MAŁGORZATA

STAROSTA

WINA WINA

Copyright © by Małgorzata Starosta, MMXXI

Wydanie I

Warszawa MMXXI

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Rozdział I. Biedny Claude

Dźwięk, który wydała z siebie Agata Śródka, określano później jako kwik potrąconej przez kombajn maciory, choć niektórzy słyszeli raczej wrzask wściekłego indora. Wspólnym mianownikiem były niewątpliwie wysokie tony i skojarzenie ze zwierzętami hodowlanymi.

Nie wiadomo, czego spodziewali się zaproszeni przez Agatę goście, z pewnością jednak nie tego, co zobaczyli, kiedy wbiegli do kuchni zaalarmowani krzykiem gospodyni. Na środku spiżarni, otoczona rubinową kałużą, leżała roztrzaskana głowa, której fragmenty walały się po podłodze. Z ciemienia upiornie sterczała rękojeść noża, którego ostrze przytrzymywało kartkę papieru. Agata stała w progu, prawą rękę trzymając na miejscu, gdzie znajduje się serce, lewą ściskając futrynę, aż zbielały jej knykcie.

Stojąca najbliżej Agaty Patrycja Żmuda, kreatywna i pomysłowa księgowa, chwyciła ją pod rękę i spokojnym głosem nakłoniła do wyjścia ze spiżarki. Wciąż w szoku, Agata dała się stamtąd zabrać niczym jagniątko prowadzone na rzeź, stukając niebotycznie wysokimi obcasami o piękną posadzkę.

– Proszę państwa o opuszczenie tego miejsca i niezacieranie śladów – zarządził dźwięcznym głosem Antoni Korytko, miejscowy komendant policji.

– Dajcie jej wina! – zaproponował Michał Kornaś, reporter i właściciel lokalnej gazety. – Lubi pani czerwone wino?

– Z braku laku mogę wypić – odparła Śródka, blada jak śmierć na chorągwi. – Wolałabym różowe, ale akurat chyba nie mam.

– Lepiej coś mocniejszego, Agato – rzuciła Julianna Makowiecka, bibliotekarka, której wzrok bez pudła zlokalizował butelki z alkoholem ustawione w równych rzędach w kredensie.

Przy stole w sali jadalnej siedział przystojny szpakowaty mężczyzna, którego profesję zdradzała wyłącznie koloratka pod atramentowoczarnym kołnierzykiem koszuli. Gdyby nie to, że żaden z pozostałych gości nie był przebrany, można by pomyśleć, że przyszedł w kostiumie, co zresztą znakomicie pasowałoby do wystroju jadalni udekorowanej sztucznymi pajęczynami, trupimi czaszkami i dyniami. Jednym słowem roztrzaskana w spiżarni głowa wpisała się w klimat imprezy.

– Usiądźcie, proszę. Powinniśmy się wszyscy uspokoić – odezwał się zaskakująco radiowym głosem Ludwik Bury, miejscowy proboszcz.

– Pij, Agato. – Julianna podsunęła Śródce szklankę w połowie wypełnioną bursztynowym płynem, po czym sama wypiła jednym haustem zawartość drugiej szklanki.

– Biedny Claude – wyszeptała Agata, przełknąwszy pierwszy łyk whisky, po którym odzyskała kolory. – Jak ktoś mógł mu to zrobić?

– Nie myśl teraz o tym, Agato – pocieszała ją sąsiadka, Róża Kalicka.

– Właściwie zadane pytanie powinno brzmieć: dlaczego ktoś to zrobił, a nie jak – odezwał się Barnaba Miszczuk, lokalny potentat, właściciel winnicy cieszącej się doskonałą opinią w tej części Polski. – Jak chyba wszyscy widzieliśmy, trudno było tej maczety nie zobaczyć.

– Santoku – poprawiła go odruchowo Agata. – To jest nóż santoku, nie maczeta.

– To znaczy, że widziałaś go już kiedyś? – upewnił się burmistrz Roman Pajor.

– Och, setki razy! – Agata uniosła rękę ze szklanką na znak, że skończyła jej się whisky, ale Julianna zajęta była uzupełnianiem płynu we własnej. – To nóż Jacques’a, mojego szefa kuchni.

– No i mamy sprawcę – ucieszyła się Róża Kalicka. – Zagadka rozwiązana.

– Niemożliwe – zaprzeczyła Agata. – Jacques jest na wakacjach z rodziną, nie ma go tutaj od tygodnia.

W jadalni zapadła niezręczna cisza, przerywana jedynie cichymi westchnieniami Agaty i dźwiękiem nalewanego do szklanek alkoholu. Nie wiadomo, kiedy Julianna zadbała o trunek dla każdego gościa. Po chwili wszystkie głowy zwróciły się w stronę kuchni, skąd dochodził dźwięk ciężkich kroków komendanta. Antoni Korytko, obdarzony słusznym wzrostem metr dziewięćdziesiąt osiem centymetrów i mniej więcej takim samym obwodem ramion oraz pasa, stanął w progu, trzymając w ręce corpus delicti. Agata wzdrygnęła się, a pozostałe kobiety głośno wciągnęły powietrze.

– Agato – odezwał się głębokim basem Korytko – chyba będziesz musiała opowiedzieć nam wszystko od początku. A zacznij od tego, dlaczego ktoś mógłby życzyć ci śmierci.

– Co takiego?! – pisnęła restauratorka. – Dlaczego mnie? Przecież to Claude’a zamordowano!

– Ale to raczej ciebie nazwano „francuską krową” – odparł sucho komendant, pokazując zgromadzonym nabitą na ostrze noża kartkę, na której czarnymi literami napisano: „Wynoś się albo zginiesz francuska krowo”.

– Oh mon dieu! – Twarz Agaty przybrała barwę niewypieczonego biszkoptu, na co niezwłocznie zareagowała Patrycja Żmuda, dolewając solidną porcję whisky do jej szklanki.

– Przecinka brakuje – odezwała się cichutko Julianna Makowiecka, a pozostali natychmiast zgromili ją wzrokiem.

Rozdział II. Dobro nie popłaca

Początek całej tej historii miał miejsce osiem miesięcy wcześniej, kiedy Agata Śródka, celebrytka wśród kucharzy, niedościgniony wzór restauratorów, doznała przykrego ataku migreny i skróciła swój pobyt w Serocku, gdzie patronowała zawodom kulinarnym. Ze względu na jej reputację nikt nie ośmielił się sprzeciwić i konkurs musiał zostać rozstrzygnięty bez głównego jurora. Ona tymczasem włożyła ciemne okulary, kapelusz z rondem, które mogłoby zacienić pół Afryki, i łaskawie dała się zawieźć do domu, w którym czekał na nią kochający małżonek. Małżonek, owszem, buchał miłością niczym Smok Wawelski, ale raczej w kierunku ponętnej dwudziestotrzyletniej pomocy domowej, którą Agata zatrudniła kilka tygodni wcześniej. Pomoc, o jakże adekwatnym imieniu Grażynka, była nieszczęśliwą, pochodzącą z wielodzietnej rodziny dziewczyną, którą Agata przygarnęła w ramach czynienia dobra społecznego. No i proszę, dobro jednak nie popłaca. Przy okazji okazało się, że migrena mogła mieć źródło w zbyt niskim ciśnieniu, gdyż po wyrzuceniu przez Agatę zdradliwego małżonka i niewdzięcznego dziewczyniska przeszła jak ręką odjął.

Procedura rozwodowa trwała raptem pięć minut, albowiem kilka lat wcześniej małżonek Agaty nie sprzeciwił się spisaniu intercyzy, w której zgodnie i całkowicie dobrowolnie przyznawał się do nieposiadania niczego i zasadniczo bycia pasożytem żerującym na swojej przedsiębiorczej i wściekle zdolnej żonie. Żona zaś z grzeczności nie zaprzeczyła.

Zostawszy panną z odzysku, Agata nie zamierzała ronić łez ani tym bardziej popadać w melancholię, postanowiła natomiast zacząć życie od nowa, możliwie jak najdalej od skalanego ohydną zdradą łoża małżeńskiego. Wystawiła na sprzedaż dom w sypialnianej dzielnicy Poznania i zaczęła się rozglądać za czymś do mieszkania w bezpiecznej odległości od zgiełku wielkiego miasta i rozsądnie daleko od miejsca, w którym mogłaby się natknąć na byłego męża w kolejce po kiszone ogórki. Zupełnym przypadkiem, jak to zwykle w życiu bywa, usłyszała o nie lada gratce w postaci późnobarokowego pałacyku z możliwością zaadaptowania na hotel. Właściciel obiektu popadł w tarapaty i musiał pilnie sprzedać nieruchomość po kosztach, żeby spłacić tracących cierpliwość wierzycieli. Lokalizacja owej nieruchomości przemawiała na jej korzyść, Agata zatem bez wahania wręczyła nieszczęśnikowi walizkę pieniędzy i została właścicielką zespołu pałacowo-folwarcznego w malowniczej miejscowości Gościniec usytuowanej między rozległymi lasami a stawami rybnymi we wschodniej części Wielkopolski. Dzień po sprzedaży poznańskiego domu, w którym zostawiła wszystko z wyjątkiem noży i garderoby, przeniosła się do Gościńca, gdzie zamierzała prowadzić szczęśliwe i spokojne życie aż do późnej i jeszcze spokojniejszej starości. W końcu była dopiero czterdziestosiedmioletnią kobietą sukcesu, nikt na jej widok nie mdlał z obrzydzenia, można się z nią było pokazać w towarzystwie i coś jej się jeszcze od życia należało.

Nie bacząc więc na zdanie własnych, co prawda dorosłych, ale jednak dzieci ani nie myśląc o możliwych problemach, Agata Śródka z właściwym sobie rozmachem dołączyła do przedsiębiorczej elity Gościńca, co wiązało się z poważnymi konsekwencjami. Poprzedni właściciel, przegrawszy ogromny majątek w kasynie, nie zdołał dokończyć remontu rezydencji, której stan wołał o pomstę do nieba. Agata wprowadziła się do należącego do kompleksu domu zarządcy, w którym jako tako można było chwilę przewaletować, ale na dłuższą metę wszystko wymagało gruntownego remontu.

Już pierwsze dni po przyjeździe Śródki do Gościńca obfitowały w kuksańce od losu w postaci przestarzałej i grożącej pożarem pałacowej instalacji elektrycznej, niedrożnej kanalizacji i spróchniałego drewna na tarasie, który w wyobraźni Agata umeblowała rattanowymi fotelami i na którym podawała drinki z parasolką. Pierwsza wizyta w magistracie stanowiła zaś bolesną lekcję życia w małym miasteczku.

– Numerek pani ma? – zapytała głosem znudzonym do granic możliwości pani w urzędzie miasta, po tym jak Agata odsiedziała swoje czterdzieści minut, choć poza nią nie było żadnego interesanta w sprawie działalności gospodarczej. W żadnej innej sprawie zresztą też.

– Ma, o tu ma. Numer dwa. – Agata postukała wypielęgnowanym paznokciem w bilecik.

– W czym mogę pomóc? – Ton urzędniczki nie zmienił się ani na jotę.

– Chciałabym złożyć wniosek o przeprowadzenie inspekcji w budynku, który niedawno kupiłam. Zdaje się, że stanowi zagrożenie dla życia, a ja zamierzam w nim przyjmować ludzi. Takich z życiem, żywych ludzi. I byłoby mi niezmiernie przykro, gdyby to ich życie było zagrożone.

– Dokumenty od nadzoru budowlanego pani posiada? Odbiór był? Akt własności?

Śródka podała urzędniczce wymienione dokumenty i na wszelki wypadek dorzuciła jeszcze dowód osobisty i pismo od konserwatora zabytków. Kobieta za biurkiem nawet nie spojrzała w ich kierunku.

– Czas oczekiwania na decyzję do trzydziestu dni, dostanie pani informację pocztą.

– Przepraszam, chyba coś źle usłyszałam. Czas oczekiwania do trzydziestu dni? Droga pani, ja tam mieszkam! Kto odpowie za to, że w nocy mnie woda zaleje, a potem prąd usmaży? Za trzydzieści dni to ja chciałam ten hotel otwierać! – Fałsz tej wypowiedzi wybrzmiał wyraźnie, nikt przy zdrowych zmysłach nie wygłupiałby się nawet w żartach z otwarciem tej ruiny w miesiąc.

– Proszę się uspokoić, szanowna pani – upomniała ją znudzona urzędniczka. – Takie procedury.

– Procedury? Pani raczy kpić! Proszę natychmiast wezwać swoją przełożoną. Albo ego, jeśli to mężczyzna. Wszystko mi jedno!

Ze względu na to, że poza Agatą w urzędzie nie było zupełnie nikogo, podniesione głosy szybko dotarły nie tylko do przełożonej owej pani, ale i do samego burmistrza. Po chwili wokół Agaty zebrał się spory tłumek.

– Wszystko w porządku, drogie panie? – zapytał grzecznie Roman Pajor, dumnie wypinając pierś zapewne w charakterze okoliczności mającej łagodzić spory.

– Tak, dziękuję, nie narzekam – odparła mechanicznie Śródka. – Czy pan jest przełożonym tej pani?

Tym sposobem Agata Śródka poznała burmistrza Romana Pajora, a potem było już z górki.

Po dwóch tygodniach całe miasteczko huczało o nowej mieszkance, w dodatku wielkiej celebrytce, która nie raz i nie dwa gościła w telewizji. Ekipy remontowe wzięły się do roboty z godną pozazdroszczenia werwą i po niespełna pół roku pałacyk wraz z restauracją nadawały się do używania przez żywych ludzi. Śródka nie byłaby jednak sobą, gdyby nie zadbała o ouverture du restaurant w wielkim stylu i nie postanowiła przywitać gości z hukiem. Akurat zbliżało się Halloween, zatem dlaczego by nie pochwalić się najlepszym tortem dyniowym w tej części świata?

Rozdział III. Agata

Agata zaliczała się do osób ambitnych. Od wczesnego dzieciństwa wykazywała niezwykłą zaciętość, upór i wiarę we własne możliwości. Każde wyzwanie traktowała z taką samą powagą, do każdego podchodziła z zaangażowaniem, którego mogliby jej zazdrościć uczestnicy igrzysk olimpijskich. We wszystkim, co robiła, musiała być najlepsza. „Wystarczająco dobrze to stanowczo za mało” – brzmiała jej życiowa dewiza.

Już w szkole podstawowej wiedziała, że jej przeznaczeniem jest zostać szefem kuchni. I to nie byle jakim szefem kuchni, ale najlepszym spośród najlepszych. Mając jasny plan na życie, w wieku dwudziestu lat Agata poznała Roberta Śródkę, którego pokochała natychmiast i na zabój. Na szczęście obiekt jej uczuć odwzajemnił miłość i bardzo szybko wprowadził się do kawalerki, którą dziewczyna odziedziczyła po babce. Jeszcze szybciej okazało się, że kalendarzyk małżeński nie jest najskuteczniejszą metodą antykoncepcji. Trzy lata starszy od Agaty Robert kończył właśnie studia na politechnice i wiadomość o nieplanowanej ciąży przyjął z radością. Natychmiast oświadczył się ukochanej, obiecując jej życie jak w Madrycie, gdy tylko uzyska dyplom. W kwestii nieplanowanej ciąży Agata okazała zdecydowanie mniej entuzjazmu. Zastanawiała się nawet nad zostawieniem Robusia i ucieczką do wymarzonej Francji, rodzice zdołali jednak jej wytłumaczyć, że niewiele to pomoże w rozwiązaniu kłopotliwej sytuacji. Ostatecznie kłopotliwa sytuacja, której na imię dano Julian, pojawiła się na świecie jako najbardziej kochany syn i wnuk. Rok później dołączyła do niego Kornelia, zaś Agata Śródka przestała wierzyć w skuteczność jakiejkolwiek metody antykoncepcji.

Dzięki wsparciu rodziców Agata skończyła dobre szkoły, terminowała pod okiem wybitnych kucharzy, a w końcu spełniła marzenie o zdobyciu dyplomu paryskiej Le Cordon Bleu. Z nauką języków obcych nie było jej po drodze, nigdy nie nauczyła się płynnie mówić po francusku, niemniej miłość do Francji rosła w niej z każdym dniem. Ze względu na niemożność porozumienia się z rodakami Balzaka w ich ojczystej mowie Agata zrezygnowała z zamieszkania wśród pięknych prowansalskich pól, postanawiając pójść w ślady swojej idolki Julii Child i przywieźć francuską kuchnię do ojczyzny. Postanowienie zrealizowała z rozmachem, stając się najznamienitszym restauratorem w kraju nad Wisłą i największym autorytetem w dziedzinie wykwintnej kuchni.

*

Przeprowadzkę do Gościńca potraktowała jako wielką szansę od losu – w końcu nie każdy może się poszczycić prowadzeniem hotelu w zabytkowym pałacu. Od razu wpadła na pomysł otwarcia restauracji w najbardziej interesujący jesienny wieczór, zawsze bowiem podobała jej się zachodnia tradycja świętowania All Hallows’ Eve. Była także wielbicielką dyni i z radością wyczarowywała z niej wspaniałe potrawy. W Le Cordon Bleu zdobyła wyróżnienie za tort dyniowy, który wyglądał jak głowa klauna. Niestety tym razem nikt nie zdążył się nim zachwycić.

– Myślałam, że tu znajdę spokój – odezwała się cicho Śródka, kiedy skończyła opowiadać swoją historię. – Dlaczego ktoś życzy mi śmierci? Przecież nikomu nie zrobiłam nic złego.

– Jesteś celebrytką, Agato – odparła przytomnie Róża Kalicka. – Wiesz dobrze, że ludzie nie lubią, kiedy innym się powodzi.

– To nie czas i pora na dywagacje filozoficzne czy psychologiczne – oznajmił tubalnym głosem Antoni Korytko. – Mamy do rozwiązania zagadkę kryminalną, szanowni państwo, więc chlup w dziób i zaczynamy przesłuchanie. Nikt z nas nie opuści tego miejsca, dopóki nie ustalimy, kto dokonał owego haniebnego i obrzydliwego czynu. Już moja w tym głowa, żebyśmy zrobili to jak najszybciej.

– Ty chyba nie uważasz, że ktoś z nas jest winny? – oburzyła się Julianna Makowiecka. – Przecież to absurd! My nie mogliśmy tego zrobić!

– A niby dlaczego? – W głosie policjanta słychać było zawodową podejrzliwość. – Czyżby nikt z was nie wchodził do kuchni?

– No… niezupełnie – zaprzeczył cicho Miszczuk. – Ja przyniosłem wino.

– A ja przywiozłem Agacie kwiaty i szukałem wazonu – wyznał burmistrz Roman Pajor.

– My weszliśmy przez kuchnię, bo akurat tylne drzwi były otwarte… – dorzucił Michał Kornaś, mając na myśli siebie i Annę Pawełkę, z którą niedawno się zaręczył.

– Ja tam zajrzałam, szukając łazienki, ale nie wchodziłam, absolutnie! – zapewniła Patrycja Żmuda.

– Mnie Agata pozwoliła zwiedzić piwnice – odezwała się cichutko Julianna Makowiecka.

– Ja nie wchodziłam do kuchni ani nigdzie indziej, przyszłam prosto do jadalni – zapewniła Róża Kalicka.

– I ja także – dodał przystojny proboszcz Ludwik Bury.

– Mnie chyba o to nie podejrzewacie? – zapytała z przerażeniem Agata Śródka, patrząc na wszystkich oczami pełnymi łez. – Przecież ja nad tym tortem pracowałam cały tydzień i bynajmniej nie zamierzałam wam podać krwawej miazgi! Z mojego najlepszego soku malinowego!

Pomimo gorących zapewnień Antoniego Korytki, że tajemnica zostanie wyjaśniona, po wielokrotnym przepytaniu potencjalnych podejrzanych zagadka zmasakrowania Claude’a pozostała nierozwiązana. Z pewnością przyczyniło się do tego pięć butelek whisky i tak zwana niska szkodliwość społeczna czynu. Kara za zamordowanie tortu, nawet wyjątkowo artystycznego, nie została przewidziana w kodeksie.

Uroczysta kolacja z okazji otwarcia pałacu, pomimo mrożącej krew w żyłach niespodzianki, przebiegła w przyjemnej atmosferze, a o poszukiwaniu mordercy tortu szybko zapomniano. Nie zapomniał jednak komendant policji, którego zaniepokoiła tajemnicza kartka z napisem zawierającym błąd interpunkcyjny i który postanowił zachować daleko idącą podejrzliwość wobec wszystkich uczestników niefortunnego wydarzenia. Jak się miało okazać, intuicja go nie zawiodła.

Dwa tygodnie po uroczystym otwarciu hotel w pałacu wciąż nie miał nazwy. Śródka poczuła odpływ kreatywności po tym, jak jej popisowe dzieło wykonane z pietyzmem godnym Michała Anioła zaszlachtowano przy użyciu santoku, i zamknęła się w sobie, całą robotę pozostawiając swoim pracownikom. Mogła to uczynić bez obaw, bowiem ekipa, którą starannie wyselekcjonowała do pracy w Gościńcu, wywodziła się z grona zaufanych i sprawdzonych pracowników jej poznańskich i warszawskich restauracji. Z wyjątkiem Michela, którego podkradła konkurencji, wykorzystując w charakterze karty przetargowej gwiazdki Michelin zdobywane co roku od pięciu lat przez jej pierwszą i najsłynniejszą restaurację Jolie Julie.

Michel Blanc, narcystyczny i snobistyczny syn francuskiego malarza i całkiem zwyczajnej, acz wyjątkowo urodziwej Polki, przybył do Gościńca, aby objąć eksponowane stanowisko konsjerża i szefa personelu. Od początku nie podobała mu się małomiasteczkowa prostota mieszkańców i ich brak ogłady, jednak fortuna, którą zaoferowała mu Agata w ramach wynagrodzenia, przyćmiła jego niechęć. Charakteru jednakże przytępić nie zdołała.

Wpadł do gabinetu szefowej, ledwo hamując się przed wybuchem.

– Agato! Ty sobie chyba nie wyobhażasz, że ja tu będę hobił wszystko za ciebie?! Wystahczy, że z tymi wieśniakami muszę się użehać!

– I doskonale ci to wychodzi, Michelku – odparła Agata, nie podnosząc na niego wzroku znad książki, którą czytała. – Czy mogę ci w czymś pomóc?

– Dziękuję, że pytasz – sarknął młodzieniec, a jego twarz przybrała barwę idealnego rubinu. – Mogłabyś, tak dla przykładu, zająć się phacą.

– Pardon, mój drogi. – Śródka odłożyła książkę i potrząsnęła kasztanowymi włosami. – Ja właśnie pracą się zajmuję. Zamierzam tu założyć winnicę.

– Ty naphawdę zwahiowałaś! – wyrwało się Michelowi. – Sacrébleu! Albo przekwitasz! Jedno z dwojga. – Obrócił się na pięcie i zamierzał ostentacyjnie wymaszerować z gabinetu, nagle jednak się zatrzymał. – Czy ty w ogóle cokolwiek wiesz na temat uphawy winohośli?

– Absolutnie nic. – Agata uśmiechnęła się szeroko. – Dlatego, mój kochany Michelinku, szczęśliwym zbiegiem okoliczności zamierzam spędzić weekend w winnicy i dowiedzieć się wszystkiego.

I nie czekając na reakcję konsjerża, znów oddała się lekturze Dobrego roku Petera Mayle’a.

– A żebyś tak dostała hemohoidów… – mruknął pod nosem Michel, zamykając drzwi.

Redaktor inicjujący: Agnieszka Trzeszkowska

Redaktor prowadzący: Magdalena Matuszewska

Redakcja: Maria Wirchanowska

Korekta: Małgorzata Kuśnierz, Magdalena Matuszewska

Projekt okładki i ilustracja wykorzystana na I stronie okładki: Magdalena Babińska

Skład i łamanie: Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. (22) 828 98 08

faks (22) 395 75 78

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-9219-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.