodlejszej dzielnicy miasta, czekając na kogoś, kto teoretycznie miał im pomóc wykraść auto.

W przeciwieństwie do mamy Mariel nie chciała niczemu zaprzeczać. Z natury była praktyczna. Prawdziwa realistka. Musiała nią być, ponieważ pragmatyzm oznaczał w jej przypadku coś więcej niż sposób na przetrwanie – a mianowicie był jej supermocą.

Bez tego jej podejścia matka zapewne już by nie żyła, a Mariel wiele lat temu wchłonąłby system opieki zastępczej.

– Może… – zaczęła córka. – Może jednak powinnyśmy zbliżać się do ludzi…

– Po co? Żeby coś złapać? Nie ma mowy!

– Ale może powinnyśmy szybko zachorować. No wiesz, zanim zapełnią się szpitale. Teraz jeszcze nas przyjmą.

Mama odgarnęła z oczu zmierzwione włosy.

– Wiem, o co ci chodzi – stwierdziła, zerkając podejrzliwie na córkę. Zazwyczaj patrzyła tak na wszystkich innych. – Chyba nie wierzysz tym szaleńcom?

– Wiem, że to wydaje się… nieprawdopodobne… ale zawsze istnieje szansa, że to może okazać się prawdą.

– A od kiedy to słuchasz plotek, co? I to ty, która nieustannie domagasz się dowodów na dosłownie wszystko na tym świecie?!

Matka miała rację – pogłoski wynikały z ignorancji, ale przecież nie brały się też z powietrza, musiały zawierać choćby odrobinę prawdy.

– Obejrzałam wywiady z tymi, którzy zachorowali. – Mariel zwróciła się do matki. – Ci ludzie wydawali się… nie wiem… jacyś inni.

– Skąd możesz wiedzieć, w jaki sposób się zmienili, skoro nie znałaś ich wcześniej?

Mariel wzruszyła ramionami.

– Mieli coś w oczach, mamuś. Jakąś… mądrość.

Kobieta prychnęła lekceważąco.

– Możesz mi zaufać, nikt nie staje się bystrzejszy z powodu choroby.

– Nie powiedziałam, że chodziło o „bystrość”, tylko o „mądrość”.

W rzeczywistości to też nie było odpowiednie słowo. Bardziej chyba pasowałoby tu „skupienie”. Poczucie osadzenia w świecie. Nawet jeśli nie miało się żadnego stałego miejsca na ziemi.

– Chyba się rozmarzyłaś – rzuciła matka. – Ale masz do tego prawo.

Chociaż Mariel musiała być praktyczna, żeby przeżyć z taką kobietą jak jej mama, okazjonalnie pozwalała sobie na fantazjowanie.

Zwłaszcza gdy dodawało jej to nadziei. Wmawiała sobie, że trzymanie się tego odczucia nie było tym samym co permanentne zaprzeczenie matki, jednak w głębi duszy zdawała sobie sprawę, że przecież te dwie emocje to tak naprawdę niezbyt pogodnie nastawione do siebie sąsiadki. Zerkały na siebie, stojąc na dwóch brzegach tej samej mulistej rzeki najróżniejszych okoliczności.

Po drugiej stronie opustoszałej ulicy miarowym krokiem poruszał się mężczyzna, z lekka się przy tym kołysząc, jakby jego stawy były zrobione z gumy. Pozostawał głównie w cieniu, ale Mariel dostrzegła, że na nie zerkał. Czy to na niego czekały? A może ten ktoś napyta im biedy? Okazał się jednak zwykłym przechodniem, który kontynuował swój spacer do miejsca, gdzie chodzą gumowi faceci o drugiej w nocy.

– Wiesz, że to nieprawda – powiedziała do matki, która zapomniała już o temacie rozmowy, więc należało ją na niego naprowadzić. – Ludzie dojrzewają, gdy poważnie zachorują. Pomyśl o dziadku. On się zmienił. Gdy pokonał raka, zaczął patrzeć na życie z innej perspektywy.

Matka zaśmiała się z goryczą.

– Nie chciałabym teraz zachorować tylko po to, by zyskać inny pogląd na świat. A poza tym nie minął rok i dziadek dostał zawału, więc co dobrego przyszło mu z tej nowej perspektywy?

Na to Mariel nie umiała odpowiedzieć. W tej chwili to Gena zachowywała się jak realistka.

– Nic nam nie będzie, kochanie – oznajmiła. – Znajdziemy miejsce, w którym legalnie i bezpiecznie zaparkujemy Grincha, gdy już go stąd wydostaniemy. – Grinch to ich zielona fiesta. Mama lubiła nadawać imiona przedmiotom.

Facet, który miał im pomóc, wyraźnie się spóźniał. Matka mówiła, że miał się zjawić około drugiej. Ale to był tylko znajomy znajomego. Niestety dały pieniądze osobie trzeciej, wskazanej przez bezimiennego mężczyznę.

Pragmatyzm podpowiadał Mariel, że ten człowiek nie przyjdzie. Nadzieja mówiła, że pojawią się lepsze możliwości.

Mariel nieustannie starała się pogodzić potrzebę nadziei ze swoim praktycznym podejściem do życia. Jeśli chodzi o chorobę, podszepty ich obu twierdziły, że być może najlepiej poddać się pandemii. Tak, użyła słowa na „P”, bo sytuacja wskazywała, że do tego właśnie dojdzie. Ale będzie inna niż poprzednia. Zupełnie.

Tamta oczywiście okazała się katastrofalna. Na całym świecie zmarły miliony. Ludzie porzucali zdrowy rozsądek i chwytali się absurdalnych teorii spiskowych, niesprawdzonych pogłosek i przypadkowych wpisów w mediach społecznościowych, nawet kiedy byli już jedną nogą na tamtym świecie. Natomiast ci postępujący zgodnie z zasadami nauki życzyli śmierci tym, którzy naukę mieli za nic. Poprzednia pandemia obnażyła najgorsze cechy ludzkości – i to z każdej możliwej strony.

Matka oczywiście była jedną z osób, które nie wierzyły w chorobę i w szczytowym momencie pandemii chodziła na imprezy. Zaraziła się dość wcześnie, a chociaż Mariel nigdy nie zachorowała, wydawało się, że mama była wtedy w tak złym stanie, że cierpiała za nie obie. Było z nią na tyle kiepsko, że wylądowała w szpitalu. Wtedy miały jeszcze ubezpieczenie, choć to było bez znaczenia, bo skończyły się respiratory. Matka w końcu doszła do siebie, ale zdawało się, że trwało to całą wieczność. Miała powikłania – nie była już zakażona, a mimo to nie czuła się lepiej. Przez kilka miesięcy nie mogła pracować, a kiedy ostatecznie stanęła na nogi, nie miała już etatu. Restauracja, w której ją zatrudniono – podobnie jak wiele punktów gastronomicznych w San Francisco – zbankrutowała.

Później rozpoczęła się przejażdżka kolejką Kosmiczna Góra.

Tak właśnie Mariel nazywała życiowe wzloty i upadki mamy, która wydawała się doświadczać ich z mocno zamkniętymi oczami. I chociaż kobiecie okazjonalnie to tu, to tam trafiały się jakieś zlecenia i fuchy, gdy świat znów się otworzył, w ich rodzinie zaszły nieodwracalne zmiany. Szkody na tak wielu poziomach, że nie dało się ich już zliczyć.

Tak oto znalazły się na opustoszałej ulicy, na której nikt o zdrowych zmysłach nie powinien przebywać o tej godzinie, i czekały na faceta, który zapewne się nie zjawi.

– A nie lepiej byłoby zapłacić mandat i opłatę za holowanie, zamiast dawać kasę gościowi, którego nawet nie znasz?

Matka prychnęła.

Zażądano od nich zapłaty z góry, więc oddały wszystko, co miały – to, co dał im wujek Mariel, zastrzegając zresztą, że robi to ostatni raz. Zawsze to powtarzał.

– Ten dupek nie przyjdzie – oznajmiła w końcu Gena. Westchnęła ciężko. – Beznadziejnie być nami.

Lubiła to powtarzać, a także: „Tak to już jest”.

Mariel jednak nie chciała tego zaakceptować. Nie zamierzała poddawać się postawie „do dupy być mną”. Użalanie się nad sobą nikomu nie pomagało, szczególnie jej.

Jednak ten ostatni wywiad, który obejrzała… Gdyby to, co przypuszczała, okazało się prawdą, pomogłoby w obecnej sytuacji. Mogłoby zmienić wszystko.

Być może.

Oglądała materiał kilka dni temu. Siedziały w barze z grillem, który ochrzcił się mianem gastropubu, by móc podnieść ceny. Jadły posiłek, za który matka zostawiła tylko jedną trzecią pieniędzy, nim wyszły. Mariel szanowała ją także za to, bo chociaż mogła zjeść i po prostu wyjść, zawsze zostawiała jakąś kasę.

– Nie chcę okradać kelnerów – powiedziała córce. – A i tak zasługują na więcej, niż możemy dać.

Miała nadzieję, że kelnerka potraktuje pozostawione pieniądze jako napiwek, a restauracja ich posiłek wpisze sobie w koszty.

W gastropubie wisiały trzy telewizory, na dwóch wyświetlano sport, trzeci pokazywał wiadomości. Przeprowadzono wywiad z mężczyzną, który trafił do szpitala z powodu Korona Royale – tak nazwano nowy koronawirus. Jak na kogoś, kto znalazł się nad grobem, człowiek ten wydawał się dość szczęśliwy – i nie była to jedynie oznaka ulgi z powodu tego, że przeżył.

– Jak się pan teraz czuje? – zapytała dziennikarka.

Cóż za głupie, nawet jeśli obowiązkowe pytanie.

Pacjent uśmiechnął się szczerze i wpatrywał się w reporterkę, jakby znalazł w jej oczach coś cudownego.

– Lepiej niż kiedykolwiek wcześniej! – odpowiedział. – Naprawdę, nigdy nie czułem się tak dobrze!

A potem roześmiał się dźwięcznie. Prawdziwie. Jakby wraz z ustąpieniem gorączki odeszły wszystkie jego troski i zmartwienia – i już nigdy miały nie wrócić.

Mariel zdecydowanie też by się to przydało.