SAM

LLOYD

PRZEPŁYW

Przełożyła Agnieszka Walulik

Tytuł oryginału: The Rising Tide

Copyright © Sam Lloyd, 2021

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, MMXXIII

Copyright © for the Polish translation by Agnieszka Walulik, MMXXIII

Wydanie I

Warszawa MMXXIII

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Z dedykacją dla Jamesa Shroudera za całą bibliotekę wspomnień, przeszłych i przyszłych, zabawnych i przerażających

Prawdziwym zadaniem tragedii jest oczyszczenie namiętności.

Arystoteles

*

To będzie jeden z tych listów, których nigdy nie przeczytasz. Może dlatego, że go spalę. Może dlatego, że zatonie razem z łodzią.

Dużo o tym myślałem. Wierz mi, gdyby istniał inny sposób, skorzystałbym z niego. To trudne, gdy dwoje ludzi ma za sobą tak długą historię. I tak ciężko jest zadawać ból, nawet krótkotrwały. Nawet jeśli tak trzeba.

Nadchodzący sztorm będzie najtrudniejszym, z jakim kiedykolwiek się zmierzysz. Na pewno czasami będziesz miała wrażenie, że tego nie zniesiesz. Będziesz myślała, że to za wiele, że nie masz dość sił, aby sobie poradzić. Ale ja cię znam, Lucy. Masz w sobie głębokie pokłady siły. Przeżyłaś już trudne chwile i to także przeżyjesz.

Ból potrafi oczyszczać – pamiętasz, jak mi to powiedziałaś? Cierpienie może prowadzić do katharsis.

Z początku trudno ci się będzie zdobyć na przebaczenie. Ale odczekaj rok, może dwa lata, a inaczej o tym pomyślisz. Spojrzysz wstecz i przekonasz się, że miałem rację. Że to było najlepsze wyjście.

Dla nas wszystkich.

Część I

Jeden

1

Wiadomość nie spada szybko jak ostrze gilotyny. To nie jest czyste cięcie. Tak byłoby zbyt litościwie. Nie, ta wiadomość to ociągający się wędrowiec, który powłóczy nogami, stopniowo ujawnia pełnię koszmaru. Swoje przybycie obwieszcza nieoczekiwanie – naglącym łomotaniem w drzwi domu Lucy Locke.

2

Lucy siedzi w gabinecie, pochylona nad laptopem Daniela. Oddech świszcze jej między zębami, gdy ona wodzi dookoła spanikowanym spojrzeniem. Na ekranie widać bilans firmy jej męża. Na biurku walają się wyciągi z konta, faktury i pospieszne notatki. Wokół jej stóp z kartonowych teczek wylewają się paragony.

Lucy najchętniej cisnęłaby te wszystkie papiery do kominka i podłożyła pod nie zapałkę, ale to w niczym nie pomoże. Jeśli jest wśród nich coś, co do tej pory przeoczyła, koniecznie musi to znaleźć.

Zimna woda z mokrych włosów ścieka jej po plecach. Gabinet jest nieogrzewany, a ręcznik kąpielowy, którym Lucy się owinęła, daje niewiele ciepła. Słupek rtęci w barometrze w przedpokoju leci w dół. Burza jeszcze się nie rozpętała, lecz spiżowe chmury toczące się znad Atlantyku są brzemienne groźbą.

Lucy nie ma wrażenia, że jej świat się wali. Nie do końca, jeszcze nie teraz. To nie pierwszy kryzys, który przetrwali z mężem w ciągu dziewięciu wspólnych lat. Już wcześniej go ratowała. I wie, że znowu może to zrobić.

Odchyla się na oparcie fotela i próbuje zapanować nad oddechem. Rozgląda się po wspaniałym georgiańskim pokoju. Na konsolce stoi srebrna plastikowa ramka na zdjęcia – pamiątka po czasach, gdy nie mieli grosza przy duszy. Od tamtej pory kupiła Danielowi mnóstwo innych ramek, ale on nigdy nie wymienił tej pierwszej. W ich domu przedmioty o małej wartości nabierają jej z wiekiem: porysowane meble, wyszczerbione naczynia, obrazy na ścianach – wszystko przywołuje tysiące wspomnień. To bezcenne świadectwa historii rodziny Locke’ów.

W ramce znajduje się zdjęcie przedstawiające ich czworo – Lucy i Daniela, Billie i Fina. Zrobili je sobie przed sześciu laty na plaży Penleith. Fin w zapiaszczonych śpioszkach, obok niego siedząca po turecku Billie, dwunastolatka o wyglądzie elfa, w piance z krótkimi nogawkami i rękawkami. Daniel w wypłowiałych kąpielówkach kuca nad jednorazowym grillem. Letnie słońce opaliło go na karmel. Jego oczy są skierowane nie na steki, lecz na ocean, jakby coś na nim przyciągnęło jego uwagę.

Lucy, która wtedy była ledwo po trzydziestce, ma na ustach uśmiech, z którego bije zadowolenie. Szorty z obciętych dżinsów i wiązane z przodu bikini odsłaniają ciało gładkie i jędrne jak u foki. Na jej podbrzuszu dwa rozstępy w kształcie szlufek subtelnie dają znać o tym, że jest matką, choć znacznie wyraźniej świadczą o tym piersi. Zawsze droczyła się z Danielem, że to właśnie z ich powodu postawił to zdjęcie na widoku. Ale tak naprawdę sama też je uwielbia. Nie pamięta, kto je zrobił, ale udało mu się uchwycić to coś, co Lucy zawsze czuła przy mężu i dzieciach, lecz czego nigdy nie umiała wyrazić.

Gdy dociera do niej, jak mocno zaciska szczękę, odwraca głowę – niespodziewanie myśl o rodzinie staje się za trudna.

Na biurku balansuje sterta nieotwartych przesyłek. Lucy zaczyna rozrywać koperty, czujnie wypatrując dalszych szokujących informacji. W pierwszych trzech znajdują się tylko ulotki. Czwarta jest z firmy ubezpieczeniowej. Lucy spogląda na datę nadania i krzywi się, widząc, od jak dawna przesyłka czeka na otwarcie. Przegląda dokument z polisą i nagle wszystkie mięśnie w brzuchu się jej zaciskają.

Wraca spojrzeniem do bilansu, a potem do oprawionego zdjęcia, na którym Daniel spogląda na morze. Zaledwie wczoraj w nocy w ciemności ich sypialni przytuliła go całym ciałem i obiecała, że to przetrwają. Daniel wymamrotał coś w odpowiedzi i przetoczył się na bok. W oczach Lucy, która wyczuła jego przygnębienie, stanęły łzy.

Obok zdjęcia w ramce znajduje się stara fotka z polaroidu, wyblakła i pomarszczona. Na niej ośmioletni Daniel – chuderlak o wystających kolanach i łokciach – stoi na stopniach Glenthorne, domu opiekuńczo-wychowawczego dla chłopców w Plymouth. Lucy rozpoznaje jego minę. Taką samą miał w dniu, kiedy się poznali: minę zaskoczonej i nieufnej ofiary, bardziej pasującą do zwierzęcia niż do istoty ludzkiej – rozdzierającą mieszaninę lęku, nadziei i tęsknoty.

Tamtego dnia poczuła potężny impuls, żeby otoczyć go ramionami. I zawsze, gdy spogląda na to zdjęcie – najwcześniejszy zachowany wizerunek jej męża – czuje dokładnie to samo.

Na schodach obok Daniela stoi Nick, roślejszy i mocniej zbudowany, choć są prawie w tym samym wieku. Daniel mruży oczy przed obiektywem, a Nick spogląda w niego chmurnie. Opiekuńczym gestem obejmuje ramiona drobniejszego przyjaciela. Lucy wie lepiej niż inni, że ta jego ręka do tej pory się nie odsunęła.

Marszczy gniewnie brwi i rozdziera ostatnią kopertę. Dopiero poniewczasie orientuje się, że list jest adresowany do Billie. Odrzuca go na biurko i jeszcze raz sprawdza bilans. Zaciska dłoń w pięść i uderza nią o blat tak mocno, że szuflada drży w prowadnicach.

A potem słyszy w korytarzu echo odpowiedzi. Tym razem to nie chrobotanie szuflady, tylko drzwi wejściowe. Ktoś do nich łomocze.

3

Lucy mruga. Przechyla głowę. Zimna perła wody stacza się po jej karku. Łomotanie urywa się równie nagle, jak się zaczęło. Teraz słychać jedynie tykanie ściennego zegara.

Jakiś ruch za oknem przyciąga jej uwagę. Lucy odwraca się w chwili, gdy na parapecie ląduje mewa srebrzysta. Ptak jest tak duży, że z trudem się tam mieści i musi trzepotać skrzydłami, żeby nie spaść. Spogląda w jej stronę bladym okiem. Potem stuka dziobem w szybę.

Cioteczna babka Iris, od kiedy dostała demencji, nabrała przesądnego, ponurego podejścia do mew – nie lubi, żeby w jakikolwiek sposób dotykały jej domu. Lucy odrywa wzrok od ptaka i patrzy na zegar. Tuż po drugiej. Mniej więcej godzina po przypływie.

Czy tylko sobie wyobraziła to, co przed chwilą słyszała? Nikt w ich rodzinie nie korzysta z głównego wejścia, podobnie jak wszyscy dobrzy znajomi. Zgodnie z długotrwałą tradycją przyjaciele i współpracownicy nawet nie zapowiadają swego przybycia: po prostu wchodzą od kuchni i częstują się ciastkiem z puszki; czują się jak u siebie.

Łomotanie powraca. Cztery wyraźne uderzenia. Mewa skrzeczy i zrywa się do lotu. Lucy wstaje, przytrzymując ręcznik na piersiach. Podchodzi do drzwi gabinetu.

Wygląda na zewnątrz.

Podobnie jak reszta ogromnego domu nad urwiskiem, hol imponuje raczej rozmiarami niż stanem utrzymania. Ściany w kolorze kaczego jaja (już dawno należało je odmalować) podtrzymują sufit zdobiony poodpryskiwanymi, lecz pięknymi stiukami. Na parkiecie leży przetarty chodnik, który niezbyt skutecznie tłumi odgłosy.

Dom na Mortis Point przez dwadzieścia lat stał opuszczony, zanim go kupili. Po czterech latach Lucy wie, że nawet te nędzne grosze, które za niego dali, były bajońską sumą. Wild Ridge – bo tak się nazywa rezydencja – nadal jest do odratowania, ale nigdy nie będzie ich stać na remont. A już na pewno nie teraz.

Drzwi wejściowe zrobione są z ogromnej mahoniowej płyty. Przez nadświetle widać prostokąt szaroniebieskiego nieba. W drzwiach są też dwie szyby z matowego szkła. Na oczach Lucy przesuwa się za nimi jakiś cień. Dowód – jeśli go potrzebowała – że zakłócenie nie było iluzją.

Lucy przywołuje w głowie mapkę Skentel i zaludnia ją najdroższymi osobami. Fin w podstawówce Headlands, dokąd sama go odwiozła przed dziewiątą. Billie w liceum w Redlecker, nieco dalej za miasteczkiem. Daniel w swoim warsztacie na nabrzeżu za plażą Penleith.

Lucy wychodzi na korytarz i drepcze po parkiecie. Walenie zaczyna się znowu – tak mocne, że drzwi trzęsą się we framudze. Sądząc po sile uderzeń i rozmiarach cienia, Lucy zgaduje, że jej gość to mężczyzna. Może jakiś wierzyciel? Komornik? Jeden z klientów Daniela postanowił zaskoczyć go w domu?

Gdy podchodzi bliżej, walenie znowu cichnie. Lucy wyciąga rękę, dotyka miedzianej zasuwki. Waha się. Coś w tej sytuacji budzi jej niepokój. Wywołuje złe przeczucia. Wrażenie, że należy za wszelką cenę tego uniknąć. Lucy nigdy nie wątpiła w swoją intuicję, jednak nie może zignorować najścia. To jej dom – i będzie nim, póki jakieś władze nie powiedzą, że jest inaczej. A ona nie zamierza kulić się w nim ze strachu.

Odciąga zasuwkę i otwiera drzwi na oścież.

4

To Bee.

Lucy jest tak zdziwiona, że aż się rozgląda, spodziewając się zobaczyć w uliczce kogoś jeszcze. Przedziwne, że ktoś tak drobny mógł narobić tyle hałasu. I rzucić tak zwodniczo duży cień.

Bee – ubrana na czarno, z włosami różowymi jak guma do żucia – spogląda na nią spod rzęs długich i gęstych jak u żyrafy. Niski wzrost rekompensuje obwodem: szerokie biodra, masywne ramiona, przyjemnie zaokrąglony brzuch. Na T-shircie ma tęczowego jednorożca z podpisem: JA W CIEBIE TEŻ NIE WIERZĘ. Znają się od pięciu lat – od kiedy Bee wkroczyła do Drift Netu i zażądała pracy. Na widok ręcznika i mokrych włosów Lucy robi gwałtowny krok w tył. Jej bransolety brzęczą niczym wietrzne dzwonki.

– Cześć, Luce. Jest Daniel?

Palce Lucy opadają z zasuwki.

– Bee? – Lucy znowu rozgląda się po uliczce. Widzi tylko elektryczny skuter przyjaciółki oparty o żywopłot. – A kto siedzi w Drift Necie?

– Co? A, zostawiłam wszystko w rękach Tomma.

– Tomma? Czy to… Można mu zaufać?

Bee patrzy na nią dziwnie.

– Stara, przecież to mój chłopak. Jasne, że mu ufam.

Jednak Tommo jest tam nowy, dołączył do nich zaledwie półtora miesiąca temu. Lucy tylko raz się z nim zetknęła, i to w nie najlepszych okolicznościach.

– A czy on wie, jak…

– Nie mogłam się do ciebie dodzwonić – przerywa Bee. – Więc pomyślałam, że lepiej podskoczę. Znaleźli Leniwą Zośkę.

Te wieści na sekundę wytrącają Lucy z równowagi. Jakoś nigdy się nie oswoiła z nazwą łódki Daniela. Ich łódki – poprawia się w myślach. Choć jeśli prawo własności miałoby zależeć od wysiłku włożonego w utrzymanie, to raczej przypadłoby w udziale jej mężowi. Lucy wprawdzie szorowała żaglówkę z pąkli po jednym czy drugim sezonie, nurkując pod kadłub w pełnym sprzęcie, ale to było nic w porównaniu ze wszystkim, co zrobił Daniel. Mało kto włożyłby tyle serca i ciężkiej pracy w czterdziestoletni jacht. Mniej zwariowana para pewnie nauczyłaby się czegoś po remoncie Wild Ridge. Ale nie oni.

– Znaleźli ją? – Lucy marszczy brwi. – Ale niby kto? I gdzie?

– Chyba po prostu dryfowała. Gdzieś na morzu. Właśnie ją holują. – Bee wyciąga szyję, żeby zajrzeć do przedpokoju. – To jest Daniel czy nie? No bo… kurde, znaczy wiem, że to nie jest tylko jego łajba. – Wyjmuje e-papierosa, zaciąga się, po czym wydmuchuje dym o zapachu truskawek. I znowu zagląda nad ramieniem Lucy do domu.

Lucy przesuwa się trochę i zasłania jej wnętrze. Natychmiast czuje się przez to nieswojo. Ale od wejścia widać gabinet, a ona nie chce, żeby Bee zobaczyła, co w nim robiła.

– Masz na myśli, że ktoś ją ukradł? Z portu?

– Nie mam pojęcia. Przyszedł jakiś typ i powiedział, co zasłyszał. Informacja była chyba od straży przybrzeżnej. Więcej serio nie wiem, ale pomyślałam, że ktoś powinien was zawiadomić. – Bee przestępuje z jednej obutej w martensa nogi na drugą. – A u ciebie wszystko… eee… wszystko gra?

Lucy czuje kolejny wodny paciorek zsuwający się po grzbiecie. Ma wrażenie, jakby ten dzień był splotem, który coraz bardziej się pruje.

– Tak. Słuchaj, Bee, dzięki. Narzucę jakieś ciuchy i pójdę się dowiedzieć, co się dzieje.

– Chcesz, żebym z tobą poszła?

Lucy kręci głową.

– Lepiej wracaj do Drift Netu, dobrze? Na pewno Tommo ma wszystko pod kontrolą, ale byłabym spokojniejsza, gdybyś ty się wszystkim zajęła.

Bee znowu zaciąga się truskawkowym dymem.

– Luzik. To spadam.

Odwraca się i żwawym krokiem odchodzi ścieżką.

„Znaleźli Leniwą Zośkę. Chyba po prostu dryfowała. Gdzieś na morzu”.

Lucy ogląda się za siebie. Przez korytarz ciągnie się do gabinetu ślad mokrych odcisków stóp. Ich widok przeszywa ją dreszczem.

Przy frontowej furtce Bee wyciąga z krzaków skuter. Wskakuje na siodełko i odjeżdża z szumem silnika. Lucy stoi przy wejściu i patrzy za nią. Od zachodu przelatują nad domem trzy mewy. Wie, co to znaczy – trio tych ptaków. Cofa się do środka i zamyka drzwi.

5

Plany się zmieniają i teraz Lucy też musi je zmienić. Idzie szybko w głąb domu, do salonu. To przepastne pomieszczenie, gęste od cieni. Dywany, regały i chesterfieldy obite popękaną skórą pomagają jakoś zakotwiczyć tę przestrzeń. Na ścianie naprzeciwko drzwi dominuje żeliwny kominek ozdobiony gotyckim zwieńczeniem i pilastrami. W powietrzu unosi się woń dymu zmieszana z zapachem wilgotnego iłu, którym Daniel nawozi swoje niezliczone rośliny. W jednym kącie zieleń jest tak gęsta, że wygląda, jakby wyrosła tam dżungla.

Dwa ogromne okna przedzielone na pół kamiennymi szprosami są zasłonięte kotarami z aksamitu. Lucy przechodzi przez pokój i rozsuwa je szarpnięciem. Do środka wpada światło. Widok zapiera dech w piersiach.

Wild Ridge stoi na wysuniętym na zachód półwyspie Mortis Point wznoszącym się sto dwadzieścia metrów nad poziomem morza. Trawnik na tyłach domu, okolony cyprysami i piniami, przechodzi w kaskadę naturalnych tarasów, a te z kolei kończą się pionowym urwiskiem – dalej zaś: nieujarzmiony ocean. Od północy widać sierp piasku, czyli plażę Penleith. A daleko w dole, po południowej stronie półwyspu, leży Skentel.

Lucy ma stąd widok z lotu ptaka na całe miasteczko. Bielone zabudowania tłoczą się wzdłuż stromej brukowanej ulicy, którą z trudem przeciśnie się samochód. Łukowaty kamienny wał osłania maleńki port przed Atlantykiem.

Jest tuż po przypływie, więc woda chlupocze o keję. Większość kutrów rybackich wciąż stoi zacumowana, co jest nietypowe. Przy pływającym pomoście tłoczą się jachty. Mniejsze łódki kołyszą się na wodach portu, przycumowane do pomarańczowych boi.

Lucy widzi hangar ratownictwa morskiego, normański kościółek i spadzisty dach Drift Netu. Na morzu za falochronem dostrzega prącą w stronę portu łódź ratowniczą klasy Tamar. To nie ich, ze Skentel – ta musi pochodzić z jakiejś innej stacji położonej dalej na wybrzeżu. Holuje Leniwą Zośkę.

Granatowy kadłub jachtu ma zdecydowanie za duże zanurzenie. Fale rozbijają się o wypisaną na dziobie nazwę. W kokpicie stoi dwoje pracowników ratownictwa. Grot jest zwinięty, tak samo kliwer.

Lucy czuje, jak w jej żołądku wykluwa się coś tłustego i mdlącego. Chwyta z szafki na alkohole lornetkę, żeby lepiej się przyjrzeć. Jedna z ratowniczek to Beth McKaylin, właścicielka kempingu Penny Moon. Drugiego ochotnika Lucy nie rozpoznaje. Sięga po telefon stacjonarny i dzwoni do Daniela.

Zasięg komórkowy przy Penleith jest słaby. Po dwóch sekundach opóźnienia po drugiej stronie uruchamia się automatyczna sekretarka: „Cześć, tu Daniel Locke z Locke-Povey Marine…”.

Lucy czeka na sygnał.

– Hej, to ja. Coś się stało. Zadzwoń, jak tylko to odsłuchasz.

Teraz na nabrzeżu zbierają się ludzie. Ktoś pokazuje palcem Drift Net. Ktoś inny wskazuje w kierunku Mortis Point.

„Znaleźli Leniwą Zośkę. Chyba po prostu dryfowała. Gdzieś na morzu”.

Lucy opuszcza lornetkę. Jeśli zbierze się w kilka minut, dotrze na keję przed łodzią ratowniczą. Rusza na górę i szybko naciąga na siebie ogrodniczki i buty. Wraca do przedpokoju i chwyta kluczyki z konsolki. W pokrytym czarnymi plamkami lustrze dostrzega swoje odbicie. Jej twarz zdradza niepokój, w brązowych oczach z rudymi cętkami widać za dużo białek. W bladym świetle jej skóra wydaje się wyblakła. Jasne włosy zwisające mokrymi strąkami nie dają prawie żadnego kontrastu. Lucy wygląda jak coś z ciemnej głębiny, co przypływ wyrzucił na plażę.

Przy drzwiach frontowych stuka w szklaną pokrywę barometru. Pasek rtęci spada jeszcze niżej. Nic dziwnego, że większość floty rybackiej nie wyszła wciąż z portu. Wszyscy dostali ostrzeżenie o tym, co się szykuje. A zmiana ciśnienia zapowiada, że może być dużo gorzej.

Na zewnątrz w cyprysach posykuje słony wiatr. Lucy wsiada do swojego citroëna i gwałtownie uruchamia silnik. Jej komórka leży na fotelu pasażera, gdzie ją zostawiła. Lucy dotyka ekranu, żeby się obudził: żadnych wiadomości, żadnych połączeń, żadnego zasięgu. Wycofuje auto z podjazdu, aż opony plują żwirem.