Tytuł oryginału:
Neišduosiu tavęs

Text copyright © by Neringa Vaitkutė
Illustration and cover copyrights © Marija Smirnovaitė
© for the Polish edition by Wydawnictwo Widnokrąg, Piaseczno 2024

© przekład: Agnieszka Smarzewska

Redaktorka prowadząca: Katarzyna Węgierek

Redakcja: Hanna Trubicka

Korekta: Magdalena Wójcik

Skład i łamanie wersji polskiej: Paweł Uniejewski

Adaptacja okładki: Paweł Uniejewski

Opieka produkcyjna: Multiprint Joanna Danieluk

Sfinansowane ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Książka wydana w ramach projektu „Książki niosące nadzieję”
Tłumaczenie książki zostało dofinansowane przez Lithuanian Culture Institute

Dowiedz się więcej

Wydanie I

ISBN 978-83-68060-10-2

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydawnictwo WIDNOKRĄG
www.wydawnictwo-widnokrag.pl

Konwersja: eLitera s.c.

WPROWADZENIE

Nadszedł dzień wyprowadzki z rodzinnego domu – początek życia na własną rękę. W czasie pakowania rzeczy na dnie szuflady biurka znalazłam stary, wyblakły zeszyt. Był to sekretny pamiętnik, który pisałam w dzieciństwie i który kiedyś dużo dla mnie znaczył, ale później gdzieś przepadł.

Tego dnia bardzo się spieszyłam i od rana byłam smutna, trochę zdenerwowana. Bałam się, że nie zdążę spakować wszystkich potrzebnych rzeczy. Jednak gdy tylko otworzyłam pamiętnik na pierwszej stronie, zrozumiałam, że na dziś już wystarczy smutku i nerwów.

Zostawiłam pootwierane kartonowe pudła. Zostawiłam kartki, które przeciąg rozrzucił na podłodze. Zostawiłam opustoszałą szafę i wszystkie przedmioty.

Zrobiłam sobie miętową herbatę, usiadłam w ogrodowej altance i rozpoczęłam lekturę pamiętnika, którego strony usiane były koślawym pismem.

Niebo zdążyło już nasiąknąć barwami wieczoru, przez ciężkie gałęzie jabłoni prześwitywał soczysty, jesienny zachód słońca. Opadłe liście pachniały słodko, na rękawie koszuli przysiadła biedronka, ze wszystkich stron dochodziło cykanie koników polnych... Powoli robiło się ciemno, nie obyło się bez lampki i ciepłego koca.

A ja wciąż czytałam. Wspomnienia wirowały jak barwna karuzela, aż zaczęło mi się kręcić w głowie. Jaka ja byłam dziwna. Jaka śmieszna!

Jak dobrze wtedy wiedziałam, co naprawdę jest w życiu ważne. Najważniejsze na świecie.

Gdy w końcu przewróciłam ostatnią podartą stronę, przyozdobioną błyszczącymi naklejkami w kształcie kwiatków, po niebie przemknęła spadająca gwiazda.

Nim jej złoty ogon zniknął, zdążyłam wypowiedzieć życzenie: żebym nigdy nie zapomniała cichego dźwięku małego, brązowego dzwoneczka. NIGDY.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki