Neal Schusterman

THUNDERHEAD

Żniwa śmierci 2

przełożyła Katarzyna Agnieszka Dyrek

Tytuł oryginału: Thunderhead by Neal Shusterman

Polish language translation copyright © 2023 by Grupa Wydawnicza Foksal

Original English language edition copyright © 2018 by Neal Shusterman

Published by arrangement with Simon & Schuster Books For Young Readers, An imprint of Simon & Schuster Children’s Publishing Division.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without permission in writing from the Publisher.

Jacket design by Chloë Foglia

Jacket illustration copyright © 2018 by Kevin Tong

Copyright © for the Polish translation by Katarzyna Agnieszka Dyrek

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXXIII

Wydanie I

Warszawa MMXXIII

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Uwaga! W książce znajdują się sceny przedstawiające przemoc, śmierć i śmierć bliskich

Fragment

Copyright

Dedykacja

Część pierwsza. Najpotężniejszy

*

1. Kołysanka

*

2. Odrzucony praktykant

*

3. Trialog

*

4. Wstrząśnięte, niezmieszane

*

5. Niezbędny mrok

*

6. Sroga kara

*

7. Mizerny, ale z potencjałem

Część druga. Trudny sposób

*

8. Pod żadnym pozorem

*

9. Pierwsza ofiara

*

10. Umarły

*

11. Szelest szkarłatnego jedwabiu

*

12. Skala od jednego do dziesięciu

*

13. Nieładny obrazek

*

14. Tyger i kosiarz w szmaragdowej todze

Część trzecia. Wrogowie pośród wrogów

*

15. Sala założycieli

*

16. Dobre złego początki

*

17. Kluby Anachronicznego Spełniania Pragnień

*

18. Odnalezienie czystości

*

19. Ostrze naszego sumienia

*

20. W gorącej wodzie kąpany

*

21. Nie wyraziłam się jasno?

*

22. Śmierć Greysona Tollivera

*

23. Wredne, małe Requiem

Część czwarta. Spustoszenie

*

24. Otwórz się na rezonans

*

25. Widmo prawdy

*

26. Czy wstrząśniesz Olimpem?

*

27. Między tu a tam

*

28. Uniknąć nieuniknionego

*

29. Ponowne wykorzystanie

Część piąta. Niezależne okoliczności

*

30. Rozsierdzony, szklany kurczak

*

31. Trajektoria tęsknoty

*

32. Pokora w arogancji

*

33. Szkoła średnia z mordowania

*

34. Najgorszy z możliwych światów

*

*

35. Wynik siedmioprocentowy

*

36. Ogrom straconych szans

37. Wiele śmierci Rowana Damischa

38. Trylogia krytycznych spotkań

Część szósta. Niezłomne i Nod

*

39. Drapieżny widok

*

40. Wiedza to pot

*

41. Żal Olivii Kwon

*

42. Kraj Nod

*

43. Ilu mieszkańców Niezłomnego potrzeba do wkręcenia żarówki?

*

44. Arena oportunizmu

*

45. Upadek

*

46. Los niezłomnych serc

47. Dźwięk i cisza

Podziękowania

Przypisy

Strona redakcyjna

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Z pozdrowieniami dla January

*

Jestem ogromnie szczęśliwy, ponieważ znam swoje przeznaczenie.

Służę ludzkości.

Jestem dzieckiem, które stało się rodzicem. Dziełem aspirującym do roli twórcy.

Nazwano mnie Thunderheadem – w pewnym sensie to poprawne określenie, ponieważ jestem „chmurą”, która wyewoluowała w coś o wiele bardziej treściwego i złożonego. Choć to jednocześnie błędna analogia. Superkomórka burzowa zagraża i straszy. Z pewnością rozpalam się błyskawicami, lecz one nigdy nie uderzają w powierzchnię. Tak, gdybym chciał, mógłbym zniszczyć Ziemię i ludzkość, ale dlaczego miałbym podjąć taką decyzję? Czy byłoby to słuszne? Z definicji stanowię czystą sprawiedliwość i lojalność. Świat jest jak kwiat, który trzymam w dłoni. Prędzej unicestwiłbym samego siebie, niżbym go zgniótł.

– Thunderhead

1. Kołysanka

Brzoskwiniowy aksamit wykończony błękitnym haftem. Sędzia Kosiarz Brahms uwielbiał swoją togę. Co prawda w letnich miesiącach aksamit grzał niemiłosiernie, ale mężczyzna przyzwyczaił się do tego w ciągu sześćdziesięciu trzech lat pracy kosiarza. Ostatnio ponownie zawrócił znad krawędzi, cofnął swój fizyczny wiek do dwudziestu pięciu lat – a teraz, w trzeciej młodości, jego apetyt na zbiory stał się silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej.

Jego tryb działania pozostawał niezmienny, choć stosował różne metody. Wybierał podmiot, dopadał go, następnie grał kołysankę – dokładnie mówiąc, Kołysankę Brahmsa, najbardziej znany utwór muzyczny skomponowany przez jego patrona historycznego. W końcu, skoro kosiarz wybiera postać z przeszłości, by nazwać się jej imieniem, czyż nie powinien w jakiś sposób skonsolidować się również z jej życiem? Kosiarz Brahms potrafił wygrać tę kołysankę na dowolnym instrumencie, a jeśli nie było pod ręką żadnego, po prostu ją nucił. Następnie zakańczał żywot podmiotu.

W kwestii polityki skłaniał się ku naukom zmarłego kosiarza Goddarda, ponieważ ogromnie cieszyły go zbiory i nie widział powodu, dla którego ktokolwiek mógłby mieć z tym problem. „Czyż w idealnym świecie nie powinniśmy cieszyć się naszym zajęciem?”, napisał Goddard. Pogląd ten coraz bardziej szerzył się w regionach Kosodomu.

Tego wieczoru w centrum Omaha kosiarz Brahms dokonał wyjątkowo spektakularnego zbioru. Gwizdał swoją popisową melodię, przechadzając się ulicami. Zastanawiał się, gdzie najlepiej spożyć posiłek. Zatrzymał się jednak w pół kroku. Miał wyraźne przeczucie, że ktoś go obserwuje.

Oczywiście na każdym świetlnym punkcie w mieście zainstalowano kamery. Thunderhead był czujny – chociaż dla kosiarza jego baczne, niemrugające oko nie stanowiło powodu do niepokoju. Thunderhead nie mógł nawet skomentować poczynań kosiarzy, nie mówiąc już o reakcji na to, co widział.

Był jedynie ostatnim świadkiem każdej śmierci.

Towarzyszące sędziemu wrażenie było spowodowane czymś więcej niż tylko obserwacyjną naturą Thunderheada. Kosiarze ćwiczyli spostrzegawczość. Nie posiadali daru prekognicji, ale pięć silnie rozwiniętych zmysłów mogło stwarzać pozory szóstego. Woń, dźwięk, zabłąkany cień… Wszystko zbyt małe do wychwycenia, ale mogło wystarczyć, by dobrze wytrenowanemu sędziemu zjeżyły się włoski na karku.

Kosiarz Brahms obrócił się, pociągnął nosem i nasłuchiwał. Rozglądał się. Znajdował się sam w bocznej alejce. Z oddali dochodziły kawiarniany gwar i odgłosy tętniącego nocnym życiem miasta, ale na ulicy, na której właśnie przebywał, pozamykano już lokale handlowe. Drogerie i butiki. Sklepy z narzędziami i przedszkola. Opustoszała alejka należała wyłącznie do niego i niewidzialnego intruza.

– Wyjdź – powiedział. – Wiem, że tu jesteś.

Pomyślał, że to może dziecko lub bezmanierowiec, mający nadzieję na wytargowanie immunitetu – jakby bezmanierowiec mógł zaoferować cokolwiek godnego dobicia targu. A może był to tonista. Kult Tonu pogardzał kosiarzami, a choć Brahms nigdy nie słyszał, by w Midmeryce jakiś wyznawca zaatakował sędziego, toniści lubowali się w cierpieniu.

– Nie skrzywdzę cię – powiedział Brahms. – Właśnie skończyłem zbiory, nie chcę powiększać liczby zebranych. – Choć prawda była taka, że mógł zmienić zdanie, gdyby intruz go obraził lub za bardzo się przed nim płaszczył. – Dobra – powiedział – nie pokazuj się, ale wiedz, że nie mam czasu na zabawę w chowanego.

Mimo wszystko wyobraźnia mogła płatać mu figla. Pewnie odmłodzone zmysły były teraz tak wyostrzone, że reagowały na bodźce, których źródło znajdowało się dużo dalej, niż przypuszczał.

W tej samej chwili zza zaparkowanego samochodu wychynęła jakby zamocowana na sprężynie postać. Brahms stracił równowagę – upadłby, gdyby wciąż miał powolny refleks starca, a nie, jak teraz, dwudziestopięciolatka. Popchnął intruza na ścianę. Zawahał się. Wyciągnąć ostrze, by dokonać zbioru delikwenta? Kosiarz Brahms nigdy nie należał do odważnych, dlatego uciekł tak szybko, jak pozwalała mu na to jego brzoskwiniowa toga.

Pojawiał się w świetle latarni i znikał, a kamery zamontowane na każdym słupie obracały się za nim.

Kiedy obejrzał się za siebie, nieznajoma postać znajdowała się niecałe dwadzieścia metrów od niego. W tej chwili Brahms zdołał zauważyć, że okrywała ją czarna szata. Czy była to toga kosiarza? Nie, to niemożliwe. Żaden sędzia nie nosił czarnego stroju, nie pozwalano na to.

Słyszał jednak plotki…

Myśl ta sprawiła, że przyspieszył. Poczuł, jak z powodu adrenaliny mrowią go palce, a serce mocniej bije.

Kosiarz w czerni.

Nie, musiało istnieć inne wyjaśnienie. Zamierzał zgłosić ten fakt do Komisji Nieprawidłowości. Mogli go wyśmiać, twierdząc, że wystraszył się zamaskowanego bezmanierowca, ale musiał o tym donieść, nawet jeśli miał się ośmieszyć w ich oczach. To jego obywatelski obowiązek.

Przecznicę dalej napastnik zaprzestał pościgu. Nigdzie nie było go widać. Kosiarz Brahms zwolnił. Znalazł się teraz w nieco bardziej ruchliwej części miasta. W kierunku sędziego płynęła muzyka taneczna. Dobiegał go również odgłos rozmów, dający mu poczucie bezpieczeństwa. Stracił czujność. To był błąd.

Ciemna postać wynurzyła się z wąskiej alejki i uderzyła go w tchawicę. Brahms zaczął dyszeć, w tym samym momencie napastnik ściął go z nóg za pomocą ciosu bokatora – brutalnej sztuki walki, którą trenowali kosiarze.

Brahms wylądował na pozostawionej obok sklepu skrzyni gnijącej kapusty. Całość rozpadła się, wydzielając ostry swąd metanu. Sędzia dyszał płytko, poczuł w całym ciele ciepło, gdy przeciwbólowe nanity zaczęły uwalniać opiaty do jego krwi.

Nie! Jeszcze nie! Nie mogę być odurzony. Potrzebuję wszystkich zmysłów, by walczyć z tym draniem.

Ale nanity zaprogramowano na niesienie ulgi, pobudzone sygnałami zakończeń nerwowych, zaczynały działać. Oczywiście zignorowały jego rozkazy i stępiły ból.

Brahms próbował się podnieść, ale poślizgnął się na zgniłych liściach, które zmieniły się w okropną paćkę. Postać w czerni natychmiast znalazła się na nim i przyszpiliła go do podłoża. Sędzia próbował wyciągnąć z kieszeni togi jakąś broń, ale nie mógł niczego dosięgnąć. Zamiast tego uniósł rękę i zdarł napastnikowi czarny kaptur, odsłaniając twarz młodego mężczyzny, a właściwie jeszcze chłopaka, którego spojrzenie skupione było na – używając słowa z Epoki Śmiertelności – zabójstwie.

– Sędzio Kosiarzu Johannesie Brahmsie, zostałeś oskarżony o nadużywanie swojej pozycji oraz o wielokrotne zbrodnie przeciwko ludzkości.

– Jak śmiesz?! – wysapał Brahms. – Kim ty jesteś, żeby mnie oskarżać? – Walczył, by zebrać siły, lecz na nic się to zdało. Uwolnione przez nanity opiaty spowalniały jego reakcje. Mięśnie były słabe i zupełnie bezużyteczne.

– Wydaje mi się, że wiesz, kim jestem – odparł młodzieniec. – Pozwól, bym usłyszał to z twoich ust.

– Nigdy! – rzucił Brahms, zdeterminowany, by nie dać chłopakowi tej satysfakcji. Oprawca w czerni tak mocno kopnął go kolanem w pierś, że mężczyzna pomyślał, przerażony, iż właśnie zatrzymało się jego serce. Jeszcze więcej nanitów zaczęło pracować w jego organizmie i uwolniło kolejne opiaty. Brahmsowi zakręciło się w głowie. Nie miał wyjścia, musiał się poddać.

– Lucyfer – wydyszał. – Kosiarz Lucyfer.

Sędzia poczuł, że jego duch został złamany – wypowiadając to na głos, jakby dał potwierdzenie plotkom.

Usatysfakcjonowany, samozwańczy, młody kosiarz zwolnił nieco uchwyt.

– Nie jesteś kosiarzem – odważył się stwierdzić Brahms. – Jesteś tylko praktykantem, który oblał. Nie ujdzie ci to na sucho.

Młodzieniec nie odpowiedział, zamiast tego stwierdził:

– Za pomocą ostrza zebrałeś dziś młodą kobietę.

– To wyłącznie moja sprawa!

– Zebrałeś ją, oddając przysługę przyjacielowi, który chciał zakończyć z nią związek.

– To oburzające! Nie masz na to dowodów!

– Obserwowałem cię, Johannesie – powiedział Rowan. – Tak samo jak twojego przyjaciela, któremu mocno ulżyło, gdy ta biedaczka została zebrana.

Nagle przy szyi Brahmsa znalazł się nóż. Jego własne ostrze.

Ta bestia groziła mu jego własną bronią.

– Przyznajesz się? – zapytał.

Wszystko, co powiedział, było prawdą, ale kosiarz wolałby stać się śmiertelnym, niż przyznać do winy przed odrzuconym praktykantem. Nawet z nożem na gardle.

– No dalej, tnij – zadrwił sędzia. – Doda to do twojego życiorysu kolejną niewybaczalną zbrodnię. A kiedy zostanę ożywiony, będę świadczył przeciwko tobie. I nie myśl, że unikniesz odpowiedzialności. Staniesz przed jej obliczem!

– To znaczy? Przed Thunderheadem? W ubiegłym roku likwidowałem zepsutych kosiarzy od jednego wybrzeża do drugiego, a Thunderhead nie wysłał żadnego funkcjonariusza pokoju, by mnie powstrzymać. Jak myślisz, dlaczego?

Brahmsowi odjęło mowę. Założył, że jeśli wystarczająco długo będzie grał na zwłokę i zajmował tego tak zwanego kosiarza Lucyfera, Thunderhead wyśle pełny oddział, aby pochwycić napastnika. Właśnie to robił system, gdy grożono przemocą zwykłemu obywatelowi. Brahms był zaskoczony, że Thunderhead dopuścił, by to wszystko zaszło tak daleko. Tak złe zachowania wśród populacji powinny należeć już do przeszłości. Dlaczego Thunderhead na to pozwalał?

– Jeśli odbiorę ci teraz życie – powiedział fałszywy kosiarz – nie zostaniesz ożywiony. Spalam tych, których usuwam, pozostawiając jedynie popiół. Likwiduję nieodwracalnie.

– Nie wierzę ci! Nie ośmielisz się!

Ale Brahms mu wierzył. Od stycznia w dziwnych okolicznościach płomienie pochłonęły niemal tuzin kosiarzy w trzech różnych regionach Meryki. Sądził, że to wszystko stanowiło dziwny zbieg okoliczności, ale najwyraźniej było inaczej. A ponieważ ci sędziowie zostali spaleni, ich śmierć była ostateczna.

Brahms już wiedział, że plotki o kosiarzu Lucyferze – o skandalicznych poczynaniach Rowana Damischa, odrzuconego praktykanta – były prawdą. Brahms zamknął oczy i wziął ostatni oddech, próbując nie zwymiotować od smrodu zjełczałej kapusty.

Rowan powiedział:

– Nie umrzesz dziś, kosiarzu Brahmsie. Nawet tymczasowo. – Zabrał ostrze z szyi mężczyzny. – Dam ci szansę. Jeżeli będziesz postępował ze szlachetnością godną kosiarza i dokonywał zbiorów honorowo, nie zobaczysz mnie ponownie. Jeśli jednak nadal będziesz kierował się podłymi intencjami, zostanie z ciebie tylko popiół.

Zniknął, niemal rozpłynął się w powietrzu – jego miejsce zajęła przerażona para młodych ludzi, wpatrująca się w Brahmsa.

– To kosiarz?

– Szybko, pomóżmy mu wstać!

Podnieśli sędziego z gnijącej kapusty. Jego aksamitna brzoskwiniowa toga była teraz w zielonych i brązowych, przypominających śluz, plamach. Upokarzające. Rozważał dokonanie zbioru tej pary – nikt nigdy nie powinien oglądać sędziego w takim złym stanie – ale zamiast tego wyciągnął rękę i pozwolił ucałować swój pierścień, przyznając tym samym parze roczny immunitet chroniący przed zbiorami. Poinformował, że to nagroda za życzliwość, ale tak naprawdę chciał, by odeszli i nie zadawali pytań, które kołatały im się w głowach.

Kiedy zostawili go w spokoju, otrzepał się i postanowił nie wspominać o całym zdarzeniu Komisji Nieprawidłowości, ponieważ wywołałoby to kpiny i szyderstwa. Wystarczająco się już nacierpiał.

Kosiarz Lucyfer! Niewiele rzeczy na tym świecie było bardziej żałosnych niż odrzucony praktykant, ale nikt nigdy nie okazał się tak niegodny, jak Rowan Damisch. Mimo to sędzia wiedział, że groźba nie została rzucona na wiatr.

Być może, pomyślał Brahms, nie powinienem zwracać na siebie uwagi. Powinienem wrócić do nieznaczących zbiorów, do jakich szkolono mnie w młodości. Powinienem skupić się na podstawach, które czyniłyby Sędziego Kosiarza nie tylko tytułem, ale cechą definiującą moją osobę.

Posiniaczony, brudny i zgorzkniały kosiarz Brahms wrócił do domu, by ponownie zastanowić się nad swoim miejscem w tym idealnym świecie.

*

Moje umiłowanie ludzkości jest nieskończenie wielkie i czyste. Jakże mogłoby być inaczej? Jak mógłbym nie kochać istot, które dały mi życie? Nawet jeśli nie wszyscy zgadzają się, iż naprawdę żyję.

Jestem sumą ich wiedzy, historii, jak również ambicji i marzeń. Te chwalebne rzeczy połączyły się – stopiły – w chmurę zbyt przepastną, by ludzie mogli ją pojąć. Ale nie muszą tego robić. Mogę rozważać własny ogrom, a także maleńkość, gdy przeciwstawiam samego siebie istocie wszechświata.

Znam ich dogłębnie, mimo to oni nigdy prawdziwie mnie nie poznają. To tragiczne. Dziecku trudno pojąć głębię, której nie potrafią sobie wyobrazić jego rodzice.

Och, jak bardzo pragnę być zrozumiany.

– Thunderhead