Zyta Rudzka

Tylko durnie żyją do końca

Copyright © Zyta Rudzka 2025

Wydanie I

Warszawa 2025

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Fragment

Copyright

Dedykacja

Mam dobre życie…

Zaciągnęłam Ziuta do rzeki…

Roch nas podglądał…

Urabiam się w ludzkim wrzasku…

Tu są porządne drzewa…

Starość wyskrobała z ojca resztki elegancji…

Przy bramie obstąpiły nas psy…

Kupiłam gospodarstwo…

Zwariowałaś, chcesz tu mieszkać…

Cały dzień chodziłam przy ścianach…

Raz w roku dają nam dostęp do kultury…

Myśmy ojca nie zapraszali…

Czcimy wyjazd ojca…

Obudził mnie Ziut…

Dwa chłopy w domu…

Ustawili się do wymarszu…

Idziemy chować…

Siedzę w kanciapie…

Jak ta rzeka…

Nie mogłam zasnąć…

Jest motor…

Grono pedagogiczne…

Do pokoju nauczycielskiego nie zaglądam…

Ojciec nie zapowiadał się…

Jesień wlokła się ciepła…

Mam rękę do bimbru…

Ziut bardziej patrzy na kury…

Siedziałam mokra od rzeki…

Myślałam, czekają na mnie…

Pływałam, wtedy ją zobaczyłam…

Mamy nowego koguta…

Ojciec się zabił…

Droga była pokryta strupem…

Pływałam pół nocy…

Ziut włożył ubranie ojca…

Wstałam…

Szliśmy z Ziutem przez las…

Pociąg nie mógł ruszyć…

Na dworcu czekała na nas Jagoda…

Kelner robił sobie selfie z ciocią…

W tym mieście nie da się spać…

Wysiedliśmy na naszej stacji…

Po ojcu kilka dni pracowałam…

Mam strój do śpiewania…

Poszliśmy nad rzekę…

Tylko durnie żyją…

Strona redakcyjna

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Pamięci Ojca

Mam dobre życie…

Mam dobre życie, szczodre jak świński cyc. Ale nie będę się opowiadać. Żadnego nura w przeszłość. Wspomnienia to nie moja konkurencja. Nie startuję w tym.

Odwracam się tylko w czasie treningu. Salto do tyłu. Kilka obrotów w lekkim biegu. Ostra kobra – mocny wychył i głowa między nogi. Śruba w powietrzu przez głowę, ze skarpy do rzeki.

Z kultury poważam kulturę fizyczną. Na pierwszy rzut oka może tego nie widać – uroda zasłania. Wyglądam bardziej na estradę niż do sportu.

Po wsiach nazywają mnie Dolly Parton.

Długo nad tym nie myśleli. Podobieństwo jest uderzające. Mam fryzurę jak tort, figurę jak lizak, a głos jak ptasie mleczko.

To wszystko.

Zwierzeń nie będę podbijać. Nigdy tego nie lubiłam. A dziś całkiem odwykłam od mówienia, otwieram usta wyłącznie, by kropnąć kielicha.

Są ze mną Ziut i Roch, też się nie odzywają.

Pijemy w trójkącie od południa, a już się całkiem za oknem zmroczyło.

To nie są chłopy wstydliwe, ale milczą jak zaklęci. Nie wyglądają ani na smutnych, ani na wesołych.

Po Rochu od razu poznać, że z miasta. Takich twarzy w tej okolicy się nie spotyka, stężała od melancholii, nie nadąża za złym charakterem.

Roch nawet jak leży nawalony z pianą na pysku, prezentuje się na chodzącą dobroć. Wyznał mi kiedyś, że jego pokój dziecięcy był w art déco.

Ziut to synek tej ziemi. Jako dzieciak pracował w polu. Nigdy tego nie lubił. Jego życiowa pasja to usługi wodno-kanalizacyjne. Urodzony i praktykujący hydraulik. W wersji rozrywkowej, bez ubrania, wyraźnie widać, że bicepsy wyrzeźbione przez montaż urządzeń sanitarnych. O taką muskulaturę w urzędzie trudno. W kobiecie obrotny jak klucz francuski, najlepiej czuje się pod zlewem.

Jest jeszcze z nami pigwa-bimber. Oddana kompanka. Dawno nie piłam, chyba z miesiąc, dziś brakowało mi jej towarzystwa.

Nie tylko piję – również destyluję. Jestem mistrzynią destylacji. Z butlą bimbru własnej produkcji obnoszę się jak z medalem.

To zdrowy bimber od wolnych drzew. Rosną, jak chcą, niepryskane, z daleka widać, że dobrze im u nas.

Linia produkcyjna mi się udała. W sklepie takiego luksusu nie ma, za żadne pieniądze.

Zasada jest prosta. Albo się pije, albo destyluje. Można te rzeczy ładnie połączyć, ale nasze pigwy po pijaku źle się przerabiają. Wolą, jak się przy nich chodzi całkiem na trzeźwo. To dobre owoce, chociaż trudne, każdy znam od pręcików i słupka.

Dużo bym mogła rozprawiać o połączeniu spirytusu z wodą. Nigdy tego nie robię. Lubię pić bez żadnej gadki w tle. Jak destyluję, to nie piję, a jak już piję, to bez dyskusji.

Te całe rozmowy, zwierzenia, awantury, to nie jest dobra zagrycha.

Pigwa-bimber lubi ciszę.

I tu jest cisza, zwykła, taka, co jej nie przeszkadza szczekanie, szuranie i gdakanie.

W tym domu nikt nigdy nie milczał uroczyście. Mojej chałupy żadne dostojeństwo się nie trzyma. Uchlać się do nieszczęścia każdy potrafi. Nie w naszym towarzystwie. My się tu za spokojem uganiamy. Tu jest idylla, eldorado i pełna ekstaza. Żadnej rozróby po wódzie nie chcę. Jest cisza przy bimbrze, a większa cisza tylko pod wodą.

Redaktorzy inicjujący: Elżbieta Kalinowska, Rafał Księżyk

Redaktorka prowadząca: Dorota Zwierzchowska

Redakcja: Elżbieta Kalinowska

Korekta: Joanna Rodkiewicz, Małgorzata Kuśnierz

Projekt okładki: Paulina Piorun

Zdjęcie wykorzystane na okładce: Zawody gimnastyczne podczas 2. Międzynarodowych Igrzysk Sportowych Młodzieży w Warszawie, 1955, Wojskowa Agencja Fotograficzna / zbiory Narodowego Archiwum Cyfrowego

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. (22) 828 98 08

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-8425-527-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

M2391