CAROLINE

KEPNES

TY KOCHASZ MNIE

Przełożył Jacek Żuławnik

Tytuł oryginału: You Love Me

Copyright © 2020 by Caroline Kepnes

All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXXI

Copyright © for the Polish translation by Jacek Żuławnik, MMXXI

Wydanie I

Warszawa MMXXI

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Dla Mamy

1

Zdaje się, że to z tobą rozmawiałem przez telefon. Jesteś bibliotekarką o miękkim głosie, który tak bardzo skojarzył mi się z ciepłem i bezpieczeństwem, że nie wytrzymałem i poszedłem kupić kaszmirowy sweter. Zadzwoniłaś przed trzema dniami, by potwierdzić, że zostałem zatrudniony w Bibliotece Publicznej w Bainbridge. Rozmowa miała być krótka, zdawkowa. Ty – Mary Kay DiMarco, kierowniczka filii. Ja – Joe Goldberg, wolontariusz. Ale poczuliśmy wzajemną sympatię. Pośmialiśmy się trochę. Melodia twojego głosu chodziła za mną i miałem ochotę cię wyguglać, ale się powstrzymałem. Kobiety potrafią poznać, kiedy mężczyzna wie o nich zbyt wiele, a nie chciałem, żebyś skreśliła mnie na starcie. Przyszedłem trochę wcześniej. Przyglądam się tobie, o ile to w ogóle ty: czy to ty? Obsługujesz czytelnika – gość śmierdzi naftaliną i dżinem – jesteś apetyczna, choć subtelna, prawdziwa z ciebie lisiczka. Pokazujesz nogi, chowając je w czarnych rajstopach, tak kryjących, jak obnażające były pozbawione zasłon okna świętej pamięci Beck. Podnosisz głos – chcesz, żeby staruszek dał szansę Harukiemu Murakamiemu – i teraz już nie mam wątpliwości. Jesteś kobietą z telefonu, ale, cholera, Mary Kay…

…czy jesteś też kobietą dla mnie?

No wiem. Nie powinienem cię uprzedmiotawiać, poza tym za bardzo wybiegam w przyszłość. Prawie cię nie znam, a przeżyłem piekło. Spędziłem kilka miesięcy za kratkami. Straciłem syna. Straciłem jego matkę. To cud, że nie umarłem, i tak bardzo mam ochotę z tobą pogadać, tu i teraz, że, kurwa, aż mnie nosi, ale nie, bądź cierpliwy, mówię sobie i wychodzę z głównej sali. Na ścianie w korytarzu wisi twoje zdjęcie, podpis pod nim jest ostatecznym dowodem na to, że się nie pomyliłem. Nazywasz się Mary Kay DiMarco i przepracowałaś w bibliotece szesnaście lat. Jesteś magistrem bibliotekoznawstwa. Czuję się jak nowo narodzony. Bezsilny. Nagle odchrząkujesz – a jednak mam jakąś moc – odwracam się, pokazujesz znak pokoju i uśmiechasz się do mnie. Dwie minuty. Odpowiadam uśmiechem. Nie spiesz się.

Wiem, co myślisz – miły gość i taki cierpliwy – i po raz pierwszy od wielu miesięcy nie wkurwia mnie to, jak bardzo muszę się wysilać, żeby być „miłym i cierpliwym”. Robię to – wysilam się – bo nie mam wyboru. Bo bycie „miłym i cierpliwym” jest jedynym sposobem na uniknięcie ponownego konfliktu z amerykańskim systemem niesprawiedliwości. Założę się, że nigdy nie miałaś z nim do czynienia, nigdy nie byłaś jego ofiarą. Natomiast ja, wyobraź sobie, wiem wszystko o tej jednej wielkiej ustawionej rozgrywce w monopol, jaką jest ten kraj. Wykorzystałem kartę wyjścia z więzienia – dzięki, bogaci Quinnowie! – ale też popisałem się naiwnością – chuj wam w dupę, bogaci Quinnowie! – i będę czekał na ciebie nawet cały dzień, bo jeśli choć jedna osoba w bibliotece uzna, że z jakiegoś powodu stanowię dla niej zagrożenie… W każdym razie wolę nie ryzykować.

Dla ciebie pokornieję – nie zaglądam do telefonu. Drapiesz się w nogę. Wiedziałaś, że dziś się spotkamy. Czy to oznacza, że kupiłaś tę spódnicę specjalnie dla mnie? Niewykluczone. Jesteś starsza ode mnie, jesteś śmielsza; czuję się przy tobie jak ósmoklasista przy licealistce. Widzę cię w latach dziewięćdziesiątych, jak spoglądasz z okładki „Sassy”. Mijały lata, a ty czekałaś i nie czekałaś, aż pojawi się odpowiedni facet. I oto jestem – oboje mamy niezwykłe wyczucie czasu. Naftalina „czyta” Murakamiego, zerkasz na mnie – twój wzrok mówi: widzisz, jak sobie poradziłam? – a ja kiwam głową.

Tak, Mary Kay. Widzę cię.

Jesteś Matką Ksiąg, sztywną jak robot w przebraniu pokojówki – twoja spódnica mogłaby być ciut dłuższa – zakładasz ręce na piersi, podpierając łokcie dłońmi, a Naftalina przewraca kartki, podczas gdy ty zachowujesz się, jakbyś była na prowizji, jakby bardzo ci zależało, żeby wypożyczył akurat ten tytuł. Troszczysz się o książki. Czuję, że tu jest moje miejsce – z nimi, z tobą i twoimi wystającymi kłykciami. Jesteś bibliotekarką, stoisz w hierarchii wyżej niż ja, księgarz, i przy tobie Naftalina nie musi sięgać do portfela po kartę kredytową – ach, Ameryka ma też dobre strony. Zapomniałem o klasyfikacji dziesiętnej jebanego Deweya. Dewey ponoć lubił macać kobiety, ale spójrz tylko, ile zrobił dla tego kraju!

Staruszek klepie okładkę Murakamiego.

– W porządku, lalka, powiem, jak mi się spodoba.

Błyskasz uśmiechem – lubisz, kiedy nazywa cię „lalką” – i jednocześnie wzdrygasz się. Czujesz się winna, że się nie oburzasz. Jesteś po części lalką, po części szefową, a także czytelniczką. Myślicielką. Patrzysz na każdą sprawę dwojako. Znów pokazujesz mi znak pokoju – jeszcze dwie minuty – i znów się przede mną popisujesz. Mówisz młodej matce, jakie ma śliczne dziecko – szkaradny bobas – i wszyscy cię tu kochają, prawda? Kochają twój zmierzwiony koczek, który wolałby być końskim ogonem, kochają strój będący głosem sprzeciwu wobec workowatych koszul i luźnych gaci pozostałych pracowników i wydawałoby się, że ludzi powinien peszyć twój wygląd, ale jest zupełnie inaczej. Jesteś z nimi w komitywie. Dałbym głowę, że roztropna Diane Keaton sparzyła się z głupawą Diane Keaton i z tego połączenia wyszłaś ty – dla mnie. Poprawiam spodnie – ostrożnie, Josephie – i wiedz, że przekazałem sto tysięcy dolarów na rzecz tej biblioteki, by móc pracować w niej jako wolontariusz, i możesz zapytać, kogo chcesz: stan Kalifornia, baristę w Pegasusie albo sąsiadkę, której pies dziś rano znów nasrał na mój trawnik, i wszyscy powiedzą ci to samo.

Że jestem w chuj dobrym człowiekiem.

To fakt prawny. Nie zabiłem świętej pamięci Guinevere Beck ani świętej pamięci Peach Salinger. Dostałem nauczkę. Kiedy ktoś wyzwala we mnie najgorsze instynkty, uciekam. Świętej pamięci Beck mogła uciec – nie zasługiwała na mnie, nie dojrzała do miłości – ale nie zrobiła tego, bo była nakreśloną grubą krechą, z góry skazaną na marny los, autodestrukcyjną postacią kobiecą z horroru. Zresztą sam wcale nie byłem lepszy. Powinienem był zerwać z nią kontakt, jak tylko poznałem świętej pamięci Peach. Powinienem był rzucić Love, kiedy poznałem jej braciszka socjopatę.

Do biblioteki wparowuje jakaś dziewczyna, potrąca mnie, wybijając z kolein wspomnień, i gna dalej bez słowa przeprosin; porusza się jak surykatka.

– Nomi, zostaw wreszcie to Columbine. Mówię poważnie – warczysz na nią.

Ach, zatem Surykatka jest twoją córką. Nosi zbyt małe okulary w stosunku do twarzy i wybrała je zapewne wyłącznie dlatego, że powiedziałaś, że wyglądają beznadziejnie. Arogancka, bezczelna. Bardziej zadziorne małe dziecko niż opryskliwa nastolatka. Wyciąga z plecaka wielki jak cegła egzemplarz Columbine w szarej okładce, pokazuje ci środkowy palec, ty odpowiadasz tym samym i och, jesteście taką fajną rodzinką. Czy widzę obrączkę na twoim palcu?

Nie, Mary Kay. Nie widzę.

Odbierasz Surykatce książkę, twoja córka odwraca się na pięcie i wymaszerowuje, biegniesz za nią – nieprzewidziana przerwa – a ja przypominam sobie, co mi powiedziałaś przez telefon.

Twoja mama była ambitną konsultantką Mary Kay, która twardo walczyła o swoje. Wychowałaś się na podłogach salonów Phoenix, bawiłaś się lalkami Barbie i przyglądałaś się, jak twoja rodzicielka namawia żony niewiernych mężów na kupno szminek, dzięki którym tym kanaliom odechce się włóczyć z obcymi kobietami. Tak jakby szminka mogła uratować małżeństwo. Twoja matka jeździła różowym cadillakiem i była mistrzynią swego fachu, ale w pewnym momencie rodzice się rozstali. Matka przeniosła się na Bainbridge, zabierając cię ze sobą, wykonała zwrot o sto osiemdziesiąt stopni i z kosmetyków przerzuciła się na handel używanymi ciuchami. Powiedziałaś, że zmarła przed trzema laty. Potem zamilkłaś, wzięłaś głęboki oddech i dodałaś:

– Dobra, nie musiałam ci tego mówić.

Ależ musiałaś i wcale mi to nie przeszkadzało. Zresztą nie poprzestałaś na tym. Zdradziłaś, że lubisz bunkry i twoim ulubionym miejscem na wyspie jest Fort Ward, a także wspomniałaś o graffiti, które widnieje w jednym z opuszczonych budynków: „Bóg zabija wszystkich”. Odparłem, że to prawda. Chciałaś wiedzieć, skąd pochodzę, więc powiedziałem, że dorastałem w Nowym Jorku. Spodobało ci się to. Potem przyznałem, że siedziałem w Los Angeles, stwierdziłaś, że się zgrywam, i pozwoliłem ci tak myśleć.

Otwierają się drzwi. Wracasz. Cokolwiek powiedziałaś Surykatce, wkurwiło ją to na tyle, że postanowiła wziąć krzesło i siąść na nim twarzą do ściany. Nareszcie podchodzisz do mnie, ciepła i miękka jak kaszmir, który pieści moją skórę.

– Przepraszam za zamieszanie – mówisz, jakbyś chciała coś przede mną ukryć. – Jesteś Joe, tak? Zdaje się, że rozmawialiśmy przez telefon.

Wcale ci się nie zdaje. Ty to wiesz. Ale nie przypuszczałaś, że jak tylko mnie zobaczysz, będziesz miała ochotę rzucić się na mnie, zdzierając z nas ubranie. Podajesz mi rękę, ściskam ją, czuję twój zapach – pachniesz Florydą – i nagle odzyskuję siły. Bzzdyng. Bateria naładowana.

Wpatrujesz się we mnie.

– Czy mogę odzyskać dłoń?

Trzymałem ją zbyt długo.

– Przepraszam.

– Nie, nie. – Przysuwasz się bliżej jak w Bliżej. – To ja przepraszam. Jadłam pomarańczę i trochę lepią mi się palce.

Wącham wewnętrzną część dłoni i lekko pochylam się do przodu.

– Jesteś pewna, że nie mandarynkę?

Śmiejesz się z żartu, unoszą ci się kąciki ust.

– Nie mówmy o tym nikomu.

A więc my kontra oni. Pytam, czy skończyłaś czytać Lisę Taddeo – bo jestem Dobry Joe i pamiętam wszystko, o czym dziewczyna plecie przez telefon. Tak, skończyłaś, i bardzo ci się podobało. Pytam, czy wolno mi zapytać, o co chodzi z twoją córką i Columbine, na co oblewasz się rumieńcem.

– No cóż… Jak zapewne zauważyłeś, ma lekką obsesję na punkcie Dylana Klebolda.

– Tego, co strzelał w szkole?

– Broń Boże. Zdaniem mojej córki Klebold to poeta. Dlatego Nomi nie widzi nic zdrożnego w tym, że zapragnęła napisać o nim wypracowanie.

– To raczej kiepski pomysł.

– Oczywiście, że tak. Ale kiedy jej to mówię, nazywa mnie hipokrytką, bo będąc w jej wieku, napisałam wypracowanie o Ann Petry zamiast o Jane Austen, czym napytałam sobie biedy. – Podobam ci się tak bardzo, że zaczynasz rzucać nazwiskami znanych osób. – Nie pamiętam, czy… – Ależ pamiętasz. – Wspominałeś, że masz dzieci?

Stephen King nie musi nikogo mordować, by móc opisywać śmierć. Analogicznie nie trzeba mieć dzieci, żeby rozumieć, na czym polega rodzicielstwo. Formalnie rzecz biorąc, mam syna, ale nie jest „przy mnie”. Nie mam okazji nosić go jak tutejsi w dupę jebani beżowi tatusiowie. Kręcę przecząco głową, na co w twoich oczach pojawia się iskra. Masz nadzieję, że jestem wolny, i zarazem pragniesz, żeby coś nas połączyło. Wróćmy więc do książek.

– Uwielbiam Ann Petry. The Street to jedna z moich ulubionych powieści.

Powinnaś być pod wrażeniem, ale w sumie wiele osób z branży zna The Street, a ty przecież jesteś lisiczką. Skrytą, nieufną. Niezrażony dodaję, że moim zdaniem The Narrows zasługuje na większą popularność, co kwitujesz uśmiechem – od razu lepiej. Niestety jesteśmy w miejscu pracy, musisz trzymać ręce przy sobie, dlatego kładziesz dłonie na klawiaturze. Ściągasz niezbrukane botoksem brwi.

– Hm. – Coś się pojawiło na ekranie komputera. Wiesz już o mnie? Oznaczyli mnie jako gościa, na którego trzeba uważać?

Nie daj się wyprowadzić z równowagi, Joe, mówię sobie. Zostałeś oczyszczony z zarzutów. Jesteś niewinny.

– Zwalniasz mnie? Tak szybko?

– Nie, nie. Widzę tylko pewną niekonsekwencję w twoich dokumentach.

Nie wiesz o pieniądzach, którymi zasiliłem konto biblioteki, ponieważ uparłem się, by pozostać anonimowym darczyńcą. Kobieta z zarządu zarzekała się, że oszczędzą mi uciążliwości związanych z procesem weryfikacji, ale może skłamała? Odkryłaś blog doktora Nicky’ego, na którym rozprawia o swojej teorii spiskowej? Kobieta z zarządu zorientowała się, że jestem tym Joem Goldbergiem? Usłyszała o mnie na jakimś pierdolonym podcaście dla pasjonatek zbrodni?

Każesz mi podejść, pokazujesz palcem i wychodzi, że „niekonsekwencja” to po prostu lista moich ulubionych autorów. Uff. Cicho cmokasz z niezadowoleniem i mówisz szeptem:

– Nie widzę tu Debbie Macomber, panie Goldberg.

Robię się czerwony na twarzy. Przez telefon powiedziałem ci, że do przeprowadzki na północny zachód zainspirowała mnie Debbie Macomber i jej seria powieści o jebanej Zatoce Cedrów. Roześmiałaś się – serio? – ale nie wzruszyło mnie to i twardo obstawałem przy swoim, opierając się o Macomberowy biały parkan. Nie jestem despotą. Nie kazałem ci czytać jej książek. Powiedziałem tylko, że Debbie w jakimś stopniu mi pomogła, bo lektura historii o świętoszkowatej, walczącej o sprawiedliwość sędzinie Olivii Lockhart i jej chłopaku dziennikarzu przywróciła mi wiarę w świat. Odparłaś, że „zainteresujesz się”, ale przecież każdy tak mówi, gdy ktoś inny poleca książkę albo, nie wiem, serial. Tymczasem proszę – puszczasz do mnie oczko.

Twoje włosy są czerwonożółte. Twoje włosy są jak ogień.

– Nie przejmuj się tak, Joe. Ja zjem mięsko, a ty brokuły. Nikt nie musi się dowiedzieć.

– Aha. – Mięsko i brokuły to nawiązanie do serialu. – Widzę, że ktoś tu odwiedził Zatokę Cedrów.

Twoje palce muskają klawisze, a klawisze to moje serce.

– Przecież powiedziałam, że to zrobię. – Jesteś kobietą, która dotrzymuje słowa. – Miałeś rację. – Bingo. – To taka „mała odtrutka na otaczającą nas koszmarną rzeczywistość”. – Moje słowa. Cytujesz mnie! – Te rowery, ta walka o sprawiedliwość… Od razu czujesz, jak uchodzi z ciebie złość.

Rozwodzisz się na temat wad i zalet eskapizmu – nauczyłaś się mojego języka i chcesz, bym o tym wiedział – jesteś seksowna i pewna siebie – a ja zdążyłem już zapomnieć, czym jest napięcie seksualne. I jak się to zaczyna.

– Moglibyśmy założyć fanklub.

– Mhm. Ale najpierw musiałbyś mi powiedzieć, co sprawiło, że sięgnąłeś po te książki…

Kobiety zawsze interesuje przeszłość, ale przeszłość nie istnieje. Nie ma jej. Zniknęła. Kurwa, przecież nie mogę się przyznać, że Zatoka Cedrów pomogła mi przetrwać odsiadkę. Była moim balsamem o zapachu Mayberry, kiedy niesłusznie mnie uwięziono. W ogóle nie powinienem ci mówić o takich rzeczach. Każdy z nas ma chwile, gdy czuje się jak w potrzasku, jak w klatce. Nie ma znaczenia, w jakim miejscu przeżywasz cierpienie. Wzruszam ramionami.

– Nie kryje się za tym żadna porywająca historia… – Ha! – Kilka miesięcy temu przechodziłem ciężki okres… – Fakt: najlepsze lektury więzienne to „lektury plażowe”. – Debbie podała mi pomocną dłoń… – …gdy Love Quinn odwróciła się ode mnie.

Nie wiercisz mi dziury w brzuchu o szczegóły – wiedziałem, że masz wyczucie – i tylko mówisz, że wiesz, jak to jest. Jesteśmy oboje bardzo wrażliwi.

– Nie chciałabym cię zniechęcić, Joe, ale muszę cię ostrzec. – Pragniesz mnie chronić. – Bainbridge to nie Zatoka Cedrów. Ani trochę jej nie przypomina.

Podoba mi się twoja ikra – chcesz się zmierzyć. Pokazuję brodą w kierunku stolika, przy którym stałaś z tamtym staruszkiem.

– Powiedz to Naftalinie, który wypożyczył Murakamiego z twojego polecenia. To było bardzo w stylu Zatoki Cedrów.

Wiesz, że mam rację, próbujesz uśmiechnąć się z wyższością, ale ci nie wychodzi.

– Zobaczymy, jak się będziesz czuł, kiedy przepracujesz tu parę zim. – Rumienisz się. – Co masz w torbie?

– Lunch – mówię. – I w przeciwieństwie do sędziny Olivii Lockhart przyniosłem tonę jedzenia. Nie musisz się ograniczać. Mogę cię poczęstować brokułami oraz mięskiem.

Powiedziałem to na głos – Joe, TY ZAKUTA PAŁO. Chowasz się za komputerem, a ja stoję jak kołek – bo jestem tym, który właśnie oznajmił, że możesz wziąć do ust jego mięsko.

Na szczęście postanawiasz zlitować się nade mną.

– Komputer świruje – mówisz. – Nie szkodzi. Jeszcze zdążymy wyrobić ci identyfikator.

Co za bezczelny skurwysyn z tego komputera. A może zwyczajnie mnie sprawdzasz? Prowadzisz mnie do pokoju socjalnego i pytasz, gdzie zaopatrzyłem się w jedzenie. Dajesz mi wybór: Sawan lub Sawadty. Mówię, że w Sawanie, na co twoja Surykatka podnosi głowę znad Columbine i naśladuje odruch wymiotny.

– Błee. Ohyda.

Nie, dzieciaku, ohydne jest bycie chamską. Surykatka grzmi przeciw Sawanie, a ty stajesz po jej stronie i czuję, że nie mówię waszym językiem. Nie w tej chwili. Dotykasz dłonią moich pleców – to miłe – potem kładziesz rękę na ramieniu Surykatki – tworzysz więź między nami – i wyjaśniasz, że jeszcze wiele muszę się nauczyć o Bainbridge.

– Reakcja Nomi jest oczywiście nieco przesadzona, ale wiedz, że mieszkańcy Bainbridge dzielą się na tych, którzy chodzą do Sawana, oraz na tych, którzy wolą Sawadty.

Zakładasz ręce na piersi. Jak to możliwe, że jesteś aż tak ładna?

– Rozumiem – mówię – ale zdaje się, że właścicielem obu tych restauracji jest ta sama rodzina?

Surykatka przewraca oczami i zakłada słuchawki – gburka. Zabierasz mnie do kuchni.

– Zgadza się. Tyle że jedzenie, które serwują obie knajpy, trochę się różni. – Otwierasz lodówkę, umieszczam swój lunch na półce, a ty wiesz, że zachowujesz się irracjonalnie. – Przecież przeprowadziłeś się na Bainbridge właśnie dla takich niewinnych małomiasteczkowych dziwactw, prawda?

– Cholera, faktycznie.

Kładziesz dłonie na moich ramionach, Mary Kay, jakbyś nigdy nie była na szkoleniu o przejawach molestowania w miejscu pracy.

– Głowa do góry, Joe. Do Seattle jest tylko pół godziny drogi.

Chcę cię pocałować, zabierasz dłonie, wychodzimy z socjalnego, mówię, że nie zamieszkałem tu po to, żeby pływać promem do miasta. Przyglądasz mi się.

– A po co, Joe? Pytam poważnie. Nowy Jork… Los Angeles… Bainbridge… Naprawdę mnie to ciekawi.

Sprawdzasz mnie. Żądasz ode mnie więcej.

– Trochę żartuję z tą Zatoką Cedrów…

– Zauważyłam.

– Po prostu czułem taką potrzebę. Kiedyś Nowy Jork był dla mnie jak książka z ilustracjami Richarda Scarry’ego.

– Uwielbiam je.

– Ale w pewnym momencie stracił klimat. Nie wiem, może zabiły go wypożyczalnie rowerów… – Albo ja go zabiłem, razem z moimi ofiarami. – Wyjechałem do Los Angeles, bo… no wiesz, tak się robi. Ludzie przeprowadzają się z Nowego Jorku do LA. Tak się po prostu dzieje. – Dawno nikt nie pytał mnie o takie rzeczy. Przy tobie czuję się zarazem swój i nie swój. – Słuchaj, pamiętasz te czarno-białe zdjęcia Kurta Cobaina i jego kumpli na łące? Z samych początków, zanim Dave Grohl dołączył do Nirvany?

Kiwasz głową. Wydaje ci się, że tak.

– Właśnie sobie uświadomiłem, że kiedy byłem mały, ta fota wisiała u nas na lodówce. Wiesz, słońce, wysoka trawa, jak w raju…

Kiwasz głową.

– Chodź – mówisz. – Najlepsze jest na dole.

Zatrzymujesz się przy książkach kucharskich. Dostałaś od kogoś esemesa, odpisujesz i nie mogę zobaczyć, kto jest nadawcą, zerkasz na mnie.

– Jesteś na Insta?

– Tak. A ty?

Kurwa, jakie to proste, Mary Kay. Obserwuję cię, ty obserwujesz mnie i widzę, że już zaczynasz lajkować moje posty o książkach – serduszko, serduszko, serduszko – więc lajkuję twoje zdjęcie z Nomi na promie, to z najzajebistszym podpisem: Kochane kłopoty. Jesteś singielką. Potwierdzone na Instagramie.

Idziemy na dół i trochę mi dokuczasz z powodu treści na moim profilu.

– Nie zrozum mnie źle… Ja też uwielbiam książki, ale twoje życie wydaje mi się odrobinę pozbawione równowagi.

– Skąd ten wniosek, pani Lorelai Gilmore? Powinienem wrzucać foty brokułów i mięska?

Znowu się czerwienisz.

– Och, to taki żarcik Nomi. Nie zaszłam w ciążę w liceum, jak Lorelai, tylko dopiero na studiach.

Mówisz to takim tonem, jakby ojcem Surykatki był bezimienny dawca nasienia.

– Nigdy nie oglądałem tego serialu.

– Spodobałby ci się – mówisz. – Dzięki niemu przekonałam moje dziecko, że czytanie może być fajne.

Wiem, o czym myślisz. Żałujesz, że nie ma więcej mnie na moim profilu. Widzę całe twoje życie, zdjęcia, na których razem ze swoją najlepszą przyjaciółką, Melandą, odwiedzasz winiarnie, i te z hasztagiem #GilmoreGirls, na których pozujecie z Surykatką jako bohaterki Kochanych kłopotów. Niewiele się o mnie dowiadujesz i to nie fair. Ale życie nie jest fair i nie zamierzam cię zanudzać przechwałkami pod pozorem zwykłej skromności, że niby jestem taki „zamknięty w sobie”. Chowam telefon i informuję cię, że zjadłem corn popsy na śniadanie.

Śmiejesz się – tak! – zamykasz Insta – hura! – i rozmawiamy normalnie, jak ludzie, nie przez apkę. Opowiadam ci o moim domu nad wodą w Winslow.

– Jesteśmy niemal sąsiadami – mówisz, podwijając rękawy. – Mieszkam praktycznie tuż za rogiem, przy Wesley Landing.

Nie wierzę, że wszystkich wolontariuszy traktujesz w taki sposób. Pokonujemy ostatni stopień, ocierasz się o mnie i wtedy widzę to samo co ty. Wbudowane w ścianę Czerwone Łoże.

Redaktor inicjujący: Joanna Maciuk

Redaktor prowadzący: Magdalena Matuszewska

Przekład: Jacek Żuławnik

Redakcja: Krystian Gaik

Korekta: Małgorzata Kuśnierz, Agnieszka Trzeszkowska

Skład i łamanie: pagegraph.pl

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-9523-6

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.