Książka wydana w ramach projektu „Gramy w zielone”

Sfinansowane ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności.

Książka wydana dzięki finansowemu wsparciu NORLA Norwegian Literature Abroad.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Tytuł oryginału: KLODEKLUBBEN. HYTTA SOM FORSVANN
Copyright for the text © Ruth Lillegraven
Copyright for the illustrations © Jens Kristensen
Copyright for the design and layout © Laila Mjøs
Polish edition published by permission of Winje Agency A/S, Norway / Book/Lab Literary Agency, Poland

Tłumaczenie: Karolina Drozdowska

Redaktorka prowadząca: Katarzyna Węgierek

Redakcja: Agnieszka Hałubiec

Korekta: Magdalena Wójcik

Skład i łamanie wersji polskiej: Marta Duda (Dobry Skład)

Adaptacja okładki: Beata Danowska (Dobry Skład)

Opieka produkcyjna: Multiprint Joanna Danieluk

© for the Polish edition by Wydawnictwo Widnokrąg, Piaseczno 2023

Wydanie I

ISBN 978-83-966916-3-7

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydawnictwo WIDNOKRĄG

www.wydawnictwo-widnokrag.pl

Konwersja: eLitera s.c.

ROZDZIAŁ 1

SPOTKANIE W GOSPODARSTWIE

Sivert i Mo odwiedzają Vanję. Jest wiosna. Dostali w szkole cztery dni wolnego i mają dużo czasu, by zaplanować dalsze działania Klubu Przyjaciół Planety.

– Potrzebujemy siedziby. Jak w prawdziwych biurach detektywistycznych – mówi Mo.

– Znam jedno miejsce, które powinno się nadać – oświadcza Vanja. – Sivert i ja byliśmy tam już wcześniej. Ale może chcecie najpierw obejrzeć odpajane jagnięta?

– Odpajane? Co to znaczy? – pyta Mo.

Vanja uśmiecha się szeroko. Od razu widać, że Mo dorastał w mieście.

– To takie jagnięta, które trzeba karmić butelką ze smoczkiem, bo ich matka jest chora albo nie żyje – wyjaśnia.

W drodze do obory słyszą dziwne odgłosy. Z lasu dochodzi stukanie i brzęczenie. Cała trójka przystaje i spogląda w stronę, z której płyną dźwięki.

– Co to takiego? – pyta Sivert.

– Nie mam pojęcia – odpowiada Vanja.

Hałasy nieco się uspokajają, a oni idą dalej.

– W tym roku musimy odpajać cztery jagnięta – wyjaśnia Vanja chłopakom. Wchodzą do obory, by obejrzeć zwierzątka.

– Jakie malutkie! – mówi Mo.

– I jakie słodkie! – dodaje Sivert.

Jagnięta przybiegają do nich szybko.

– Odpajane maluchy są przyzwyczajone do ludzi i wcale się nie boją – tłumaczy Vanja. – Przywitajcie się, to Sól i Pieprz.

– Chodźmy teraz do krów – dodaje po chwili.

U krów też jest ciepło i przytulnie. A także cicho, nie licząc odgłosów zwierząt, które jedzą i trochę spacerują po oborze. Vanja prowadzi chłopców do krowy, która stoi w głębi, pod ścianą.

– Wilma jest grzeczna i kochana – wyjaśnia, głaszcząc zwierzę. – To moja ulubiona krówka.

– Macie ją już chyba bardzo długo – mówi Sivert.

Vanja kiwa głową.

– W waszym gospodarstwie jest tyle do obejrzenia – stwierdza Mo.

Vanja i Sivert wymieniają spojrzenia.

– Ale mamy coś, co jest jeszcze ciekawsze – zaczyna dziewczynka. – W lesie, po drodze w góry, stoi piękna chata. Nie wiem, do kogo należy, ale nigdy nie widziałam tam żadnych ludzi. Przy werandzie rośnie kilka drzew, idealnych, żeby się na nie wspinać.

– No właśnie, a Vanja wie, gdzie jest klucz – dodaje Sivert. – Więc czasem tam trochę przesiadujemy.

– I nikt nie zwraca na was uwagi? – dziwi się Mo.

Vanja kręci głową.

– Nie, przecież mówiłam, że tam nigdy nie ma ludzi. To właśnie jest takie dziwne.

– Właściwie to jest taka jakby nasza chata – dodaje Sivert. – Leżymy tam sobie pod kocem na kanapie i czytamy stare komiksy z Kaczorem Donaldem... Ale to tajemnica.

– O rany, jesteście szaleni – śmieje się Mo.

Chata leży niedaleko, ale prowadząca do niej droga jest stroma. Hałasy, które wcześniej słyszeli, zupełnie już ucichły. Domek stoi w lesie, ale jest położony tak, że rozciąga się z niego widok na prawie całą wieś. Vanja uwielbia siedzieć na jednym z drzew koło chaty i rozmyślać. Kilka razy rozwiesili z Sivertem między pniami hamaki i w nich leżeli.

– O rany – mówi Sivert. Staje jak wryty, gdy wychodzą zza zakrętu i widzą chatę. To znaczy: resztki tego, co kiedyś było chatą.

– O nie – wzdycha Vanja. Serce przestaje jej na chwilę bić. – O nie, o nie...

– To wasza chata? – pyta Mo, patrząc na wielki stos desek, dachówek i cegieł, z których kiedyś zbudowany był kominek. Dookoła leżą porozrzucane meble i kanapa, o której opowiadali. Co tu się mogło stać?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki