SHERYL

BROWNE

ROMANS

Przełożył Jacek Żuławnik

Tytuł oryginału: The Affair

Copyright © Sheryl Browne, 2018

First published in Great Britain in 2018 by Storyfire Ltd trading as Bookouture

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, 2024

Copyright © for the Polish translation by Jacek Żuławnik, 2024

Wydanie I

Warszawa 2024

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Dla Paula-Jona, który jest bezpieczny, otulony anielskimi skrzydłami.

Dla Drew, mojego syna, który podsunął mi pomysł na następną książkę. Kocham cię.

Prolog

Życie tej osoby niemal dosłownie znajduje się w moich rękach. Dawniej sama myśl o takiej sytuacji była dla mnie niewyobrażalna, a szok wywołany świadomością, że jestem o krok od uśmiercenia kogoś, byłby nie do zniesienia. Ale to już przeszłość. Dziwne, dziś nie czuję nic – dziś ja też jestem w stanie tego osobliwego zawieszenia pomiędzy istnieniem a nieuchronnym końcem.

Stoimy piętnaście wysokich kondygnacji nad ziemią. Pulsowanie rozświetlonego nocą miasta dociera do mnie jakby z innego wymiaru. Przez ułamek sekundy twarda, bezlitosna ziemia wydaje się bliżej niż w rzeczywistości, jakby próbowała milcząco mnie ponaglać.

Zrobię to? Waham się. Czy zdołam? W najbardziej ponurych chwilach, gdy sen zjawiał się tylko po to, by mnie dręczyć, przychodziło mi do głowy, że utracona miłość może doprowadzić człowieka do rozpaczy, pchnąć go do gwałtownych, a nawet szalonych czynów. Motywem morderstwa dokonanego z zimną krwią może być uczucie, zwłaszcza nieodwzajemnione. Może być nim odrzucenie albo zranienie. Nie istnieje inne rozwiązanie.

Czuję ciężki, gęsty strach, emanuje nim osoba, której przyszłość trzymam w dłoni. Przerażenie ją paraliżuje i sprawia, że wydaje się zarazem nieobecna i doskonale świadoma tego, co się dzieje, jedynie niezdolna wydobyć z siebie głos ani poruszyć którąkolwiek częścią swojego ciała. Jest jak zastygła. Bezsilna. Zrezygnowana i poddana mojej woli. Wydaje nam się, że jesteśmy nieśmiertelni i nic nie jest w stanie nas dotknąć, ale tak naprawdę kruche z nas stworzenia. Ciało i krew. W chwili uderzenia czaszka pęknie jak skorupka jajka.

Zastanawiam się, jakie myśli rodzą się w umyśle kogoś, kto pędzi na spotkanie z bezlitosnym losem. Mówi się, że tuż przed zgonem człowiek widzi całe swoje życie, ponieważ część mózgu, w której przechowywane są wspomnienia, wyłącza się jako jedna z ostatnich. Osoby mające za sobą doświadczenia z pogranicza życia i śmierci opowiadają o utracie poczucia czasu: przeżywane na nowo wydarzenia potrafią trwać sekundę – albo niemal wieczność. Powraca się do chwil pełnych niewysłowionego szczęścia, jak również tych przesiąkniętych bólem własnym i sprawianym innym ludziom. Podobno jest wtedy jak w czyśćcu. Czy osoba, której życie znajduje się w moich rękach, spędzi wieczność w takim czyśćcu? Oby.

Rozdział pierwszy. Justin

Padając ze zmęczenia, Justin wracał do domu po podwójnym dyżurze w szpitalu. Kiedy skręcił na podjazd, ucieszył się, że Alicia jeszcze nie wyszła do pracy. Zamiast się kłócić, zawsze woleli po prostu przegadać nieporozumienie, ale w ostatni weekend niewiele brakowało, by jednak doszło między nimi do awantury. Problem pozostał nierozwiązany. Problem, którego przyczyną okazał się sam Justin. Miał do siebie pretensję, że postąpił jak podejrzliwy palant, czym oczywiście rozsierdził Alicię. Usłyszał, jak żona płacze w łazience, i to go rozłożyło. Wcześniej, kiedy doszło do wymiany zdań, zachował się, jak sądził, w sposób wyważony, mimo że gotował się ze złości. Ale gdy teraz o tym myślał, dochodził do wniosku, że chyba zbyt prędko pogratulował sobie opanowania – bo nie dało się zaprzeczyć, że w jego słowach rzeczywiście było obecne niewypowiedziane i cholernie niesprawiedliwe oskarżenie. Poprzednio Alicia wylewała pełne rozpaczy łzy nie przez niego, lecz za niego – po tym, jak jego rodzina padła ofiarą bezsensownej zbrodni. Od tamtej pory wytrwale stała u jego boku.

Była przy nim, ilekroć w snach na nowo przeżywał wydarzenia tamtej koszmarnej nocy, a pot spływał mu po karku i wsiąkał w poduszkę. Nie mogąc skontaktować się z rodzicami i siostrą, Justin poszedł do nich do domu, otworzył drzwi kluczem, którym nadal dysponował, i tak dostał się do środka. Pierwszą rzeczą, jaka przyciągnęła jego wzrok, było stłuczone lustro na ścianie w korytarzu. Justin zamknął teraz oczy i znów poczuł zimny strach, który oblał go, gdy tylko dotarło do niego, do kogo należy krew na pękniętym szkle. Siostra próbowała uciekać. Napastnik – dla którego „bestia” to zbyt łagodne określenie – zostawił ją na podłodze w korytarzu, żeby wykrwawiła się od ran zadanych nożem.

Nawet nie był w stanie się rozpłakać. Czuł się otępiały, niezdolny do przetworzenia emocji, nie potrafił uzewnętrznić się przed Alicią, dopóki nie zmusiła go do tego. Przytuliła go, zamknęła w objęciach i załkała razem z nim. Nie miał pojęcia, co by się stało, gdyby jej wtedy przy nim zabrakło. Byli małżeństwem z krótkim stażem. Justin tak bardzo pogrążył się w smutku, że zapomniał o całym świecie – również o niej. Mogła odejść, miała wszelkie podstawy, by to zrobić, a jednak została. Powinien przeprosić, zakończyć tę dziwną, krępującą sytuację. Będzie się nawet płaszczył przed nią, jeśli to się okaże konieczne. Na litość boską, Luke miał przecież dopiero sześć miesięcy. Impreza urodzinowa siostry Alicii – na którą Alicia z początku nie miała ochoty pójść – była ich pierwszym wspólnym wyjściem po skomplikowanym cesarskim cięciu, które o mały włos skończyłoby się tragicznie dla matki i dziecka. Co, u ciężkiego licha, podkusiło Justina? Czemu musiał to zepsuć?

– Oj, przepraszam. – Niewiele brakowało, a uderzyłby żonę drzwiami, otwierając je.

– Nic się nie stało. To moja wina – przyznała Alicia, kończąc zapinać Luke’a w nosidełku. – Jestem raczej kiepsko zorganizowana, jak na pewno zdążyłeś się już zorientować. Jak zwykle jesteśmy spóźnieni.

Składając pocałunek na miękkiej, pokrytej meszkiem główce synka, uśmiechnęła się dość powściągliwie, co Justin odnotował i co odebrało mu nieco pewności, po czym wyprostowała się.

– W piekarniku masz croissanty, jeszcze ciepławe. Nie zapomnij zjeść – powiedziała, kierując się do kuchni. Zatrzymała się, zrobiła krok do tyłu i zawołała: – Sophie! Pora na nas!

– Zaraz! – odkrzyknęła Sophie ze swojego pokoju na piętrze. – Mam iść do szkoły goła?

Goła, ale w makijażu, pomyślał Justin. Wyobraził to sobie i zaśmiał się w duchu. Pokręcił głową, po czym kucnął, żeby przywitać się z Lukiem. Dziecko machnęło rączkami i posłało ojcu pełen zachwytu bezzębny uśmiech.

– Chaos rządzi. – Puścił do synka porozumiewawcze oczko. – Co u ciebie, mały? Mam nadzieję, że starasz się nie wychylać?

Justin wziął Luke’a za rączkę i jak zawsze zachwycił się cudem jego narodzin. Synek był zaskakująco zdrowy i silny jak na wcześniaka. Myśli Justina popłynęły ku dziewczynce, która nad ranem przeszła skomplikowaną operację. Czy przeżyje? Czy wystarczy jej sił? Przyjęto ją z krwotokiem nadtwardówkowym powstałym wskutek urazu głowy. Nie było akurat chirurga dziecięcego, więc Justin nie miał wyboru i musiał samodzielnie usunąć krwiaka, aby zmniejszyć jego ucisk na mózg. Wszystko miało się rozstrzygnąć w ciągu najbliższych dwudziestu czterech godzin, ale Justin wiedział, że dziewczynka łatwo się nie podda. Teraz mógł się tylko modlić, żeby nie doszło do zakażenia.

Przypomniawszy sobie wszystko, za co powinien być wdzięczny losowi, pogłaskał synka po rumianym policzku i wyprostował się.

Zaczął rozmasowywać zesztywniały kark i z trudem obrócił się w stronę schodów, po których właśnie schodziła jego piętnastoletnia córka, wyraźnie niezadowolona z faktu, że szkoła zaczyna się o nieludzkiej porze i rano nie ma czasu na niezbędne zabiegi pielęgnujące urodę.

– Dzień dobry – odezwał się Justin, kiedy minęła go i schyliła się po plecak.

– Wcale nie dobry. Pada – odparła nabzdyczona.

Justin tylko się uśmiechnął. Wiedział, że za dwie sekundy Sophie cofnie się pocałować ojca w policzek, co oczywiście uczyniła.

– Dzień dobry, tato – powiedziała lekko zawstydzona. Obrzuciła go wzrokiem i z niepokojem ściągnęła brwi. – Przyjemna noc, co? – skomentowała, najwyraźniej dostrzegając jego zmęczenie.

– Miewałem lepsze – przyznał Justin. Wyciągnął rękę i dotknął ramienia córki. – No już, zbieraj się, bo dostaniesz minusa.

– Kolejnego – wybąkała Sophie, zarzuciła plecak i ruszyła do drzwi.

– A może wzięłabyś coś ode mnie? – zaproponowała Alicia, wychodząc z kuchni. Trzymała soczek Luke’a, do tego taszczyła torbę z rzeczami dziecka i jeszcze swoją torebkę. – Mam za mało rąk.

Sophie westchnęła, przewracając oczami, i uwolniła matkę od soczku.

Spojrzenie, które posłał jej Justin, mówiło: „Nie przeginaj”, na co Sophie zrobiła odpowiednio skruszoną minę.

– To na razie – rzucił do Alicii z nadzieją, że żona nawiąże z nim normalny kontakt wzrokowy.

Alicia tylko pokiwała głową. Miała lekko trwożliwy uśmiech i rozbiegany wzrok. Justin znowu zbeształ się w duchu. Naprawdę zachował się jak ostatni idiota. Wziął żonę w krzyżowy ogień pytań, bo jakiś jej były kolega z pracy okazał nią zainteresowanie. Szkoda, że jego i Alicii grafiki nie pokrywały się ze sobą i nie pozwalały na poważną, spokojną rozmowę. Jako główny klinicysta na oddziale pomocy doraźnej miał bardzo wymagającą i czasem potwornie przygnębiającą pracę, obarczoną absurdalnie nierealnymi celami. Satysfakcja z udzielania pomocy ludziom wprawdzie liczyła się dla niego bardziej niż irytacja niekończącą się biurokracją, ale żal po stracie pacjenta potrafił porządnie dać się we znaki. Mordercze podwójne dyżury sprawiały, że cierpiało na tym życie rodzinne Justina i Alicii.

Powinien był znaleźć czas. Przemawiała przez niego zazdrość, to jasne jak słońce. Wściekł się, kiedy ten facet, Paul Radley, próbował namówić Alicię do wspólnego tańca. Mężczyzna wziął ją za rękę i odciągnął od siostry, a potem objął wpół, czym zdaniem Justina przekroczył granicę. Alicia zdołała się wyswobodzić, zostawiła kompletnie zaskoczonego Radleya na środku parkietu. Był wyraźnie wzburzony; Justin zwrócił uwagę na spojrzenie, którym odprowadził Alicię. Później Justin spotkał go przy barze i w jego oczach dostrzegł coś, co można było odczytać niemal jak… wyzwanie. Zaczął się zastanawiać, czy pomiędzy Radleyem a Alicią do czegoś nie doszło, być może dlatego, że w tym czasie, kiedy Alicia pracowała z Radleyem w usługach finansowych, Justin tkwił po uszy we własnych problemach.

Postanowił, że zadzwoni do niej w ciągu dnia. A wcześniej zamówi kwiaty do jej biura. Liczył, że Alicia nie odmówi lunchu z mężem, żałosnym, zazdrosnym głupkiem. Nie zdoła zrobić na niej odpowiednio dobrego wrażenia, jeśli się nie wyśpi. Padał z nóg po ciężkiej nocy i marzył, żeby dowlec się do łóżka. Ziewnął i zaczął wdrapywać się po schodach, po drodze ściągając kurtkę. Nagle zatrzymał się i odwrócił, bo w drzwiach nieoczekiwanie stanęła Sophie.

Spojrzał na nią zaskoczony.

– Myślałem, że jesteś spóźniona do szkoły?

– Teraz już na pewno tak. – Sophie westchnęła i jak zwykle przewróciła oczami. – Mama wzywa pomoc drogową, bo samochód nie chce zapalić.

Rozdział drugi. Alicia

– No niestety, nie pojedzie – potwierdził Justin. – Skończyła się benzyna.

Pokazał brodą na wskaźnik na tablicy rozdzielczej, po czym łypnął współczująco na Alicię.

O nie, westchnęła w duchu. Była tak bardzo zdenerwowana, kiedy silnik zacharczał i zgasł, że nawet nie zwróciła uwagi na poziom paliwa. Jej pierwszym zadaniem tego dnia było pilne znalezienie nowego lokum dla młodej matki, której małe, dopiero uczące się chodzić dziecko padło ofiarą przemocy ze strony ojca. Nie mogła ich zawieść – ani malca, ani jego przedwcześnie dojrzałej rodzicielki. Opieka społeczna miała mnóstwo spraw, za to niewiele rąk do pracy, i Alicia wiedziała, że nie będzie komu jej zastąpić. Nagle poczuła, że za chwilę się rozpłacze, mimo że dotąd rozpaczliwym wysiłkiem woli udawało jej się powstrzymywać łzy od chwili, kiedy uświadomiła sobie, w jak wielkim niebezpieczeństwie znalazła się jej własna rodzina i jak wiele bólu przysporzy Justinowi i dzieciom swoim postępowaniem.

Przełknęła gorzką gulę i zaczęła odpinać Lucasa siedzącego z tyłu w foteliku. Justin oddałby za niego życie, tak samo jak za Sophie. Alicia zrobiłaby to samo. Paulowi wydawało się, że trzyma ją w szachu, ale co z tego? W obronie swoich dzieci była gotowa na wszystko, mogła nawet zabić. Zresztą chodziło nie tylko o dzieci, parasol jej troski obejmował bowiem również Justina, który w żaden sposób nie zasłużył na ten wstrząs w posadach. Zamknęła powieki i wyobraziła sobie scenę, jaką mógł ujrzeć Justin: na szyi Alicii gorący oddech napierającego na nią obcego mężczyzny, przy uchu usta szepczące słowa o miłości i zapewniające ją, że przecież mąż o niczym się nie dowie. To by dobiło Justina. Nie mogła na to pozwolić – i nie pozwoli.

– Za ile przyjedzie pomoc drogowa? – spytał Justin, wysiadając z wozu.

– Za godzinę – odparła cicho Alicia. Wyjęła Lucasa z fotelika i położyła go sobie na ramieniu, czując jego zapach, tę szczególną woń łączącą matkę i dziecko już na zawsze. – Wybacz, skarbie. Głuptaska z mamusi, wiesz?

Głuptaska, osóbka o słabym charakterze i żałosna kłamczuszka, dopowiedziała w myśli. Ze ściśniętym sercem odchyliła głowę i zachwyciła się doskonałością synka, jego delikatnie wywiniętymi rzęsami i misternie rzeźbionym łukiem ust.

– Mogę przynieść benzynę z garażu i przelać ją do baku… albo po prostu zawieźć was. Na jedno wyjdzie – zasugerował Justin.

– Nie trzeba – zapewniła Alicia. Widziała ciemne zakola pod jego oczami. Wyglądał na wykończonego. Miał wystarczająco ciężką i wymagającą pracę, nie musiała dokładać mu swoich zmartwień. Poczuła ukłucie w piersi na myśl o tym, co Justin przeżył, z jaką wielką stratą przyszło mu się zmierzyć, i co jeszcze go czekało, jeśli Alicia w porę nie zdoła wyplątać się z tej podstępnej sieci, która niepostrzeżenie wnikała w materię ich małżeństwa i ją niszczyła.

– Masz za sobą całonocny dyżur – przypomniała mu, zupełnie jakby mógł o tym zapomnieć. – Zmęczony, nie powinieneś prowadzić. Może wezmę twój samochód? – Zerknęła w stronę auta. – Oczywiście jeśli nie będziesz go potrzebował do mojego powrotu.

– Nie będę, ale… – Zrobił niepewną minę. – Od lat jeździsz tylko na automacie, Ali. Nie wiem, czy zdołam zasnąć, martwiąc się, żebyś nie spowodowała wypadku.

– Nic się nie stanie. – Alicia machnęła ręką. – Szybko sobie przypomnę, jak się jeździ na manualu.

– To czterdzieści minut w obie strony. Nie umrę z braku snu, naprawdę – zapewnił. – Zawiozę cię. Inaczej bez przerwy będę do ciebie pisał.

Poczucie winy przygniotło Alicię jak ciężki kamień. Rzeczywiście będzie pisał, zawsze to robił, sprawdzał, czy bezpiecznie dotarła do celu. „Chciałem ci tylko przypomnieć, że cię kocham”, brzmiały ostatnio wiadomości od niego. Subtelny nadzór.

– Dzięki – rzuciła i odwróciła wzrok. Nie potrafiła spojrzeć mu w oczy. Jak sobie poradzi, jeśli się dowie? Czy uda mu się podźwignąć po kolejnej stracie rodziny? Nie, nie mógł się dowiedzieć. Alicia musiała zrobić wszystko, co w jej mocy, żeby prawda nie wyszła na jaw.

– Wsiadasz? – spytał. Patrzył na nią lekko zdeprymowany, przekrzywiając głowę. Widział, że myślami Alicia jest gdzie indziej.

– Tak, przepraszam, wyłączyłam się. – Podeszła do auta Justina, szybko umieściła Lucasa w zamontowanym na tylnym siedzeniu foteliku i podbiegła do drzwi po stronie pasażera. – A gdzie Sophie? – spytała, zajmując miejsce.

– Czeka w domu, bo nie ma ochoty moknąć – wyjaśnił z cierpkim uśmiechem Justin, siadając za kierownicą.

– Przepraszam, że zapomniałam zatankować – bąknęła Alicia. Nie bardzo wiedziała, co powiedzieć. Zapięła pas. – Chciałam to zrobić wczoraj, ale zupełnie wyleciało mi z głowy.

– Nie dziwię się. – Justin zapalił silnik. – Widać, że zaprzątają cię inne sprawy.

Alicia lekko zbladła. Co miał na myśli?

– W zeszłym tygodniu też mi się zdarzyło – ciągnął Justin. Najwyraźniej nie chodziło mu o żadną insynuację, tylko próbował sprawić, by Alicia nie wyolbrzymiała tak swojej niekompetencji. – Nie ma sprawy. Po prostu pójdę spać chwilę później i tyle.

– Muszę przykleić karteczkę na lodówkę albo ustawić sobie przypominajkę na telefonie. Ostatnio mam krótką pamięć. Słowo daję, mam wrażenie, jakby to ciąża mnie tak ogłupiła. – Alicia paplała jak nakręcona, za wszelką cenę starając się uniknąć śliskiego tematu.

– Gotowa? – spytał Justin i sprawdził, czy dobrze się zapięła. Zawsze kontrolował takie rzeczy, upewniał się, że Alicia jest bezpieczna; nie tylko ona, podobnie bowiem dbał o Sophie i Lucasa. Liczyła, że odwdzięcza mu się tym samym, zwłaszcza po tym, jak nie mógł się pogodzić z okrutną stratą rodziny, ale jej nadzieja była płonna. W głębi duszy wiedziała, że prawda prędzej czy później wyjdzie na jaw i ich świat legnie w gruzach. A jednak lekceważyła to przeczucie. Naiwnie wierzyła, że wszystko się ułoży. Tyle że Paul Radley wrócił i kłamstwo, które opowiadała, mogło zostać w każdej chwili zdemaskowane. Nie mogła tego dłużej ignorować.

– Świetnie. – Justin zamilkł i spojrzał w stronę domu. Gdzie ta Sophie?

W kabinie zgęstniała cisza i po chwili rozwarła się pomiędzy nimi jak zionąca otchłań. Justin przeniósł wzrok na Alicię, którą nagle zmroziło. Zdawała sobie sprawę, że zaraz poruszy wiadomy temat, choć żarliwie modliła się, żeby tego nie robił. Nie była gotowa. I on też nie. Nigdy nie będzie. Poczuła się tak, jakby zapadała się w sobie.

– Alicio – zaczął z wahaniem. – Jeśli chodzi o tamten wieczór, to…

Przerwał, bo nagle otworzyły się drzwi. Alicia wypuściła powietrze, które nieświadomie zatrzymała w płucach.

– Jezu, ale leje – jęknęła Sophie, rzucając się na tylne siedzenie. – Zniszczy mi fryzurę.

– Głowa do góry, Sophie. Jesteś olśniewająco piękna nawet z oklapniętymi włosami – skomentował z rozbawieniem Justin, przyglądając się córce w lusterku wstecznym. Wrzucił bieg i ruszył. – Oczywiście nie aż tak olśniewająco jak twoja mama.

Alicii zrobiło się słabo.

– To miała być jakaś aluzja? – spytała cicho.

– Co takiego? – Posłał jej zaskoczone spojrzenie. – Nie – zapewnił szybko. – Nic z tych rzeczy. Alicio, posłuchaj… – Ponownie zerknął w lusterko, świadom obecności Sophie. – Co do tamtego wieczoru: odezwała się we mnie zazdrość i zareagowałem zbyt mocno. Ale czy można mi się dziwić? Przecież jesteś piękną kobietą.

Zdumiona Alicia gapiła się na niego bez słowa.

– No i co, daliście sobie wreszcie buzi i pogodziliście się? – odezwała się Sophie, wyraźnie świadoma niezręcznej ciszy, która zaległa pomiędzy rodzicami. – Bo zdaniem Luke’a to całe nieodzywanie się do siebie jest totalnie dziecinne, co nie, Luke?

– Nie wiem. – Zwalniając przed światłami, Justin obrócił głowę i popatrzył pytająco na Alicię. – Pogodziliśmy się?

Alicia wpatrywała się w niego oszołomiona. Jak mógł myśleć o niej, że jest piękna? Jak to w ogóle możliwe? Serce Alicii – przepełnione żalem, ale też przytłaczającą miłością do tego mężczyzny, przy którym naprawdę zawsze czuła się pociągająca, nawet tuż po porodzie, kiedy mówił jej, jak cudownie wygląda – o mało nie rozsadziło jej piersi. Drobne kłamstewka, niewinne kłamstewka mające poprawić jej samopoczucie, tymczasem ona… Nachyliła się i złożyła na policzku Justina pocałunek tak, jakby robiła to po raz ostatni. Gdyby tylko istniał sposób na to, by mu powiedzieć, jak bardzo go kocha, zanim jego miłość przemieni się w nienawiść.

Justin ścisnął jej dłoń i z ciepłym błyskiem w oku skradł żonie całusa.

– Fuj! Nie patrz, Luke! – poradziła Sophie młodszemu bratu. – Rodzice obściskują się w miejscu publicznym. Co za wstyd!

Alicia poczuła, jak wzbiera w niej śmiech. Było jej dobrze. Przez moment znów miała wrażenie, że jest normalnie. Gdyby tylko dało się zatrzymać tę chwilę.

– Wybacz – szepnął Justin i uśmiechnął się przepraszająco.

Z bólem serca Alicia odpowiedziała uśmiechem i wyciągnęła rękę, by dotknąć twarzy Justina, poczuć go pod palcami. Już niedługo nie będzie mogła tego robić. Już niedługo ten mężczyzna, ten silny, godny zaufania mężczyzna będzie wzdrygał się i uciekał przed jej dłonią.

– Halo, tu są dzieci – westchnęła z dezaprobatą Sophie. – Tato, światła. Zaraz ludzie zaczną trąbić – dodała.

– Cholera – wybąkał Justin, upewnił się, że ma zielone, i wcisnął pedał gazu.

Alicia nadal patrzyła na niego, gdy nagle ścięło jej krew w żyłach.

– Justin! – wrzasnęła, chwytając go za rękę.

Justin odruchowo wdusił hamulec, jednocześnie obracając głowę w stronę okna.

– O Boże… – zdążył jeszcze wymamrotać, zanim doszło do uderzenia.