MILENA

WÓJTOWICZ

ZAPLANUJ SOBIE ŚMIERĆ

Copyright © by Milena Wójtowicz, MMXXI

Wydanie I

Warszawa MMXXI

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Z dedykacją dla Wielkiej Detektyw Ani W.

Postaci

Kacper Niedźwiedzki – inżynier jakości, niespełniony detektyw, pałający chęcią wykorzystania w realu wiedzy wyniesionej z seriali kryminalnych

Mateusz Piotrowski – zwany pieszczotliwie Perkozem, kierownik jakości, pretendent do tytułu pierwszego plotkarza zakładu, człowiek o osobowości dramatyczno-dynamicznej

Zbigniew Kociołek – magazynier, pechowiec, który znalazł trupa w szufladzie

Elunia Rowicka – montażystka, pretendentka do tytułu pierwszej plotkarki zakładu, druga na miejscu zbrodni

Mirosław Biernacki – główny planista produkcji, ofiara

Stella Lew(jeszcze)-Wolska – planistka produkcji, kobieta na zakręcie życiowym

Grzegorz Makuszko – kierownik produkcji próbujący desperacko ogarnąć produkcję w cieniu zbrodni; gdyby nie był łysy, rwałby włosy z głowy

Ksenia Jońska – robocop kadrowy pozbawiony serca, który złożył wypowiedzenie i poszedł w siną dal

Henryk Mickiewicz – behapowiec, kolekcjoner zdjęć o tematyce nieprzyjemnej dla oka i żołądka

Aneta Rolka – pierwsza specjalistka z działu sprzedaży, nieustannie walcząca o dobre imię zakładu i zaufanie klienta

Sylwia Pawłowska – druga specjalistka z działu sprzedaży, nieustannie walcząca o dobre imię zakładu i zaufanie klienta

Julia Kaźmierczak – główna księgowa, piękna ciałem, niezłomna duchem

Maja Czajkowska – księgowa, niedawno zatrudniona, skrywająca się w cieniu faktur

Zarząd – mityczna jednostka kierownicza przebywająca z dala od firmy i komunikująca się głównie za pomocą telefonii komórkowej

Prezes – proaktywna część zarządu, popierająca zaangażowanie personelu we wszystko, łącznie ze śledztwem

Wiceprezes – zestresowana część zarządu, żyjąca w lęku przed przepisami

Lucyna Adamska – sekretarka, osoba niewzruszona

Podkomisarz Chętek – policjant pragnący odnaleźć sprawcę drogą ustalenia istotności faktów

spirant Swoboda – policjant obarczony niewdzięcznym zadaniem nadzoru nad gronem świadków i podejrzanych

Prokurator Wiszniewski – osobnik nieśmiały do ludzi, który nie życzy sobie być ludziom opisywany

Starszy inspektor Krzyszak – przedstawiciel PIP-u

Sebastian Lew – prawie były mąż Stelli, prawnik, aktualnie na emigracji we Wrocławiu

Klementyna Piotrowska – bogini coachingu, efektywności osobistej i ogarniania się, żona Mateusza

Rozdział 1

…w którym okazuje się, że poniedziałek szesnastego jest pierwszym dniem roboczym po piątku trzynastego

Dorośli i odpowiedzialni ludzie, a do takich niewątpliwie zaliczał się już Kacper Niedźwiedzki, nie spędzali niedzielnych wieczorów ze znajomymi w pubie nad kolejnymi kuflami piwa, ale grzecznie w domu, we własnym łóżku, tak by w poniedziałek rano, niczym skowronki produktywności wpaść do pracy punktualnie o siódmej pięćdziesiąt pięć i z radosnym, pełnym entuzjazmu uśmiechem dopaść ekspresu do kawy, zanim drodzy współpracownicy, bezczelne sępy kofeinowe, opróżnią dzbanek.

Oczywiście skowronki produktywności teoretycznie nie powinny zabierać ze sobą do łóżka laptopa z Netfliksem i oglądać pięciu odcinków serialu z rzędu, ale Kacper dopiero niedawno zamienił beztroski tryb życia studenckiego na los etatowca, więc jeszcze nie zdążył się dobrze wprawić w byciu odpowiedzialnym, za to bardzo szybko wyrobił sobie nawyk wciągania porannej kawy niemal jednym siorbnięciem.

Był zatrudniony w Majreksie od prawie dwóch lat i jeszcze ani razu nie spóźnił się do pracy, choć zdarzały mu się poranki takie jak ten, gdy mózg opornie witał się ze światem i wymagał obfitego podkarmienia palonym ziarnem. W ten poniedziałek Kacper zaparkował pod firmą o siódmej pięćdziesiąt trzy, na parkingu zewnętrznym, bo na wewnętrzny nie dało się wjechać ze względu na tłum ludzi przed bramą. Ziewając, wysiadł z auta, zrobił pięć kroków i dopiero wtedy uświadomił sobie, że o tej godzinie pracownicy pierwszej zmiany i biura powinni być na swoich stanowiskach pracy, a nie wystawać pod bramą zakładu.

Przez myśl przemknęło mu kilka możliwości – od strajku, przez, tfu, tfu, ogłoszoną nagle niewypłacalność zakładu, aż po awarię bramy elektrycznej i zgubienie przez dozorców klucza awaryjnego. Ostatnia możliwość zdawała się najbardziej prawdopodobna, bo tłum pracowników nie dzierżył żadnych transparentów, nie wznosił haseł bojowych i zasadniczo sprawiał wrażenie zadowolonego z nagłej przerwy w pracy, choć zaaferowanego.

Byli tam chyba wszyscy z zakładu, od wyraźnie zafrasowanego strażnika ze stróżówki przy bramie, przez pracowników poszczególnych działów, po ich bezpośrednich przełożonych. Ludzie stali w grupkach, niektórzy pośpiesznie palili, inni grzebali w telefonach, a ktoś z działu cięcia, Patusiak mu chyba było, korzystał nawet z okazji, żeby przydrzemać, oparty plecami o ogrodzenie.

A na parkingu wewnętrznym stały dwa radiowozy.

Kacper poprawił na ramieniu plecak i ruszył w stronę współpracowników. Z łatwością dostrzegł pomiędzy nimi swojego bezpośredniego przełożonego, kierownika działu jakości. Trudno byłoby go przeoczyć – Mateusz, chudy i wysoki, przerastał wszystkich o głowę i pół szyi. Na produkcji wołali za nim Perkoz, choć Kacprowi zawsze bardziej przypominał przerośniętego pieska preriowego. Oczywiście przy założeniu, że pieski preriowe wciągałyby nikotynę jak misie koala liście eukaliptusa.

Teraz też Mateusz korzystał z okazji i schowany za murem ludzi stał pod płotem i popalał, wypuszczając dym hen w niebo. Na widok Kacpra przełożył papierosa do lewej ręki, żeby przywitać się z młodym.

– Cześć, co jest? – zapytał Niedźwiedzki, kiwnięciem głowy wskazując na ludzi wokoło.

– Podobno znaleźli trupa – wyjaśnił mu szef, zaciągając się głęboko.

Kacper przez chwilę miał wrażenie, że się przesłyszał.

– Ale gdzie, u nas?

– No u nas, u nas, dlatego wszystkich wyrzucili za bramę.

– No ale jak? – Młody wychylił się, by zza kolegi spojrzeć na zakład.

Fabryka nijak nie przypominała miejsca zbrodni. Za ogrodzeniem z siatki rozpościerał się równo przystrzyżony trawnik ozdobiony niewielkim klombem i oczkiem wodnym. Wyłożony kostką chodnik prowadził wzdłuż wewnętrznego parkingu do głównego budynku, prostokątnej hali z niewielkim biurowcem przy jednej z krótszych ścian. Nad głównym wejściem lśniło bordowe logo firmy, stylizowane wielkie M z dopisaną małymi literkami resztą nazwy.

Wszystko było ładne, czyste i skąpane w nieśmiałym wrześniowym słońcu. Nijak nie wyglądało na miejsce odpowiednie do tego, żeby zakończyć w nim żywot.

– Ale co, przez płot ktoś wlazł? Żul jakiś?

– A gdzie tam – prychnął Mateusz.

– Złodziej? – próbował zgadnąć Kacper. – Przedstawiciel handlowy? – zapytał z niedowierzaniem, przypomniawszy sobie, co wedle krążącej w zakładzie legendy zrobił kierownik produkcji z pewnym namolnym interesantem w czasach Przed Zamontowaniem Monitoringu.

– A żeby – westchnął ponuro Mateusz. – Podobno Mirek.

Kacper nic nie powiedział, bo go zamurowało. Sam fakt, że w jego miejscu pracy znalazł się trup, był mocno szokujący, a jeśli to był jeszcze trup znajomy…

No, może nie bardzo znajomy, ale codziennie widywany. Mirek Biernacki był głównym planistą produkcji, więc pracownicy działu jakości nie mieli z nim zbyt wiele do czynienia, ale firma nie była tak duża, żeby ludzie się w niej przynajmniej trochę nie kojarzyli. W dodatku Biernacki ostatnio ściągnął na siebie niesławę akcją „wypowiedzenie”, kiedy najpierw dramatycznie ogłosił, że się zwalnia, potem wzgardliwie przyjął od współpracowników prezent pożegnalny, a na koniec dogadał się z szefem i jednak został w pracy. Prezentu nie oddał, ani nawet nie zaprosił darczyńców na jakieś piwo, żeby być z nimi kwita, co nie przysporzyło mu sympatii.

– W piątek go jeszcze, kurczę, widziałem – przypomniał sobie Kacper. – O czternastej, jak druga zmiana wchodziła. Kłócił się o coś z brygadzistą…

– Wszyscy w piątek go widzieli albo słyszeli, bo pożarł się jeszcze na korytarzu ze Stellą – powiedział Mateusz. – A dziś go już, kurde, nie ma, co za czasy…

– Ale jak? Na zawał to był chyba za młody, wypadek jakiś? Przecież on przy maszynach nie robił. Spadło coś na niego? Uderzył się w głowę? I tak od razu, jak tylko do pracy przyszedł?

– Gdzie tam od razu – wtrąciła się ruda Elunia Rowicka z działu montażu, popalająca e-fajkę metr od nich. – Dzisiaj to go znaleźli, Zbyszka aż cucić musieli i z łazienki siłą wyciągać, bo wpadł w histerię, że trupa dotknął, a leżeć to sobie tam mógł nawet i od piątku.

Wizja histerii magazyniera Zbyszka – wielkiego chłopa z barami jak wół pociągowy i kolekcją tatuaży o tematyce narodowościowo-bohatersko-hipermęskiej – była tak absurdalna, że sama śmierć Mirka zaczęła się wydawać Kacprowi równie absurdalna i nierealna. Nagle jakoś lżej mu było oddychać.

– I tu właśnie sęk tkwi pogrzebany, panie kierowniku. – Elunia pochyliła się konspiracyjnie w ich stronę, przynosząc ze sobą zapach waniliowego liquidu. – Zbyszek go znalazł w szufladzie regału. To na wypadek jakoś nie wygląda, ale co ja tam wiem, tylko mówię…

– Całkiem dużo pani wie – zauważył Mateusz.

Pani Elunia zmierzyła go pobłażliwym spojrzeniem.

– Panie kierowniku, tu mi płakał, tu. – Wbiła palec wskazujący w swój lewy obojczyk. – Odskoczył od tego regału jak oparzony, jeszcze kartony wokoło porozrzucał i poleciał jak opętany do kibla szorować łapy pastą. Aż całe miał czerwone. Ale nie od krwi, tylko od tarcia. I kwiczał przy tym tak jak w tych japońskich kreskówkach, co mój syn ogląda. Tam mają takie piskliwe głosiki. No to poszłam zobaczyć, co jest, bo żeby Zbyszek takie dźwięki wydawał, to ja jeszcze ani nie widziałam, ani nie słyszałam. A ten wylatuje z kibla i hyc mnie na gors się rzuca. Ze łzami w oczach, panie kierowniku, i z tym kwikiem, jak dzik w tych filmach przyrodniczych. – Aż się lekko otrząsnęła.

Kacper się jej nie dziwił, Zbyszek był wielki, pani Elunia wręcz przeciwnie, rozmiar miała kieszonkowy. Cud niewątpliwy, że jej rozhisteryzowany magazynier nie złamał tego obojczyka.

– Na to przyleciał majster – ciągnęła opowieść Elunia – ale Zbyszek nic z siebie nie wydusił, tylko łapami machał w stronę regału. To majster mi mówi „trzymaj go”, a ja bym mu normalnie powiedziała, żeby go pokręciło, ale nie mogłam, bo mi Zbysiu dalej szlochał i trochę go dużo było. Majster zaraz wrócił i Zbigniewa zabrał do kanciapki, a nam wszystkim kazał wyjść z hali. A Zbychu za naszymi plecami szast-prast, z powrotem do łazienki, łapy szorować. I zamknął się od środka, żeby mu nikt nie przeszkadzał. Majster na niego machnął ręką, policję zaraz wezwał i powiedział, że to oni będą się ze Zbigniewem użerać. Szybko przyjechali. Jak dzwoniłam, że na alejkach u mnie na osiedlu chleją i klną, i tłuką butelki, to jechali i jechali, a tu szast-prast i już byli, wyrzucili nas w ogóle za płot, kazali nikomu nic nie mówić i nie szerzyć plotek – zakończyła opowieść, z wyraźnym żalem zerkając na zgromadzony pod bramą tłum. – No to nie mówię.

– Nam pani powiedziała.

Elunia wzruszyła ramionami.

– Toż kierownik to nie jest nikt. Kierownikowi można – wyjaśniła.

Mateusz pokiwał głową, najwyraźniej przyjmując jej logikę.

– A Zbyszek gdzie?

– W tej kanciapie chyba został.

– A majster?

– Na hali. Pewnie ich przesłuchują, myśli pan kierownik, że to tak jak w telewizji będzie? I tak będą śladów szukać, z tym takim światłem, co wszystko pokazuje? Jak w si-es-aju?

– Nie wiem, nie wiem. – Mateusz się zamyślił. Zgasił niedopałek i rozejrzał się wokoło, lekko wyciągając szyję. – O, jest pani Ksenia – zauważył, wskazując na chudą i wysoką postać. – Ją może niech pani podpyta, ona chyba czyta kryminały.

– No ale… nikomu miałam nie mówić – zawahała się Elunia, najwyraźniej nie chcąc wypuszczać z rąk rozpoczętej konwersacji.

– Pani Elu, ona przecież jest kadrową. To już na pewno nie jest jakiś „nikt”, nawet policja by to pani potwierdziła.

Eluni coś błysnęło w oku i porzuciła ich bez słowa pożegnania.

– Nie patrz za nią tak tęsknie, bo jeszcze wróci.

Kacper zaprotestował gwałtownie:

– Ja wcale…! Ten, no… Ona tyle wie, mogła jeszcze coś powiedzieć.

– Nic nie wie, a teraz przez tydzień będzie próbowała robić za gwiazdę, bo jej Zbyszek w gorset płakał. Sam słyszałeś, nic jej nie powiedział, bo histeryzował, a potem majster wszystkich wyprosił. Co najwyżej moglibyśmy z nią dalej prowadzić rozważania na temat metod CSI New York, a CSI Opole. Bo wszyscy jesteśmy takimi ekspertami kryminalistyki, że ho, ho. A poza tym zapunktujemy w kadrach, że im ją wysłaliśmy, tam lubią wiedzieć, co jest grane.

Kacper głośno tego nie powiedział, ale też się zastanawiał, czy będzie tak jak w CSI, i w zasadzie chętnie by z panią Elunią te rozważania poprowadził. Fakt, że w roli zwłok występował kolega z pracy, wciąż wydawał mu się nierealny i Kacper nie zdziwiłby się przesadnie, gdyby nagle zza budki wartownika wyskoczył cały i żywy Mirek Biernacki i zawołał „a kuku”. No ale Elunia się oddaliła i aktualnie, sądząc z gestykulacji, powtarzała swoją opowieść przed Ksenią Jońską. Kadrowa łypała na nią znad prostokątnych szkieł okularów i minę miała taką, jakby spodziewała się, że ktoś ją wkręca, i już szykowała dla tego kogoś wyjątkowo nieprzyjemną zemstę. Elunia, przejęta swoją rolą, w ogóle nie zwracała na to uwagi i perorowała dalej.

Gdzieś na ulicy ryknął silnik i zaraz na parking wpadło z piskiem opon błękitne auto behapowca. Henryk Mickiewicz zahamował gwałtownie, parkując zupełnie niezgodnie z logiką i przepisami, i wyskoczył zza kierownicy. Drzwi zatrzasnął za sobą z taką siłą, że zamiast się zamknąć, odskoczyły i pozostały uchylone, ale on nie zwrócił na to uwagi. Powiódł dzikim wzrokiem po zgromadzonych na placu pracownikach, jakby sprawdzając ich liczebność i żywotność, po czym w kilku susach dopadł bramek. Przytomny strażnik nawet z nim nie dyskutował, tylko uchylił furtkę i odsunął się na bezpieczną odległość. Ledwie zestresowany behapowiec wbiegł na teren firmy, furtka została ponownie zamknięta i pozostali mogli tylko obserwować zza siatki, jak Henryk, sadząc te swoje dziwne półbiegowe susy, wpada do budynku.

– Temu to nie ma co zazdrościć – stwierdził Mateusz.

Kacprowi zrobiło się trochę łyso. Kiedy pan Henryk biegał po hali albo prowadził szkolenia, cały czas rzucał tekstami typu „przeżyjcie, proszę”, „opowiem wam, jak nie zginąć w pracy” i „dobry pracownik to żywy i cały pracownik”, ale nikt tego nie traktował poważnie. No owszem, zdarzały się jakieś skaleczenia i zeszłej zimy ktoś sobie złamał nogę na oblodzonym chodniku, ale nikomu nie przyszłoby do głowy, że te jego teksty o życiu i śmierci w pracy są czymś więcej niż tylko straszeniem pracowników przez wiecznie zestresowanego behapowca, który sam często im powtarzał, że wszyscy oni, bez wyjątku, mają bardzo zły wpływ na jego wrzody.

A teraz… Kacper pomyślał o regale magazynowym zainstalowanym przy tylnej ścianie hali, wielkim, wysokim na ponad dziesięć metrów, składającym się z osiemdziesięciu szuflad, z których każda mogła pomieścić dwie tony sześciometrowych profili. Szuflady wyjeżdżały z regału niczym wagoniki na szynach prosto na dział cięcia. Cała konstrukcja była dla bezpieczeństwa obudowana kratą i do środka można się było dostać albo przez zamykane na klucz drzwiczki w kracie, albo przez otwór, którym wyjeżdżały szuflady. Raz na kwartał urządzenie wyłączano i utrzymanie ruchu z wielkim namaszczeniem robiło przegląd.

– Ty… ale co Mirek robił w regale?

Mateusz, odprowadziwszy wzrokiem behapowca, odwrócił się w stronę podwładnego.

– Przecież on tam nie miał czego szukać – ciągnął Kacper. – Tam włazi tylko utrzymanie ruchu i logistyka. Po co się tam pchał planista? I to jeszcze jak regał chodził? Przecież jakby wlazł do wyłączonego, toby mu nic nie było…

– Ty masz rację… – zgodził się kierownik jakości.

Chciał coś jeszcze dodać, ale nie zdążył, bo na parking wjechał zieloniutki seacik Stelli Lew-Wolskiej, zastępczyni Mirka. Przez zebrany przed wejściem tłum przeszła fala podniecenia; najwyraźniej do wszystkich dotarła już informacja o tożsamości zwłok i teraz chciwie wyczekiwali reakcji najbliższej współpracownicy i zarazem największego wroga świętej pamięci planisty.

A kiedy drzwi auta się otworzyły, ekscytacja zgromadzonych jeszcze się pogłębiła, choć nie ze względu na reakcję zastępczyni Biernackiego.

Stella, która w piątek była w pracy, miała brązowy warkocz, trampki, dżinsy i elegancką bluzkę. Wychodząc, wkładała jeszcze sportową kurtkę przeciwdeszczową albo brązowy płaszcz – zawsze się tak ubierała. Kobieta, która teraz wysiadła zza kierownicy seata, miała krótko obcięte włosy ufarbowane na kolor srebrny z perłowym połyskiem, buty na obcasie, wyjątkowo obcisłe spodnie i skórzaną kurtkę.

Kacper nie poznałby jej na ulicy, bez szans. Gdyby nie to, że wysiadła z auta Wolskiej, w ogóle by jej ze Stellą nie skojarzył. A jednak to była właśnie ona, zupełnie odmieniona, jakby się urwała z jakiegoś programu telewizyjnego.

Wysiadła i zdumiała się widokiem tłumu i liczbą wbitych w siebie spojrzeń. Przeczesała nerwowo dłonią włosy i rozejrzała się wokoło. Zauważywszy Kacpra i Mateusza, ruszyła w ich stronę. Im bliżej była, tym lepiej widzieli dziwny wyraz jej twarzy – twarzy, którą zdobił makijaż o wiele mocniejszy niż zwykle.

– Cześć, co tu się dzieje? – zapytała nerwowo.

Kacper zawiesił się w pół słowa między informacją o śmierci Biernackiego a czymś w stylu pełnego podziwu „wow”, ale Mateusz go wyręczył, bez ceremonii przechodząc od razu do sedna.

– Mirek nie żyje.

– Co? No chyba sobie żartujecie! – Stella nie sprawiała wrażenia zaskoczonej, zszokowanej czy zasmuconej, raczej oburzonej.

– Coś z regałem… – zaczął Mateusz, ale znów nie dane mu było dokończyć myśli.

Drzwi do hali otworzyły się. Tłum gapiów natychmiast porzucił mniej lub bardziej dyskretne obserwowanie nowego imidżu Stelli Lew-Wolskiej i zajął się już całkiem niedyskretnym wpatrywaniem się w kierownika produkcji, który powolnym krokiem ruszył w stronę bramki. Zwykle rześki i pogodny, teraz sprawiał wrażenie kogoś, komu niebo zwaliło się na łysą głowę, i to ze dwa razy z rzędu.

Zgromadzeni zaczęli przeciskać się bliżej, spragnieni wieści albo może tylko sensacji.

– Panie kierowniku…! – zawołał ktoś.

Grzegorz Makuszko, kierownik produkcji, spojrzał na wszystkich stłoczonych za bramą tak, że aż się cofnęli.

– Dajcie spokój – poprosił znękanym głosem.

Wyszedł przez furtkę i mijał kolejne osoby, aż dotarł do Mateusza i Kacpra. Zaraz też zauważył Stellę i najwyraźniej doznał szoku, bo aż nim wstrząsnęło.

– Noż kurde – zaczął, ale zaraz rozejrzał się wokoło, dostrzegając dziesiątki wbitych w siebie par oczu. – Chodźcie do środka – zadysponował. – Pani Kseniu, pani też – zawołał do kadrowej.

Ksenia Jońska bez wahania porzuciła Elunię, najwyraźniej cały czas zdającą jej relację z ataku histerii magazyniera, i podeszła do nich. Kacper nie był pewien, czy jego też dotyczy zaproszenie, ale uznał, że lepiej się nie pytać, tylko skorzystać z okazji i znaleźć się bliżej centrum wydarzeń. Grzegorz poprowadził swoją małą procesję przez szpaler pracowników, aż do bramki, którą strażnik raz-dwa im otworzył i zaraz za nimi zamknął.

Byli już pod głównym wejściem do firmy, kiedy kierownik produkcji się zatrzymał.

– A tobie co? – zapytał Stellę, obrzucając ją podejrzliwym spojrzeniem od stóp po lśniący srebrzyście czubek głowy.

– Miałam zamiar, wiesz, przebrandować się, zmienić twarz, odkryć siebie, takie rzeczy – wyjaśniła z przekąsem. – Chciałam zrobić wielkie wejście, takie żeby elektryk z wrażenia wlazł na filar albo żeby Majkę z księgowości przekręciło z zawiści, ale kurde nie, jakby mało mi było wszystkiego w życiu, to akurat tego dnia, kiedy na scenę wkraczam nowa ja, Mireczek sobie zakończył żywot! Co za chuj, za życia mi robił koło dupy, po śmierci psuje mi pierwszy dzień reszty mojego życia!

– Tak o zmarłym… – westchnął potępiająco Grzegorz.

– W tym tygodniu mam ostatnią rozprawę rozwodową – prychnęła Stella. – Będę trzydziestotrzyletnią rozwódką i aktualnie czuję się martwa w środku. A Mirek to szuja był, szkoda, że tak skończył, mógł po prostu zmienić pracę, ale serio myślisz, że ktoś tu będzie po nim przesadnie płakał?

Nie dało się ukryć, że miała rację. Mirek Biernacki nie był specjalnie lubiany, a numery, które ostatnio odstawiał, zwłaszcza ta heca z wypowiedzeniem, nie przysporzyły mu fanów. Nikt specjalnie by po nim nie płakał, gdyby faktycznie odszedł do tych Katowic, ale w sytuacji kiedy umarł…

– Nie tego dnia – powiedział nagle kierownik produkcji. – Znaczy nie dziś. Gliny mówią, że zmarł w piątek. W piątek trzynastego – żachnął się. – Kurna, no wiedziałem, że w piątek trzynastego to się wszystko spierdoli. Mówiłem!

Faktycznie, każdy trzynasty, który wypadał w dzień roboczy, był dla Grzegorza powodem do narzekań i przypisywania wszystkich możliwych wydarzeń negatywnej sile wyższej, a już piątki trzynastego przeżywał tak, że współpracownicy czasem wręcz się dziwili, że przychodzi w te dni do pracy. Robocza teoria głosiła, że robił to tylko dlatego, żeby wszystkie nieszczęścia, które się wtedy musiały wydarzyć, spotykały go w zakładzie, a nie w domu.

– I wykrakałeś – wytknął bezlitośnie Mateusz. – Od razu się może zgłoś na policję, że to przez twoje jojczenie kalendarzowe. Zamkną ciebie i sprawę i będziemy mogli spokojnie wrócić do pracy.

– Weź mi nawet takich rzeczy nie suponuj! – obraził się Grzegorz. – Jeszcze to ktoś potraktuje poważnie. A w ogóle to trochę powagi zachowaj, kolega nie żyje.

– Nie zamierzam w ogóle zachowywać powagi i przypominać sobie, że kolega nie żyje, póki nie będę w domu i nie będę miał flachy na stole – stwierdził stanowczo Mateusz.

Kierownik produkcji podrapał się po łysej głowie.

– Ty, ja zadzwonię do mojej, powiem, co jest grane, i wpadnę do ciebie, co? Też wezmę flaszkę.

– W piątek – zaproponował Mateusz. – Przetrwajmy jakoś ten tydzień, byle do piątku, ten już, kurde, będzie miał jakiś normalny numerek…

– No – zgodził się Grzegorz. – To przeżywanie odkładamy do piątku. A na razie dawajcie do środka, gliny chcą z nami wszystkimi rozmawiać.

Redaktor inicjujący: Agnieszka Trzeszkowska

Redaktor prowadzący: Magdalena Matuszewska

Redakcja: Maria Wirchanowska

Korekta: Małgorzata Kuśnierz, Agnieszka Trzeszkowska

Ilustracja wykorzystana na I stronie okładki: Małgorzata Wolska

Projekt okładki: Joanna Strękowska

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-8989-1

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.