Tytuł oryginału:
Piia Präänik kolib sisse

Copyright for the text © Kairi Look
Copyright for the illustrations and layout © Ulla Saar
Original edition published by Tänapäev, 2015

Tłumaczenie: Marta Perlikiewicz

Redaktorka prowadząca: Katarzyna Węgierek

Redakcja: Agnieszka Hałubiec

Korekta: Magdalena Wójcik

Skład i łamanie wersji polskiej: Paweł Uniejewski

Adaptacja okładki: Paweł Uniejewski

Opieka produkcyjna: Multiprint Joanna Danieluk

Sfinansowane ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego. Książka wydana w ramach projektu „Książki niosące nadzieję”

Książka wydana w ramach projektu „Książki niosące nadzieję”
© for the Polish edition by Wydawnictwo Widnokrąg, Piaseczno 2023
Tłumaczenie i druk książki zostały dofinansowane przez Cultural Endowment of Estonia.

Dowiedz się więcej

Wydanie I

ISBN 978-83-969661-0-0

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydawnictwo WIDNOKRĄG
www.wydawnictwo-widnokrag.pl

Konwersja: eLitera s.c.

PRZEPROWADZKA PIERNICZKÓW

Na podwórzu rozległ się pisk opon.

– Przyjechali! – zawołała Piia, wyglądając przez okno.

Spomiędzy pudeł dochodził trzask taśmy klejącej i ciche przekleństwa. Mama z tatą na łapu‍-capu pakowali resztę rzeczy. Całe mieszkanie już od góry do dołu wypełniały pudła, a między nimi wiły się ścieżki. Aby przejść z dużego pokoju do kuchni, należało na przykład wybrać ścieżkę po lewej stronie i przepełznąć po walizce. Do toalety można było się dostać tunelem po prawej, a do pokoju Piii – przeczołgując się pod stołem kuchennym.

– Istna krecia nora – westchnęła mama, ale to oczywiście nie była prawda. Na ulicy Owocowej nie mieszkał przecież ani jeden kret – tylko Piia, mama i tata.

No i, ma się rozumieć, jeszcze Gąbka, która leżała sobie właśnie na stosie walizek i wcinała parówki. Jak to w zwyczaju kotów bywa, nie śpieszyła się nigdzie i z zadowoleniem kołysała łapkami. Pośpiech – to coś dla ludzi, parówki i wylegiwanie się – dla kotów. Gąbka zamierzała właśnie podrapać się po brzuchu, kiedy rozległo się pukanie do drzwi.

Piia otworzyła drzwi panom od przeprowadzek, a oni znieśli pudła do ciężarówki. Najpierw zniknęły te z napisami „KSIĄŻKI”, „PRZEWODY” i „NACZYNIA”, a na samym końcu: „MAIA – ŚCIŚLE TAJNE: NIE RUSZAĆ”.

Pudło z napisem „NIE RUSZAĆ” należało do mamy i bardzo interesowało tatę. Każdego wieczora okrążał je kilka razy, ale dotknąć się nie odważył. Gdy panowie teraz podźwignęli to pudło, w oczach taty pojawił się błysk tęsknoty.

W końcu drzwi furgonetki się zatrzasnęły i Pierniczkowie wsiedli do samochodu. Szary blok stawał się coraz mniejszy, aż całkowicie zniknął im z oczu.

– No, dziewczyny, zaczyna się! – Tata obrócił się na przednim siedzeniu. – Pomyślałem, że w ogrodzie mógłby być hamak. I stół do ping‍-ponga, i grill też.

– I jeszcze drewno na opał – dodała mama. – Tam dopiero przyjdzie nam palić! Stuletni drewniany dom...

– Bułka z masłem! – zawołał tata. – Najlepszy w świecie drwal rozprawi się z tym raz‍-dwa. Narąbię ci z samego rana górę drew! Jak tylko zamontuję stół do ping‍-ponga.

– Jeśli tam w ogóle będzie z kim pograć – westchnęła Piia i przytuliła Gąbkę.

– O to nawet się nie martw! – Tata pogłaskał córeczkę po głowie.

I tym razem się nie pomylił. Ponieważ kiedy samochód skręcił z zaśnieżonej topolowej alejki na podwórze przed zielonym domem, w oknie na najwyższym piętrze pojawiła się kudłata głowa psa. Bernardyn chuchał na szybę, wycierał ją łapą i przyglądał się badawczo wyskakującym z samochodu Pierniczkom.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki