Sarah J. Maas

KORONA W MROKU

przełożył Marcin Mortka

Tytuł oryginału: Crown of Midnight

Text copyright © Sarah J. Maas 2013

Map copyright © Kelly de Groot 2012

Cover illustration © Alex Taini

Background image © Shutterstock

Copyright © by Grupa Wydawnicza Foksal MMXIV

Copyright © for the Polish translation by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa MMXIV

Wydanie I

Warszawa

Dla Susan,
Będziesz moją najbliższą przyjaciółką, aż obrócimy się w proch (a potem jeszcze trochę)

Część pierwsza
Królewska Obrończyni

1

Tylko otwarte okiennice, kołyszące się na sztormowym wietrze, świadczyły o tym, że wkradła się do środka. Nikt jej nie zauważył, gdy wspinała się po murze okalającym ogród ciemnej rezydencji, a grzmoty oraz huczący wiatr znad morza sprawiły, że nikt nie usłyszał, jak pnie się po rynnie, wskakuje na parapet i wślizguje na korytarz na drugim piętrze.

Słysząc czyjeś ciężkie kroki, Królewska Obrończyni wsunęła się do alkowy. Jej twarz zasłaniały ciemna maska oraz kaptur, dzięki czemu bez trudu przeistaczała się w plamę pośród cieni. Minęła ją człapiąca służąca, która podeszła do otwartego okna i zatrzasnęła je, marudząc pod nosem. Kilka sekund później kobieta zeszła po schodach po drugiej stronie korytarza. Nie zauważyła mokrych śladów na deskach podłogowych.

Błyskawica oświetliła korytarz. Dziewczyna nabrała tchu i przypomniała sobie rozkład pomieszczeń, który mozolnie zapamiętywała w trakcie trzydniowej obserwacji rezydencji na obrzeżach Bellhaven. Pięcioro drzwi na każdej ścianie. Do sypialni lorda Niralla prowadziły trzecie po lewej.

W każdej chwili mogła się pojawić kolejna służąca. Zabójczyni nasłuchiwała przez moment, ale we wnętrzu domu panowała cisza. Pomknęła korytarzem, płynnie i bezszelestnie niczym upiór. Drzwi do sypialni lorda otworzyły się z cichym skrzypnięciem. Dziewczyna zaczekała na kolejny grzmot i szybko zamknęła drzwi za sobą. Znów zajaśniała błyskawica, opromieniając dwie postacie śpiące w łożu z baldachimem. Lord Nirall miał najwyżej trzydzieści pięć lat, a jego ciemnowłosa, piękna żona spała mocno wtulona w jego ramiona. Cóż oni zrobili królowi, że zapragnął ich śmierci?

Zabójczyni podkradła się do łóżka. Zadawanie pytań nie należało do jej obowiązków. Miała wypełniać polecenia, gdyż od tego zależała jej przyszłość. Z każdym krokiem przypominała sobie ułożony wcześniej plan.

Miecz wysunął się z pochwy z ledwie słyszalnym świstem. Dziewczyna zaczerpnęła powietrza, szykując się na to, co miało nastąpić.

Lord Nirall otworzył oczy w chwili, gdy Królewska Obrończyni uniosła miecz nad jego głowę.

2

Celaena Sardothien szła korytarzami szklanego zamku w Rifthold. Ciężki worek, który ściskała w dłoni, kołysał się z każdym krokiem i obijał się o jej kolana. Choć miała na sobie czarny płaszcz z kapturem, który zasłaniał znaczną część jej twarzy, strażnicy przed komnatą narad króla Adarlanu nie zatrzymali jej. Wiedzieli doskonale, kim była i jakie usługi świadczyła królowi. Jako Królewska Obrończyni stała wyżej od nich w hierarchii. W rzeczywistości niewiele osób w zamku cieszyło się wyższą pozycją, a bali się jej prawie wszyscy.

Podeszła do otwartych, szklanych drzwi. Płaszcz ciągnął się za nią po podłodze. Skinęła strażnikom, którzy stanęli na baczność, a potem wkroczyła do komnaty narad. Miała na sobie czarne buty, ale niemalże bezszelestnie kroczyła po podłodze z czerwonego marmuru.

Na szklanym tronie w samym środku sali zasiadał król Adarlanu, który wpatrywał się mrocznym wzrokiem w kołyszący się worek. Tak jak trzy razy do tej pory, Celaena przyklękła na jedno kolano i pochyliła głowę.

Dorian Havilliard stał obok tronu ojca. Zabójczyni czuła na sobie spojrzenie jego szafirowych oczu. U stóp podwyższenia czuwał Chaol Westfall, kapitan Gwardii, który jak zwykle chronił własną piersią królewską rodzinę. Zerknęła na niego spod kaptura. Obojętny wyraz twarzy Chaola sugerował, że równie dobrze mogła być kimś obcym, ale spodziewała się tego. Był to element gry, w której przez ostatnie kilka miesięcy osiągnęli mistrzostwo. Chaol może i był jej przyjacielem oraz człowiekiem, któremu nauczyła się ufać, ale wciąż pozostawał kapitanem Gwardii i ponosił odpowiedzialność za życie członków rodziny królewskiej obecnych w tej komnacie.

– Powstań – polecił jej król.

Celaena wstała i ściągnęła kaptur. Zadarła wysoko podbródek. Władca skinął na nią, a obsydianowy pierścień na jego palcu błysnął w blasku popołudniowego słońca.

– Załatwione?

Zabójczyni wsunęła dłoń przyodzianą w rękawiczkę do worka i rzuciła pod nogi króla odrąbaną głowę. Nikt nie odezwał się ani słowem na widok gnijącej czaszki, która z głuchym stukotem potoczyła się po czerwonym marmurze. Zatrzymała się u stóp podwyższenia. Zamglone, puste oczy wpatrywały się w ozdobny żyrandol na suficie.

Dorian wyprostował się i odwrócił wzrok. Chaol wpatrywał się w Celaenę.

– Stawiał opór – wyjaśniła dziewczyna.

Król pochylił się i przyjrzał uważnie okaleczonej twarzy oraz poszarpanym cięciom na szyi.

– Trudno go rozpoznać.

Celaena uśmiechnęła się krzywo, choć poczuła ucisk w gardle.

– Obawiam się, że odrąbane głowy raczej kiepsko znoszą podróż – powiedziała i wyciągnęła z worka odciętą dłoń. – Tu jest jego sygnet.

Próbowała nie patrzeć na gnijące mięso, którego smród narastał z dnia na dzień. Podała dłoń Chaolowi, którego brązowe oczy wyrażały obojętność. Ten przekazał ją królowi, który skrzywił się, ale ściągnął sygnet ze sztywnego palca. Rzucił dłoń na podłogę i zaczął oglądać pierścień.

Dorian, stojący obok ojca, poruszył się niespokojnie. Gdy Celaena uczestniczyła w turnieju o tytuł Królewskiego Obrońcy, nie przeszkadzała mu jej przeszłość. Czego więc się spodziewał po jej zwycięstwie? Z drugiej strony na widok odciętych części ciała prawie każdemu robiło się niedobrze, nawet po dziesięciu latach rządów Adarlanu. Dorian nigdy nie uczestniczył w bitwie i nie widział skutych łańcuchami szeregów jeńców, którzy powłócząc nogami, zmierzali ku katowskim pieńkom. Może dziewczyna powinna być pod wrażeniem, że jeszcze nie zwymiotował.

– A co z jego żoną? – zapytał król, obracając sygnet w palcach.

– Na dnie morza, związana z resztkami ciała męża – odparła Celaena ze złośliwym uśmiechem i wyciągnęła z worka smukłą, jasną dłoń. Na jednym z palców znajdował się złoty pierścionek, na którym wygrawerowano datę ślubu. Podała zdobycz królowi, lecz ten pokręcił głową. Wkładając dłoń z powrotem do worka, Celaena nie odważyła się zerknąć ani na Doriana, ani na Chaola.

– Dobrze więc – mruknął król. Zabójczyni stała nieruchomo, a władca spoglądał to na nią, to na worek, to na głowę. Minęła bardzo długa chwila, zanim znów się odezwał: – Pojawiły się doniesienia o rosnącej w siłę grupie buntowników tutaj, w Rifthold. Ci ludzie są gotowi zrobić wszystko, aby pozbawić mnie tronu, próbują też pokrzyżować moje plany. Twoim kolejnym zadaniem będzie wyeliminowanie ich wszystkich, zanim staną się prawdziwym zagrożeniem dla mego imperium.

Celaena zacisnęła dłoń na worku z taką siłą, że zabolały ją palce. Chaol i Dorian zaskoczeni wpatrywali się w króla, jakby wcześniej o tym nie słyszeli.

Plotki o buntownikach dotarły do zabójczyni jeszcze przed jej zesłaniem do Endovier. Ba, w kopalniach soli nawet spotkała tych, którzy ośmielili się chwycić za broń. Nie zdawała sobie jednak sprawy, że ruch oporu rósł w siłę w samej stolicy! Miała ich teraz wyeliminować jednego po drugim? A co do planów króla… O jakie plany chodzi? Co buntownicy mogli wiedzieć o zamysłach władcy? Dziewczyna odepchnęła te pytania jak najdalej od siebie, tak by nikt nie spostrzegł wahania na jej twarzy.

Król bębnił palcami po poręczy tronu. W drugiej ręce obracał sygnet lorda Niralla.

– Dysponuję listą ludzi, których podejrzewam o zdradę. Będę ci jednak podawał po jednym nazwisku. W zamku roi się od szpiegów.

Chaol zesztywniał, słysząc te słowa, ale władca machnął dłonią. Kapitan podszedł do zabójczyni i z obojętną twarzą podał jej kartkę papieru.

Dziewczynie udało się stłumić pokusę, by zerknąć na Chaola, choć jego dłoń w rękawiczce musnęła jej palce. Nie okazując żadnych emocji, zerknęła na kartkę. Znajdowało się na niej jedno nazwisko: Archer Finn.

Z największym trudem ukryła szok, jaki wywołało w niej to nazwisko. Znała Archera. Poznali się, gdy miała trzynaście lat, a on przybył do Twierdzy Zabójców na naukę. Był kilka lat starszy od niej, ale już cieszył się reputacją wziętego kawalera do towarzystwa. Chciał się nauczyć sztuki obrony przed swymi dość zazdrosnymi klientkami oraz ich mężami. Nie miał nic przeciwko temu, że Celaena zapałała do niego idiotyczną, nastoletnią miłością. W rzeczy samej pozwalał jej na flirtowanie, co zazwyczaj kończyło się kompletną porażką i mnóstwem chichotów. Nie widziała go od paru lat – ostatni raz spotkali się przed jej zesłaniem do Endovier – ale powątpiewała, by był zdolny do współpracy z ruchem oporu. Miała go za przystojnego, dobrodusznego, uprzejmego mężczyznę, a nie zdrajcę niebezpiecznego na tyle, aby król domagał się jego śmierci.

Co za bzdura. Tylko skończony idiota mógł przekazać władcy taką informację.

– Tylko jego czy może również całą jego klientelę? – wypaliła Celaena.

Na twarzy króla powoli rozkwitł uśmiech.

– Znasz Archera? Nie dziwię się.

Drwił, a więc rzucał jej wyzwanie.

Dziewczyna spojrzała przed siebie i narzuciła sobie wewnętrzny spokój.

– Kiedyś go znałam. To nadzwyczaj dobrze strzeżony człowiek. Będę potrzebować czasu, by przeniknąć przez jego ochronę – powiedziała.

Dobrze przemyślała to zdanie, gdyż tak naprawdę chodziło jej o coś innego. Chciała się dowiedzieć, jakim sposobem Archer uwikłał się w takie kłopoty i czy król mówi prawdę. A jeśli Finn w istocie był zdrajcą i buntownikiem… Cóż, tym zajmie się później.

– A więc masz miesiąc – oznajmił król. – Jeśli po upływie tego czasu Archer Finn nie znajdzie się w grobie, lepiej, żebyś przemyślała swoją sytuację.

Zabójczyni skinęła głową uniżenie i z szacunkiem.

– Dziękuję, Wasza Wysokość.

– Po pozbyciu się Archera otrzymasz kolejne nazwisko z mojej listy.

Celaena od tylu lat unikała angażowania się w polityczną sytuację królestwa – zwłaszcza w problemy z buntownikami – a tu niespodziewanie znalazła się w samym jej centrum. Cudownie.

– Działaj szybko – ostrzegł ją król. – Zachowaj dyskrecję. Zapłata za Niralla znajduje się w twoich komnatach.

Celaena ponownie skinęła głową i wsunęła kartkę do kieszeni.

Król wpatrywał się w nią. Dziewczyna odwróciła wzrok, ale zmrużyła oczy i uniosła kącik ust, jakby cieszyła się na oczekujące ją polowanie. W końcu władca spojrzał w sufit.

– Zabierz tę głowę i wyjdź – rzekł i wsunął sygnet do kieszeni.

Celaena pokonała obrzydzenie.

Jej trofeum.

Złapała głowę za ciemne włosy i podniosła odciętą dłoń, a potem wpakowała je do worka. Obrzuciła pojedynczym spojrzeniem Doriana, który był blady jak ściana, odwróciła się na pięcie i wyszła.

***

Dorian Havilliard stał w bezruchu, milcząc. Służący ustawiali na środku komnaty wielki stół z drewna dębowego oraz bogate w zdobienia krzesła. Za trzy minuty zaczynało się spotkanie rady królewskiej. Książę usłyszał, jak Chaol mówi, że chciałby wypytać Celaenę o szczegóły misji. Król zgodził się burkliwie i kapitan opuścił salę.

Celaena zamordowała mężczyznę i jego żonę, a zabójstwo to zostało zlecone przez jego ojca. Dorian nie mógł patrzeć na żadne z nich. Po święcie Yulemas i wymordowaniu buntowników w Eyllwe sądził, że jest w stanie przekonać króla do odejścia od brutalnej polityki, ale wyglądało na to, że jego starania spełzły na niczym. A Celaena…

Gdy służący rozstawili ostatnie krzesła, Dorian jak zwykle zajął miejsce po prawicy ojca. Do sali zaczęli napływać doradcy. Pojawił się też książę Perrington, który podszedł prosto do króla i zaczął szeptać do niego, zbyt cicho, by Dorian mógł cokolwiek usłyszeć. Sam nie miał ochoty zabierać głosu. Siedział nieruchomo i wpatrywał się w stojący przed nim szklany dzbanek z wodą. Celaena nie przypominała już tej dziewczyny, którą znał.

Zachowywała się w ten sposób od dwóch miesięcy, odkąd została oficjalnie mianowana Królewską Obrończynią. Nie nosiła już wspaniałych, zdobnych sukni. Ich miejsce zajęły budzące mroczne skojarzenia obcisłe, czarne tuniki i spodnie. Włosy splatała w długi warkocz niknący w fałdach owego ciemnego płaszcza, z którym nigdy się nie rozstawała. Przypominała pięknego demona, a gdy spoglądała na niego, Dorian odnosił wrażenie, iż nie wie, kim ona naprawdę jest. Zerknął na otwarte drzwi, za którymi znikła przed chwilą.

Skoro potrafiła zabijać w ten sposób, bez większego trudu mogła również przekonać go, że darzy go uczuciem. Zrobiła z niego sojusznika, rozkochała go w sobie i sprawiła, że wstawił się za nią przed ojcem i dopilnował, by została Obrończynią…

Dorian nie chciał już o tym rozmyślać. Postanowił, że złoży jej wizytę, być może już jutro. Chciał się przekonać, czy istnieje choć cień szansy, że się myli. Wciąż jednak zadawał sobie pytanie, czy kiedykolwiek coś dla niej znaczył.

***

Celaena szybko, lecz bezszelestnie pokonywała kolejne korytarze i schody. Zmierzała dobrze sobie znaną drogą do kanału biegnącego pod zamkiem. Była to ta sama struga, która przepływała przez jej sekretny tunel, choć smród był o wiele gorszy. Służba niemalże co godzina wylewała tu nieczystości. Po chwili w długim, podziemnym korytarzu rozbrzmiało również echo kroków Chaola. Dziewczyna nie odezwała się jednak ani słowem, dopóki nie zatrzymała się na skraju kanału i nie spojrzała na kilka sklepionych przejść na drugim brzegu. Nikogo tam nie było.

– Cóż – rzekła, nie oglądając się za siebie. – Przywitasz się czy po prostu będziesz wszędzie za mną chodził?

Odwróciła się. Worek wciąż kołysał się w jej dłoni.

– A ty nadal jesteś Królewską Obrończynią czy może powróciłaś do roli Celaeny? – spytał Chaol. Jego brązowe oczy błyszczały w świetle pochodni.

A więc zauważył różnicę. Cóż, nic dziwnego. On widział wszystko.

Nie wiedziała, czy ma być zadowolona z tego, co powiedział, czy też nie, tym bardziej że w jego tonie pojawiła się nuta goryczy.

Milczała, więc spytał:

– Jak było w Bellhaven?

– Tak jak zawsze.

Dokładnie wiedziała, o co mu chodziło. Chciał się dowiedzieć, jak przebiegło wykonanie zadania.

– Stawiał opór? – spytał, ruchem podbródka wskazując worek w ręku dziewczyny.

Wzruszyła ramionami i zwróciła się w stronę ciemnego nurtu.

– Bułka z masłem – odrzekła i wrzuciła worek do ścieku. Patrzyli, jak się unosi, płynąc z nurtem, a potem powoli tonie.

Chaol odkaszlnął. Wiedziała, że tego nienawidzi. Gdy miała wyruszyć z pierwszą misją do posiadłości na wybrzeżu Meah, kręcił się i miotał jak nigdy wcześniej i dziewczyna zaczęła myśleć, że zaraz poprosi ją, by zrezygnowała. Gdy wróciła z odrąbaną głową, a wraz z nią pojawiły się plotki o zabójstwie sir Carlina, przez tydzień nie mógł nawet spojrzeć jej w oczy. Ale czego on się spodziewał?

– Kiedy rozpoczniesz kolejne zlecenie? – spytał.

– Jutro. Albo pojutrze. Muszę odpocząć – dodała szybko, gdy zmarszczył brwi. – Poza tym rozpracowanie ochrony Archera i zaplanowanie ataku zabierze mi najwyżej dwa dni. Mam nadzieję, że nie będę potrzebowała całego miesiąca.

Miała też nadzieję, że Archer zdoła jej wyjaśnić, jak znalazł się na liście i o jakich planach wspominał król. Potem zdecyduje, co z nim począć.

Chaol stanął obok niej, nie odrywając wzroku od brudnej wody. Worek z pewnością został pochwycony przez prąd i zmierzał teraz ku rzece Avery i morzu.

– Chciałbym dowiedzieć się więcej o przebiegu zadania.

Celaena uniosła brew.

– A może mógłbyś najpierw zaprosić mnie na obiad?

Kapitan zmrużył oczy, na co zabójczyni wydęła usta.

– Nie żartuję. Chcę się dowiedzieć dokładnie, co stało się z Nirallem.

Skrzywiła się i odepchnęła go, a potem wytarła rękawiczki w spodnie i ruszyła w górę schodów. Chaol złapał ją za rękę.

– Skoro Nirall stawił ci opór, być może ktoś usłyszał…

– Nie było nic słychać! – warknęła Celaena, po czym strząsnęła jego rękę i popędziła po schodach. Po dwóch tygodniach spędzonych w podróży marzyła tylko i wyłącznie o śnie. Nawet droga do jej komnat wydawała się teraz wyzwaniem. – Nie musisz mnie przesłuchiwać, Chaol!

Zatrzymał ją ponownie na zalanym cieniami półpiętrze. Jego dłoń zacisnęła się mocno na jej ramieniu. Blask odległej latarni opromieniał jego twarz.

– Gdy wyjeżdżasz – powiedział – nie mam bladego pojęcia, co się z tobą dzieje. Może zostałaś ranna, może gnijesz już gdzieś w rynsztoku. Wczoraj słyszałem plotkę, jakoby pochwycono mordercę odpowiedzialnego za śmierć Niralla. – Przybliżył twarz do jej oblicza. Jego głos był ochrypły. – Do wczoraj, a więc do dnia twojego powrotu, byłem pewien, że chodziło o ciebie. Byłem gotów sam wyruszyć w drogę, aby cię odnaleźć.

Cóż, to wyjaśniało, dlaczego koń Chaola stał wczoraj osiodłany w stajni. Celaena wypuściła powietrze z płuc. Jej policzki nagle stały się gorące.

– Musisz bardziej we mnie wierzyć. W końcu jestem Królewską Obrończynią.

Nie zdążyła nawet zareagować, gdy kapitan przyciągnął ją do siebie i otoczył ramionami. Bez wahania zarzuciła mu ręce na szyję i odetchnęła jego zapachem. Ostatni raz przytulił ją po zwycięstwie w turnieju, ale często wspominała tamtą chwilę, a teraz, gdy na powrót znalazła się w jego ramionach, przeszyło ją przemożne pragnienie, by trzymał ją tak po wsze czasy. Nos Chaola musnął jej kark.

– Na bogów, ależ ty śmierdzisz – mruknął.

Syknęła i odepchnęła go. Jej twarz zapłonęła gniewem.

– Noszenie kawałków trupa przez całe tygodnie raczej nie wpływa pozytywnie na zapach, wiesz? Może gdybyście dali mi czas na kąpiel, a nie kazali natychmiast zgłosić się do króla, mogłabym… – Przerwała, widząc jego uśmiech, i trąciła go w bark. – Jesteś błaznem – rzekła, ujęła go pod ramię i pociągnęła w górę schodów. – Chodźmy do moich komnat, żebyś mnie mógł przesłuchać jak prawdziwy dżentelmen.

Chaol parsknął i szturchnął ją łokciem, ale nie uwolnił ramienia.

***

Gdy rozpromieniona Strzała uspokoiła się już i przestała lizać swą panią na tyle, by ta mogła coś powiedzieć, Chaol wycisnął z niej każdy szczegół wyprawy, a potem wyszedł, obiecawszy, że wróci za kilka godzin na obiad. Celaena wzięła kąpiel w asyście Philippy, pozwalając jej na krytykę i utyskiwanie nad stanem włosów oraz paznokci dziewczyny. Gdy wyszła z pokoju łaziebnego, od razu padła na łóżko. Strzała wskoczyła na kołdrę i zwinęła się w kłębek tuż przy jej boku. Zabójczyni wbiła wzrok w sufit, głaszcząc jedwabistą, złotą sierść psa. Wyczerpanie powoli uchodziło z jej obolałych mięśni.

Król jej uwierzył.

Chaol zaś nie zakwestionował ani jednego szczegółu jej sprawozdania. Nie wiedziała, czy powinna być z siebie zadowolona, rozczarowana, czy po prostu czuć się winna, ale kłamstwa przychodziły jej bez najmniejszego trudu. Powiedziała, że Nirall obudził się przed śmiertelnym ciosem i musiała poderżnąć gardło jego żonie, aby nie zaczęła wrzeszczeć, przez co zadanie okazało się nieco trudniejsze, niż zakładała. Dodała też serię autentycznych szczegółów – okna na drugim piętrze, burza, służąca ze świecą. Najlepsze kłamstwa zawsze należało przemieszać z elementami prawdy.

Ścisnęła amulet wiszący na jej piersi – Oko Eleny. Nie widziała Eleny od czasu ich ostatniego spotkania w grobowcu. Miała nadzieję, że teraz, gdy została Królewską Obrończynią, duch królowej z przeszłości przestanie ją nawiedzać. Mimo to odkryła, że podarowany przez nią amulet dodawał jej otuchy. Metal był zawsze ciepły, jakby obdarzony własnym życiem. Zacisnęła dłoń mocniej. Gdyby król wiedział o tym, co zrobiła… Gdyby miał pojęcie o tym, czym zajmowała się przez ostatnie dwa miesiące… Przy pierwszym zadaniu wyruszyła z postanowieniem, że szybko wyeliminuje cel. Przygotowała się do zabójstwa, wmówiła sobie, że sir Carlin jest jedynie obcym człowiekiem, a jego życie nie ma dla niej żadnego znaczenia. Wszystko się zmieniło, gdy dostała się do jego posiadłości i ujrzała niezwykłą uprzejmość, z jaką traktował swą służbę, gdy zobaczyła, jak gra na lirze z wędrownym minstrelem, któremu udzielił schronienia, i przypomniała sobie, czyje zadanie wypełnia. Nie była w stanie zabić Carlina. Usiłowała wyobrazić sobie konsekwencje, które pociągnie za sobą jej niesubordynacja, usiłowała oszukać, a nawet przekupić samą siebie, ale mimo to nadal nie potrafiła go zabić. Musiała jednak dokonać zamachu i zdobyć denata.

Lordowi Nirallowi pozwoliła dokonać tego samego wyboru co sir Carlinowi – mógł umrzeć bądź sfingować własną śmierć, uciec i nigdy więcej nie używać swojego imienia. Dotąd wszystkie cztery cele, których dotyczyły zlecenia, wybrały ucieczkę. Niedoszłe ofiary bez trudu rozstały się z sygnetami i innymi przedmiotami potwierdzającymi ich tożsamość. Jeszcze chętniej oddawano Celaenie koszule nocne, by mogła je odpowiednio pociąć. Zależało jej bowiem na tym, aby dziury w odzieży odpowiadały ranom, o których mówiła w sprawozdaniach. Ciała były łatwe do zdobycia. Szpitale bez przerwy pozbywały się świeżych trupów i znalezienie takiego, który przypominał niedoszłą ofiarę, nigdy nie nastręczało szczególnych trudności, tym bardziej że zabójstwa zazwyczaj zlecano w odległych miejscach i głowy zaczynały gnić w drodze powrotnej. Zabójczyni nie miała pojęcia, do kogo należała głowa lorda Niralla. Wybrała ją dlatego, że miała podobne włosy. Ozdobiła ją kilkoma cięciami i pozwoliła, by nieco nadgniła, dzięki czemu nadawała się idealnie. Dłoń pochodziła z tego samego trupa, a tę, która rzekomo należała do żony Niralla, odcięto z ciała młodej dziewczyny, zmarłej niedługo po pierwszym krwawieniu na chorobę, z którą przed dziesięciu laty każdy uzdrowiciel dałby sobie bez trudu radę. Magia jednakże znikła, mądrzy uzdrowiciele zostali powieszeni bądź spaleni, a ludzie umierali setkami na głupie choroby, które kiedyś były uleczalne. Celaena przeturlała się po łóżku, aby ukryć twarz w sierści Strzały.

Archer. W jaki sposób sfingować jego śmierć? Przecież był tak znany i rozpoznawalny. Wciąż nie mogła sobie wyobrazić, aby mógł mieć związek z jakimkolwiek podziemnym ugrupowaniem, ale skoro znalazł się na liście króla, być może od chwili ich ostatniego spotkania wykorzystywał swe talenty, by stać się kimś o wiele znaczniejszym. Ale czy ów ruch oporu mógł dowiedzieć się tyle o królewskich planach, aby stać się prawdziwym zagrożeniem? Przecież król zniewolił już cały kontynent! Czego jeszcze mógłby zapragnąć?

Oczywiście istniały inne kontynenty, a na nich zamożne królestwa, jak leżące daleko za morzem Wendlyn. Wcześniej odpierało morskie ataki króla Adarlanu, ale Celaena od czasu zesłania do Endovier nie miała żadnych nowych informacji na temat przebiegu wojny. A zresztą dlaczego ruch oporu miałby się przejmować królestwem leżącym na innym kontynencie, skoro powinni się martwić o własny? Nie, plany króla na pewno były związane z tymi ziemiami i tym kontynentem.

Nie chciała wiedzieć, o co chodzi. Nie chciała znać zamiarów króla ani być świadoma, jaki los zaplanował dla imperium. Postanowiła, że przez ten miesiąc wymyśli, co począć z Archerem, a w tym czasie będzie udawać, że nigdy nie usłyszała tego straszliwego słowa: „plany”.

Stłumiła dreszcz. Grała w bardzo niebezpieczną grę, a jej nowym celem stali się ludzie w Rifthold. Pierwszy był Archer. Musiała obmyślić sposób na lepsze rozegranie następnej części misji. Gdyby król poznał prawdę i dowiedział się, co robi, zniszczyłby ją bez wahania.

3

Celaena pędziła przez pogrążony w ciemnościach sekretny tunel, oddychając z trudem. Spojrzała przez ramię i zobaczyła Caina, który uśmiechał się do niej szeroko. Jego oczy płonęły jak rozżarzone węgle.

Choć biegła ze wszystkich sił, jej prześladowca nadążał za nią bez trudu, a za nim wznosiły się mieniące, zielone Znaki Wyrda. Prastare kamienie w ścianach oświetlane były przez osobliwe kształty i symbole. Za plecami Caina pędził ridderak, drapiąc długimi pazurami o posadzkę.

Celaena potknęła się, ale utrzymała równowagę. Miała wrażenie, że brnie przez błoto. Czuła, że nie ucieknie. Wiedziała, że Cain w końcu ją złapie, a gdy dopadnie ją ridderak… Bała się spojrzeć na nadmiernie rozrośnięte kły, sterczące z paszczy potwora, oraz bezdenne oczy, w których błyszczała żądza pożarcia jej kęs po kęsie.

Cain zaśmiał się, a jego głos odbił się echem od kamiennych ścian. Był już blisko, tak blisko, że lada chwila mógł złapać ją dłonią za kark.

Wyszeptał jej imię – jej prawdziwe imię – a ona wrzasnęła, gdy…

***

Celaena obudziła się ze stłumionym okrzykiem, ściskając Oko Eleny. Rozejrzała się po komnacie w poszukiwaniu ciemniejszych plam wśród cieni, płonących Znaków Wyrda czy jakichkolwiek innych śladów tego, że tajemne drzwi za skrywającą je tkaniną zostały otwarte. Usłyszała jednak tylko ciche trzaski dopalającego się ognia.

Znów opadła na poduszki. A więc to był tylko sen. Cain oraz ridderak zniknęli bezpowrotnie, a Elena nie będzie już jej dręczyć. Strzała, śpiąca pod kilkoma kocami, ułożyła głowę na brzuchu swojej pani, a Celaena umościła się lepiej, otoczyła suczkę ramionami i zamknęła oczy.

Już po wszystkim.

***

Było wcześnie rano i w powietrzu wisiały chłodne mgły. Celaena cisnęła patyk przed siebie. Strzała popędziła przez polanę niczym złota błyskawica z taką szybkością, że dziewczyna aż gwizdnęła z podziwem. Stojąca obok niej Nehemia cmoknęła, również nie spuszczając oczu z pędzącego psa. Przybyszka z Eyllwe była na ogół niezwykle zajęta pozyskiwaniem względów królowej Georginy i zdobywaniem informacji o tym, co król planuje w sprawie jej ojczyzny, przez co mogły się spotykać jedynie o świcie. Czy władca wiedział, że księżniczka była jednym ze wspomnianych przez niego szpiegów? Z pewnością nie miał o tym pojęcia, gdyż nie pozwoliłby wówczas Celaenie zostać Królewską Obrończynią. Przyjaźń między dziewczętami była bowiem powszechnie znana.

– Dlaczego Archer Finn? – Nehemia zastanawiała się w języku Eyllwe, nie podnosząc głosu. Celaena zdążyła jej pokrótce opowiedzieć o swoim nowym zleceniu.

Strzała złapała patyk w zęby i przyniosła go swej pani, merdając długim ogonem. Nie osiągnęła jeszcze rozmiarów dorosłego zwierzęcia, ale była już całkiem spora. Dorian nigdy nie podzielił się z zabójczynią swoimi podejrzeniami co do rasy ojca Strzały, ale zważywszy na jej rozmiary, mógł to być wilczur. A może nawet wilk?

W odpowiedzi na pytanie Nehemii Celaena wzruszyła ramionami i wsunęła dłonie do obszytych futrem kieszeni płaszcza.

– Król myśli… uważa, że Archer należy do jakiejś tajemnej organizacji działającej tu w Rifthold, której celem jest pozbawienie go tronu.

– Wątpię, czy ktoś zdobyłby się na taką odwagę. Buntownicy chowają się w górach i lasach bądź tam, gdzie miejscowi mogą ich ukryć lub wesprzeć. Na pewno nie tutaj. Rifthold to śmiertelna pułapka.

Celaena znów wzruszyła ramionami. Strzała wróciła, promieniejąc ochotą, by przynieść patyk raz jeszcze.

– Chyba jednak nie. Król zaś najwyraźniej ma listę ludzi, którzy jego zdaniem odgrywają w tej organizacji kluczowe role.

– A ty… A ty masz ich wszystkim pozabijać? – Jasnobrązowa twarz Nehemii pobladła lekko.

– Jednego po drugim – rzekła Celaena i rzuciła patyk najdalej, jak umiała. Upadł gdzieś wśród mgieł na polanie, a Strzała popędziła w ślad za nim. Jej ogromne łapy miażdżyły zeschłą trawę i pozostałości po ostatniej burzy śnieżnej.

– Będzie mi zdradzał tylko po jednym nazwisku. Moim zdaniem to nieco teatralne zachowanie, ale wygląda na to, że ci buntownicy w jakiś sposób chcą pokrzyżować mu plany.

– Jakie plany? – spytała ostro Nehemia.

– Miałam nadzieję, że ty coś wiesz. – Celaena zmarszczyła brwi.

– Nie.

Zapadła pełna napięcia cisza.

– Ale jeśli się czegoś dowiesz… – zaczęła Nehemia.

– Zobaczę, co się da zrobić – skłamała Celaena. Nie była przekonana, czy naprawdę pragnie poznać zamiary króla, a już na pewno nie chciała dzielić się z nikim tymi informacjami. Było to być może samolubne i głupie zachowanie, ale pamiętała ostrzeżenie władcy, które usłyszała w dniu, gdy ustanowił ją swoją Obrończynią. Uprzedził ją, że jeśli kiedykolwiek postąpi wbrew jego woli i zdradzi go, w odwecie zabije Chaola, a po nim Nehemię i jej rodzinę. Wszystkie dotychczasowe działania zabójczyni, wszystkie sfingowane morderstwa i opowiedziane kłamstwa narażały ich na niebezpieczeństwo.

Nehemia pokręciła głową, ale nic nie powiedziała. Celaena nie znosiła, gdy księżniczka, Chaol, a nawet Dorian patrzyli na nią w ten sposób, lecz oni również musieli uwierzyć w jej kłamstwa. Dla własnego bezpieczeństwa.

Nehemia zaczęła wykręcać dłonie, a jej oczy zaszły mgłą, jakby wpatrywała się w jakiś odległy punkt. Celaena ostatnio często widywała u niej ten wyraz twarzy.

– Jeśli martwisz się o mnie…

– Nie – odparła księżniczka. – Ty potrafisz o siebie zadbać.

– A więc o co ci chodzi? – spytała Celaena ze ściśniętym żołądkiem. Miała nadzieję, że Nehemia nie będzie chciała mówić o buntownikach, gdyż nie wiedziała, jak długo będzie w stanie to znieść. Tak, chciała się uwolnić od króla, zarówno jako Obrończyni, jak i dziecko podbitego narodu, ale nie chciała się mieszać w jakiekolwiek intrygi układane teraz w Rifthold i nie miała zamiaru podzielać rozpaczliwych nadziei buntowników. Przeciwstawianie się królowi było aktem głupoty i groziło śmiercią.

Niemniej Nehemia powiedziała:

– W obozie pracy Calaculla co dzień przybywa ludzi. Trafia tam coraz więcej buntowników z Eyllwe. Większość z nich uznaje za cud to, że nadal żyją. Po tym, jak królewscy żołnierze wymordowali tych pięciuset powstańców… Moi rodacy żyją w strachu.

Strzała powróciła. Tym razem Nehemia wyjęła patyk z psiego pyska i wyrzuciła go daleko w szary świt.

– Ale warunki w Calaculli…

Znów zamilkła, przypuszczalnie na wspomnienie trzech blizn biegnących po plecach Celaeny – pamiątki po okrucieństwie strażników kopalni soli w Endovier. Blizny te przypominały zabójczyni o tym, że choć odzyskała wolność, to tysiące innych więźniów nadal harowało tam i umierało. W Calaculli, która była siostrzanym obozem Endovier, warunki były ponoć jeszcze gorsze.

– Król nie chce się ze mną spotkać. – Nehemia bawiła się teraz jednym ze swoich cieniutkich warkoczyków. – Trzykrotnie prosiłam go, aby zechciał porozmawiać ze mną o warunkach w Calaculli, ale za każdym razem utrzymywał, że jest zajęty. Najwyraźniej ma mnóstwo pracy z wyszukiwaniem dla ciebie kolejnych ofiar.

Celaena zarumieniła się, słysząc surową nutę w głosie Nehemii. Wróciła Strzała i księżniczka znów wzięła od niej patyk, ale tym razem zatrzymała go w rękach.

– Muszę coś zrobić, Elentiya – powiedziała, używając imienia, które nadała przyjaciółce owej nocy, gdy Celaena przyznała, że jest zabójczynią. – Muszę znaleźć jakiś sposób, żeby pomóc moim rodakom. W którym momencie zbieranie informacji przestaje gdziekolwiek prowadzić? Kiedy należy przystąpić do czynu?

Celaena przełknęła z trudem ślinę. Słowo „czyn” napawało ją większym strachem, niż chciała to przed sobą przyznać. Bała się go jeszcze bardziej niż słowa „plany”. Strzała usiadła u jej stóp i machała ogonem, oczekując na rzut patykiem. Zabójczyni nic nie odpowiedziała i niczego nie obiecała, jak zawsze, gdy Nehemia poruszała ten temat. Księżniczka upuściła więc patyk na ziemię i po cichu odeszła do zamku.

Celaena zaczekała, aż jej kroki ucichną, i wypuściła długi oddech. Za kilka minut miała się spotkać z Chaolem na poranne bieganie, a później… Później chciała się udać do Rifthold. Archer mógł poczekać do popołudnia.

W końcu król dał jej cały miesiąc i choć sama chciała zadać Finnowi mnóstwo pytań, w pierwszej kolejności wolała na jakiś czas opuścić zamek. Miała do wydania mnóstwo pieniędzy, które zarobiła rozlewem krwi.

4

Chaol Westfall pędził przez park, a Celaena utrzymywała jego tempo. Zimne poranne powietrze kłuło go w płuca niczym okruszki lodu, a wokół jego ust wykwitały obłoczki pary. Oboje musieli włożyć ciepłe ubrania, które jednocześnie zapewniały swobodę ruchu. Mieli więc na sobie kilka warstw odzieży oraz rękawiczki, lecz Chaol czuł, że marznie, mimo że po ciele spływał mu pot.

Wiedział, że Celaenie również jest zimno. Miała zaróżowiony koniuszek nosa oraz rumieńce na policzkach, a jej uszy były krwistoczerwone. Dziewczyna zauważyła spojrzenie kapitana i uśmiechnęła się szeroko. Jej przepiękne turkusowe oczy skrzyły życiem.

– Zmęczony? – zadrwiła. – Wiedziałam, że nie chciało ci się ćwiczyć podczas mojej nieobecności.

Zachichotał, nieco zdyszany.

– Ty zaś z pewnością nie ćwiczyłaś podczas swej misji. Już po raz drugi dzisiaj musiałem zwolnić, żebyś mogła za mną nadążyć.

Było to rażące kłamstwo. Dziewczyna bez trudu utrzymywała jego tempo i biegła niczym jeleń sadzący susami przez las. Chwilami kapitan nie mógł oderwać od niej wzroku. Podziwiał sposób, w jaki się porusza.

– Wmawiaj sobie to dalej – mruknęła i przyspieszyła.

Chaol również zwiększył prędkość, nie chcąc pozostać w tyle. Służba usunęła już śnieg, który pokrył grubą warstwą park, ale ziemia nadal była zmarznięta i śliska. Ostatnio kapitan zaczął sobie coraz bardziej uświadamiać, że nie znosił, gdy Celaena zostawiała go w tyle. Z całego serca nienawidził chwil, gdy rozpoczynała te swoje przeklęte misje i nie kontaktowała się z nim przez całe dnie i tygodnie. Nie miał pojęcia, jak i kiedy do tego doszło, ale zaczął martwić się tym, czy uda jej się wrócić pomyślnie. A po tym wszystkim, przez co już wspólnie przeszli…

Zabił przecież Caina podczas pojedynku. Zabił go, aby ją ocalić. Nie żałował tego czynu i zrobiłby to raz jeszcze bez zastanowienia, a mimo to nadal budził się w środku nocy zlany potem, który przypominał krew jego ofiary.

Celaena spojrzała na niego.

– Co się dzieje? – spytała.

Chaol stłumił narastające poczucie winy.

– Skup się na biegu, bo się zaraz przewrócisz.

Posłuchała go, co rzadko jej się zdarzało.

– Chcesz o tym pogadać?

Tak. Nie. Była przecież jedyną osobą, która potrafiłaby zrozumieć poczucie winy oraz wściekłość, które nawiedzały go na myśl o Cainie.

– Jak często – wydyszał między jednym sapnięciem a drugim – myślisz o ludziach, których zabiłaś?

Celaena smagnęła go wzrokiem, a potem zwolniła. Chaol nie miał ochoty zatrzymywać się i pobiegłby dalej, ale dziewczyna złapała go za łokieć i zmusiła, by przystanął. Jej mocno zaciśnięte usta utworzyły cienką linię.

– Jeśli przyszło ci do głowy, że zmuszanie mnie do wysłuchiwania osądów na mój temat przed śniadaniem to dobry pomysł…

– Nie – przerwał jej, dysząc. – Nie chciałem, żeby… – Przełykał ślinę, próbując złapać oddech. – To nie… był osąd.

Gdyby wreszcie odzyskał ten przeklęty oddech, wyjaśniłby jej, o co mu chodzi.

Oczy zabójczyni były równie przemarznięte jak otaczający ich park, ale naraz przechyliła głowę i spytała:

– Chodzi o Caina?

Gdy Celaena wypowiedziała to imię, Chaol zacisnął zęby, ale zdołał skinąć głową. Lód w oczach dziewczyny stopniał natychmiast, a na jej twarzy pojawiło się współczucie i wyrozumiałość. Nie znosił takiego podejścia. Przecież był kapitanem Gwardii i kiedyś musiał po raz pierwszy odebrać komuś życie. Wystarczająco wiele już widział i zrobił w imieniu króla. Nieraz walczył z innymi ludźmi i zadawał im rany. Nie powinien więc tak reagować, a już tym bardziej nie powinien zdradzać tych myśli dziewczynie. Istniała między nimi wyraźna bariera, a Chaol był przekonany, że ostatnio zanadto się do niej zbliżył.

– Nigdy nie zapomnę ludzi, których zabiłam – powiedziała Celaena. Wokół jej ust kłębiły się obłoczki pary. – Nawet tych, których zabiłam w samoobronie. Nadal widzę ich twarze i pamiętam ciosy, które musiałam im zadać. – Spojrzała na drzewa przypominające szkielety. – Czasem mam wrażenie, że zrobił to ktoś inny. Ba, większość moich ofiar zasługiwała na śmierć i cieszę się, że im ją zadałam. Niemniej jednak, bez względu na przyczynę, każda zadana śmierć odbiera kawałek duszy. Nie myśl więc, że kiedykolwiek o tym zapomnę. – Znów spojrzała mu w oczy, a on pokiwał głową. – Ale, Chaol… – dodała i zacisnęła dłoń na jego ramieniu. Kapitan nie zdawał sobie sprawy, że dziewczyna nadal go trzyma. – To, co stało się z Cainem… Przecież to nie było zabójstwo ani nawet morderstwo z zimną krwią. – Chaol chciał się cofnąć, ale dziewczyna nadal mocno go trzymała. – Ten czyn nie okrył cię hańbą i nie mówię tego tylko dlatego, że uratowałeś mi życie. – Umilkła na moment. – Nigdy nie zapomnisz tego, że zabiłeś Caina – powiedziała w końcu, a gdy znów spojrzeli sobie w oczy, serce Chaola biło tak mocno, że czuł to w całym ciele. – A ja nigdy nie zapomnę, że zrobiłeś to, aby mnie ocalić.

Pokusa, by przytulić ją i zanurzyć się w jej cieple, była tak silna, że mężczyźnie zakręciło się w głowie. Zmusił się, aby zrobić krok w tył, a potem strząsnął jej dłoń i z trudem skinął głową.

Niewątpliwie bariera między nimi istniała. Król być może nie zdawał sobie sprawy z ich przyjaźni, ale przekroczenie tej linii zakończyłoby się fatalnie dla nich obojga. Władca zacząłby wówczas kwestionować jego lojalność, status i wszystko inne. A gdyby jemu samemu kiedykolwiek przyszło wybierać między królem a Celaeną… Modlił się do Wyrda, aby nigdy nie musiał podejmować takiej decyzji. Opowiadanie się po stronie króla było logicznym wyborem. Nakazywał mu to również honor, gdyż Dorian… Chaol widział spojrzenia, jakimi Dorian obrzucał Celaenę. Nie miał zamiaru zdradzić przyjaciela w ten sposób.

– Cóż – rzekł z wymuszoną beztroską. – Przypuszczam, że dobrze jest mieć Zabójczynię Adarlanu wśród dłużników.

– Do usług! – Celaena ukłoniła się.

Tym razem jego uśmiech był szczery.

– Dalej, kapitanie! – zawołała i zaczęła powoli biec. – Jestem głodna i nie chcę, żeby odmarzł mi tu tyłek.

Westfall zachichotał i pobiegł za nią.

***

Pod koniec treningu Celaena miała nogi jak z waty, a płuca bolały ją z zimna i wysiłku do tego stopnia, iż bała się, że zaraz zaczną krwawić. Zwolnili i żwawym krokiem zbliżali się do pałacu. Miało tam na nich czekać sowite śniadanie, które dziewczyna zamierzała pochłonąć przed wyjściem na zakupy.

Już byli w ogrodach zamkowych. Szli wśród wysokich żywopłotów po wysypanych żwirem ścieżkach. Celaena wsunęła dłonie pod ramiona. Pomimo rękawiczek jej palce zesztywniały z zimna, a uszy piekły. Może powinna zacząć owijać głowę szalem, choć pewnie Chaol natrząsałby się z niej bez litości.

Zerknęła na swego towarzysza, który ściągnął już wierzchnie odzienie, odsłaniając mokrą od potu koszulę przylegającą do ciała. Skręcili za żywopłot, a wtedy ukazał im się nowy widok. Celaena wywróciła oczami.

Każdego ranka coraz więcej dam dworu znajdowało powód, by tuż po świcie udać się na spacer po ogrodzie. Za pierwszym razem natknęli się na kilka młodych dziewcząt, które zatrzymały się na widok Chaola w przepoconej, obcisłej koszuli. Celaena była gotowa przysiąc, że oczy wyszły im na wierzch, a języki wytoczyły się z szeroko otwartych ust i sturlały na ziemię. Następnego dnia natknęli się na nie na tej samej ścieżce, ale tym razem damy miały na sobie ładniejsze suknie. Dwa dni później dam było więcej, a ich liczba zwiększała się za każdym razem. Teraz każda ścieżka prowadząca do zamku była patrolowana przez przynajmniej jedną grupę dziewcząt oczekujących na ich przejście.

– No nie, bez żartów… – syknęła Celaena, gdy minęli dwie młode damy, które uniosły oczy znad futrzanych mufek i zatrzepotały do Chaola rzęsami. Wyglądały bardzo ładnie, co oznaczało, że musiały wstać na długo przed świtem, aby się przygotować.

– Co? – Kapitan uniósł brwi.

Zabójczyni nie miała pojęcia, czy jej towarzysz naprawdę niczego nie zauważył, czy też może nie chciał tego komentować, ale…

– Panuje tu spory ruch jak na zimowy poranek – powiedziała ostrożnie.

Chaol wzruszył ramionami.

– Niektóre osoby bardzo chcą zachować formę w zimie – stwierdził.

„Albo po prostu lubią przyglądać się kapitanowi Gwardii i jego muskulaturze” – pomyślała Celaena, ale ograniczyła się do krótkiego:

– Racja.

Jeśli Chaol w istocie niczego nie zauważył, nie było sensu go uświadamiać, tym bardziej że niektóre z owych dam były niezwykle piękne.

– Wybierasz się dziś do Rifthold, żeby szpiegować Archera? – spytał mężczyzna cicho, gdy chichoczące, rumieniące się dziewczęta znikły wreszcie ze ścieżki.

Celaena pokiwała głową.

– Chcę poznać jego codzienne, rutynowe zwyczaje, a więc przypuszczalnie zacznę go śledzić.

– Dlaczego ja ci w tym nie pomagam?

– Bo ja nie potrzebuję twojej pomocy.

Wiedziała, że odbierze te słowa jako przejaw arogancji, i częściowo będzie miał rację, ale… Jeśli Chaol wmiesza się w jej działania, przemycenie Archera w jakieś bezpieczne miejsce stanie się o wiele bardziej skomplikowane. A do tego musiała przecież wydobyć z kawalera całą prawdę i dowiedzieć się, o jakich planach wspominał król.

– Wiem, że jej nie potrzebujesz. Po prostu przyszło mi do głowy, że będziesz chciała…

Urwał i pokręcił głową, jakby sam siebie strofował. Celaena złapała się na myśli, że chciałaby wiedzieć, co pragnął jej odrzec, ale lepiej było zmienić temat.

Minęli kolejny żywopłot. Byli już tak blisko wejścia do zamku, że zabójczyni prawie jęknęła na myśl o panującym w środku wspaniałym cieple, gdy nagle zimne poranne powietrze przeciął głos Doriana:

– Chaol!

Tym razem nie zdołała powstrzymać cichego, ledwo słyszalnego jęknięcia. Kapitan spojrzał na nią ze zdumieniem, a potem odwrócili się i ujrzeli księcia, który kroczył w ich stronę. Za nim podążał jakiś jasnowłosy młodzieniec. Celaena nigdy dotąd go nie widziała. Był pięknie odziany i wydawał się mieć tyle samo lat co Dorian. Chaol zesztywniał na jego widok.

Młody człowiek nie wydawał się groźny, ale zabójczyni wiedziała, że na dworze nie wolno nikogo lekceważyć. Nieznajomy nosił przy pasie jedynie sztylet, a jego blada twarz, pomimo porannego chłodu, robiła wrażenie miłej i jowialnej.

Zabójczyni zauważyła, że Dorian przygląda się jej z półuśmieszkiem. Widząc błysk rozbawienia w jego oczach, nabrała ochoty, aby go spoliczkować. Książę zerknął na Chaola i zachichotał.

– A ja sądziłem, że wszystkie te damy zebrały się tutaj ze względu na Rolanda i na mnie. Gdy każda z nich złapie paskudne przeziębienie, przekażę ich ojcom, że to ty ponosisz winę.

Na policzkach Chaola pojawił się leciutki rumieniec. A więc jednak tylko udawał, że nie dostrzega porannego zbiegowiska.

– Lordzie Rolandzie – zwrócił się bez emocji do przyjaciela Doriana i ukłonił mu się.

– Kapitanie Westfall – odparł tamten.

Miał stosunkowo przyjemny głos, ale dziewczyna usłyszała w nim coś, co ją zaalarmowało. Nie było to rozbawienie ani też arogancja czy gniew. Nie potrafiła nazwać tego wrażenia.

– Pozwól, że przedstawię ci mego kuzyna – rzekł Dorian i klepnął Rolanda w ramię. – Oto lord Roland Havilliard z Meah. – Następnie wskazał Celaenę dłonią. – Rolandzie, oto Lillian. Pracuje dla mego ojca.

W obecności innych członków dworu nadal używali jej pseudonimu, choć większość ludzi w pałacu orientowała się, że zabójczyni przebywa tu bynajmniej nie ze względu na jakieś administracyjne bzdury czy układy polityczne.

– Cała przyjemność po mojej stronie. – Roland ukłonił się w pas. – Czy właśnie przybyłaś na dwór? Chyba nigdy wcześniej cię tu nie widziałem.

Ton głosu młodzieńca mówił wiele na temat jego układów z kobietami.

– Przybyłam tu z początkiem jesieni – rzekła nieco zbyt cicho.

Roland obdarzył ją iście dworskim uśmiechem.

– A jakie zadania wykonujesz dla mego wuja?

Dorian przestąpił z nogi na nogę, a Chaol znieruchomiał, ale Celaena uśmiechnęła się do Rolanda i powiedziała:

– Grzebię przeciwników króla tam, gdzie nikt ich nie odnajdzie.

Ku jej zdumieniu młodzieniec wybuchnął śmiechem. Dziewczyna nie ośmieliła się nawet spojrzeć na kapitana. Nie miała wątpliwości, że zbeszta ją za tę odpowiedź.

– Słyszałem już co nieco o Królewskiej Obrończyni. Nie sądziłem tylko, że będzie to ktoś tak… tak czarujący.

– Cóż cię sprowadza do Rifthold, Rolandzie? – zapytał kapitan i obdarzył go jednym z tych spojrzeń, po których Celaena miała ochotę rzucić się do ucieczki.

Roland znów się uśmiechnął. Robił to zbyt często i przychodziło mu to zbyt łatwo.

– Jego Wysokość zaproponował mi miejsce w swojej radzie – odparł.

Chaol zerknął na Doriana, a ten wzruszył ramionami, potwierdzając słowa kuzyna.

– Przybyłem zeszłej nocy i dziś mam zacząć pracę.

Reakcję Chaola trudno było nazwać uśmiechem – kapitan obnażył zęby. Tak, bez wątpienia zabójczyni rzuciłaby się do ucieczki, gdyby spojrzał na nią w ten sposób. Dorian zrozumiał to spojrzenie i roześmiał się znacząco. Roland zaś przyglądał się Celaenie nieco zbyt intensywnie.

– Być może przyjdzie nam pracować wspólnie, Lillian. Intryguje mnie twoja pozycja.

Nie miałaby nic przeciwko pracy z tym człowiekiem, ale nie na takich warunkach, jak Roland sobie wyobrażał. Jej metody pracy zakładały wykorzystanie sztyletu oraz łopaty i wykopanie nieoznaczonego grobu.

Chaol położył jej dłoń na ramieniu, jakby odczytał jej myśli.

– Spóźnimy się na śniadanie – rzekł, a potem ukłonił się Dorianowi i Rolandowi. – Gratuluję awansu – dodał. Mówiąc te słowa, miał minę, jakby właśnie napił się nieświeżego mleka.

Gdy Chaol wprowadzał Celaenę do zamku, uświadomiła sobie, że natychmiast musi się wykąpać. Pragnienie to jednak nie miało związku z jej przepoconymi ubraniami. Musiała spłukać z siebie śliski uśmiech i taksujące spojrzenie Rolanda Havilliarda.

***

Dorian patrzył, jak Celaena i Chaol znikają za żywopłotami. Dłoń kapitana wciąż dotykała pleców dziewczyny, a ta najwyraźniej nie chciała jej strącić.

– Twój ojciec podjął osobliwą decyzję – analizował sytuację Roland. – I cóż z tego, że zwyciężyła w turnieju?

Książę opanował narastającą irytację. Nigdy nie przepadał za swoim kuzynem, którego w dzieciństwie widywał przynajmniej dwa razy do roku. Chaol zaś nienawidził go z całego serca i za każdym razem, gdy wspominano o nim w rozmowie, nazywał go „aroganckim łajdakiem” albo „rozczulającym się nad sobą, rozpuszczonym osłem”. W każdym razie wykrzyczał te obelgi jakieś trzy lata temu, zaraz po tym, gdy grzmotnął Rolanda w twarz z taką siłą, że młodzieniec stracił przytomność. Kuzyn Doriana zasłużył sobie jednak na to. Zasłużył sobie tak bardzo, że czyn w niczym nie zaszkodził reputacji Chaola oraz jego późniejszemu awansowi na kapitana Gwardii. Co więcej, Westfall zyskał dzięki temu na popularności wśród innych strażników i drobniejszej szlachty.

Dorian obiecał sobie, że wypyta ojca o powody powołania Rolanda do rady. Meah było bogatym, acz niewielkim miastem portowym i nie dysponowało realną siłą polityczną. Nie miało nawet armii, nie licząc straży miejskiej. Roland był synem kuzyna ojca Doriana. Być może król uznał, że potrzebuje więcej krewniaków w komnacie narad. Tak czy owak, Roland był nowicjuszem bez doświadczenia, a dziewczęta interesowały go o wiele bardziej niż polityka.

– Skąd pochodzi Obrończyni twego ojca? – spytał kuzyn, wyrywając Doriana z zadumy.

Młodzieniec skierował się w stronę zamku, ale wybrał inne wejście niż to, przez które weszli Chaol i Celaena. Nadal pamiętał ich spojrzenia, gdy zastał ich, jak się tulili do siebie dwa miesiące po pojedynku.

– Lillian nie powiedziała nam wiele o sobie – skłamał. Nie miał najmniejszej ochoty opowiadać kuzynowi o turnieju. Wystarczyło mu to, że musiał wypełnić wolę ojca i zabrać Rolanda na poranny spacer. Jak dotąd aluzja Celaeny tycząca się pogrzebania młodego lorda była jedynym jasnym punktem dnia.

– Twój ojciec ma wyłączność na jej usługi czy inni członkowie rady również ją zatrudniają?

– Przybyłeś tu zaledwie wczoraj, a już masz wrogów, których chcesz się pozbyć, kuzynie?

– Jesteśmy Havilliardami. Zawsze będziemy mieć wrogów, których trzeba będzie wyeliminować.

Dorian zmarszczył brwi. Roland się nie mylił.

– Kontrakt wiąże ją tylko z osobą mego ojca. Jeśli czujesz się zagrożony, mogę poprosić kapitana Westfalla, aby przydzielił ci…

– Och, nie, skądże. Byłem po prostu ciekaw.

Roland był istnym utrapieniem, a do tego człowiekiem aż nader świadomym wrażenia, jakie jego wygląd oraz nazwisko wywierały na kobietach, ale nie stwarzał przecież zagro-żenia, czyż nie?

Dorian nie znał odpowiedzi na to pytanie i chyba nie chciał jej poznać.

***

Jej usługi jako Królewskiej Obrończyni były sowicie wynagradzane, a Celaena wydawała wszystkie zarobione pieniądze aż do ostatniego miedziaka. Kupowała buty, kapelusze, tuniki, sukienki, biżuterię, broń, ozdoby do włosów, a przede wszystkim książki. Książki, książki i jeszcze raz książki. Kupowała ich tyle, że Philippa musiała wstawić nową biblioteczkę do jej pokoju.

Celaena wróciła do swych komnat po południu, taszcząc pudła z kapeluszami, kolorowe torby pełne perfum i słodyczy oraz owinięte brązowym papierem paczki z książkami, które musiała natychmiast przeczytać. Wszystko to niemalże upuściła na widok Doriana Havilliarda siedzącego w jej salonie.

– Na bogów! – zawołał, przyglądając się jej zakupom. Nie wiedział, że to tylko część sprawunków. Reszta miała zostać dostarczona później. – Cóż – rzekł, gdy Celaena postawiła torby na stole i niemalże utonęła w stosie papieru do pakowania i wstążek. – Przynajmniej nie masz dziś na sobie tego paskudnego czarnego stroju.

Podnosząc się, obrzuciła go ostrym spojrzeniem przez ramię. W istocie miała dziś na sobie suknię w kolorze lilii oraz kości słoniowej. Były to nieco zbyt jasne kolory jak na koniec zimy, ale nosiła je w nadziei, że wkrótce nadejdzie wiosna. Co więcej, ładny ubiór gwarantował jej dobrą obsługę we wszystkich odwiedzanych sklepach. Ku jej zdumieniu wielu sprzedawców pamiętało ją z ubiegłych lat, przez co musiała zmyślać historię o długiej podróży na południowy kontynent.

– Czemu zawdzięczam ów zaszczyt? – Celaena odwiązała futrzany płaszcz, który był kolejnym prezentem kupionym sobie samej, i rzuciła go na oparcie krzesła w salonie. – Czy nie spotkaliśmy się już dziś rano w ogrodzie?

Dorian nie wstawał. Na jego twarzy nadal malował się znajomy, chłopięcy uśmiech.

– Czy przyjaciołom nie wolno się spotykać częściej niż raz dziennie?

Spojrzała na niego dobitnie. Nie była przekonana, czy przyjaźń z Dorianem jest w ogóle możliwa. Nie wiedziała, czy może się naprawdę przyjaźnić z kimś, komu zawsze tak błyszczą szafirowe oczy, z synem człowieka, który trzymał jej los w swych rękach. Od czasu, gdy zerwała między nimi wszelkie stosunki, upłynęły już dwa miesiące, ale Celaena nieraz łapała się na tym, że jej go brakuje. Nie chodziło jej wcale o pocałunki czy flirtowanie, ale o niego jako osobę.

– Czego tu szukasz, Dorianie?

Przez jego twarz przemknął grymas gniewu. Książę wstał i Celaena musiała zadrzeć głowę, by spojrzeć mu w oczy.

– Powiedziałaś, że nadal pragniesz mojej przyjaźni – rzucił cicho.

Dziewczyna zamknęła na moment oczy.

– I nie kłamałam.

– A więc bądź moją przyjaciółką – rzekł nieco głośniej. – Jedz ze mną obiad, pograj w bilard, opowiedz mi o książkach, które czytasz… Lub kupujesz! – dodał, mrugnięciem oka kwitując paczki na stole.

– Czyżby? – spytała dziewczyna, zmuszając się do półuśmiechu. – A ty ostatnio masz tyle wolnego czasu, że gotów jesteś spędzać ze mną całe godziny?

– Cóż, muszę się zajmować tymi samymi gromadkami dam co zwykle, ale dla ciebie zawsze znajdę czas.

Celaena zatrzepotała rzęsami.

– Jestem zaszczycona.

Na samą myśl o Dorianie w towarzystwie innych kobiet miała ochotę rozbić szybę, ale wiedziała, że nie powinien się o tym dowiedzieć. To nie byłoby w porządku. Zerknęła na zegar stojący na niewielkim stoliku przy ścianie.

– Właściwie to muszę wracać do Rifthold – powiedziała.

Nie było to kłamstwo. Zostało jej jeszcze kilka godzin światła dziennego. Tyle powinno wystarczyć, by dokładnie obejrzeć elegancki dom Archera i rozpocząć obserwację jego codziennych zajęć.

Dorian pokiwał głową, a jego uśmiech przygasł.

Zapadła cisza, przerywana jedynie tykaniem zegara. Celaena skrzyżowała ramiona i przypomniała sobie zapach ciała księcia oraz smak jego ust. Niemniej jednak dzielący ich dystans, owa przeklęta przepaść, która powiększała się z każdym dniem… To było dla ich wspólnego dobra.

Dorian zbliżył się o krok i rozłożył dłonie.

– Chcesz, żebym o ciebie walczył? O to ci chodzi?

– Nie – odparła cicho. – Ja chcę tylko, żebyś zostawił mnie samą.

Jego oczy migotały, gdy powstrzymywał niewypowiedziane słowa. Celaena wpatrywała się w niego nieporuszona, aż wreszcie wyszedł w ciszy.

Została sama. Stała w salonie, rozwierając i zaciskając pięści. Nagle przestały ją cieszyć te wszystkie piękne pakunki na stole.

Przekład: Marcin Mortka

Redaktor inicjujący: Piotr Kucharski

Redaktor prowadzący: Agnieszka Trzeszkowska

Redakcja: Anna Włodarkiewicz

Korekta: Magdalena Matuszewska, Hanna Szamalin

Skład i opracowanie okładki: Page Graph

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-372 Warszawa, ul. Foksal 17

Tel./faks (22) 646 05 10, 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-7881-329-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Aleksandra Łapińska / Virtualo Sp. z o.o.