Marina Anderson

Przystań posłuszeństwa

Tytuł oryginału: Haven of obedience

Copyright © by Marina Anderson

Copyright for polish transaltion © by Antonina Kasprzak

Copyright for this edition © by Virtualo, 2022

Przekład: Antonina Kasprzak

Redakcja: Małgorzata Głodowska

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek / konwersja.net

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Wydanie II

Warszawa 2022

ISBN 9788327276339

The moral right of the author has been asserted. All characters and events in this publication, other than those clearly in the public domain, are fictitious and any resemblance to real persons, living or dead, is purely coincidental.

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na virtualo.eu lub napisz do nas na adres redakcja@virtualo.pl

Rozdział 1

W pewien kwietniowy niedzielny wieczór dwadzieścia osób zebrało się w recepcji Przystani. Rob Gill, właściciel, zwrócił się do słuchającej go uważnie grupy.

– Mam nadzieję, że wasz trzydniowy pobyt tutaj był udany – powiedział, a na ustach igrał mu uśmieszek. – Nie wątpię, że nauczyliście się o sobie czegoś nowego.

Jane Pearson, dwudziestoośmioletnia reżyserka castingu, poczuła, że oblewa ją rumieniec. Spojrzała na zebranych. Wszyscy patrzyli na Roba. Jakże zwyczajnie teraz wyglądali! Kobiety w garniturach albo luźnych designerskich ciuchach, większość mężczyzn elegancko ubrana. Co za kontrast z tym, jak prezentowali się przez weekend! Na przykład mężczyznę stojącego obok, w tej chwili zakutego w grzeczny trzyczęściowy garnitur, białą koszulę i granatowy krawat, ostatnio widziała klęczącego pokornie u stóp zmysłowej blondynki. Ręce miał związane za plecami i czekał, drżąc z podniecenia i żądzy, by pozwoliła mu wreszcie na orgazm.

– Musicie zrozumieć – ciągnął dalej Rob – że staliście się członkami starannie dobranego tajnego stowarzyszenia. Kiedy tu przyjechaliście, podpisaliście formularz zobowiązujący was do zachowania milczenia. Może być wam trudno dotrzymać słowa, kiedy wrócicie do swoich przyjaciół i codziennego życia. Jeśli jednak któreś z was złamie przyrzecznie, czeka go ostracyzm. Innymi słowy, nie będzie mógł ponownie nas odwiedzić.

Jane zaschło w ustach. Już po tym jednym weekendzie była uzależniona od przyjemności, jakich nauczyła się odczuwać tutaj, w tym bardzo szczególnym zakątku. Gdyby ktoś jej powiedział, jak podniecające będzie dla niej bycie zmuszaną do uległości i posłuszeństwa, wyśmiałaby go. We wszystkich swoich związkach to ona miała kontrolę nad sytuacją, i to jej się podobało. Jednak pobyt w Przystani odmienił ją całkowicie.

Rob nadal przemawiał.

– Jestem pewien, że wielu z was chciałoby pozostać ze sobą w kontakcie. Popieramy to. Łączą was podobne upodobania. Nie wolno wam jedynie widywać się z którymkolwiek z nauczycieli. Pamiętajcie, że dla nas jest to praca. Nie bierzcie tego do siebie.

Sutki Jane nagle zesztywniały pod dopasowanym prążkowanym sweterkiem w serek. Poczuła pieszczotę materiału na twardych brodawkach. To wina Roba – jego słowa przypomniały jej poprzedni wieczór.

Leżała na łóżku, zaspokojona i zmordowana po długiej sesji z instruktorem i dwojgiem gości, kiedy Rob wszedł do pokoju. Towarzyszył mu młodszy instruktor – chłopak, który do tej pory nie miał nic wspólnego z Jane. Rob powiedział, że przyszli, by ją zadowalać przez godzinę. Najpierw pomyślała, że to pomyłka. Wyjaśniła, że już jest bardzo usatysfakcjonowana. Wtedy wyraz jego twarzy się zmienił. Ten grymas widziała już wcześniej podczas weekendu. Świdrujące, niebieskie oczy się zwęziły.

– Mam nadzieję, że nie usiłujesz mi sugerować, co mam robić, Jane – powiedział.

Jane pospiesznie przytaknęła głową, mając w pamięci kary, które jej wymierzono, zanim zrozumiała zasady panujące w Przystani.

– To dobrze – mówił dalej – bo, jak wiesz, tutaj masz być posłuszna naszym życzeniom. To Marc i ja życzymy sobie cię zadowolić, a twoje życzenia są nieważne.

Ku zaskoczeniu Jane te słowa ją podnieciły. Jednocześnie czuła, że jej zmęczone ciało z pewnością nie będzie reagować, cokolwiek by robili ci dwaj mężczyźni.

Jakże się myliłam, pomyślała teraz, gdy wspomnienia dzikich orgazmów, do których ją doprowadzili, galopowały w jej głowie. Przypomniała sobie, jak Rob siadł na niej okrakiem. Masował jej piersi słodko pachnącym olejkiem, a Marc klęcząc przy łóżku, rozchylając jej nogi, dokonywał językiem cudów zręczności w jej miękkim wnętrzu. Straciła rachubę, ile razy jej ciało wyginało się w łuk, ile razy wstrząsały nią spazmy bezsilnej rozkoszy. To było niezwykłe doświadczenie. Kiedy Rob zszedł z niej i przesunął ręką po jej spoconym ciele, pomyślała przez krótką chwilę, że w jego spojrzeniu jest cień sympatii. Teraz wydawało się jej, że się myliła. A jeśli nawet miała rację, nigdy się tego nie dowie.

– Mam nadzieję, że kiedyś jeszcze was tu zobaczymy. – Rob kończył swoje przemówienie. – Proponuję, aby te osoby, które doświadczyły, z jaką przyjemnością może wiązać się ból, wymieniły się numerami telefonów. Wasze nowe preferencje seksualne mogą być szokujące dla większości ludzi, z którymi dotychczas utrzymywaliście intymne relacje.

W sali zabrzmiał chichot zażenowania.

Pośladki Jane zacisnęły się pod ołówkową spódnicą na wspomnienie gorącego, przeszywającego bólu od uderzenia lateksowym pejczem, który tak fachowo dzierżył Simon, zastępca Roba. Krzyknęła zszokowana i wściekła, kiedy uderzono ją po raz pierwszy. Ale ponieważ leżała na dużym drewnianym stole z rozłożonymi rękami i nogami, za które trzymali ją inni goście, nie mogła nic zrobić.

Jednak, kiedy dostawała kolejne „kary”, z zaskoczeniem odkryła, że nieprzyjemne odczucie szybko mijało, a ciepło wywołane razami rozchodziło się po całym ciele – jej piersi nabrzmiewały, a brzuch drżał. Tak, musi się koniecznie wymienić numerem telefonu, zanim wsiądzie do samochodu i ruszy do Londynu, do napiętego grafiku pracy.

– A teraz pora się pożegnać – powiedział Rob z uśmiechem. – Zapamiętajcie wszystko, czego się tu nauczyliście. Przecież nie chcecie stracić zainwestowanych pieniędzy, prawda?

Znów w sali rozległ się śmiech, ale tym razem nie było w nim słychać zakłopotania. Jane spróbowała ściągnąć spojrzenie Roba. Chciała sobie udowodnić, że miała rację, że była dla niego ważna. Ale on bez słowa odwrócił się i wyszedł. Uświadomiła sobie, że jej bielizna jest wilgotna. Samo wspomnienie tego, co tutaj przeżyła, wciąż ją podniecało.

Do Jane podszedł mężczyzna w jej wieku. Pamiętała go z soboty. Był oszałamiająco dobrym kochankiem, chociaż jeszcze wtedy nie potrafiła mu się w pełni podporządkować. Teraz już to umiała, więc seks z nim byłby zapewne jeszcze lepszy. Kiedy zapytał, czy zechce mu dać swój numer, chętnie się zgodziła.

– Myślałam o wydaniu niebawem przyjęcia – powiedziała.

– Dobry pomysł. Liczę, że znajdę się na liście zaproszonych.

Jane uśmiechnęła się do niego i założyła krótkie, brązowe włosy za uszy.

– Pomyślałam, że ósemka będzie idealną liczbą, co ty na to?

Przytaknął.

– Tak, ósemka brzmi świetnie. To był ciekawy weekend, prawda? – Wpatrywał się w nią intensywnie.

Przeszył ją dreszcz.

– Bardzo ciekawy – powiedziała cicho.

Kiedy dotknął delikatnie jej policzka, przypomniała sobie, jak trzymał jej ręce mocno nad głową, jak zaciskał usta wokół jej sutka i brutalnie ssał wrażliwą skórę, głuchy na jej protesty. Nagle znowu zapragnęła tego mężczyzny, tu i teraz. W jego oczach dostrzegła, że zrozumiał.

– Nie czekaj zbyt długo z telefonem – polecił jej. Przed pobytem w Przystani nie spodobałby jej się ten ton. Teraz ją podniecał.

– Nie będę – zapewniła go.

Potem, z ociąganiem, zebrała walizki i ruszyła w podróż powrotną do Londynu.

Rozdział 2

Zanim Natalie Bowen dotarła do swojego niewielkiego, ale drogiego mieszkanka na peryferiach Londynu, dochodziła już dziewiąta. Ta wysoka, szczupła blondynka o typowo angielskim chłodnym typie urody rozumiała, co jej grozi. Nie będzie miała w życiu nic poza swoim czasopismem. Trzeba przyznać, że było ono ogromnym osiągnięciem. Zaczęła półtora roku temu, a jako grupę docelową wybrała kobiety od dwudziestego piątego do trzydziestego piątego roku życia, samotne i zatrudnione na wysokich stanowiskach. Czuła, że większość czasopism stara się uczyć kobiety, jak pogodzić prowadzenie domu, wychowanie dzieci i pracę. Jej jednak nie interesowały domowe pielesze. Zajmowała się modą, zdrowiem i związkami – zarówno w pracy jak i poza nią. Sukces magazynu przeszedł jej oczekiwania.

Było to bardzo satysfakcjonujące, jednak Natalie czuła, że gdzieś się pogubiła, mimo że artykuły w jej własnym piśmie miały pomagać takim kobietom jak ona. Niecierpliwość i niezwłoczne przechodzenie do sedna były zaletami w pracy, ale nie w związkach. Bez trudu zwracała na siebie uwagę mężczyzn, ale zaczynała mieć wrażenie, że krótkie romanse dają jej niewielką satysfakcję. Owszem, seks był przyjemny, ale czuła pustkę.

– Taki ze mnie wydawca! Szewc bez butów chodzi – zamruczała do siebie Natalie, otwierając frontowe drzwi.

Rzuciła okiem na automatyczną sekretarkę i rozczarowana zobaczyła, że nikt nie dzwonił. Oczekiwała telefonu od wielu osób, w tym od Philipa, chociaż zaczęła podejrzewać, że właśnie ją kulturalnie rzucił. Ale tak naprawdę chciała, żeby zadzwoniła Jane, jej najlepsza przyjaciółka. Jeszcze miesiąc temu spotykały się przynajmniej trzy razy w tygodniu.

Ponieważ Jane także bardzo dużo pracowała i nie mogła znaleźć mężczyzny, który byłby dla niej dość dobry, zawsze miały sobie wiele do powiedzenia. Poza tym łączyło je podobne poczucie humoru, miłość do włoskiej kuchni i dobrego wina. Natalie nie mogła zrozumieć, dlaczego Jane przestała się odzywać. Nie doszło do żadnej kłótni ani nawet do zgrzytu. Na ostatnim spotkaniu Jane wspomniała, że wyjeżdża na weekend, ale obiecała Natalie, że zadzwoni zaraz po powrocie. Nie zadzwoniła.

Natalie była zbyt zmęczona, żeby gotować. Wyjęła z lodówki butelkę wina i nalała sobie duży kieliszek. Potem pokroiła ser feta, dorzuciła czarne oliwki i pomidory i usiadła z miską przed telewizorem. Po posiłku jej dłoń zaczęła sunąć w kierunku telefonu. Cofnęła ją. Sama nie wiedziała dlaczego, ale nie chciała dzwonić do Jane. Na pewno przyjaciółka miała powód, żeby się nie odzywać. Nie była pewna, czy chce go poznać, zwłaszcza jeśli Jane zamierzała zakończyć ich znajomość.

Dopiero po kolejnych dwóch kieliszkach wina odważyła się wybrać numer przyjaciółki. Telefon dzwonił wiele razy. Już miała się rozłączyć, kiedy Jane odebrała.

– Cześć – odezwał się znajomy głos z lekką zadyszką, jakby Jane biegła do telefonu.

– Jane? To ja, Nat.

– Nat.

Tu nastąpiła niezręczna cisza. Natalie nie pozwoliła, by się przeciągnęła.

– Tak, pamiętasz mnie? To na moim ramieniu się wypłakujesz, kiedy faceci robią się beznadziejni.

– Słuchaj, przepraszam, że nie zadzwoniłam. – Zaczęła paplać Jane. – Naprawdę byłam bardzo zajęta castingiem do nowego dramatu historycznego. Nie miałam chwili dla siebie od paru tygodni. Chciałam zadzwonić dzisiaj, ale dopadł mnie jakiś wirus.

Natalie zmarszczyła brwi. Miała wrażenie, że w tle słyszy ludzi – śmiech i rozmowy. Mógł to być jednak dźwięk telewizora.

– Jak ci minął tamten weekend? – zapytała radośnie Natalie.

– Który weekend?

– No ten, na który się wybierałaś, kiedy widziałyśmy się ostatni raz. Mówiłaś, że jedziesz do jakiegoś ustronia czy coś. Jak było? Fajnie?

– W porządku – powiedziała Jane z wahaniem.

– Jak to „w porządku”? Wydawało mi się, że to miał być wyjątkowy wyjazd.

– Tak? Nie wiem, dlaczego tak pomyślałaś. Zwyczajny weekend na wsi.

Natalie wiedziała, że Jane nie mówi jej prawdy.

– Skoro tak mówisz – rzuciła oschle, zirytowana kłamstwem przyjaciółki. – Może wpadnę do ciebie jutro? Przyniosę zupę z kurczaka i winogrona?

– Nie! Jutro nie! – powiedziała Jane. W jej głosie słychać było panikę.

– Dlaczego? Chyba nie zarażasz?

– Moja mama przyjeżdża.

– Z Paryża? Musisz być bardzo chora. – Natalie nie mogła się opanować. Wiedziała, że Jane słyszy irytację w jej głosie.

– Słuchaj, nie mogę teraz rozmawiać – powiedziała Jane, przechodząc nagle do szeptu. – Spotkajmy się któregoś dnia po pracy, w przyszłym tygodniu.

– Może we wtorek? – zaproponowała Natalie.

– Nie, przepraszam, we wtorek nie mogę. Zaprosiłam gości.

– Kogoś znajomego?

– Nie, to ludzie z mojej branży. Wiesz co? Mam wolny czwartek. Spotkajmy się w tej włoskiej knajpce co zwykle, o siódmej, dobrze?

– Jesteś pewna, że możesz mi poświęcić czas? – zapytała Natalie chłodno.

W tym momencie usłyszała męski głos wołający Jane po imieniu. Słychać było, że się niecierpliwi.

– Chyba lekarz przyjechał – powiedziała zdecydowanie Natalie. – Do zobaczenia w czwartek.

I rzuciła słuchawkę.

Przynajmniej odzyskała kontakt z Jane. Wydawało się, że przyjaciółka nie jest obrażona. Zabolała ją jednak myśl, że Jane nagle zaczęła prowadzić dużo ciekawsze życie towarzyskie niż ona. Musi zapytać ją o to, kiedy się spotkają.

Jane odłożyła słuchawkę bezprzewodowego telefonu na kuchenny blat. Natalie nie mogła zadzwonić w gorszym momencie. Czuła się fatalnie, że rozmowa przebiegła w ten sposób, ale nie mogła nic więcej powiedzieć, bo Richard stał za nią i słuchał każdego słowa.

– Kto to był? – zapytał, przejeżdżając palcem po jej plecach.

Jane, ubrana tylko w czarne skórzane stringi i buty na wysokich obcasach, czuła się całkowicie bezbronna. Tak właśnie miła się czuć. Tak lubiła się czuć, kiedy nie była w pracy. Tego ją nauczyli w Przystani, a miała dobrych nauczycieli.

– Nie znasz – odpowiedziała wymijająco. – Koleżanka.

– Czy ta koleżanka jest ładna? – spytał Richard, łapiąc ją w talii.

– Tak, ale ciebie by nie zainteresowała. To bizneswoman na wysokim stanowisku. Lubi mieć mężczyzn pod kontrolą.

– Może powinna pojechać do Przystani na weekend? – wymruczał Richard głosem ochrypłym od pożądania. – Idziemy teraz na górę. Kiedy będę się z tobą kochał, opiszesz mi ją.

– O, nie! – odpowiedziała Jane.

Poczuła, że lewa ręka Richarda zbliża się do jej karku. Chwycił ją mocno.

– Mam nadzieję, że nie zamierzasz wracać do dawnych przyzwyczajeń, Jane – wyszeptał. – Nie zapominaj, że to mężczyźni rządzą tu w ten weekend. Jeśli będziesz robić to, co ci każemy, dostaniesz tyle rozkoszy, ile zechcesz, pamiętasz?

Całe jej ciało aż płonęło z pożądania.

– Oczywiście, że pamiętam – szepnęła. Potem weszła przodem po schodach, mijając gości. Kilku z nich wyciągnęło ręce, by ją popieścić, kiedy szła z Richardem do swojej sypialni. Kiedy się tam znaleźli, wiedziała, że wkrótce będzie robić to, co on rozkaże, byle tylko poczuć ten wspaniały, gorący, wilgotny prąd przeszywający ją na wskroś. Wiedziała, że oszukuje Natalie, ale – wstyd przyznać – mroczna perwersyjność tego, co miała zrobić, jedynie wzmagała podniecenie.

Natalie zjawiła się w restauracji U Mario przed Jane. Obserwowała wchodzącą przyjaciółkę i zauważyła, że Jane jest spięta. Kiedy pomachała jej na przywitanie, Jane odpowiedziała wymuszonym uśmiechem.

– Przepraszam za spóźnienie – wydyszała, opadając na krzesło. – Ten cholerny casting jak zwykle się przedłużył.

– Przyszłam dopiero pięć minut temu – powiedziała Natalie. – Zamówiłam butelkę czerwonego domowego wina, ale z zamówieniem jedzenia czekałam na ciebie.

– Fajnie – powiedziała Jane niewyraźnie. – Wezmę spaghetti al pomodoro.

Potem zaczęła wertować kalendarzyk.

Natalie postanowiła zamówić makaron domowej roboty ze szpinakiem i ricottą, w sosie z pomidorów i bazylii – swoje ulubione danie U Mario. Ponieważ Jane nie wydawała się zainteresowana jedzeniem, musiała sama przywołać kelnera wzrokiem i złożyć zamówienie.

– Nie nudzi cię wciąż to samo jedzenie? – zapytała Jane, odkładając notesik.

Natalie potrząsnęła głową.

– Nie. Wiem, co lubię.

– Też tak myślałam.

Ton Jane był dziwny.

– O czym mówisz?

– O niczym. Jak twój magazyn?

– Jak zwykle zabiera mi za dużą część życia. Philip mnie rzucił, jeśli chcesz wiedzieć, tylko nie śmiesz spytać.

Jane spojrzała na nią ze współczuciem.

– Przykro mi. Powiedział dlaczego?

– Och, takie tam zwyczajne gadki, że nie chce się angażować i czuje, że zasługuję na kogoś lepszego. Oczywiście chodzi o co innego. Coś poszło nie tak, kiedy ostatni raz się kochaliśmy. Powiedziałam, że chcę być na górze, bo wtedy mam lepszy orgazm i...

Przerwała, bo zjawił się kelner. Obie stłumiły chichot.

– Na pewno za nami tęsknił – zaśmiała się Natalie, kiedy obie zabrały się do jedzenia. Na pewno nikt inny nie prowadzi takich ciekawych rozmów.

– Mów dalej – ponagliła Jane.

– No, tak. Nie podobało mu się, kiedy mówiłam, że sama wiem, czego chcę. Udawał, że wszystko gra, że lubi, kiedy kobieta zna swoje upodobania i rozumie własne ciało. Ale tym go odstraszyłam.

– Chodzi ci o to, że ty miałaś przyjemność, a on nie?

Natalie skinęła głową.

– Właśnie. O Boże, ile razy to przerabiałam! Ty też tak już miałaś, prawda? Trochę mnie to pociesza, że nie jestem w tym sama.

– Nie – mruknęła pod nosem Jane.

– Tylko tyle masz mi do powiedzenia? Nie masz jakichś ciekawych plotek? Jak tam twoje życie seksualne?

– W porządku – wzruszyła ramionami Jane.

– Jak to „w porządku”? Spotykasz się z kimś wyjątkowym?

– Nie.

– A w ogóle się z kimś spotykasz?

– Tak. Od czasu do czasu.

– Jest jakiś powód, dla którego nie chcesz mi nic powiedzieć? – spytała Natalie. – Jest żonaty, czy coś?

– Nie, po prostu to nic specjalnie ciekawego.

Natalie nie wierzyła własnym uszom.

– Twoje życie seksualne jest zawsze ciekawe. Co się stało? Coś przede mną ukrywasz, jestem pewna. To dlatego nie dzwonisz do mnie od tamtego wyjazdu na weekend? Poznałaś jakiegoś przystojniaka i teraz go ukrywasz?

– Och, Nat! – westchnęła smutno Jane. – Chciałabym ci opowiedzieć, ale nie mogę.

Ściszyła głos.

– Bo widzisz, to jest zabronione.

– Zabronione? – krzyknęła Natalie.

– Ćśśś!

– Dlaczego szepczesz? Dlaczego mnie uciszasz? Nie rozumiem, co ci się stało – powiedziała Natalie. – Zupełnie się zmieniłaś od ostatniego spotkania. Obraziłam cię, czy co?

– Nie, nic nie zrobiłaś – zaprzeczyła stanowczo Jane. – Czy możemy zmienić temat, proszę?

Natalie westchnęła.

– Jeśli chcesz. Ale nie będzie tak miło jak zawsze. W takim razie opowiedz mi, dokąd wtedy wyjechałaś na weekend. Wyglądasz świetnie, dobrze ci ten wypad zrobił. Może też pojadę? Gdzie to jest?

– To tak... eee... jakby na wsi.

– Wielkie dzięki! Teraz na pewno znajdę to miejsce bez problemu!

– Nie mogę ci powiedzieć – powiedziała Jane ze złością.

Natalie jeszcze nigdy nie czuła się tak niezręcznie przy przyjaciółce. Zawsze były jak siostry, mogły rozmawiać o wszystkim i o niczym. Oczywiście, z powodów znanych tylko Jane, to się skończyło. Nagle Natalie zapragnęła, żeby ta kolacja się skończyła i żeby mogła uciec do siebie. Była głęboko urażona.

– To najlepiej sama wybierz temat rozmowy – warknęła. – Widzę, że tematy które ja wybieram, nie odpowiadają ci.

– Nat, przepraszam – odpowiedziała Jane, pochylając się przez stół do przyjaciółki. Chciałabym ci powiedzieć, naprawdę, ale mi nie wolno.

– No to nie mów. Chyba nie biorę deseru. Zamówmy kawę, a potem pójdziemy, dobra?

– Och, chrzanię ich! – powiedziała Jane. – Posłuchaj, Nat.

Zaczęła mówić półgłosem.

– Opowiem ci o moim wyjeździe na weekend, ale nie wolno ci o tym z nikim rozmawiać. Jeśli komuś powiesz, wszystko zepsujesz. Możesz mi to obiecać?

Teraz Natalie poczuła się zaintrygowana.

– Oczywiście. Znasz mnie, umiem dotrzymać tajemnicy.

– Więc dotrzymaj, bo mówiąc to, ryzykuję wszystko. Pojechałam do Przystani. To w Sussex. Koleżanka z pracy mi o tym powiedziała. Nie reklamują się. Ludzie muszą się dowiedzieć pocztą pantoflową. Żeby tam pojechać, musi cię polecić ktoś, kto już tam był.

– Ale dlaczego? – zapytała zdumiona Natalie. Czy trzeba mieć świetną kondycję czy co?

– Co ty, wtedy by mnie nie przyjęli. Nie, to taki kurs weekendowy.

– Kurs biznesowy? Nie mam ochoty na pracę w weekend. Chcę odpocząć.

– To kurs seksu.

Natalie nie mogła uwierzyć własnym uszom.

– O czym ty, do diabła, mówisz?

– O tym, co słyszysz. Ludzie przyjeżdżają tam, żeby się uczyć, jak rozwijać swój potencjał seksualny. Pewien szczególny potencjał. Takie kobiety jak ty i ja albo mężczyźni, którzy cały czas zarządzają pracownikami, uczą się tam poddawać partnerowi, żeby osiągnąć przyjemność. Jeden z instruktorów nazwał to miejsce „Przystanią Posłuszeństwa”. Ta nazwa oddaje sedno.

– Nie mogę w to uwierzyć – powiedziała zdumiona Natalie. – Nie chcesz chyba powiedzieć...

– Na litość boską, ciszej! – Jane rozejrzała się nerwowo.

– Przepraszam. Nie chcesz mi chyba powiedzieć, że zrobiłaś się uległa, prawda?

– Owszem – wyznała Jane. – Na początku było mi bardzo trudno. Szczerze mówiąc, przez pierwszy dzień i noc myślałam, że nie dam rady, ale bardzo chciałam dać sobie szansę. Nie oszukujmy się, moje życie seksualne nie było zbyt udane, dopóki prowadziłam je według własnych zasad. Co miałam do stracenia? Kiedy zaczęłam się poddawać i robić to, co mi kazali, zrobiło się tak fantastycznie, że chciałam się uczyć coraz więcej.

– Co kazali ci robić?

Jane potrząsnęła głową.

– Tego naprawdę nie mogę ci powiedzieć.

– Potrafię zrozumieć, że chcą utrzymać tajemnicę – powiedziała Natalie – ale nie rozumiem, dlaczego nie odzywałaś się do mnie, odkąd wróciłaś.

– Bo nadal widuję się z wieloma osobami, które były razem ze mną w Przystani. Urządzamy imprezy i kolacje, które zawsze przeradzają się w bardziej ekscytujące zabawy. Niestety, nie wolno nam przyjmować ludzi, którzy nie byli w Przystani. Dlatego nie mogłam cię zaprosić. Wstyd powiedzieć, ale tak się wciągnęłam, że ledwo dałam radę opuścić jeden wieczór i spotkać się z tobą – moją najlepszą przyjaciółką.

Natalie widziała, że nawet myśl o tym podnieca Jane. Policzki miała zaróżowione, oczy jej błyszczały, a kieliszek drżał jej w rękach. Nagle Natalie jej pozazdrościła. Chciałaby mieć w życiu coś, co budziłoby w niej takie emocje, a jeszcze bardziej chciałaby przeżyć naprawdę satysfakcjonujący seks.

– Myślisz, że mogłabym tam pojechać? – zapytała.

Jane zmarszczyła brwi.

– Szczerze mówiąc, nie sądzę, żeby ci się tam spodobało. Pominęłam wiele szczegółów. W Przystani panuje rygor i jeśli nie robisz tego, co ci każą, to...

Urwała.

– To co? – zapytała Natalie.

– Jesteś karana – wyszeptała Jane.

– Karana?

– Tak, ale nawet kary są tak pomyślane, żeby cię pobudzić, tyle że w inny sposób niż wszystko, co do tej pory przeżyłaś. Naprawdę nie sądzę, żeby to było w twoim stylu, Nat.

– Ja też bym nie przypuszczała, że to coś dla ciebie. A jednak ci się spodobało. Na pewno by mnie przyjęli, gdybyś mnie poleciła.

– Raczej tak, ale nie mam takiego zamiaru.

Natalie poczuła się, jakby dostała od przyjaciółki policzek.

– Uważam, że jesteś niesłychanie samolubna – powiedziała w końcu. – Jedziesz tam i wracasz kompletnie odmieniona. Przyznajesz, że prowadzisz fantastyczne życie seksualne, że wychodzisz praktycznie codziennie. Wiesz, co ja robię codziennie po pracy? Wracam do domu, piję za dużo wina i kładę się, a w łóżku towarzyszy mi tylko kot.

– Ale jeśli cię polecę, a tobie się nie spodoba, może się to źle odbić na mnie – wyjaśniła Jane. – A tego nie chcę. Popsułabym to, co mam. Uznaliby, że nie umiem oceniać ludzi, gdybym wysłała nieodpowiednią osobę.

– Szczerze mówiąc, nie rozumiem, co złego może mnie tam spotkać – powiedziała Natalie. – Nie jestem naiwną osiemnastoletnią gąską. Mam dwadzieścia siedem lat i spore doświadczenie. Wątpię, żeby zaproponowali mi coś, co by mnie zaszokowało.

– Och, Natalie, nie masz pojęcia, o czym mówisz – stwierdziła Jane. – Jesteś taka jak ja na początku. Zawsze lubiłaś decydować – w pracy i w łóżku. Z czasem obie robiłyśmy się coraz bardziej dominujące. Dlatego odstraszałyśmy wszystkich facetów, tylko nie zdawałyśmy sobie z tego sprawy. Przynajmniej ja nic z tego nie rozumiałam, dopóki nie pojechałam do Przystani.

– Ze wszystkim się zgadzam – odpowiedziała Natalie. – Jeśli naprawdę jesteś moją przyjaciółką, możesz tego dowieść, polecając mnie. Obiecuję, że cię nie zawiodę, bez względu na to, jaki przeżyję szok – zaśmiała się.

Jane wahała się przez chwilę, a potem wzruszyła ramionami.

– Na twoją odpowiedzialność. Tylko jeden warunek – ponieważ znam cię i wiem, jak tam jest, chcę, żebyś wybrała kurs trwający dwa weekendy. Nie poradzisz sobie z intensywnym kursem.

– Jak chcesz – zgodziła się szybko Natalie. Po cichu uważała, że Jane zwariowała. Nie wyobrażała sobie żadnej sytuacji związanej z seksem, w której nie mogłaby sobie poradzić.

– Więc zrobisz to? Polecisz mnie?

– Już powiedziałam, że tak, prawda?

Pierwszy raz od wielu miesięcy Natalie poczuła, że cieszy ją coś poza pracą.

– Ile będę musiała czekać?

– Ja czekałam kilka tygodni.

Natalie jęknęła.

– O, nie! Myślałam, że pojadę w przyszły weekend!

– Mają mnóstwo rezerwacji. Muszę lecieć. Ktoś u mnie dzisiaj nocuje.

Natalie nie zatrzymywała przyjaciółki. Już rozumiała, dlaczego Jane jest taka zajęta. Wkrótce też miała zacząć tego doświadczać.

– W porządku – uśmiechnęła się. – Nie zapomnisz jutro zadzwonić w mojej sprawie?

– Na pewno nie zapomnę – uspokoiła ją Jane. Kiedy wyszły i owiało je chłodne powietrze, zerknęła na Natalie.

– Mam nadzieję, że postępuję słusznie – powiedziała. – Jeśli ci się nie spodoba, nie będziesz miała pretensji, prawda?

– Będę zachwycona – odpowiedziała pewnym głosem Natalie. – Chcę zmienić swoje życie, ale nie wiem jak. A ty rozwiązujesz mój problem.

– Zadzwoń, kiedy skończysz kurs – rzuciła Jane, machając na taksówkę.

– Nie spotkamy się wcześniej? – spytała Natalie.

– Nie – odkrzyknęła Jane, wsiadając do samochodu. – Nie mam wolnego wieczoru przez najbliższe dwa miesiące.

Kiedy taksówka odjechała, Natalie przeszedł dreszcz – czuła lekkie zdenerwowanie, a zarazem zniecierpliwienie. Uznała, że Jane miała rację. Była bardziej skryta niż przyjaciółka i opcja dwuweekendowa zapewne była odpowiednia. Zrozumiała, że zrobiła właśnie pierwszy krok w kierunku odkrycia nowych pokładów własnej seksualności. Nieoczekiwanie poczuła podniecenie na myśl o tym, że nauczy się uległości w łóżku. Nigdy by o tym nie pomyślała, gdyby nie usłyszała o Przystani właśnie od Jane i gdyby nie zobaczyła, jak bardzo odmieniło to jej przyjaciółkę.