RACHEL

HAWKINS

POKÓJ NA PIĘTRZE

przełożyła Katarzyna Rosłan

Tytuł oryginału: The Wife Upstairs

Copyright © 2020 by Rachel Hawkins

First published in the United States by St. Martin’s Press, an imprint of St. Martin’s Publishing Group

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXXII

Copyright © for the Polish translation by Katarzyna Rosłan, MMXXIII

Wydanie I

Warszawa MMXXIII

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Mamie, która na szczęście w niczym nie przypomina matek z tej książki

Człowiek dwa razy umiera, najpierw śmiercią rzeczywistą, a potem tą, o której wiedzą ludzie.

Jean Rhys, Szerokie Morze Sargassowe, tłum. Maryla Topczewska-Metelska

Część I. Jane

1

Luty

Nie istnieje chyba gorszy dzień na spacer.

Leje od rana, a jazda z Center Point do Mountain Brook przypomina koszmar. Wysiadam z samochodu na podjeździe przed domem państwa Reedów i zanim dojdę do drzwi, mam przemoczony dół dżinsów. Podeszwy moich adidasów piszczą na marmurowej posadzce holu.

Ale pani Reed z miną oznaczającą przesadne współczucie, która ma mi pokazać, jak bardzo jej głupio wysyłać mnie w ten poniedziałkowy poranek na taki deszcz, podaje mi smycz Miśka.

To ważne – mam wiedzieć, że jest jej głupio.

Ale i tak mnie wysyła.

Wychodzę z psami mieszkańców osiedla Thornfield Estates już niemal od miesiąca i jeżeli miałabym ocenić, czego się w tym czasie nauczyłam, to powiedziałabym, że tego, że tu najbardziej liczy się sprawianie wrażenia.

Pani Reed sprawia wrażenie, jakby mi współczuła. Sprawia wrażenie, jakby szczerze nienawidziła tego, że muszę wyprowadzić na dwór Miśka, jej owczarka szkockiego, w ten zimny, ulewny poranek w połowie lutego.

Sprawia wrażenie, jakbym w jakiś sposób obchodziła ją jako człowiek.

Ale jej nie obchodzę, co mi, szczerze mówiąc, nie przeszkadza. Bo ona nie obchodzi mnie, jeśli mam być szczera.

Więc z uśmiechem obciągam kurtkę przeciwdeszczową w kolorze wojskowej zieleni.

– Jestem przygotowana – mówię, odbierając od niej smycz.

Stoimy w holu przy wejściu do domu państwa Reedów. Po lewej stronie mam oparte o ścianę ogromne lustro w ramie. Odbijamy się w nim ja, pani Reed i Misiek, który już wyrywa się do drzwi. Jest tam również drewniany stolik z postarzanego drewna, a na nim misa z potpourri oraz para brylantowych kolczyków w kształcie kółek, beztrosko odłożonych wczoraj późnym wieczorem, kiedy pani Reed wróciła z jakiejś imprezy charytatywnej – jednej z wielu, na których bywa.

Imprezy dobroczynne są tu urządzane z rozmachem, zauważyłam to, choć trudno mi się zorientować, jaki cel wspierają. Na zaproszeniach przypinanych magnesami do drzwi lodówek albo odkładanych na podręczne stoliczki obowiązkowo musi się znajdować zestaw wielkich haseł: dzieci, przemoc, kobiety, bezdomni, nieuprzywilejowani – słowem, rozmaite eufemizmy pojęcia „biedny”.

Nie wiem, co takiego wspierała wczoraj pani Reed, ale to kolejna rzecz, która mnie tak naprawdę w ogóle nie obchodzi.

I nie zatrzymuję wzroku na kolczykach.

Czując w dłoni gładką smycz Miśka, lekko macham ręką do jego pani i wychodzę na szeroki frontowy ganek. Mokra posadzka z pomalowanego betonu jest śliska i prawie po niej jadę w wysłużonych adidasach.

Słyszę, jak drzwi się za mną zamykają, i zastanawiam się, jak też pani Reed spędzi dzisiejszy poranek, kiedy ja będę spacerowała z jej psem. Zrobi sobie kolejną kawę? Popije nią xanax? Zajmie się planowaniem następnej imprezy dobroczynnej? Może będzie to brunch połączony ze zbiórką na rzecz dzieci, które nie potrafią żeglować.

Deszcz trochę zelżał, lecz nadal jest zimno. Żałuję, że nie wzięłam rękawiczek. Skórę na dłoniach mam spękaną i poobcieraną, kostki – zaognione. Między prawym kciukiem a palcem wskazującym nadal widać jasnoróżowy ślad po oparzeniu – pamiątka po ostatnim dniu mojej pracy w Roasted, kafejce w pobliskim Mountain Brook. Przypominam sobie, że wychodzenie z psami jest beznadziejne, ale przynajmniej nie grozi poparzeniami drugiego stopnia.

Misiek ciągnie, obwąchuje każdą skrzynkę pocztową, którą mijamy, a ja mu pozwalam, bo bardziej pochłania mnie rozmyślanie o domach i osiedlu niż przejmowanie się czworonogiem. Każda z tych McRezydencji ma z tyłu soczyście zielony ogród, więc zasadniczo nie ma potrzeby korzystania z usług osób takich jak ja. Ale ludzie, którzy tu mieszkają, nie zastanawiają się nad tym, czego potrzebują. Dla nich liczy się to, czego chcą.

Właśnie o to chodzi we wszystkich tych domach.

Pani Reed z mężem mieszkają we dwoje na Magnolia Court. Mają osiem łazienek i siedem sypialni, oficjalny salon, wygodną rodzinną „jaskinię”, salonik na górze oraz męski gabinet. O ile mi wiadomo, każdy dom na osiedlu Thornfield Estates wygląda tak samo. Na razie byłam w czterech, bo oczywiście kiedy jeden z sąsiadów znajduje sobie kogoś do wychodzenia z psem, to zaraz zaczynają go potrzebować – to znaczy chcieć – pozostali. Pracuję u państwa Reedów, wyprowadzam ich Miśka, a od niedawna również u państwa McLarenów z Primrose Lane, którzy mają dalmatynkę Lolę. Poza tym u państwa Clarków z Oakwood, którzy mają dwa shih tzu, Majora i Pułkownika, no i właśnie zatrudnił mnie Tripp Ingraham z Maple Way, żebym wychodziła z labradorem jego zmarłej żony – Atosem.

Tak czy owak, to dobra robota, na pewno lepsza niż w kawiarni. W tej pracy ludzie naprawdę patrzą mi w oczy, bo chcą udowodnić samym sobie, że skoro zwracają się do „pomocy domowej” po imieniu, to nie są dupkami. „Można powiedzieć, że Jane należy do rodziny” – mówi najpewniej pani Reed innym paniom z country clubu, a te przytakują z aprobatą i zamawiają kolejną Krwawą Mary.

Moje adidasy piszczą na mokrym chodniku, a ja idę i dalej rozmyślam – teraz o moim mieszkaniu – że najprawdopodobniej znowu cieknie mi z sufitu w jednym miejscu w kuchni i brudna plama ciemnieje na tle równie brudnej szarości. Mieszkanie jest tanie i leży w nie najgorszej części miasta. Czasem mam wrażenie, że tkwię w betonowej klatce i niezależnie od tego, jak bardzo staram się zakryć szarość plakatami z Targeta lub ładnymi kocykami z second-handów, ona i tak wylezie na wierzch.

Na osiedlu Thornfield Estates nie istnieje nic takiego jak brudna szarość.

Tu trawa jest zielona niezależnie od pory roku, a każdy dom zdobią donice z kwiatami, skrzynki z kwiatami czy bujne krzewy obsypane kolorowym kwieciem. Okiennice są jaskrawożółte, granatowe, ciemnoczerwone, szmaragdowozielone. Jeżeli widać tam jakąś szarość, to tylko tę miękką i elegancką – gołębią, jak ją kiedyś nazwała pani Reed. Nieustannie kręcą się tu pracownicy pielęgnujący zieleń lub piorący dywany, a samochody firm świadczących rozmaite usługi związane z dbaniem o dom wjeżdżają na podjazdy nawet w taki deszczowy dzień jak dziś.

Misiek przystaje, by obsikać krawężnik, a ja wolną ręką ściągam kaptur z głowy. Zimna woda ścieka mi po szyi. Kurtka ma swoje lata i puścił w niej szew na lewym boku, ale nie mogę się zmusić do kupna nowej. Szkoda mi pieniędzy. Czasem się zastanawiam, czy ktoś z osiedla zwróciłby uwagę na brak starej kurtki przeciwdeszczowej.

„Za duże ryzyko”, tłumaczę sobie, ale i tak przez bite dwie minuty rozmyślam o tym, jak to by było iść przez osiedle w czymś eleganckim i przyjemnym, w czymś, co nie przepuszcza lodowatego deszczu. Na przykład w czymś takim jak ta kurtka Burberry, która w zeszłym tygodniu wisiała na wieszaku przy drzwiach u pani Clark.

„Wybij to sobie z głowy”.

Zaczynam więc myśleć o brylantowych kolczykach pani Reed. Gdyby zginęły oba, sprawa byłaby podejrzana, ale jeden? Jeden mógł po prostu spaść ze stolika. Zostać wdeptany w dywan w country clubie. Leżeć w czyjejś kieszeni.

Misiek przystaje i obwąchuje skrzynkę pocztową, ale ciągnę go w stronę mojego ulubionego domu.

Stoi w pewnym oddaleniu od ulicy, na końcu ślepego zaułka, i sprawia wrażenie, jakby nie zajmowano się nim bez przerwy. Zieleń jest tu równie soczysta jak na okolicznych posesjach, lecz ogród jest mniej zadbany. Piękne, kwitnące na fioletowo krzewy od frontu za bardzo urosły i zasłaniają okna parteru.

To nie tylko największy dom na osiedlu, lecz także wyższy od innych, z dwoma obszernymi skrzydłami. Na frontowym trawniku rosną dwa potężne dęby. Wygląda na starszy od pozostałych budynków. Może został postawiony jako pierwszy.

W Thornfield Estates wszystkie domy zlewają się ze sobą, żaden nie wyróżnia się w istotny sposób. Podoba mi się to – wolę jednolite piękno niż depresyjną monotonię okolicy, w której mieszkam – jednak ten dom stojący samotnie w ślepym zaułku ma w sobie coś, co mnie przyciąga.

Schodzę z chodnika na środek jezdni, by mu się lepiej przyjrzeć. Zawsze panuje tu taki spokój, że nawet nie przechodzi mi przez myśl, że może stanie na ulicy nie jest najbezpieczniejsze.

Najpierw słyszę samochód, a dopiero potem go dostrzegam, ale wtedy jest już za późno, by zareagować. Kiedy wspominam tamtą chwilę, zastanawiam się, czy skądś wiedziałam, co nastąpi. Czy wszystko w moim życiu prowadziło mnie do tego miejsca, do tego właśnie domu.

I do niego.

2

Na osiedlu Thornfield Estates prawie wszystkie samochody są takie same – to luksusowe SUV-y różnych marek. W zasadzie można powiedzieć, że stanowią mobilne wersje domów, drogie i znacznie większe, niż mogłyby się przydać właścicielom. Już prawie nie zwracam na nie uwagi, są dla mnie jak czołgi w kolorze szampana lub ciemnego, wpadającego w czerń granatu, regularnie przetaczające się po ulicach.

Samochód, który znienacka wypada z podjazdu mojego ulubionego domu, nie należy jednak do tego gatunku. To wóz sportowy, starszy, z miarowo warczącym silnikiem, w kolorze landrynkowej czerwieni, na tle szarości dnia jaskrawej jak otwarta rana.

Misiek szczeka, staje na tylnych łapach, a ja próbuję uskoczyć z drogi. Palce zaplątują mi się w smycz, a zderzak samochodu zaraz zmiecie nas z powierzchni.

Asfalt jest śliski i może to mnie ratuje, bo kiedy stawiam krok do tyłu, tracę równowagę i upadam. Ląduję twardo, aż dzwonią mi zęby. Kaptur opada na twarz, nie widzę nic poza winylem w kolorze khaki, słyszę jednak pisk hamulców, a nawet delikatny zgrzyt metalu. Misiek szczeka, szczeka i szczeka, miota się nerwowo, a skórzana smycz boleśnie wrzyna mi się w nadgarstek. Krzywię się.

– Boże – słyszę męski głos i w końcu udaje mi się zepchnąć kaptur z twarzy.

Tył bajecznego czerwonego samochodu spoczywa na słupie jednej z wymyślnych latarni, które stoją wzdłuż ulicy. Nie jechał bardzo szybko, ale i tak blacha zgniotła się jak papier. Zasycha mi w ustach, a serce zaczyna walić w piersi.

W dupę, w dupę, w dupę.

Ten samochód jest wart więcej niż średnie roczne wynagrodzenie. Gdybym miała spłacić coś takiego, musiałabym pracować w kawiarni całe wieki, żeby zarobić na same raty, a poza tym sytuacja jest cholernie pokręcona, ponieważ gapiłam się na dom tego gościa, stojąc na środku ulicy.

Drzwi kierowcy są otwarte, a ja w końcu zmuszam się, by spojrzeć na faceta, który stoi i opiera się o nie ramieniem. Nie przypomina innych mężczyzn, których widuję w Thornfield Estates. Tamci najczęściej noszą koszulki polo i spodnie khaki i nawet ci młodzi, niby w formie, mają w sobie pewną miękkość. Podwójne podbródki albo brzuszki leciutko zwisające nad drogimi skórzanymi paskami.

W tym facecie nie ma cienia nadmiernej pulchności. Nosi dżinsy i buty, które mają wyglądać na znoszone, ale wiem, że są drogie. Wszystko w nim wygląda drogo – nawet zmięta biała koszula z przypinanym kołnierzykiem.

– Nic się pani nie stało? – pyta, zbliżając się do mnie.

Chociaż leje deszcz, on ma na sobie ciemne okulary pilotki. W ich szkłach widzę blady owal mojej twarzy na tle zieleni kaptura.

Zdejmuje okulary i zaczepia je o rozpiętą pod szyją koszulę, odsłaniając bardzo niebieskie oczy. Kiedy spuszcza na mnie wzrok, na jego czole pojawiają się trzy zmarszczki. Ponieważ od dawna nikt nie patrzył na mnie z prawdziwą troską, jego spojrzenie jest dla mnie bardziej atrakcyjne niż ładne ciuchy, supersamochód i idealna sylwetka.

Kręcę głową i podnoszę się z ziemi. Szarpię za smycz Miśka, żeby przyciągnąć go do siebie.

– W porządku – odpowiadam. – Nie powinnam była stać na środku ulicy.

Kącik jego ust się podnosi, pojawia się dołeczek w policzku.

– To ja nie powinienem był ruszać z podjazdu jak szatan.

Nachyla się do Miśka i szybkim ruchem drapie go między uszami. Pies podstawia się do pieszczoty, wywiesza język.

– Domyślam się, że to pani jest tą osobą, która wychodzi z psami i o której ostatnio tak tu głośno – mówi, a ja odchrząkuję i oblewam się rumieńcem.

– Tak, to ja – przytakuję, a on ciągle na mnie patrzy, jakby czekał. – Jane – rzucam. – Jestem Jane.

– Jane – powtarza. – Nie za często słyszę to imię.

Nie mówię mu, że to nie jest moje prawdziwe imię, tylko imię nieżyjącej dziewczyny, którą znałam kiedyś, w nieistniejącym już życiu. Moje prawdziwe imię jest równie nieciekawe, ale słyszy się je trochę częściej niż Jane.

– Eddie – przedstawia się i wyciąga rękę.

Ściskam ją z bolesną świadomością, że moja dłoń jest wilgotna i oblepiona drobnym żwirkiem z ulicy.

– O tym imieniu też nie można powiedzieć, że jest najpopularniejsze – mówię, a on się śmieje.

To głęboki, ciepły śmiech, który sprawia, że coś łaskocze mnie u nasady kręgosłupa. I może dlatego, kiedy Eddie pyta, czy nie miałabym ochoty wstąpić do niego na kawę, odpowiadam „tak”.

Redaktorka inicjująca: Joanna Maciuk

Redaktorki prowadzące: Magdalena Matuszewska, Anna Kapuścińska

Przekład: Katarzyna Rosłan

Redakcja: Maria Wirchanowska

Korekta: Gabriela Niemiec, Małgorzata Kuśnierz

Projekt okładki: Danielle Christopher

Zdjęcia wykorzystane na I stronie okładki: kwiaty © Nadezhda Stepanova/Getty;

tekstura w tle © Photo Boutique/Shutterstock;

rozdarty papierban © Cafe Racer/Shutterstock;

poręcz © TaraPatta/Shutterstock

Skład okładki: Paweł Sky

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. 22 828 98 08

faks 22 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN: 978-83-8318-483-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.