Marc Elsberg

SPRAWA PREZYDENTA

Tłumaczenie książki powstało przy wsparciu finansowym Austrian Federal Chancellery

Tytuł oryginału: Der Fall des Präsidenten

Copyright © 2021 Marc Elsberg

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXXI

Copyright © for the Polish translation by Miłosz Urban, MMXXI

Wydanie I

Warszawa MMXXI

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Jak zawsze,

dla Urszuli

1

Nisko wiszące słońce muskało promieniami czarny lakier prywatnego odrzutowca i rzucało długie cienie na płytę lotniska. Jego światło oślepiało Danę. Stała dwieście metrów od samolotu, obok wejścia do budynku terminalu. Nikt nie zwracał na nią uwagi. Krótko przed szóstą wieczorem powietrze wciąż było wilgotne i gorące.

Z luksusowej maszyny wysiadł wysoki mężczyzna w czarnym ubraniu. Z lekko schyloną głową omiótł okolicę profesjonalnym spojrzeniem. Po chwili dołączył do niego drugi. Ochrona. Tak jak zakładano. Rozglądając się uważnie, zeszli schodkami na asfalt. Przyjrzeli się delegacji powitalnej i dali znak na górę. Dopiero wtedy z cienia wejścia do samolotu wynurzył się właściwy gość – mężczyzna przeciętnego wzrostu, szczupły, o niezgrabnych, ale skoordynowanych ruchach długodystansowego biegacza.

Sprężystym krokiem zszedł na płytę lotniska, jakby chciał powiedzieć: „Patrzcie, ile mam w sobie energii i swobody!”. Tuż za nim podążyły kolejne osoby z ochrony. Dwaj mężczyźni i dwie kobiety. Asystentki. Bagażowi.

Jeszcze trzy i pół roku wcześniej Douglas Turner nazywany był najpotężniejszym człowiekiem na świecie. Po zakończeniu kadencji wynegocjował rekordową zaliczkę w wysokości osiemdziesięciu milionów dolarów za napisanie – a raczej zlecenie spisania – wspomnień, trafił do rad nadzorczych kilku potężnych firm, założył fundację swojego imienia i dawał wykłady, za które ponoć kasował pół miliona dolarów. Za każdy. Włącznie z tym, który właśnie przyleciał wygłosić w Atenach.

Z charakterystycznym uśmiechem przywitał ludzi oczekujących u stóp trapu – czwórkę przedstawicieli organizatora i najważniejszych sponsorów, osobistych asystentów organizatorów, sponsorów, dwójkę wysokich rangą polityków i jednego z szefów policji. Meet and greet, dokładny czas trwania pozdrowień i ich miejsca zostały wyszczególnione w umowie. Najważniejsze, żeby nie przedłużać ponad konieczność.

Na całym lotnisku dyskretnie rozstawiona została większa liczba policjantów. Większość z funkcjonariuszy Dana miała w zasięgu wzroku.

Gość wraz z komitetem powitalnym wsiadł do przedłużonej limuzyny, a ochrona i świta zajęli miejsca w zwykłych czarnych samochodach. Nie przewidziano wprawdzie zwyczajnych formalności granicznych w publicznej części lotniska, wśród podróżnych z innych lotów, jednak Turner nie mógł całkowicie uniknąć procedury wjazdowej. By ją przeprowadzić, przewieziono go do strefy VIP.

Do wejścia, przy którym czekała Dana.

Wiele lat przygotowywała się na tę chwilę. Wszystko było zapięte na ostatni guzik. Miała tylko tę jedną jedyną szansę.

Nie mogła zawieść. Nie mogła sobie pozwolić na najmniejszy błąd.

Wyprostowała się.

Showdown.

Limuzyna zwolniła i zatrzymała się przed wejściem do terminalu. Asfalt promieniował jeszcze gorącem mijającego dnia. Pierwsi wysiedli ochroniarze z drugiego samochodu w kolumnie. Rozejrzeli się uważnie i dopiero wtedy otworzyli drzwi limuzyny.

Był to zupełnie nieodpowiedni pojazd dla kogoś, kto chce i powinien akcentować swoje znaczenie, bo z niskiej limuzyny wysiadać musiał zgarbiony i ze schyloną głową. Tak nie okazuje się władzy i pozycji. Nawet Douglas Turner nie poradził sobie z eleganckim opuszczeniem tylnej kanapy.

W otoczeniu gospodarzy i swojej ekipy wszedł do budynku. Zwyczajne lotniskowe pomieszczenie: kilka krzeseł, jakieś stoły i dwie lady z tyłu. Tutaj czekało na gościa sześciu umundurowanych celników. Szef policji gestem zaprosił Douglasa Turnera dalej.

Nikt nie zwrócił uwagi na szesnastu policjantów, którzy wcześniej czekali pod ścianami, a teraz dyskretnie zbliżyli się do przybyłej właśnie grupy. Ani na kobietę, która ruszyła za nimi, choć wcześniej stała dyskretnie przy wejściu. Bezpieczeństwo tak ważnego gościa było sprawą oczywistą.

Aż do chwili, gdy jeden z ochroniarzy zaczął mieć podejrzenia. Błyskawicznie wsunął prawą rękę pod marynarkę i krzyknął:

– Uwaga, panie prezydencie!

W tej samej chwili rzuciło się na niego trzech policjantów, a pozostali zajęli się resztą obstawy byłego prezydenta. Pierwszy z ochroniarzy zdążył chwycić pistolet, który miał w kaburze pod pachą. Najbliższy policjant uwiesił mu się na ręce, a pozostali wykręcili wolne ramię na plecy i kopniakami w nogi próbowali powalić go na podłogę. Mężczyzna z wysiłkiem uniósł broń. Prezydent i wszyscy pozostali zgarbili się odruchowo. Rozległ się ogłuszający wystrzał. Z dziury w suficie posypał się pył. W końcu policjantom udało się przygwoździć ochroniarza do podłogi, któryś z nich stanął mu na ręce, inny odebrał broń. Pozostali członkowie obstawy Douglasa Turnera już wcześniej zostali unieruchomieni, każdy przez trzech funkcjonariuszy. Umundurowani mężczyźni otoczyli gościa szczelnym kordonem.

– Douglas Turner? – zapytał jeden z nich, stojący naprzeciwko byłego prezydenta.

Retoryczne pytanie, o czym miał się przekonać sam zainteresowany, kiedy zaskoczony wydusił z siebie:

– Co to ma…

Policjant nie dał mu dokończyć i nienaganną angielszczyzną wyjaśnił:

– Działając w imieniu Międzynarodowego Trybunału Karnego, zatrzymuję pana pod zarzutem popełnienia zbrodni wojennych.

2

Wszyscy w pomieszczeniu zamarli na pełne niedowierzania mgnienie oka.

Ochroniarze próbowali uwolnić się z uchwytu policjantów. Świta Turnera usiłowała przedrzeć się przez kordon funkcjonariuszy otaczających byłego prezydenta, ale ci ani drgnęli.

– To chyba jakiś słaby dowcip! – krzyknął jeden z organizatorów wizyty.

– Rozum postradaliście, czy co?! – zawołał inny.

Część spośród asystentów i asystentek Turnera rzuciła się wyjaśniać sytuację z członkami komitetu powitalnego, pozostali sięgnęli po telefony.

– Starczy tego! – ryknął któryś ze sponsorów, starszy, ascetyczny mężczyzna w drogim garniturze. – Zrób pan coś! – zwrócił się władczym tonem do szefa policji.

Ten podszedł do grupy strzegącej dostępu do byłego prezydenta i powiedział:

– Panie Turner, sir, proszę za mną.

– Zwariował pan?! – krzyknął jeden z greckich polityków i wyjął z kieszeni telefon. – Dzwonię do minister sprawiedliwości!

– Kalomira Stakis posiada już wszystkie potrzebne informacje – odparł szef policji. – Myślał pan, że to samowolka?

– Zdaje pan sobie sprawę, co pan robi? – zapytał prezydent charakterystycznym niskim, śpiewnym głosem. Wszyscy pozostali zamilkli. – Wywołuje pan właśnie największy kryzys dyplomatyczny od czasów drugiej wojny światowej – dodał spokojnie i spojrzał szefowi policji prosto w oczy. – Konsekwencje dla pana, pana przełożonych, pana ojczyzny, rodaków i wszystkich odpowiedzialnych za tę hucpę w rządzie i Międzynarodowym Trybunale Karnym i tak będą bardzo dotkliwe. Jeszcze ma pan szansę, by uniknąć najgorszego.

Turner nie stracił spokoju. Był wyraźnie pewny swego.

– Wykonujemy jedynie działania na polecenie Międzynarodowego Trybunału Karnego, zgodnie z prawem międzynarodowym – wyjaśnił policjant neutralnym tonem. – Jesteśmy przygotowani, by zapewnić panu dostęp do tłumacza, gdyby zaszła taka potrzeba.

– Stany Zjednoczone nie uznają jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego nad swoimi obywatelami – odparł Turner. – Wielokrotnie wyraźnie pokazywaliśmy, że USA w żadnym razie nie zaakceptują jakiegokolwiek postępowania Trybunału w sprawie naszych obywateli. Ustawa American Service-Members’ Protection Act daje do dyspozycji amerykańskiego prezydenta wszelkie narzędzia, które mogą być potrzebne, by w takiej sytuacji chronić naszych obywateli. W tym również dopuszcza użycie siły.

Pośród tego całego zamieszania nikt nie zwracał uwagi na Danę. Większość osób towarzyszących byłemu prezydentowi w podróży zajęta była telefonami – dzwonili do ambasady amerykańskiej i prawdopodobnie również do amerykańskiego Departamentu Stanu, a może i nawet bezpośrednio do Białego Domu – kobieta podeszła więc niezauważenie do policjantów. Umundurowani mężczyźni przewyższali ją przynajmniej o głowę.

– Ignorowanie instytucji stojących na straży praworządności jest charakterystyczne dla despotów – zwróciła się do Turnera. – A na pewno nie dla narodu roszczącego sobie pretensje do bycia przywódcą wolnego świata. Prawda?

Przez chwilę były prezydent nie wiedział, co odpowiedzieć.

– Dana Marin, przedstawicielka Międzynarodowego Trybunału Karnego – przedstawiła się. – Jeśli ma pan zamiar komuś grozić, proszę skupić się na mnie, a tych ludzi niech pan zostawi w spokoju. Oni jedynie wykonują swoją pracę.

Jej niespodziewane pojawienie się i zdecydowane słowa wywołały irytację Turnera i pozostałych.

W tym samym czasie cała świta byłego prezydenta, która tylko na chwilę uniosła głowy, szeptała gorączkowo do słuchawek. Rozmową przez telefon zajęty był również jeden z polityków, organizator i któryś ze sponsorów.

– To się pani nie uda! – krzyknął w jej stronę drugi polityk.

Na czołach części z zebranych Dana dostrzegła krople potu.

– Póki co nie kontaktowałabym się ze zbyt wieloma ludźmi – poradziła Dana rozmawiającym przez telefon asystentom Turnera. – Im więcej osób dowie się o tym zajściu, tym szybciej cała sprawa przedostanie się do opinii publicznej – dokończyła podniesionym głosem, by przekrzyczeć poirytowany gwar i pretensje części obecnych. – Wszyscy państwo chcą zapewne przygotować strategię medialną, prawda?

– O co konkretnie oskarżacie pana prezydenta? – zapytał jeden z polityków, nie kryjąc wściekłości.

– Pana prezydenta nie można o nic oskarżyć – skarcił go ostro młody mężczyzna z delegacji Turnera. Wyglądał jak model wycięty z katalogu dla przyszłych członków Kongresu i rad nadzorczych, którzy karierę zaczynają u boku wpływowych osobistości.

– Międzynarodowy Trybunał Karny przygotował oświadczenie prasowe, które zostanie upublicznione za mniej więcej dwie godziny, kiedy tylko pan Turner trafi do miejsca tymczasowego zatrzymania – powiedziała Dana. – W materiale znajdą państwo więcej informacji. Do czasu jego publikacji pozostaje państwu przygotować swoje stanowiska.

– Wszyscy gorzko tego pożałujecie – wycedził przez zęby były prezydent. Po jego opanowaniu nie pozostał nawet ślad. – Natychmiast zawiadomić ambasadora! – warknął do swoich ludzi.

– Chodźmy – zdecydowała Dana i policjanci delikatnie, acz zdecydowanie skierowali Douglasa Turnera w stronę wyjścia.

Nikt nie zwrócił uwagi na to, że asystent jednego ze sponsorów przez cały czas trzymał w ręce telefon, jednak do nikogo nie dzwonił.

3

– Arthur Jones! Arthur Jones!

Krzyki wydobywające się z gardeł dwudziestu tysięcy osób wypełniały halę Target Center w Minneapolis, a skandujący wymachiwali tysiącami papierowych proporczyków w kolorach amerykańskiej flagi.

Na podwyższeniu daleko przed nimi stał – bardzo drobny z tej odległości – urzędujący prezydent Stanów Zjednoczonych, a za nim gromada starannie wyselekcjonowanych wyborców reprezentujących wszystkie znaczące grupy społeczne. Kobiety, mężczyźni, dzieci, młodzi, starzy, o jasnej i ciemniejszej skórze, a zainteresowani szybko zauważyliby członka społeczności LGBT. Wszyscy mieli na sobie takie same bluzy z biało-czerwono-niebieskim napisem: ARTHUR JONES FOR PRESIDENT.

Na gigantycznym telebimie za ich plecami powiększony dwudziestokrotnie prezydent z uśmiechem uniósł rękę, by uspokoić wiwatujący tłum i przemawiać dalej.

To był moment, na który Derek czekał. W towarzystwie trzydziestu techników, organizatorów i członków sztabu wyborczego prezydenta obserwował scenę z reżyserki, przeszklonego, ciasnego pomieszczenia w kształcie wielkiego jajka, umieszczonego nad trybunami. Nienawidził przerywać prezydentowi, ale nie miał innego wyjścia. Wybuchy złości Arthura Jonesa były legendarne. Prezydent rozkoszował się właśnie reakcją na najważniejszą część przemowy, zanurzał się w uwielbieniu tłumu, którego tak łaknął. Tym większa będzie jego wściekłość, kiedy się dowie, co zmusiło go do coitus interruptus.

– Panie prezydencie, proszę jak najszybciej zakończyć przemowę – powiedział Derek do słuchawki tak cicho, że nikt w pleksiglasowym jajku nie mógł go usłyszeć. Obserwując reakcję na telebimie, miał pewność, że prezydent otrzymał wiadomość, lecz nie potrafił jej zrozumieć. Nie chciał jej rozumieć. Arthur Jones dalej się uśmiechał, ale miejsce uspokajających gestów zajęło pełne werwy machanie, na które tłum zareagował ponownym wybuchem aplauzu. Profesjonalista. Chciał zyskać czas, żeby się upewnić, czy dobrze zrozumiał przekaz.

Dziesiątki tysięcy mieszkańców stanu przybyło tego ranka, by kibicować swojemu idolowi. Urzędującemu prezydentowi nie przerywa się wiecu wyborczego w wypełnionej po brzegi hali bez naprawdę ważnego powodu. Wcześniej zdarzyło się już, że jeden z prezydentów dalej siedział przed klasą pełną uczniów mimo wyszeptanej mu na ucho wiadomości o ataku na Stany Zjednoczone. Być może później podekscytowani analitycy mediów będą się prześcigać w próbach interpretacji zachowania prezydenta, by odpowiedzieć na pytanie, w którym momencie dotarła do niego wiadomość. Jego twarz setki razy pojawi się w powiększeniu w ogólnokrajowych programach. Zawodowcy znali już na pamięć przemówienia wyborcze Jonesa i wiedzieli, jakie tematy się w nich pojawiają. Na początku będą się pewnie dziwili, że tym razem część z nich pominął, a później brakujące fragmenty staną się dla nich dowodem, że musiał szybciej skończyć spotkanie.

I właśnie tego trzeba było teraz uniknąć. Dlatego Jones musiał jak najszybciej zejść ze sceny i dołączyć zdalnie do narady sztabu kryzysowego złożonego z najważniejszych członków jego gabinetu, którzy czekali w Waszyngtonie, czy gdziekolwiek akurat przebywali.

– Jak najszybciej zakończyć spotkanie – powtórzył Derek. – ASAP.

Prezydent zachował uśmiech na twarzy, ale opuścił ramiona, jakby dawał zebranym sygnał, że chce dalej przemawiać, i skinął kilka razy głową. Publiczność musiała odczytać ten gest jako wyraz aprobaty dla dwudziestotysięcznej rzeszy wiwatujących wyborców, jednak krótkie spojrzenie w stronę reżyserki – spojrzenie, które Derek wyraźnie zobaczył na wielkim telebimie za sceną – było potwierdzeniem, że Jones zrozumiał polecenie.

– Arthur Jones, obecny i przyszły prezydent Stanów Zjednoczonych! – zawołał moderator, a Jones, wciąż pozdrawiając tłum gestami, sprężystym krokiem zszedł ze sceny.

Hala oszalała. Krzyki zachwytu wydobywały się z tysięcy gardeł, a spod wysokiego sufitu na zebranych posypało się czerwono-niebiesko-białe konfetti.

W otoczeniu członków ochrony prezydent, ukrywając pośpiech, posuwał się wydzielonym przejściem wzdłuż pierwszych rzędów siedzeń dla publiczności. Po drodze ściskał wyciągnięte dłonie, aż w końcu zniknął w plątaninie korytarzy zaplecza hali widowiskowej. W drodze towarzyszyło mu kilka kamer wybranych stacji telewizyjnych, korpus prasowy Białego Domu i część sztabu wyborczego. Dzięki nim Derek w pomieszczeniu za sceną mógł na bieżąco śledzić Jonesa. Widział, jak maszeruje między niezbyt reprezentacyjnymi ścianami z nagiego betonu, pod rurami biegnącymi poniżej sufitu.

Zespół pomieszczeń za sceną składał się z sześciu różnej wielkości pokoi. Jeden z nich był w całości przeznaczony dla prezydenta, jeden został zaadaptowany na potrzeby makijażystów, jeden przydzielono mediom, a pozostałe – członkom sztabu wyborczego. Kampanię prezydencką napędzała potężna machina składająca się z przeszło siedemdziesięciu osób, które obsługiwały linie telefoniczne i kanały w mediach społecznościowych, pisały coś i kręciły się między stołami. A to przecież nie byli wszyscy członkowie i współpracownicy sztabu, lecz jedynie ci, którzy podróżowali z prezydentem. Derek żadnej z tych osób nie zamierzał – przynajmniej na razie – wtajemniczać w to, co się działo. Żeby nie wzbudzać niepotrzebnego zainteresowania, stanowisko do połączenia ze sztabem kryzysowym przygotował w garderobie Jonesa. Nikogo nie powinno dziwić, że prezydent zamknie się na trochę u siebie.

A jednak niektórzy byli zaskoczeni. Przemierzając szybkim krokiem kolejne pomieszczenia, Derek wyłapywał urywki rozmów. Krótsza przemowa. Prawie nie poruszył tematu migracji. Przede wszystkim pod koniec bardzo przyspieszył.

Derek miał zamiar wszystko im wyjaśnić. Ale później. W tej samej chwili zobaczył przed sobą Arthura Jonesa w otoczeniu ochroniarzy, asystentów i asystentek oraz przedstawicieli mediów. Gratulacje, uściski dłoni, krótkie skinienie i podziękowania dla zespołu. Derek dołączył do tłumu, który w odpowiedzi na krótki gest prezydenta szybko się cofnął i zostawił ich samych.

– Obyś miał rzeczywiście dobry powód, żeby ściągać mnie ze sceny przed końcem wiecu – syknął Jones.

– Dobry to on nie jest – odparł Derek. – Ale może zdecydować o wyniku wyborów.

Pospiesznym krokiem ruszyli w stronę garderoby i weszli do środka. Kiedy Derek zamknął drzwi, reszta osób została na korytarzu. W końcu byli sami, on i prezydent. I członkowie Rady Bezpieczeństwa Narodowego, którzy spoglądali z ekranów trzech laptopów.

Na ich widok Jonesowi przeszła ochota na zbliżający się wybuch złości. Takie zgromadzenie zwiastowało problemy.

– O siedemnastej czterdzieści dwie lokalnego czasu, czyli o dziesiątej czterdzieści dwie naszego, grecka policja dokonała w Atenach zatrzymania Douglasa Turnera – wyjaśnił Derek. – Funkcjonariusze działali na podstawie tymczasowego nakazu aresztowania wystawionego przez Międzynarodowy Trybunał Karny w Hadze.

Udało mu się zaskoczyć Jonesa, jednak prezydent potrafił błyskawicznie odzyskać panowanie nad sobą. I był bezlitośnie wyrachowany. Krótkim spojrzeniem zmierzył Dereka.

– Należało się temu dupkowi – warknął. – Anyway… – Popatrzył na zegarek, po czym przesunął wzrokiem po ekranach komputerów. – To siedemnaście minut temu. Oficjalnie nic jeszcze nie wiadomo – powiedział. – W przeciwnym razie na zewnątrz rozpętałoby się prawdziwe piekło.

– Zgadza się, jeszcze nie ma żadnego komunikatu na ten temat – potwierdził Derek. – Piętnaście minut temu pierwsze sygnały od jego asystentów dotarły do Departamentu Stanu, Białego Domu i ambasady Stanów Zjednoczonych w Atenach. Zatrzymanie miało miejsce na uboczu, z dala od osób postronnych i bez udziału przedstawicieli mediów. Jednak za około półtorej godziny służby prasowe Międzynarodowego Trybunału Karnego mają opublikować komunikat prasowy. Zaraz po tym, jak Turner zostanie przewieziony do miejsca tymczasowego aresztowania.

– Nie dojdzie do tego – powiedział prezydent zdecydowanym tonem. – Chyba się nie łudzą, że moglibyśmy na to pozwolić. Dobrze, jakie mamy możliwości?

– Nie uznajemy jurysdykcji Międzynarodowego Trybunału Karnego nad naszymi obywatelami. – Z jednego z laptopów rozległ się głos prokuratora generalnego. – Dlatego musimy unikać bezpośredniego kontaktu z tą instytucją. Nie wolno nam dopuścić do powstania wrażenia, że zgodzimy się, by rozstrzygnięcie zapadło w trakcie procesu.

– Jakie konkretnie zarzuty mu przedstawiono?

– To Trybunał chce ujawnić dopiero w oświadczeniu prasowym. Nasi ludzie już pracują, żeby wcześniej się czegoś dowiedzieć.

– Jestem zdania, że mimo to należałoby nawiązać z nimi kontakt. – Do rozmowy dołączył szef sztabu. – Moglibyśmy skorzystać z naszych back channels. – Nieoficjalne kontakty.

– Należałoby zademonstrować pełen wachlarz instrumentów, którymi dysponujemy – oznajmił sekretarz stanu, pięciogwiazdkowy generał o twarzy jak spod rzeźbiarskiego dłuta i ogolonej na łyso głowie. – Chętnie zamieniłbym kilka słów osobiście z główną prokurator.

– Żadnych bezpośrednich kontaktów – wtrącił się prokurator generalny. – A już na pewno to wykluczone na tak wysokim szczeblu…

– Im wyższy szczebel, tym lepiej – zaprotestował sekretarz stanu. – Muszą zrozumieć, że nas traktuje się poważnie. I to bardzo poważnie!

– Adam ma rację – zdecydował prezydent, mając na myśli zdanie sekretarza stanu. – Należy tę sprawę zakończyć, zanim rozkręci się na dobre. A to może się nam udać jedynie wtedy, jeśli zaczniemy wywierać nacisk na wszystkich frontach jednocześnie. I nie mówię tutaj jedynie o Trybunale Karnym, ale o rządzie Królestwa Niderlandów, które jako gospodarz gości ich na swoim terytorium. U Greków, ale to chyba oczywiste. W całej Unii Europejskiej. I u najważniejszych przywódców Unii Europejskiej. Trzeba wytoczyć najcięższe działa, pełen arsenał. Zakaz wjazdu do Stanów Zjednoczonych dla wszystkich, dosłownie. I mam gdzieś, czy to będzie prezydent Francji, kanclerz Niemiec czy któryś z pajaców z UE. Sankcje gospodarcze. Zakaz prowadzenia interesów w Stanach Zjednoczonych dla europejskich banków. Wycofanie się z NATO i tak dalej… W razie potrzeby można odwołać się do American Service-Members’ Protection Act.

– To nasi sprzymierzeńcy – wtrącił ostrożnie sekretarz stanu.

– Gówno prawda! Sprzymierzeńcy nie robią takich rzeczy!

– Takie kroki mogą bardzo zaszkodzić naszej gospodarce… – zaczęła sekretarz bezpieczeństwa krajowego, ale prezydent Jones nie dał jej dokończyć.

– Przecież tak daleko to nie zajdzie! Ale zagrozić musimy takimi środkami, żeby zrozumieli, że nie żartujemy.

– Jeśli nie zamierzamy zrealizować gróźb, nie powinniśmy ich stosować.

– Ale ja grożę im cholernie poważnie! – ryknął Arthur Jones. – Turner to narcystyczny i zapatrzony w siebie półdebil! I do tego republikanin! Ale nie możemy dopuścić, żeby były prezydent Stanów Zjednoczonych znalazł się w sferze zainteresowania tego Trybunału, nie mówiąc już w ogóle o aresztowaniu! Kto będzie następny? Prezydent Chin? Rosji? Ja? Czy oni zupełnie postradali rozum? – Spojrzał w stronę Dereka. Mężczyzna ruchem głowy wskazał na drzwi. Nie powinien tak krzyczeć. Na zewnątrz są ludzie.

Jones prychnął i obiema dłońmi uderzył w blat stołu, ale kiedy podjął przerwany wątek, mówił normalnym głosem.

– Chcę natychmiast wszystkich na telefonach. Trybunał, szefa Komisji Europejskiej, kanclerza Niemiec i prezydenta Francji. To na początek.

– A jeśli oni jeszcze nic nie wiedzą? – zapytał sekretarz obrony. – Sami wrzucimy granat do szamba.

– Jeśli przespali coś takiego, to najwyższa pora ich obudzić! – Arthur Jones oparł się rękoma o stół naprzeciwko laptopa, z którego spoglądał na niego szef CIA. Przechylił głowę jak byk przygotowujący się do ataku i sapnął. – Skoro już mowa o przesypianiu ważnych wydarzeń… – ciągnął lodowatym tonem. – Jak to w ogóle możliwe, że do tego doszło? Dlaczego wcześniej nie wiedzieliśmy, co się święci? Dlaczego wy tego nie wiedzieliście? – zwrócił się bezpośrednio do szefa wywiadu.

– Tajny nakaz aresztowania – wyjaśnił mężczyzna spokojnie. – Dzięki temu udało się im utrzymać tę informację w bardzo wąskim gronie. Jeśli postępowali odpowiednio starannie i zachowywali…

– Jeśli?! – ryknął Jones, ale szybko się opanował i z trudem powstrzymując wściekłość, dokończył: – Właśnie od tego jesteście! Wy i te wszystkie elektroniczne zabawki! Po to, żeby nikt nie miał przed nami tajemnic! Albo żeby je w porę wykrywać, jeśli już jakieś się pojawią! – Odetchnął głęboko. – No dobrze. Skoncentrujmy się teraz na najważniejszych sprawach. Trzeba wyciągnąć Turnera, zanim opinia publiczna dowie się o zatrzymaniu. I zadbać, żeby nigdy się nie dowiedziała, co się stało.

– Uważam, że mimo wszystko powinniśmy wtajemniczyć nasze służby prasowe – zaczął Derek. – Nawet gdybyśmy w ciągu najbliższej godziny wyciągnęli Tur… – Derek zdał sobie sprawę, że popełnił błąd, jeszcze zanim Jones wszedł mu w słowo.

– Gdybyśmy?! – zapytał prezydent groźnie cichym głosem. – To nie podlega debacie!

– Nawet kiedy już go wyciągniemy – poprawił się Derek – na pewno zaczną krążyć plotki. W zatrzymaniu uczestniczyło kilkudziesięciu policjantów, kilka razy więcej osób ze strony sponsorów i organizatorów wizyty, w której Turner miał wziąć udział, a do tego kilku greckich polityków. Ktoś gdzieś coś powie. Niechby jeden z nich wspomniał o tym żonie albo znajomemu. Wtedy bardzo trudno będzie to zatuszować, jeśli w ogóle przyjmiemy, że to możliwe. Dlatego nasze służby prasowe muszą być odpowiednio przygotowane. Biały Dom i sztab wyborczy również.

– Naprawdę mielibyśmy ich we wszystko wtajemniczyć? – żachnął się prezydent.

– Nie. Ale trzeba im przekazać, że mają się przygotować na fake newsy rozsiewane przez wrogie obozy w celu wpłynięcia na wyniki wyborów, a za wszystkim prawdopodobnie stoją rosyjskie farmy trolli.

– Jak chcesz – mruknął Jones. – Ale ostrożnie. – Zaklaskał w dłonie. – Dobrze, do roboty! Wyciągnijmy tego idiotę z kłopotów, zanim ktoś się o tym dowie!

Derek poczuł, że telefon, który cały czas ściskał w dłoniach, zaczyna wibrować. Sygnał przychodzącej wiadomości. I kolejny. Jeden za drugim. W tej samej chwili szef CIA odwrócił wzrok od kamerki przed swoim stanowiskiem i spojrzał na coś poniżej, jakby odczytywał nowego maila czy sprawdzał wiadomość na telefonie, który prawdopodobnie leżał przed nim na biurku.

Dereka ogarnęły złe przeczucia. Popatrzył na ekran.

– Fuck – szepnął. – Mister President – zwrócił się do Jonesa. – Obawiam się, że sytuacja uległa diametralnej zmianie.

4

– Hej, Steve, pobudka!

Ktoś ściągnął mu słuchawki z głowy i zamiast głosu Johnniego Taylora usłyszał Jürgena. Od jakiegoś czasu ludzie znów krzyczeli sobie prosto do ucha, jakby zamieszanie z koronawirusem nigdy się nie zdarzyło.

– Lepiej to obejrzyj!

Tyle że Steve właśnie coś oglądał – swój monitor, wypełniony tabelkami i wykresami po jednej stronie i otwartym oknem App-Design po drugiej.

– Co takiego mam zobaczyć?

Rozejrzał się. W przestronnym biurze urządzonym w loftowym stylu wszystko wyglądało tak jak zawsze. Dwudziestolatkowie, trzydziestolatkowie i dwójka czterdziestolatków, którzy robili wszystko, by wyglądać najmłodziej z całej ekipy, stali ściśnięci wokół jednego z monitorów i nie odrywali od niego wzroku. A może patrzyli na swoje telefony? Chyba na ekran i telefony jednocześnie. Ale na co dzień wszyscy tutaj zachowywali się bardzo podobnie.

– Co jest? – zapytał Jürgena. – Jakieś nowe porno?

– Coś lepszego.

– No to mów.

– Sam zobacz.

– Stary, ktoś tutaj musi pracować.

– Zobaczysz, to sam złapiesz! – zapewnił go Jürgen. – This is crazy!

Zupełnie jakby uważał, że Steve lepiej zrozumie angielski. Choć w tej kwestii akurat miał rację. Większość tutaj lepiej mówiła po angielsku niż po niemiecku.

Niechętnie wstał z fotela. W końcu nikt nie chce psuć innym zabawy.

– W Atenach zatrzymano byłego prezydenta Stanów Zjednoczonych Douglasa Turnera – wyjaśnił Jürgen po drodze. – I to pod zarzutem popełnienia zbrodni wojennych!

Jego słowa podziałały na Steve’a tak, jakby ktoś polał go lodowatą wodą.

Zimny pot wystąpił mu na czoło i nos.

– Chrzanisz… – powiedział. Wychrypiał właściwie.

– Słowo! Sam zobacz!

Dopiero z bliska zorientował się, że pozostali stłoczyli się wokół dużego monitora, na którym oglądali jakieś nagranie.

Początkowo na ekranie Steve widział tylko czyjeś głowy od tyłu, na dodatek obraz strasznie skakał. Tak jakby ktoś nagrywał zamieszanie. Gdzieś dalej można było dostrzec umundurowanych funkcjonariuszy. Jeden z nich rozmawiał z mężczyzną z przodu. I choć Steve widział tylko jego potylicę, domyślał się, kim jest. Obraz rozmazywał się i trząsł, z głośników było słychać rozmowy i pokrzykiwania w kilku językach – głównie po angielsku – lecz on prawie nic nie rozumiał. Wsłuchał się uważniej. Głosy brzmiały głucho i niewyraźnie, jakby dochodziły z dużej odległości. Ale wiedząc, czego się spodziewać, w końcu zaczął rozróżniać strzępy zdań. Najpierw same imiona i nazwiska.

– Douglas Turner?

W ten sposób wszystko stało się zupełnie jasne. Mężczyzna odpowiedział coś krótko, na co policjant zaraz mówił dalej:

– Działając w imieniu Międzynarodowego Trybunału Karnego, zatrzymuję pana pod zarzutem popełnienia zbrodni wojennych.

Potem go wyprowadzili.

W zespole, który otaczał Steve’a, pracowały osoby z siedmiu krajów: z Niemiec, Austrii, Danii, Tajwanu, Korei Południowej, ze Szwecji i Stanów Zjednoczonych. Podekscytowani krzyczeli jedno przez drugie. We wszystkich możliwych językach komentowali całe zajście, choć dominował oczywiście angielski.

– Genialnie!

– Cool!

– Dali czadu! Niczego się nie boją!

– Jankesi nie będą zadowoleni!

– I bardzo dobrze, bo to najwyższy czas, żeby ktoś się odważył!

Tutaj, w biurze, wszyscy byli jednomyślni.

Tina, Szwedka, zwróciła się do Steve’a z pytaniem:

– Ty przecież jesteś ze Stanów. Co o tym sądzisz?

Co Steve jako Amerykanin myślał o tym aresztowaniu? W zasadzie to zupełnie nic nie myślał. Jego całe ciało krzyczało za to: „Uciekaj! Ukryj się!”.

– Cóż. – Zmusił się do odpowiedzi. – Crazy, prawda? – Dostatecznie neutralna wypowiedź, żeby nie zachęcić nikogo do dyskusji. Nie chciał o tym rozmawiać ani z nią, ani z nikim. – Co się właściwie stało? – zapytał.

Byle tylko nie dać niczego po sobie poznać.

– To nagranie dopiero co pojawiło się w mediach społecznościowych – wyjaśniła Tina. – Sama jeszcze nic więcej nie wiem.

– Nikt jeszcze nic wie – potwierdził Jürgen.

Steve musiał wiedzieć więcej. Po omacku wydobył telefon z kieszeni spodni. Poszłoby mu łatwiej, gdyby nie trzęsły mu się dłonie.

Redaktor inicjujący: Joanna Maciuk

Redaktor prowadzący: Magdalena Matuszewska

Przekład: Miłosz Urban

Redakcja: Gabriela Niemiec

Korekta: Krystian Gaik, Beata Wójcik

Projekt okładki: Joanna Strękowska

Zdjęcia wykorzystane na okładce: © Silas Manhood/Arcangel Images

Skład i łamanie: Dariusz Ziach

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-9535-9

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.