Arwen Elys Dayton

PODRÓŻNICZKA

Przekład
Janusz Maćczak

Tytuł oryginału: Traveler

Text copyright © 2016 by Arwen Elys Dayton

All rights reserved. First published in the United States by Delacorte Press, an imprint of Random House Children’s Books, a division of Random House LLC, a Penguin Random House Company, New York.

Jacket art copyright © Stuart Wade, 2016

Swords jacket art copyright © Bose Collins, 2016

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXVII

Copyright © for the Polish translation by Janusz Maćczak, MMXVII

Wydanie I

Warszawa, MMXVII

Dla moich uwielbiających Tolkiena Rodziców, którzy przed laty traktowali mnie jak dorosłą, a zarazem dawali swobodę i czas na bycie dzieckiem.

Rozdział 1
Quin

Shinobu? – odezwała się Quin, gdy zobaczyła, że się poruszył. – Obudziłeś się?

– Chyba tak – odrzekł powoli.

Shinobu MacBain mówił głosem ochrypłym i półprzytomnym, ale uniósł głowę i spojrzał na Quin. Poruszył się po raz pierwszy od kilku godzin i dziewczyna poczuła ulgę, widząc, że odzyskał przytomność.

Ostrożnie wsunęła do kieszeni kurtki oprawiony w skórę tom, który dotąd ściskała w dłoniach, i przeszła przez pogrążony w półmroku pokój szpitalny do Shinobu leżącego na łóżku, które wydawało się za krótkie dla kogoś tak wysokiego.

Nawet w przyćmionym świetle dostrzegała poparzenia na jego obydwu policzkach. Niemal już się zagoiły, a gęste, ciemnorude włosy chłopca odrosły – ale Quin wciąż pamiętała, jak były popalone i zlepione zaschniętą krwią, gdy pielęgniarka goliła Shinobu głowę przed operacją.

– Cześć – powiedziała, kucając przy łóżku. – Dobrze widzieć cię przytomnego.

Spróbował się uśmiechnąć, lecz skończyło się to grymasem bólu.

– Dobrze być przytomnym… tyle tylko, że boli mnie każda część ciała.

– No cóż, niczego nie robisz na pół gwizdka, co? – powiedziała, opierając podbródek na poręczy łóżka. – Pomożesz mi, nawet gdyby to wymagało skoku z budynku, rozbicia statku powietrznego i rozerwania się na dwoje.

– Skoczyłaś razem ze mną z wieżowca – przypomniał głosem wciąż jeszcze nieco zaspanym.

– Byliśmy ze sobą związani, więc nie miałam wyboru – odparła, zdobywając się na uśmiech, chociaż wspomnienie tamtego skoku nadal budziło w niej przerażenie.

Shinobu spędził w londyńskim szpitalu dwa tygodnie. Trafił tam bliski śmierci – Quin przywiozła go karetką po tym, jak stoczyli walkę na Obieżyświacie, a później statek rozbił się w Hyde Parku. Odtąd nie opuszczała jego szpitalnego pokoju, przechadzając się nerwowo, siedząc na niewygodnym fotelu i sypiając w nim. Kilka dni temu o północy były jej siedemnaste urodziny. A akurat krążyła pomiędzy łóżkiem Shinobu a oknem.

Za wezgłowiem popiskiwały i warkotały szpitalne monitory kontrolujące stan organizmu chłopca; przez ich ekrany nieustannie wędrowały świetlne wykresy. W ciągu minionych dni Quin przywykła do tych widoków i dźwięków.

Podciągnęła koszulę chłopca i popatrzyła na głęboką szramę biegnącą wzdłuż prawej strony brzucha. Ta niemal śmiertelna rana, którą zadał mu ojciec Quin, Briac Kincaid, zagoiła się w bolesną bliznę długości kilkunastu centymetrów. Lekarze starannie zszyli ranę i powiedzieli, że z czasem może całkowicie zniknąć, ale teraz była nadal zaogniona i jak wskazywał wyraz twarzy Shinobu, sprawiała mu straszliwy ból przy każdym ruchu.

Oprócz tej rany i poparzeń na twarzy Shinobu trafił do szpitala z paskudnym złamaniem nogi i kilkoma pękniętymi żebrami. Lekarze przemyli obrażenia płynem powodującym rekonstrukcję komórek tkankowych, co przyspieszyło proces gojenia, który jednak miał jedną wadę: był dość bolesny.

Dziewczyna delikatnie musnęła palcami nabrzmiałą skórę w okolicy rany od miecza, a Shinobu chwycił jej dłoń.

– Quin, nie rób tego, bo to mnie przymula. Chcę, żeby doktor przestał mi dawać środki usypiające. Nie chcę stale spać.

Aby wspomóc szybkie gojenie się ran, chłopcu wszczepiono pod skórę w okolicy najcięższych obrażeń zbiorniczki ze środkiem przeciwbólowym. Jeżeli ból stawał się zbyt silny, jeżeli Shinobu zbyt gwałtownie się poruszył albo gdy ktoś przycisnął zbiorniczki, uwalniały płynny narkotyk sprawiający zazwyczaj, że chłopiec tracił świadomość. Właśnie wskutek tego Shinobu przez minione dwa tygodnie był przeważnie nieprzytomny. Ta krótka rozmowa była jednym z najdłuższych ostatnio okresów, w jakich chłopiec zachowywał świadomość, i Quin uznała to za dobry znak. Lekarze uprzedzili ją, że proces rekonwalescencji Shinobu będzie przebiegał właśnie w taki sposób – początkowo powoli, a potem gwałtownie przyspieszy.

– Teraz nagle masz coś przeciwko narkotykom? – spytała żartobliwym tonem. W trakcie pobytu w Hongkongu Shinobu chętnie brał zakazane substancje odurzające i dopiero całkiem niedawno zerwał z nałogiem. – Dzisiejszej nocy wciąż mnie zaskakujesz, Shinobu MacBain.

Nie roześmiał się, zapewne dlatego, że to sprawiłoby mu ból, ale przyciągnął ją bliżej do siebie tą ręką, w której nie miał wkłutej kroplówki dożylnej. Quin położyła się ostrożnie na wąskim łóżku i odruchowo omiotła wzrokiem pokój. Pomieszczenie było obszerne, ale skąpo umeblowane – znajdowały się tu tylko łóżko, aparatura medyczna i fotel, w którym Quin spędziła dwa tygodnie. Spojrzenie dziewczyny zatrzymało się na wielkim oknie nad fotelem. Pokój mieścił się na jednym z górnych pięter szpitala i za szklaną szybą rozpościerała się nocna panorama Londynu. W oddali widniał Hyde Park; nad pękniętym kadłubem Obieżyświata paliły się światła awaryjne.

Shinobu przycisnął ramię do ramienia Quin i znowu ją przytulił. Przypomniała sobie o dzienniku w swojej kieszeni. Być może chłopiec był już na tyle przytomny, by go obejrzeć.

Szepnął:

– Skoro się ocknąłem, chcę pomówić o kilku sprawach. Tam na statku mnie pocałowałaś.

– Sądziłam, że to ty pocałowałeś mnie – odrzekła nieco przekornie.

– To prawda – wyszeptał z powagą.

Tamten pocałunek… Quin setki razy odtwarzała go w pamięci. Gdy Obieżyświat spadał, koszmarnie wirując, pocałowali się i objęli, i to wydawało się właściwe. W dzieciństwie byli ze sobą tak blisko. Nie zmieniło się to także później, w trakcie szkolenia na Poszukiwaczy, nawet kiedy w szkockiej posiadłości zjawił się John i dramatycznie wpłynął na bieg ich losów. Jednak dopiero gdy spotkali się ponownie w Hongkongu, starsi i odmienieni, Quin ujrzała Shinobu takiego, jakim naprawdę był – nie tylko jako najlepszego przyjaciela, ale jej drugą połowę.

– Czyż to nie nazbyt dziwne, my dwoje razem? – spytała, zanim zdołała się powstrzymać; nie czuła się pewnie na tym nowym, nieznanym terytorium ich wzajemnej intymności.

– Rzeczywiście to bardzo dziwne – odrzekł bez wahania. Quin zupełnie nie spodobała się ta odpowiedź, ale zanim zdążyła zareagować, Shinobu przyciągnął jej rękę do swojej piersi, ucałował i szepnął: – Od tak dawna pragnąłem być z tobą, a teraz to się spełniło.

Te słowa i dotyk jego dłoni napełniły Quin ciepłem.

– Ale… te wszystkie dziewczyny w Corrickmore… – zaczęła.

W życiu Shinobu było mnóstwo dziewczyn. Nigdy nie sprawiał wrażenia, że czeka właśnie na nią.

– Miałem nadzieję, że będziesz o nie zazdrosna, lecz nigdy nie zwracałaś na te sprawy uwagi – odparł. Nie powiedział tego z goryczą, po prostu otwierał przed nią serce. – Zależało ci tylko na Johnie.

– Ale ty i tak troszczyłeś się o mnie – odrzekła łagodnie. – Kiedy John zaatakował posiadłość… i w Hongkongu… i na Obieżyświacie. Zawsze się mną opiekowałeś.

– Ponieważ jesteś moja – wyszeptał w odpowiedzi.

Zerknęła na jego twarz i ujrzała zakwitający na niej senny uśmiech. Shinobu przysunął jej rękę bliżej do swego serca i przytrzymał ją tam. Quin odwróciła się ku niemu na łóżku i pomyślała, że być może pora znów go pocałować…

– Au! – jęknął cicho.

– Co się stało? Czy ja…?

– To coś… przy twoim biodrze.

– Przepraszam! To athamen.

Odsunęła się szybko od Shinobu i wyjęła z ukrytego schowka przy wszywanym pasku kamienny sztylet, który przed chwilą mocno uciskał kość biodrową chłopca.

– Och, a więc jest tutaj – powiedział Shinobu i wyjął jej z rąk to starożytne narzędzie. – Kiedy leżałem tu na wpół przytomny, często o nim myślałem… albo może śniłem.

Athamen miał długość niemal przedramienia Quin i pomimo swego kształtu sztyletu był całkiem tępy. Jego cylindryczna rękojeść składała się z licznych pierścieni ułożonych płasko jeden na drugim, wykonanych z tego samego jasnego kamienia. Ten szczególny athamen należał do Sędziów. Młoda Sędzia wręczyła go Quin po katastrofie Obieżyświata. Różnił się w pewien sposób od innych athamenów, jakie Quin i Shinobu widywali w trakcie szkolenia na Poszukiwaczy – był delikatniejszy, a także bardziej skomplikowany.

Shinobu z wyćwiczoną łatwością obrócił pierścienie sztyletu; rurka jego kroplówki zakołysała się i zsunęła z ręki.

– On ma więcej pokręteł, więc czy nie sądzisz, że umożliwia dotarcie do większej liczby specyficznych miejsc niż inne athameny?

Quin przytaknęła skinieniem głowy. Spędziła wiele godzin w ciszy szpitalnego pokoju na dokładnych oględzinach tego athamenu. Podobnie jak inne miał wyryte na każdym pierścieniu szeregi symboli. Obracając pierścieniami, można było ustawić niemal nieskończoną liczbę kombinacji. Każda wyznaczała zestaw współrzędnych miejsca, do którego Poszukiwacz mógł dotrzeć za pomocą tego starożytnego przyrządu. Dodatkowe pierścienie w tym szczególnym athamenie umożliwiały znacznie precyzyjniejszy wybór lokalizacji. Podczas walki na Obieżyświacie Sędziowie użyli tego athamenu, by dostać się do wnętrza poruszającego się statku powietrznego. Dokonanie takiego wyczynu byłoby niemożliwe z żadnym innym athamenem. Jedynie athamen Sędziów pozwalał uzyskać dostęp do ruchomego miejsca docelowego.

Obserwując Shinobu, który uważnie oglądał sztylet i wprawnie obracał pokrętłami, Quin zdecydowała, że nie ma powodu dłużej zwlekać, chłopiec w wystarczającym stopniu odzyskał sprawność umysłową, by móc usłyszeć więcej. Wyjęła zza pazuchy kurtki oprawiony w skórę dziennik i podała Shinobu.

– Czy to…? – zapytał.

– Nadeszło pocztą dzisiejszego popołudnia.

Była to kopia dziennika należącego niegdyś do matki Johna, Catherine. Tamtej szalonej nocy przed dwoma tygodniami, kiedy Quin i Shinobu wylądowali na spadochronie na kadłubie Obieżyświata, dziewczyna miała przy sobie oryginał dziennika, lecz go straciła – a ściśle biorąc, John znalazł go i zabrał podczas zaciekłego starcia na statku powietrznym.

Teraz Quin trzymała w ręku kopię, którą sporządziła kilka tygodni temu jeszcze w Hongkongu, przed przybyciem do Londynu. Jej matka Fiona była z nimi na Obieżyświacie w trakcie katastrofy i później w szpitalu. Przed kilkoma dniami Fiona wróciła do Hongkongu i natychmiast wysłała Quin kopię dziennika. Oprawiła nawet stronice w skórzaną okładkę, tworząc z nich poniekąd nowy dziennik, wierną co do kształtu i wielkości kopię oryginalnego dziennika Catherine.

Quin kartkowała tom, a Shinobu zaglądał jej przez ramię.

– Część dziennika jest tak stara, że nie umiem dokładnie go odczytać, ale fragmenty, które potrafię w pełni zrozumieć, dotyczą innych rodów Poszukiwaczy.

– Rodów innych niż nasze?

– Tak, ale także naszych – odpowiedziała.

Quin i Shinobu dorastający w szkockiej posiadłości wiedzieli – teoretycznie – że niegdyś istniało wiele rodów Poszukiwaczy. Jednak oboje zetknęli się tylko z członkami swoich klanów – klanu Quin, którego godłem był baran, i klanu Shinobu z godłem orła. Wiedzieli wprawdzie, że John pochodzi z innego klanu Poszukiwaczy, ale rodzina Johna już się rozpadła i niemal całkiem zniknęła w poprzednim pokoleniu, a Quin i Shinobu nie rozmyślali zbyt wiele ani o swoich przodkach, ani o niczyich innych. Ojciec Quin, Briac, usunął nawet z posiadłości emblematy innych klanów.

Inne rody Poszukiwaczy wydawały się odległą, minioną historią. Stanowiły część dawnych opowieści, jakie Shinobu słyszał z ust swojego ojca – opowieści o Poszukiwaczach, którzy obalali królów tyranów, ścigali zabójców, wypędzali zbrodniarzy ze średniowiecznych krain i stanowili siłę, która zdziałała w dziejach wiele dobra. „O ile – pomyślała gniewnie Quin – cokolwiek z tego było prawdą”. Oboje dorastali w przekonaniu, że Poszukiwacze są szlachetni, jednak Briac odmienił ich obraz świata. Używał starodawnych przyrządów i niegdyś szlachetnych umiejętności, by przekształcić Poszukiwaczy w niewiele więcej niż płatnych zabójców gromadzących pieniądze i kupczących władzą. Quin zastanawiała się mimo woli: „Od jak dawna tak się działo?”.

– Wiemy, że Catherine i John należeli do klanu lisa – powiedziała, przewracając kartki, aż dotarła do stronicy, na której u góry widniał prosty, zgrabny rysunek przedstawiający owo zwierzę. – Te notatki traktują o starszych członkach klanu lisa – wyjaśniła, przesuwając palcem w dół listy nazwisk, dat i miejsc. – Catherine pisała o swoich dziadkach i wcześniejszych przodkach. Próbowała ustalić, gdzie niegdyś mieszkał każdy z nich i dokąd się udał.

– Mówisz o Catherine, matce Johna? – spytał Shinobu.

Quin przytaknęła.

To jej charakter pisma. Widzisz?

Powróciła do początku dziennika. Pod frontową okładką na pustej stronie widniało kilka wyrazów nakreślonych tym samym charakterem pisma:

Catherine Renart, podróżniczka

– Podróżniczka?

– Tak siebie nazywa. W dzienniku jest pełno notatek zrobionych jej charakterem pisma. Chociaż wcześniejsze wpisy są dokonane przez wielu ludzi.

– A więc… otrzymałaś ten tom dopiero przed kilkoma godzinami i pierwsze, co sprawdziłaś, to rodzinę Johna? – spytał Shinobu, żartobliwie trącając głowę Quin, by osłabić ostrość swoich słów.

Dziewczyna przewróciła oczami i delikatnie szturchnęła go łokciem.

– To oczywiście dlatego, że wciąż go kocham.

– Wiedziałem – wyszeptał Shinobu.

Przyciągnął ją bliżej. Quin pomyślała, żeby zamknąć książkę, ale Shinobu intensywnie wpatrywał się w stronice i dziewczyna chciała, żeby obejrzał dziennik, dopóki ma trzeźwy i bystry umysł, zanim znów zapadnie w sen.

– Przeczytałam najpierw o rodzie Johna, ponieważ jego matka zamieściła najciekawsze notki o swoim klanie – wyjaśniła, starając się przez chwilę nie zważać na to, w ilu miejscach jej ręka i ramię dotykają ręki i ramienia Shinobu. – Wygląda na to, że Catherine od dawna starała się wytropić wszystkie rody Poszukiwaczy. Chciała się dowiedzieć, dokąd oni wszyscy odeszli.

– A dokąd odeszli? – spytał Shinobu.

– To wciąż pozostaje nierozstrzygniętą kwestią. – Quin przekartkowała dziennik. – Może kiedy przeczytam całość, znajdziemy jakieś wyjaśnienie.

– Quin.

Shinobu usiłował unieść się odrobinę, a potem dał za wygraną i opadł z powrotem na łóżko. Znowu ujął jej rękę i z powagą spojrzał na dziewczynę.

– Quin, co ty kombinujesz? – zapytał.

Spuściła wzrok na dziennik i go zamknęła.

– Pomyślałam, że powinniśmy prześledzić...

– Nie jesteśmy już uczniami szkolącymi się na Poszukiwaczy – powiedział. – Uciekliśmy od twojego ojca i od Johna. Kiedy opuszczę szpital, niczego już nie będziemy musieli. Moglibyśmy wyjechać gdzieś razem i po prostu żyć.

Quin milczała przez chwilę, zastanawiając się nad tym, co usłyszała. Taka prosta wspólna przyszłość zaproponowana przez Shinobu brzmiała kusząco. Chłopiec położył sobie athamen na piersi i czułym gestem osłonił go lewą ręką. Quin też położyła dłoń na sztylecie; poczuła chłód kamienia i ciepło dłoni Shinobu. Dlaczego nie mogliby wyjechać gdzieś i po prostu żyć – wieść życie zwykłych ludzi? Ich życie jako Poszukiwaczy nigdy nie będzie takie, jakiego spodziewali się w dzieciństwie; tamta oczekiwana przyszłość była kłamstwem. Dlaczego więc nie mieliby stać się całkiem innymi osobami?

Ale już znała odpowiedź.

– Młoda Sędzia powierzyła mi ten athamen… przynajmniej na pewien czas – odpowiedziała chłopcu. – Chciała, żebym ja go miała.

– To nie znaczy, że musimy go użyć – odrzekł łagodnie.

– Myślę, że może właśnie to znaczyć.

Shinobu przyglądał się jej długo, a potem zapytał:

– Co chcesz zrobić, Quin?

Wydawał się zmęczony, ale jego spojrzenie miało charakterystyczną dla niego intensywność. Quin rozumiała, że cokolwiek odpowie, może być pewna jego niezachwianej lojalności, jak zawsze.

Wyszeptała:

– Wychowano mnie na Poszukiwaczkę. Prawdziwą Poszukiwaczkę. Taką, którą odnajduje ukryte pośrednie ścieżki, wybiera właściwą drogę i czyni to, co słuszne.

– Tyrani i złoczyńcy, strzeżcie się – wymamrotał Shinobu. To było niegdyś motto Poszukiwaczy i stanowiło mantrę Quin i Shinobu w trakcie ich szkolenia. – Chciałem, żeby to była prawda – powiedział.

Dziewczyna przekartkowała dziennik do ostatniej stronicy, na której Catherine zamieściła trzy prawa Poszukiwaczy:

Poszukiwaczowi nie wolno zawłaszczyć athamenu innej rodziny.

Poszukiwaczowi nie wolno zabić innego Poszukiwacza, chyba że w samoobronie.

Poszukiwaczowi nie wolno krzywdzić ludzi.

Były to reguły, których ojciec nawet nie raczył jej nauczyć; usłyszała o nich dopiero później, od Młodej Sędzi. Stanowiły pierwotny kodeks Poszukiwaczy. Ich złamanie było karane śmiercią.

– Niegdyś byliśmy prawdziwi – wyszeptała Quin, czyniąc dłonią gest, jakby szukała właściwych słów. Przypomniała sobie tamto popołudnie przy ognisku, kiedy Młoda Sędzia – Maud – rozmawiała z nią o historii. – Było wówczas bardzo wielu prawych, szlachetnych Poszukiwaczy. Teraz mój ojciec zabija, kogo zechce – robi to dla pieniędzy. John myśli, że walczy o honor swojego rodu, ale w rzeczywistości chce zostać zabójcą jak Briac.

– Tak – zgodził się Shinobu.

– A więc kiedy Poszukiwacze stali się tacy jak Briac? A jeżeli było nas więcej, to dokąd tamci odeszli?

Przewróciła kartki dziennika do pierwszej strony. Pismo było tu dość starodawne, a kartki pełne kleksów, że niewiele potrafiła odczytać – z wyjątkiem pojawiającego się często słowa „Sędzia”. Te wczesne stronice były najwidoczniej listami i notatkami z odległej przeszłości, które Catherine wkleiła do dziennika.

– Pierwsza połowa, jak się wydaje, dotyczy Sędziów i początków historii Poszukiwaczy. A potem pojawiają się własne wpisy Catherine, która szuka innych klanów Poszukiwaczy i stara się wytropić, dokąd mogli odejść.

– Myślisz, że ten dziennik wskaże ci, kiedy zbłądziliśmy? – zapytał Shinobu, odgadując myśli Quin.

– Tak, chcę odkryć, gdzie i kiedy pojawili się ci niegodziwi Poszukiwacze.

Shinobu przesunął palcem wzdłuż kamiennego sztyletu, jakby go mierzył albo może rozważał, co symbolizuje. Potem szepnął:

– Więc potrafisz naprawić świat?

– Tak – odpowiedziała. – O ile da się go naprawić.

Poczuła, że Shinobu przytaknął, bo jego głowa poruszyła się przy jej głowie, ale wyczuła też, że przypływ energii chłopca słabnie.

– Ja też tego chcę – oświadczył.

Zamknęła dziennik i położyła go na jego klatce piersiowej. Shinobu przykrył dłonią dłoń Quin spoczywającą na okładce tomu. Skórę miał rozpaloną. Ich długa rozmowa go wyczerpała.

– Pamiętasz, od czego zaczęło się między nami? – wyszeptał z ustami przy jej uchu.

– Tak – odrzekła łagodnie. – To było na łące posiadłości. Pocałowałeś mnie. Mieliśmy wtedy po dziewięć lat.

– Wtedy uznałem, że całowanie się jest odrażające.

– A co myślisz teraz? – spytała z uśmiechem.

– Mógłbym dać mu jeszcze jedną szansę – odparł Shinobu.

Wsunął rękę pod jej plecy i przytulił dziewczynę do siebie. Ich usta się spotkały i Quin zdała sobie sprawę, że czekała na to od dwóch tygodni. Chłopiec odwrócił się i objął ją drugą ręką, lecz tylko cicho jęknął.

– Shinobu?

Jego ręce zwiotczały, a głowa opadła z powrotem na poduszkę. Quin dopiero po chwili uświadomiła sobie, że kiedy chłopiec odwrócił się ku niej, zbiorniczek wszczepiony pod skórę jego brzucha uwolnił środek przeciwbólowy.

Shinobu leżał obok niej z zamkniętymi oczami, uśmiechem na ustach i z jedną ręką wciąż pod jej plecami.

Quin oparła głowę o jego głowę i zaśmiała się cicho.

– Przepraszam – powiedziała.

Było już późno, a ona od bardzo dawna nie spała. Wsadziła dziennik do kieszeni kurtki, athamen za pasek spodni, przysunęła się bliżej do Shinobu i pozwoliła, by jej powieki też opadły.

Rozdział 2
Quin

W jej śnie pojawił się John. Quin widziała go wyraźnie, stojącego naprzeciw niej. W istocie to nie mógł być sen, prawda? W blasku księżyca dostrzegała każdy szczegół twarzy i sylwetki Johna.

Było zimno. Znajdowali się na dworze. Wydech chłopca rozchodził się w powietrzu obłoczkami pary. Quin czuła ostry chłód wnikający głęboko w każdy mięsień. Jednak z jakiegoś powodu mogła zignorować to niemiłe doznanie, zdystansować się od niego, udawać, że nie czuje zimna, jakby to nie miało wielkiego znaczenia. John też nie zważał na zimno; miał na sobie tylko podkoszulek i szorty, ale nie drżał z chłodu.

Stał w sporej odległości od Quin, lecz widziała niewielką ranę w okolicy jego barku, jakby w tym śnie jej wzrok mógł sięgać dalej niż w rzeczywistym życiu. „Briac postrzelił go na statku powietrznym – przypomniała sobie. – I kula weszła właśnie tam”. Quin miała bardzo podobną ranę, którą zadał jej John, kiedy zaatakował szkocką posiadłość i wszystkich jej mieszkańców.

Zastanawiała się, dlaczego widok Johna nie budzi w niej nienawiści. Przecież napadł na nią, wiele razy skrzywdził ją i ludzi, których kochała, aby zdobyć to, czego pragnął. Ale w tym śnie – jeśli to był sen – nie czuła ani nienawiści, ani miłości, po prostu wyrozumiałość.

John zaczął biec, a ona ciskała w niego rozmaitymi przedmiotami, jej ręce poruszały się zbyt szybko, by mózg mógł za tym nadążyć. Czuła, że mięśnie reagują błyskawicznie na polecenia umysłu, ręce rzucają przedmiotami bez końca z szybkością i siłą, jakich nie miała w życiu na jawie…

– On nas okłamał – powiedział gdzieś w pobliżu dziecięcy głos. – Naszego mistrza tu nie ma.

– Jest tutaj jego athamen! – szepnął inny głos tuż przy twarzy Quin. – Spójrz! Jak to możliwe?

– Zamierzasz go odebrać?

Nozdrza Quin wypełnił smród jakby rozkładających się ciał.

Gwałtownie otworzyła oczy. Leżała na szpitalnym łóżku obok Shinobu i ktoś się nad nią pochylał. Brudne ręce sięgały do wszytego paska jej spodni.

Gdy tylko pojęła, co się dzieje, gwałtownie odepchnęła intruza. Zatoczył się do tyłu, lecz natychmiast rzucił się na nią. Kiedy szarpnął jej pasek, Quin chwyciła go za ramiona i powstrzymała.

– Oddaj mi to! – syknął napastnik.

Był tak blisko, że znów poczuła nieznośny odór zwłok.

Chciał zdobyć athamen. Quin ukryła go za wszywanym paskiem, zanim zasnęła u boku Shinobu, ale rękojeść sztyletu wystawała i napastnik już niemal ją chwycił.

Pchnęła go mocniej za ramiona, trzymając na dystans.

– Przestań! – rzucił wściekle.

Okazał siłę. Zmienił taktykę i sięgnął dłońmi do gardła Quin.

Był młodszy, niż jej się wydało, miał jakieś piętnaście lat, błyszczące, okrutne, smoliście czarne oczy i zmierzwione włosy, które mogły być ciemnobrązowe, lecz były tak brudne, że wydawały się szare. Starał się objąć palcami szyję Quin, gdy usiłowała go odepchnąć.

Omiotła wzrokiem pokój pogrążony w przyćmionym blasku nocnego oświetlenia, chcąc rozeznać się w sytuacji. Był tu ktoś jeszcze. Piegowaty chłopiec – młodszy, może dwunastoletni – przestępował nerwowo z nogi na nogę, czekając na okazję, by pomóc. Wyglądał na porządnego, ale był równie brudny jak jego towarzysz.

Starszy chłopiec przygniótł swoim ciężarem ręce Quin i zdołał otoczyć dłońmi jej szyję. Popatrzył na dziewczynę ze złośliwą euforią, jakby duszenie ludzi należało do jego ulubionych rozrywek i nie mógł się ich doczekać. Ściągnął wargi, odsłaniając brudne, czarne zęby.

Dziewczyna wyślizgnęła mu się, starając się nie uderzyć Shinobu, który nadal spał głęboko odurzony środkiem przeciwbólowym. Wysunęła nogi poza łóżko, podniosła je i trafiła w klatkę piersiową nastolatka. Kopnęła go tak gwałtownie, że uderzył w stojak kroplówki i upadł wraz z nim na podłogę.

– Shinobu! – syknęła Quin.

Jednym ruchem wyszarpnęła zza koszuli swój morfer przypominający bicz i strzeliła nim. Obróciła nadgarstkiem, zmuszając broń do przeobrażenia się w długi, szeroki miecz, a oleiście czarna substancja przybrała pożądany kształt i stwardniała.

Młodszy chłopiec, ten piegowaty, rzucił się na Quin, lecz zaraz odskoczył, gdy machnęła mieczem w stronę jego twarzy. Żaden z napastników nie wydawał się zaskoczony widokiem jej morfera.

– Co się dzieje? – wymamrotał Shinobu, trąc miejsce na ręku, z którego podczas upadku stojaka został wyszarpnięty przewód kroplówki.

Młodszy chłopiec dobył broni i zszokowana Quin spostrzegła o chwilę za późno, że ma on swój morfer. Uniosła miecz, lecz nie zdążyła odeprzeć ataku dzieciaka. Oręż chłopca jakimś sposobem ominął jej miecz i ciął ją w rękę poniżej łokcia. Quin zatoczyła się.

– Ha, ha – zaśmiał się chłopiec, odskakując zręcznie od nacierającej na niego Quin.

Starszy chłopak stanął chwiejnie na nogach.

Mieli morfery, więc byli Poszukiwaczami? Quin powątpiewała w to. Walczyli śmiało, ale chaotycznie. Byli niechlujni i brudni. Ale co ona mogła wiedzieć o innych Poszukiwaczach? Ojciec ukrył przed nią nawet fakt ich istnienia.

Kimkolwiek byli ci chłopcy, posiadali zaskakująco duże umiejętności walki. Quin, dokonawszy pospiesznej oceny, uznała jednak, że nie są lepsi od niej i że pokona ich obydwu. Na razie jednak Shinobu leżał bezbronny na szpitalnym łóżku i tamci, gdyby zechcieli, mogliby go zranić. Musiała więc szybko zakończyć to starcie.

– Pomocy! – zawołała, ruszając do drzwi. – Pomocy!

Shinobu wsparty na łokciu mrugał gwałtownie, usiłując pojąć, co się dzieje. Quin miała nadzieję, że chłopcy go nie zauważą.

Gdy zbliżyła się do drzwi, obydwaj napastnicy ją zaatakowali. Zrozumiała wtedy, dlaczego przed chwilą ich morfery prześliznęły się obok jej broni – były o połowę krótsze niż zwykłe. Nawet teraz, w postaci wąskich mieczy rozwiniętych na pełną długość, były nie dłuższe od przedramienia Quin, a czubki miały mniej ostre, niż powinny. Morfery wyglądały, jakby topornie odrąbano ich połowy.

– Macie razem jeden morfer? – zapytała, robiąc swoim mieczem szybki i szeroki zamach, aby sparować cięcia obydwu. – Wasze miecze są połówkami jednego? Czy zatem każdy z was też jest tylko połową osoby? – Pytała głośno, jakby przywykła podczas walki prowokować przeciwników, choć w rzeczywistości starała się w ten sposób rozbudzić Shinobu, zaalarmować personel szpitala oraz skupić na sobie wzrok chłopców. – Jeżeli jesteście połówkami jednej osoby, to czy chociaż jeden z was mógłby nauczyć się myć?

Smród chłopców wypełnił pokój.

– Przynajmniej nie kradniemy tak jak ty – odparł młodszy, odsłaniając w złośliwym uśmiechu brudne zęby, które podobnie jak u jego towarzysza wydawały się wysmarowane sadzą. – Oddaj nam athamen naszego mistrza!

Starszy chłopak wściekle zamachnął się mieczem, ale Quin swoim większym orężem sparowała cios z taką siłą, że napastnik wpadł na swojego towarzysza.

Odwróciła się do drzwi i ujrzała wpatrującego się w nią ojca.

Briac Kincaid krył się w ciemnym przedsionku pokoju, zagradzając dobytym przez siebie morferem dostęp do zamkniętych drzwi. Wokół jego głowy wirowało kilka wielobarwnych iskier.

Iskry.

Zanim Quin zdołała zebrać myśli, Briac gwałtownym ruchem wzniósł miecz.

Dziewczyna się zawahała.

I wtedy dwaj chłopcy zaatakowali ją od tyłu. Chwila wahania mogła okazać się dla Quin zgubna…

Wtem metalowa taca tak trzasnęła w głowę starszego chłopca, że aż się zachwiał. Do akcji wkroczył Shinobu. Z jego lewej ręki wystawała igła kroplówki. Ponownie zamachnął się tacą, rąbnął nią w skroń starszego chłopca, a ten runął na podłogę. Młodszy zaatakował Shinobu, który użył tacy jako tarczy, odbijając nią kolejne ciosy zadawane o połowę krótszym mieczem. Quin mogła się jedynie domyślić, jak wiele narkotyku zostało wpompowane do krwi Shinobu przy każdym uderzeniu.

Dostrzegła, że ojciec zamierzył się na nią mieczem, i odwróciła się, by sparować cios. Briac nadal blokował drogę do drzwi. Dobiegały zza nich stłumione krzyki – to personel szpitala usiłował dostać się do pokoju.

– Głupia żono! Fiono! – rzucił wściekle Briac. – Oddaj athamen!

Quin czuła się dziwnie, spotykając tutaj ojca, a jeszcze dziwniej, słysząc, jak zwraca się do niej, myląc ją z matką.

Shinobu trzasnął młodszego chłopca tacą prosto w twarz, przewracając go, lecz sam też osunął się bezwładnie na podłogę.

Quin szybko podjęła decyzję. Odskoczyła od ojca, który zdawał się przyklejony do drzwi, i chwyciła Shinobu za koszulę. Przeciągnęła go przez pokój tak, że łóżko znalazło się pomiędzy nimi a napastnikami. Za sobą mieli okno.

– Postaraj się ich powstrzymać – poleciła Shinobu, który usiłował ustać wyprostowany.

Członkowie personelu szpitalnego walili w drzwi, lecz Briacowi udawało się utrzymać je zamknięte.

Quin wyjęła athamen z pochwy przy pasku.

– Nie waż się! – wrzasnął starszy chłopak na widok athamenu. Zdołał już podźwignąć się na kolana i potrząsał głową, jakby chciał sobie w niej rozjaśnić. – Nie używaj jego athamenu! Nie wolno ci.

– Nie mogę ustać na nogach – oznajmił Shinobu dziewczynie, kiwając się na bok.

– Oszałamia cię twój implant – wydyszała. – Ale adrenalina zdoła przezwyciężyć jego działanie. Pomyśl o walce z naszymi przeciwnikami.

Pierścienie athamenu różniły się od tych, do jakich przywykła. Ustawiła je, na ile potrafiła.

Tymczasem obydwaj chłopcy już się podnieśli. Shinobu stał chwiejnie i zataczając się, kopnięciem zwolnił hamulce kółek u szczytu łóżka. Potem pchnął łóżko prosto na chłopców.

Quin machnęła morferem, nadając mu krótki, gruby kształt, po czym odwróciła się i rozbiła nim szybę okna. Szkło roztrzaskało się i do pokoju wpadł podmuch zimnego nocnego powietrza.

Dziewczyna nacisnęła kciukiem bok ostrza athamenu. Z ostrza wysunął się z cichym trzaskiem długi, wąski kawałek kamienia. Było to krzesiwo athamenu, jego towarzysz i niezbędne dopełnienie, przedmiot budzący starożytny sztylet do życia.

Uderzyła krzesiwem o athamen i powietrze wypełniła niska, przenikliwa wibracja. Walenie w drzwi ustało, gdy wibracja rozprzestrzeniła się także poza szpitalny pokój.

– Przestań! – krzyknął młodszy chłopiec. Uchwycił się łóżka i wstał. – On nie należy do ciebie! Jesteś złodziejką!

Quin wysunęła wibrujący athamen przez rozbite okno i zatoczyła nim szeroki krąg poniżej parapetu. W miejscu, gdzie kreśliła krąg, athamen rozcinał tkankę świata tak łatwo, jak płetwa rozcina wodę oceanu. Na granicy kręgu odsłoniły się pasma ciemności i światła, po czym oddzieliły się od siebie nawzajem, tworząc przejście, anomalię pulsującą energią. Za tym przejściem widniała czarna otchłań.

– Właź na parapet! – poleciła dziewczyna Shinobu.

Popchnęła go ku otwartemu oknu, chociaż sama odwracała wzrok od widoku za nim. Czterdziestopiętrowa przepaść przyprawiała ją o zawrót głowy.

Za plecami Briaca zatrzęsły się drzwi, gdy od zewnątrz znów na nie naparto. Quin zobaczyła, że ojciec usiłuje utrzymać je zamknięte.

Shinobu z trudem wszedł na framugę okna, podtrzymywany od dołu przez Quin.

– Zachowasz równowagę? – spytała, starając się nie myśleć o tym, że mógłby runąć na ziemię.

– Tak, nic mi nie jest – wydyszał.

Zatoczył się do przodu i wpadł prosto w anomalię. Przyglądająca się temu Quin poczuła mdlący skurcz w żołądku. Wskoczyła na parapet rozbitego okna. Daleko w dole ulice Londynu zdawały się przechylać i kołysać.

„Boję się wysokości – uświadomiła sobie. – Nie, jestem przerażona!”.

Był to nowy dla niej lęk i w tym momencie całkiem niedogodny.

Starszy chłopak, zataczając się, ruszył przez pokój w jej kierunku; w jego czarnych oczach płonęła wściekłość.

– Dam ci nauczkę! – wykrzyknął.

Rozległ się głośny huk i obydwaj chłopcy odwrócili się w kierunku drzwi szpitalnego pokoju. Briac został odrzucony na bok i do środka wbiegali umundurowani strażnicy.

Quin odwróciła się ku nocnej ciemności, przelotnie dostrzegając niezliczone światła Londynu, rozpościerające się przed nią i pod nią. Potem ten widok zafalował i żołądek podjechał jej do gardła. Spadała przez zimną przestrzeń, przez anomalię, którą wyryła stąd do Tam.

Przekład: Janusz Maćczak

Redakcja: Agnieszka Jędrzejczak

Korekta: Anna Jagiełło

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-4685-6

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.