Samantha Sotto Yambao

WATER MOON. KSIĘŻYC W WODZIE

przełożyła Katarzyna Bieńkowska

Tytuł oryginału: Water Moon

Copyright © 2025 by Marina Samantha Sotto Yambao

Origami design and instructions by nickorigami.com

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, 2025

Copyright © for the Polish translation by Katarzyna Bieńkowska, 2025

Wydanie I

Warszawa 2025

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Fragment

Copyright

Dedykacja

Część pierwsza

Rozdział pierwszy. Lombard pełen obaw

Rozdział drugi. Ostatnia klientka Ishikawy Toshia

Rozdział trzeci. Opłata za autobus

Rozdział czwarty. Sake i cisza

Rozdział piąty. Skarbiec

Rozdział szósty. Wybór Takedy Izumi

Rozdział siódmy. Zasada numer dwa

Rozdział ósmy. Kłamstwa

Rozdział dziewiąty. Orzeł

Rozdział dziesiąty. Reszka i pudełka na herbatę

Rozdział jedenasty. Bóg na półce

Rozdział dwunasty. Najprostszy eksperyment

Rozdział trzynasty. Szepty i wosk

Rozdział czternasty. Skóra i tusz

Rozdział piętnasty. Zgoda

Część druga

Rozdział szesnasty. Zapłata

Rozdział siedemnasty. Podarunek

Rozdział osiemnasty. Prawda dobrze powiedziana

Rozdział dziewiętnasty. Herbaciarnia o północy

Rozdział dwudziesty. Podróże i pociągi

Rozdział dwudziesty pierwszy. Niebo, morze i piosenka

Rozdział dwudziesty drugi. Pokoje

Rozdział dwudziesty trzeci. Piasek

Rozdział dwudziesty czwarty. Muzeum Oświaty

Rozdział dwudziesty piąty. Papier

Rozdział dwudziesty szósty. Przysługa

Rozdział dwudziesty siódmy. Powinność i dług

Rozdział dwudziesty ósmy. Bezpieczne. Daleko. Sekretne

Część trzecia

Rozdział dwudziesty dziewiąty. Wieprzowina na ostro czy kurczak?

Rozdział trzydziesty. Poród naturalny według Iny May

Rozdział trzydziesty pierwszy. Wiadomość

Rozdział trzydziesty drugi. Dolina gwiazd

Rozdział trzydziesty trzeci. Proces i skazanie Ishikawy Chiyo

Rozdział trzydziesty czwarty. Rodzina

Rozdział trzydziesty piąty. Wśród gwiazd

Rozdział trzydziesty szósty. Zapiekanka z tuńczykiem, niebieski krawat i obcy w skrzyni

Rozdział trzydziesty siódmy. Kara stosowna do winy

Rozdział trzydziesty ósmy. Światełka w jeziorze

Rozdział trzydziesty dziewiąty. Plaga kleszczy

Rozdział czterdziesty. Duchy

Rozdział czterdziesty pierwszy. Zakończenia

Rozdział czterdziesty drugi. Nocny Targ

Rozdział czterdziesty trzeci. Stragan pięćset dziesiąty

Rozdział czterdziesty czwarty. Biblioteka rzeczy zagubionych

Rozdział czterdziesty piąty. Trzecia butelka sake

Rozdział czterdziesty szósty. Plotka o człowieku zwanym Minatozaki Keishin

Rozdział czterdziesty siódmy. Pod kwiatami polnymi

Rozdział czterdziesty ósmy. Wyglądały jak dzieci

Rozdział czterdziesty dziewiąty. Zabawa w chowanego

Rozdział pięćdziesiąty. Dobra córka

Rozdział pięćdziesiąty pierwszy. Dusze i skóra

Rozdział pięćdziesiąty drugi. Spotkanie po latach

Rozdział pięćdziesiąty trzeci. Ptak i autobus

Rozdział pięćdziesiąty czwarty. Odbicie lustrzane

Rozdział pięćdziesiąty piąty. Wybór Hany

Część czwarta

Rozdział pięćdziesiąty szósty. Zlot żurawi

Rozdział pięćdziesiąty siódmy. Wybór, który ukradła Ishikawa Chiyo

Rozdział pięćdziesiąty ósmy. Wybór imieniem Hana

Rozdział pięćdziesiąty dziewiąty. Tysiąc księżyców w wodzie

Rozdział sześćdziesiąty. Rok później

Rozdział sześćdziesiąty pierwszy. Ostatnia miseczka ramenu

Rozdział sześćdziesiąty drugi. Pięć lat później

Podziękowania

O autorce

Przypisy

Strona redakcyjna

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla wszystkich, którzy szukają nowego początku

Część pierwsza

Kwiat, który spadnie z drzewa, nie wróci już na gałąź.

Rozbitego lustra nie da się wypolerować.

Rozdział pierwszy. Lombard pełen obaw

Czas nie ma granic, poza tymi utworzonymi przez ludzi. Tego wyjątkowo zimnego jesiennego dnia Ishikawa Hana stworzyła granicę z cieniuteńkiej warstwy skóry. Powieki idealnie się do tego nadają. Otóż dopóki miała opuszczone powieki, mogła rozdzielać dwie połowy swojego życia: te dwadzieścia jeden lat, które przeżyła, zanim otworzy oczy, i to wszystko, co stanie się potem.

Naciągnęła koc na głowę i udawała, że jej skacowany pierwszy poranek w nowej roli właścicielki lombardu dopiero ma się zacząć. Nieważne, że już się całkiem zbudziła, że resztki pogmatwanych snów, których nie mogła sobie przypomnieć, rozwiały się przed ponad godziną. Miała wrażenie, że głowę ma cięższą niż zwykle, a w ustach bardziej jej zaschło, doszła jednak do wniosku, że to z powodu nie tyle wypitego poprzedniego wieczora alkoholu, ile tego, co ją czekało.

Za kilka chwil ojciec, Toshio, zapuka do jej drzwi, by rozpocząć ich nowy dzień.

Hana z uporem trzymała się tej odrobiny nadziei, że nierozsądna ilość sake, którą świętowali jego przejście na emeryturę, zmusi go do nieco dłuższego pozostania w łóżku. Ta nadzieja – jeśli w ogóle można ją nazwać nadzieją, zważywszy na jej rozmiar – była mniejsza niż omszały rzeczny kamyk i równie śliska.

W ciągu tych lat, kiedy lombard należał do Toshia, tylko dwa razy zdarzyło się, że nie został otwarty o czasie. W obu przypadkach nie otwarto go wcale. Ale Hana i jej ojciec nie rozmawiali o tamtych dwóch dniach. Nigdy.

Gdyby ich lombard był jak inne lombardy specjalizujące się w handlu diamentami, srebrem i złotem, rodzina Ishikawa, która prowadziła go od pokoleń, mogłaby sobie pozwolić na luksus urlopów zdrowotnych i wolnych weekendów. Toshio jednak nauczył Hanę wyceniać znacznie cenniejszy towar.

Najlepsi klienci trafiali się, kiedy lato dobiegało końca, a noce stawały się dłuższe i zimniejsze. Melancholia sprzyjała interesom. Nieważne, że ich mały sklepik, schowany w cichym zaułku tokijskiej dzielnicy Asakusa, nie miał nawet nazwy. Tym, którzy potrzebowali ich usług, zawsze udawało się go znaleźć. Gdyby natomiast ktoś był na tyle ciekaw, żeby zapytać Hanę, jaką jej zdaniem lombard powinien nosić nazwę, Hana miała gotową odpowiedź. Ikigai. Żadne inne słowo nie pasowało lepiej.

Hana miała niewiele ponad roczek, kiedy nauczyła się chodzić na ciemnej drewnianej podłodze lombardu, a każdy krok, który od tamtej pory postawiła, zbliżał ją do przejęcia interesu po tym, jak jej ojciec przejdzie na emeryturę. Był wdowcem, a ona jego jedyną spadkobierczynią. Ten lombard stanowił ścieżkę jej życia, jedyny cel. Jej ikigai. Ani razu jednak, przez cały ten czas, kiedy jako mała dziewczynka bawiła się u stóp ojca, a potem jako młoda kobieta pracowała u jego boku, nikomu z ich klientów nie przyszło do głowy zapytać o nazwę lokalu. Gdy Toshio witał ich uprzejmym ukłonem, nurtowały ich znacznie pilniejsze pytania. Pierwsze niemal zawsze dotyczyło tego, gdzie właściwie są, a drugie tego, jak się tam znaleźli.

Ostatecznie nikt nie spodziewał się trafić na lombard za drzwiami restauracji z ramenem.

Każdy, kto stał w kolejce przed tą istniejącą od dawna popularną restauracją, mógł zaświadczyć, że podawany tam shoyu ramen jest najlepszy w całym okręgu Taitō. Rozchodząca się w powietrzu woń parujących miseczek z makaronem chijirimen i doskonałymi kawałeczkami duszonego boczku pływającymi w ciemnym i pożywnym bulionie na kościach ułatwiała niektórym czekanie. Innym czas spędzany w wijącej się kolejce wydawał się przez to dwukrotnie dłuższy. Wszyscy natomiast brali głębokie oddechy, sycąc się tą smakowitą obietnicą, dopóki nie przyszła ich kolej, by wejść do zatłoczonej sali jadalnej, która mogła uchodzić za nowoczesną przed dwiema dekadami. Kiedy przepychali się w stronę wolnych miejsc, witały ich pożółkłe ściany poobklejane zdjęciami z autografami sławnych klientów restauracji. Jednak mimo przekroczenia progu niektórzy głodni wcale nie trafiali do sali jadalnej. Zamiast tego ich oczom ukazywała się słabo oświetlona lada lombardu, a ich wejście obwieszczał miedziany dzwoneczek u drzwi.

Wspomnienie tego dzwoneczka rozbrzmiewało teraz w głowie Hany, kulącej się pod kocem. Nakazywało jej wstać i pogodzić się z nieuniknionym. Zasłoniła uszy dłońmi i toczyła skazaną na porażkę walkę, usiłując powstrzymać swój umysł, by nie wstawał z łóżka przed nią. Część jej myśli była już prawie ubrana, zapinała ostatnie guziki starannie wyprasowanego czarnego mundurka pracownicy lombardu. Inne zeszły już na dół do kantorka i wyobrażały sobie, w jaki sposób jej ojciec spędzi pierwszy dzień na emeryturze: stercząc nad nią, sprawdzając, czy wszystko robi dobrze.

Nic nie powie, jeśli przyłapie ją na błędzie. Nigdy tego nie robił. Wystarczało leciutkie drgnienie jego prawej brwi. Toshio wolał milczenie od słów, swoją energię i wymowność zachowując dla klientów. Hana nabrała niezłej wprawy w interpretowaniu jego przyśpieszonego oddechu, półuśmiechów i spojrzeń. Pamiętała tylko jedną sytuację, w której ojciec stracił panowanie nad sobą. Było burzowe popołudnie, miała dziesięć lat i nie odłożyła na miejsce starego zegarka oddanego w zastaw. Oczy ojca pociemniały bardziej niż chmury kłębiące się nad ogródkiem za domem, a kiedy chwycił ją za chude ramionka i zbliżył usta do jej ucha, omal nie stanęło jej serce. Głos ojca był cichy jak wietrzyk, ale jego słowa huczały w głowie Hany głośniej niż tajfun.

Znajdź go.

Ale już.

Hana nie miała pojęcia, co by się stało, gdyby nieco później tamtego dnia nie znalazła zegarka za stertą książek w kantorku. Jedno wiedziała na pewno: już nigdy więcej nie chciała usłyszeć, jak ojciec zwraca się do niej w taki sposób.

Hana wzięła głęboki wdech, zagarniając swoje myśli z powrotem do teraźniejszości. Niewidzialny ciężar przygniatał jej pierś. Spodziewała się, że przyszłość będzie ważyć więcej, a w każdym razie więcej niż dobrze odżywiony kot, tymczasem chwiejny stos dni piętrzących się na jej piersi wydawał się lekki niczym sterta łupin, jakby każdy dzień został wydrążony i zużyty, zanim jeszcze się rozpoczął. Znała na pamięć każdą sekundę czekających ją dni. W końcu od maleńkości patrzyła, jak ojciec je przeżywa. A teraz ona dziedziczyła życie ojca i odtąd nic już nie będzie nowe.

Przekręciła się na bok. Spod poduszki wyzierał brzeżek pożółkłej fotografii. Wyjęła wyblakłe zdjęcie i mrużąc oczy, popatrzyła na nie spod koca. Napotkała spojrzenie młodej kobiety, która mogłaby być jej bliźniaczką. „Dzień dobry, Okaa-san”, Hana pozdrowiła matkę, której nigdy nie poznała, i schowała jej jedyne zdjęcie z powrotem pod poduszkę. Zsunęła koc i spojrzała spod ciemnych rzęs. Promień słońca raził jej źrenice. Zacisnęła powieki i zmusiła się do wstania z łóżka. Nie musiała widzieć, żeby się poruszać po swoim pokoju. Ten pokój i lombard na dole stanowiły jej cały świat, a dzisiaj ów świat wydawał się jeszcze mniejszy.

I cichszy.

Hana przechyliła głowę, nasłuchując znajomego pobrzękiwania kubków i miseczek w kuchni na dole. Ale przez drzwi sączyła się tylko cisza. Hana przygryzła dolną wargę.

Przejście na emeryturę – była tego pewna – to za mało, żeby taki człowiek jak Toshio zaniechał swoich rytuałów. Chociaż miał w domu mały ołtarzyk, żeby oddawać cześć duchom przodków, bogiem, którego jej ojciec naprawdę czcił, był ustalony porządek dnia. Parująca miseczka palonej zielonej herbaty, którą wypijał każdego ranka, była rzeczą świętą, bez względu na to, ile chlupotało w nim sake czy whisky z poprzedniego wieczora.

Hana przyłożyła ucho do drzwi. Istniały tylko dwa potencjalne powody takiej ciszy w lombardzie, a żaden z nich nie zwiastował nic dobrego.