Pascale Lacelle

WODY TAJEMNE

Opowieści o zatopionych bogach. Tom I

przełożyła Kamila Regel

Tytuł oryginału: Curious Tides

Text © 2023 by Pascale Lacelle

Jacket illustration © 2023 by Signum Noir, additional images courtesy of iStock

Jacket design by Greg Stadnyk © 2023 by Simon & Schuster, Inc.

Map illustrations © 2023 by Francesca Baerald

All rights reserved, including the right of reproduction in whole or in part in any form.

Copyright © for the Polish translation by Kamila Regel, 2025

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, 2025

Wydanie I

Warszawa 2025

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Opowieść tę – jeśli pozwolicie na odrobinę samolubności – dedykuję sobie: nastolatce, która odważyła się marzyć, dwudziestolatce, która straciła nadzieję, trzydziestolatce, która dała sobie drugą szansę – wzleciała.

Święte Domy Magii Lunarnej oraz specjalizacje magiczne

Sprawdź, która faza Księżyca przypada na dzień twoich urodzin, by poznać swój dom i nurt magii.

Dom Nowiu

Collegium Noviluna

Uzdrowiciele

mają moc uzdrawiania siebie i innych

Wieszcze

mają dar proroczych wizji i przepowiadania przyszłości

Cieniowidze

potrafią wejrzeć poza zasłonę świata widzialnego i porozumiewać się z duchami

Ciemnowładni

mają moc manipulowania ciemnością

Dom Rosnącego Księżyca

Collegium Crescens

Siewcy

mają moc wywoływania wzrostu roślin i innych drobnych organizmów

Splendorzy

potrafią za pomocą kompulsji wywierać wpływ na innych

Wzmożyciele

specjalizują się w intensyfikowaniu mocy i zwiększaniu zasięgu magii innych nurtów

Słowodzieje

mają dar stwarzania za pomocą słów

Dom Pełni Księżyca

Collegium Pleniluna

Duszystróże

mają zdolność manipulowania emocjami; często bywają obdarzeni darami empatii i odczytywania aur

Osłaniacze

specjalizują się w tkaniu osłon i zaklęciach ochronnych

Odczyniacze

specjalizują się w oczyszczaniu i równoważeniu energii

Światłowładni

mają moc manipulowania światłem

Dom Malejącego Księżyca

Collegium Decrescens

Śniący

potrafią przenikać do snów innych, wpływać na kształt sennych wizji, a także wywoływać sen

Rozplatacze

specjalizują się w łamaniu szyfrów i odkrywaniu sekretów; potrafią odwracać skutki zaklęć

Memoryści

mają dar manipulowania wspomnieniami

Żniwiarze

mają moc odbierania życia; są naznaczeni przez śmierć

Dom Zaćmienia

Collegium Obscura

Zaćmienia Księżyca

dają początek nowym odmianom magii lunarnej, na przykład magii tkania koszmarów (wywodzącej się z magii śnienia) czy magii rozjątrzania (wywodzącej się z magii uzdrawiania)

Zaćmienia Słońca

dają początek wyjątkowym darom, na przykład tkania iluzji, manipulowania czasem czy magii trucizn

Ostatniej wiosny

Tonęła w morzu gwiazd.

Emory wiedziała, że tak będzie wyglądała jej śmierć: że utonie, porwana falą owego tajemniczego przypływu. Miała cichą, samolubną nadzieję, że tym, co się o nią ocierało, była Romie. Nie chciała umierać w samotności.

W ciemności pośród gwiazd kotłowały się obrazy, które chciała zapomnieć: jaskinia niby łono matki, zgromadzona w jej trzewiach grupka studentów, rozszerzone przerażeniem oczy Romie, nadciągająca fala, gwałtowna i nieubłagana.

„Pochodzimy od morza i Księżyca i do nich powracamy”.

Ale Emory nie była gotowa na powrót.

Trzymała się tej myśli jak ostatniej deski ratunku. Drapała rękami mokry piasek, aż natrafiła na coś stałego, za co można było chwycić.

„Emory, Emory”, szeptało morze, jakby nie chcąc wypuścić jej z uścisku. Pozwoliło jej odejść, dopiero gdy wyczołgała się na brzeg. Cofająca się fala odsłoniła zagrzebany w piasku ciemny kształt tego, co przed chwilą było jej oparciem. Emory aż odskoczyła. Krzyk uwiązł jej w gardle.

To było ciało. Kończyny miało połamane, nieludzko wygięte.

Wokół niego leżały jeszcze trzy; sine usta były rozwarte w bezgłośnym krzyku. Emory wodziła wzrokiem po bladych twarzach i niewidzących oczach, a w jej głowie tłukło się tylko jedno: żadne z nich nie było ciałem Romie.

Jeśli czekała ją śmierć, ich rozdzielenie było najokrutniejszą z kar.

„Twoja wina”, zdawały się mówić gwiazdy na niebie.

Emory nawet nie miała siły zaprzeczyć.

Część I. Uczony nad brzegiem

Nad brzegiem mieszka uczony, który oddycha opowieściami. Wciąga je w płuca, karmi nimi swoją duszę, a kiedy już napełni się słowami, uwalnia je z płuc, by tchnąć życie we własne historie. Wdycha słowa i wydycha ich jeszcze więcej; wdech, wydech, wdech, wydech, niczym fale uderzające o brzeg. Pewnego dnia odnajduje dziwną księgę, która wytrąca pływy z ich odwiecznego rytmu.

W sercu wszystkiego istnieje świat, gdzie zatopieni bogowie władają morzem popiołu – głosi księga. – Czynią to z niechęcią, bo w tym ponurym świecie, w którym ich porzucono, są tylko cieniem swojej dawnej chwały. Tak trwają, czekając na bohaterów, którzy pewnego dnia przybędą ich uwolnić. Czy słyszysz ich wołanie? Pieśń niczym popiół niesie się między światami; być może jeden z jej okruchów opadł także na stronę tej księgi. Przyjrzyj się uważniej. Nadstaw ucha. Oto głos zatopionych bogów. Czy odpowiesz na ich wezwanie?

Opowieść pochłania uczonego tak bardzo, że nagle sam stoi pod wyblakłym niebem, pośród bezmiaru popiołu. W dłoni wciąż trzyma otwartą księgę, jedyną znajomą mu rzecz w tym osobliwym świecie. Lecz nim zdąży pojąć sens tego wszystkiego, jest już z powrotem w akademii nad morzem, księga w jego dłoni rozpada się w proch, a wspomnienie krainy po drugiej stronie powoli zaczyna się zacierać. Gdyby nie posmak popiołu w ustach, gdyby nie jego okruchy na ubraniach i we włosach, gdyby nie niezłomna wiara pulsująca teraz w jego żyłach, pomyślałby, że to tylko sen.

Zawsze postrzegał opowieść tak, jak żeglarz postrzega okręt: jako wehikuł, który zabiera czytelnika na drugi brzeg, do innego świata. Portal na stronicy księgi.

I oto odnalazł portal. Niebędący metaforą ani wytworem jego wyobraźni – prawdziwy portal. Ujrzał przez niego świat po drugiej stronie, usłyszał jego echo pośród gwiazd. Symfonię zatopionych bogów, którzy wzywają go do siebie: „Przyjdź. Odszukaj nas, jak my poszukujemy ciebie”.

Uczony odpowiada na ich wezwanie i tak rozpoczyna się nasza opowieść.