Brandon Mull

SMOCZA STRAŻ

Powrót zabójców smoków

przełożył Rafał Lisowski
Ilustracje Brandon Dorman

Tytuł oryginału: Dragonwatch. Return of the Dragon Slayers

Redaktor prowadząca: Olga Gorczyca-Popławska

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska, Olek Zawisza

Ilustracje: Brandon Dorman

Korekta: Tomasz Karpowicz, Anna Młynowska

Adaptacja okładki i skład: Ewa Sosnowska

Copyright © 2021 by Brandon Mull. All rights reserved

Ilustracje: © Brandon Dorman

Projekt książki: © Shadow Mountain

Dyrektor artystyczny: Richard Erickson

Design: Sheryl Dickert Smith

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2022

© Copyright for the Polish translation by Rafał Lisowski, 2022

All rights reserved

Warszawa 2022

Wydanie I

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Domaniewska 48, 02-672 Warszawa

tel. 22 826 08 82, 22 828 98 08

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

ISBN: 978-83-66526-44-0

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Calvinowi – MOJEMU maleńkiemu bohaterowi!

I Emily Watts, która pomagała mi od początku

Rozdział 1. Uchodźcy

Po raz pierwszy od przybycia do Muzeum Olbrzymich Osiągnięć Knox nie słyszał żadnych odgłosów, które świadczyłyby o tym, że na górze smoki sieją spustoszenie. Żadnych walących się budynków. Żadnych pierwotnych ryków. Tylko cisza.

Ciemne pomieszczenie, chronione żelaznymi drzwiami, znajdowało się w kącie na najniższym poziomie muzeum. Niedopasowane meble sprawiały wrażenie, jakby były niewykorzystanymi eksponatami z różnych ekspozycji prezentujących cywilizację olbrzymów na przestrzeni wieków. Na ogromnej tablicy pod jedną ze ścian znajdowały się wypchane zwierzęta – koń, krowa, łoś, tygrys, dzik – przyszpilone i podpisane jak insekty. Nieopodal młodziutka olbrzymka kroiła ostatnie kawałki jabłka i karmiła nimi małego chłopca, który jadł, nie przestając kwilić.

Dostojna olbrzymka z włosami owiniętymi chustą, trzymająca na ręku masywne niemowlę, z nadzieją patrzyła w górę. Z pęknięć w suficie przestał sypać się pył. Kiedy trwał atak na miasto, oddano jej pod opiekę ośmioro dzieci przebywających w tym pokoju oraz starszego, chorego olbrzyma, który leżał na łóżku. Knox, Tess i dwaj satyrowie, Nowel i Doren, starali się dzielić z nimi przestrzeń tak, żeby nie zostać kolejnymi wypchanymi okazami.

– Czy smoki zrobiły sobie przerwę w rozwalaniu miasta? – zapytał Nowel.

– Raczej zastawiają pułapkę – odparł Doren. – Żeby zwabić na górę nieostrożnych satyrów.

– Wątpię, żebyśmy byli dla nich ważni – stwierdził Knox. – Gdyby wiedziały, że tu jesteśmy, łatwo by się do nas dostały.

– Trzymajcie język za zębami – szepnęła dostojna olbrzymka. – Wiele smoków ma doskonały słuch. Bezbłędnie polują w ciszy.

– Słuszna uwaga – zgodził się cicho Doren.

Nowel pokręcił głową.

– To brzmiało tak, jakby zawaliło się całe muzeum. – On też nie podnosił głosu. – Możliwe, że już koniec demolki. Znajdujemy się pod zwałami gruzu.

– Nesho, jestem głodny – poskarżył się ośmioletni olbrzym Dirk, któremu Knox sięgał ledwie do kolan.

– Zaciśnij pasa, chłopcze – odparła olbrzymka. – Nie znam się na czarach. Zjedliśmy już wszystko, co mieliśmy ze sobą. Nie było czasu wziąć więcej.

– Niech wam tylko nie przyjdą do głowy żadne dziwne pomysły – rzucił nieufnie Doren. – Jesteśmy gośćmi królowej. Poza tym specyficznie smakujemy.

– Nie zjedzą nas – odezwała się Tess, stojąca obok czteroletniej olbrzymki trzy razy wyższej od niej. – Jesteśmy przyjaciółmi.

– Gady po nas przyjdą – zaskrzeczał stary olbrzym na łóżku. – Wspomnicie moje słowa, mają z nami porachunki. Wywęszą nas tu jedno po drugim.

– Przymknij się – burknęła Nesha. – Wystraszysz dzieci.

Stary olbrzym podparł się na łokciu i zaśmiał chrapliwie.

– Nie ma ich teraz co hołubić. Ich rodzice nie żyją, a one same niebawem do nich dołączą. Skończyły się dni ucztowania. Teraz to my będziemy posiłkiem.

Kilkoro dzieci zaczęło płakać.

– Bądź cicho – skarciła go Nesha i cisnęła w niego drewnianą solniczką. – Patrz, co narobiłeś. Jeżeli dotąd smoki nas nie słyszały, to teraz usłyszą na pewno.

Stary olbrzym z powrotem opadł na poduszkę.

– Pff! Lepiej mieć to już za sobą. Igraliśmy z ogniem dłużej, niż powinniśmy. Wszyscy wiedzieliśmy, co robimy. Pora wreszcie się sparzyć.

Knox się wzdrygnął. Na górze, na ulicach, było okropnie.

Kiedy razem z Tess i satyrami dotarł z Terastios do Humburga przejściem królowej, spodziewał się, że miasto będzie bezpieczne, bo miał je przecież chronić Humbugiel ze swoim Czarkamieniem. Tymczasem olbrzymi podniebni, którzy strzegli przejścia od strony Humburga, poinformowali, że zabezpieczenia w tajemniczy sposób zniknęły. Trwał atak na miasto, zwłaszcza na jego część zwaną Dużą Stroną, gdzie mieszkali olbrzymi.

Po Knoxa, Tess, Nowela oraz Dorena przysłano olbrzymkę Morganę, która miała ich zabrać do bezpiecznego pomieszczenia wewnątrz grubych murów muzeum. Na czas transportu umieściła ich w klatce, a potem wyszła na dwór, niosąc ją pod pachą jak futbolista piłkę.

Gdy tylko znalazła się na ulicy, tuż nad dachami nadleciał dwugłowy smok pokryty ostrymi filetowymi łuskami. Jego szeroko rozpostarte skrzydła na moment przesłoniły słońce. Z dwóch paszcz gada buchnęły strumienie ognia i błyskawic. Morgana wskoczyła do jakiejś wnęki i uniosła ogromną prostokątną tarczę, żeby osłonić się przed pożogą. Kiedy smok przeleciał, ruszyła po bruku rozgrzanym do czerwoności. Mijała okna, które eksplodowały do wewnątrz, płonący wózek z warzywami i zwęglone zwłoki dwóch olbrzymów.

Gdy biegła, Knoxa sparaliżował wszechogarniający smoczy strach. Tess przywarła do brata. Znieruchomiali wewnątrz klatki, chłonęli obrazy i dźwięki bitwy. Ryczały smoki, waliły się budynki, trzaskał ogień i huczały gromy. Olbrzymi wykrzykiwali komendy i rzucali wyzwania wrogom. Powietrze było szare od dymu, ale we mgle Knox widział, jak smoki krążą wokół Dużej Strony, którą pokrywały kwasem, ogniem i błyskawicami. Z oddali nadciągały dziesiątki kolejnych.

Za zakrętem natrafili na zielonkawozłotego smoka zaprzężonego do wozu. Szarpał się w uprzęży, skręcał i rzucał, usiłując się oswobodzić, a woźnica, barczysty olbrzym z bujną brodą, chłostał go raz za razem. Trzeszczała skóra i skrzypiało drewno, smok walczył, bujał wozem na boki, a furman wymachiwał batem.

Z jednej strony zapikował wściekły kasztanowy smok z czarnymi plamkami, a z drugiej zaatakował szary, nakrapiany. Kasztanowy odgryzł rękę z batem, a potem opryskał pomarańczowym żelem olbrzyma, który z wrzaskiem spadł z wozu i zaczął szarpać skórę. Nakrapiany zniszczył pęta, uwalniając zielonkawozłotego, a ten rzucił się na woźnicę usiłującego wstać.

Knox odwrócił wzrok, kiedy smoki zaczęły żer.

Spanikowani olbrzymi wydawali się nieprzygotowani na morderczą furię napastników. Knox widział, jak kilku dzielnie walczy ze smokami, jeden nawet zestrzelił gada z gigantycznego łuku. Chłopiec zauważył na ulicy zwłoki innego, pomarańczowego, z przetrąconym karkiem i połamanymi skrzydłami. Więcej było jednak zabitych olbrzymów, a kolejni kulili się wśród gruzów albo ukradkiem wyzierali z okien.

Olbrzymi budzili respekt, ale Knox nie miał wątpliwości, że walka skończy się masakrą. Magiczne zabezpieczenia, którymi Humbugiel otoczył miasto, powstrzymałyby atak z zewnątrz, ale najwyraźniej zawiodły. Giganci, którzy przywykli traktować smoki jak udomowione zwierzęta, sprawiali wrażenie zszokowanych ich nieokiełznaną potęgą i furią.

Muzeum Olbrzymich Osiągnięć mieściło się w okazałym kamiennym gmachu, zwieńczonym trzema kopułami podtrzymywanymi przez posągi potężnych olbrzymów z uniesionymi rękami. Marmurowa fasada tu i ówdzie była osmalona, a ze zwęglonych flag i proporców sypały się rozżarzone skrawki. Morgana ominęła schody prowadzące do holu głównego, weszła bocznymi drzwiami i zbiegła na dół, a potem pognała korytarzem aż do żelaznych drzwi, za którymi znajdowało się bezpieczne pomieszczenie. Odbyła głośną rozmowę z kimś po drugiej stronie, a potem zostawiła podopiecznych pod okiem Neshy.

Następnie szybko oddaliła się z mieczem w dłoni i od tamtej pory z góry dobiegał straszliwy zgiełk.

Aż do teraz.

– Chyba już po wszystkim – powiedział cicho Knox. – Smoki nie muszą się silić na subtelność.

Doren uniósł palec.

– Chyba że uznały, że nie ma co szukać nas wśród gruzów. Łatwiej poczekać, aż ci, którzy przeżyli, sami do nich przyjdą.

– Skoro nie możecie usiedzieć spokojnie, to idźcie się rozejrzeć – zaproponował z łóżka stary olbrzym. – Lepiej wy niż ktoś z nas.

Dirk szarpnął spódnicę Neshy.

– Nie chcę, żeby koziego chłopca zjadły smoki.

– Ja nikogo nie trzymam w niewoli – odparła kobieta. – Satyrowie mają własny rozum.

– Wyjrzę na górę – zadeklarował Nowel i ruszył do drzwi. – Jeśli się okaże, że czyhają tam kłopoty, przybiegnę z powrotem.

– I sprowadzisz je do nas – mruknął olbrzym. – Jak już wyjdziesz, to nie wracaj.

– Cicho bądź – rzuciła Nesha. – To mój żłobek. Ty jesteś tu grzecznościowo, a nie po to, żeby wydawać polecenia.

– Mógłbym was wszystkich zmiażdżyć – burknął tamten, a potem się rozkasłał.

– Nie zwracajcie na niego uwagi. Ja też jestem ciekawa, co oznacza ta cisza. Sprawdźcie, jeśli nie macie nic przeciwko temu. Nie ściągnijcie nam na głowę kłopotów, inaczej sama dopilnuję, żeby was rozgnieść, jak się patrzy. Jeśli przeżyjecie niezauważeni, wróćcie i zdajcie raport.

– Gdybym był w kwiecie wieku, nikt by się nie musiał ukrywać – oznajmił stary olbrzym. – Pozawiązywałbym te smoki na supełki.

– Ciesz się, że jesteś tutaj – odpowiedziała Nesha. – Daję głowę, że dzisiaj dokonało żywota wielu dzielnych olbrzymów.

Starzec parsknął.

– Uchowali się jeszcze jacyś dzielni olbrzymi? Dzielne to było pokolenie mojego ojca. Pomnij moje słowa, samiśmy się o to prosili i w końcu się doczekaliśmy, a nikt z nas nie okazał się dostatecznie dzielny, żeby to powstrzymać.

– Zaraz wracam – obiecał Nowel.

– Bądź ostrożny – poprosił go Knox.

– Mam smykałkę do unikania kłopotów.

– A mnie smoczy strach miesza w głowie – szepnął Doren. – Teraz nic nie czuję, więc założyłbym się o własne rogi, że sobie poszły.

Nowel odchylił zasuwkę, do której dał radę sięgnąć. Drzwi były dziesięć razy wyższe od niego, zamknięte na różnych wysokościach. Nesha podeszła do wyjścia, otworzyła rygiel, a potem przesunęła wielki skobel.

– Potrzebujemy tajnego sygnału – stwierdził Knox.

Nowel dwa razy zastukał powoli kłykciami o dłoń, zrobił przerwę i zastukał trzy razy szybko.

– Może być – powiedziała Nesha.

– A może inny sygnał przy pukaniu pod przymusem? – zaproponował Knox.

– Bystry chłopak – pochwalił Doren.

Nowel na próbę raz stuknął w otwartą dłoń, a potem jeszcze pięć razy w niewielkich odstępach.

– Pod przymusem po prostu nie wracaj – syknęła Nesha.

Uchyliła ciężkie drzwi, żeby satyr się wymknął.

– Zaczekam na zewnątrz – zaproponował Doren. – Żeby lepiej słyszeć, co się dzieje na górze.

Olbrzymka zamknęła za nimi drzwi, zaciągnęła zasuwę i przesunęła skobel.

– Nie martwcie się, ja będę się bił ze smokami – oznajmił wszystkim Dirk.

Tess przysunęła się do brata.

– Nic im nie będzie – powiedziała.

– Jasne – odparł Knox, jedną ręką trzymając przedmiot ukryty pod koszulką.

Tylko on wiedział, że potajemnie nosi przy sobie koronę Królowej Olbrzymów.

Knox, Tess i satyrowie byli świadkami zgładzenia królowej przez Celebranta i gromadę smoków. Jej olbrzymia korona pozostała niezauważona na podłodze sali tronowej, kiedy nieprzyjaciele dalej pustoszyli Terastios. Chłopiec wrócił po nią, bo liczył, że okaże się pomocna, a gdy wyciągnął po nią rękę, skurczyła się do takiego rozmiaru, żeby pasowała na jego głowę.

Od tamtej pory trzymał ją w ukryciu. W zamieszaniu podczas ucieczki pozostali w zasadzie nawet nie zauważyli jego chwilowej nieobecności.

Czy smoki miały świadomość, że korona zniknęła? Czy ktoś jej szukał? Czy w Terastios przeżyli jacyś olbrzymi?

Czy korona mogłaby zostać zapomniana?

Knox zmagał się z myślami i głowił, co z nią zrobić. Czy ma obowiązek zwrócić ją olbrzymom? Może czeka za to nagroda? Pewnie potrzebowali korony dla kolejnego monarchy. Jak to w zasadzie działa? A może o tym, kto rządzi, decyduje to, kto ma koronę?

Czy gdyby on ją włożył, zostałby królem olbrzymów? Albo wręcz sam zmienił się w jednego z nich? A przynajmniej zdobył niesłychaną moc?

Czy olbrzymi byliby mu posłuszni? Czy mógłby ich zjednoczyć przeciwko smokom? Może korona pomogłaby wygrać smoczą wojnę. Na ten atak olbrzymi nie byli przygotowani. Ktoś jednak musiał przeżyć. Pod odpowiednim przywództwem wciąż mogli mieć ogromny wpływ na przebieg walk.

Z drugiej strony – gdyby Knox włożył koronę, może zostałby uznany za zdrajcę i złodzieja. Czy istniało prawdopodobieństwo, że olbrzymi zemszczą się na nim za śmierć swojej królowej?

Zatrzymanie korony mogło być ryzykowne. Gdyby ją ukrył w nieoczywistym miejscu, zawsze mógłby po nią wrócić. Albo zapomnieć, że w ogóle o niej wie, i wykręcić się od odpowiedzialności.

Rozległy się dwa wolne stuknięcia w drzwi, a potem trzy szybkie. Nesha pootwierała zamki, po czym uchyliła wrota na tyle, żeby satyrowie mogli wślizgnąć się do wnętrza.

– Droga na górę wolna – zaraportował Nowel. – Zawalona gruzem, ale można się przedostać. Wam, olbrzymom, pewnie będzie trudniej, bo w paru miejscach jest ciasno.

– Przegoniliśmy smoki? – zapytała Nesha.

– Niebo jest puste. W ogóle nie czułem smoczego strachu. Duża Strona spalona i zrównana z ziemią. Reszta Humburga ucierpiała, ale zasadniczo stoi.

– Mówiłem wam – jęknął stary olbrzym. – To już nasz koniec.

– Może twój – burknęła Nesha. – Są jakieś ruchy olbrzymów?

– Na razie nie. Mam nadzieję, że jeszcze się chowają.

W ciszy, która nastąpiła po tych słowach, nadziei było niewiele.

– Co będzie, jak smoki wrócą? – zapytała Tess.

– Upieką was i zjedzą – prognozował starzec.

– Powinniśmy wykorzystać tę chwilę spokoju – ocenił Nowel. – Wybrać się do Małego Miasta i czegoś się dowiedzieć.

– Możecie odejść, jeśli chcecie – powiedziała Nesha. – Ale jeżeli wyprawicie się na zewnątrz, nie wracajcie.

– Droga wolna – burknął stary olbrzym. – Dajcie nam rozpaczać w spokoju.

– Potrzebna wam ochrona? – zapytał Dirk.

– Poradzimy sobie – odparł Doren. – Jesteś potrzebny tutaj, żeby pilnować młodych.

– Chodźmy – odezwał się Knox. – Sprawdzimy, co się stało.