Världens mesta Ester
Text copyright © Anton Bergman and Hippo Bokförlag 2016
Illustration and cover copyright © Emma Adbåge and Hippo Bokförlag 2016
Polish edition published in agreement with Koja Agency.
© tłumaczenie Marta Wallin 2020
© for Polish edition by Wydawnictwo Widnokrąg 2020

Redaktorka prowadząca: Dorota Górska

Skład i łamanie wersji polskiej oraz adaptacja okładki: Maria Gromek

Redakcja: Wojciech Górnaś | Redaktornia

Korekta: Magdalena Wójcik

Opieka produkcyjna: Multiprint Joanna Danieluk

Wsparcie Komisji Europejskiej dla wydania tej publikacji nie stanowi poparcia dla treści, które odzwierciedlają jedynie poglądy autorów, a Komisja nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności za jakiekolwiek wykorzystanie informacji w niej zawartych.

Wydanie I, Piaseczno 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-958441-6-4

Wydawnictwo WIDNOKRĄG
www.wydawnictwo-widnokrag.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Rozdział 1

W naszej klasie jest nowa dziewczyna. Ma na imię Ester. Rano przed lekcjami pani prosi, żebyśmy byli dla niej szczególnie mili pierwszego dnia.

Ester siedzi w ławce przede mną i widzę tylko jej długie ciemne włosy. Ciekawe, o czym myśli.

Podczas przerwy obiadowej, kiedy stoję w kolejce do huśtawek, Ester podchodzi do mnie. Czuję, że chce mnie o coś zapytać.

– Może się zaprzyjaźnimy? – mówi.

– Może.

Bo co mam odpowiedzieć. Nie mogę przecież oznajmić, że nie mam ochoty. Zwłaszcza kiedy ktoś jest nowy w klasie. Poza tym w Ester jest coś, co mnie ciekawi. Nie wiem jednak, co to takiego.

– Masz na imię Signe, prawda?

– Tak.

– To trochę staroświeckie imię – mówi Ester.

– Ester też brzmi staroświecko – odpowiadam.

– Ale nie tak bardzo jak Signe.

Nie mam czasu nic na to odrzec, bo właśnie zwalnia się huśtawka i podbiegam, żeby ją zająć.

– Mogę się pobujać z tobą? – pyta Ester. – Jestem najlepsza na świecie w bujaniu na stojąco.

– Jasne – zgadzam się i wskakuję naprzeciwko niej.

Kiedy Isabell i Molly spoglądają na nas z huśtawki obok, czuję się całkiem fajnie. W końcu i ja mam się z kim bujać.

Właśnie mamy wracać do klasy, kiedy z plecaka Ester, który wisi w szatni, dobiega dźwięk telefonu.

– Masz komórkę? – szepczę.

– Jasne, a ty nie?

– Dostanę na urodziny.

– A kiedy to będzie?

– W grudniu.

– Dopiero? Biedna!

– W szkole nie wolno nam mieć telefonów – odpowiadam szeptem.

– Wiem, dlatego mój zostaje w plecaku. Żeby tata mógł się do mnie dodzwonić, jeśli zdarzy się coś ważnego.

Ester chyba zauważa, że jej zazdroszczę, bo dodaje:

– Możemy iść do mnie do domu po lekcjach, to pożyczę ci mój telefon. Są w nim świetne gry.

– Okej – odpowiadam. – Muszę tylko zapytać mamę.

– Co takiego? Nie wolno ci samej wracać do domu? – dziwi się Ester.

– Nie, ale w świetlicy mają segregator z numerami telefonów do rodziców, możemy do niej zadzwonić i zapytać. Na pewno mi pozwoli.

– Świetnie. Jak chcesz, zrobimy grzanki francuskie.

– Chętnie – odpowiadam, choć nie mam pojęcia, co to takiego.

Kiedy siadam w ławce, czuję się podekscytowana w zupełnie nowy sposób. Dotychczas tylko kilka razy byłam w domu u koleżanek z klasy.

– Ester, jak miło, że już ci się udało z kimś zaprzyjaźnić – mówi pani.

Wtedy Ester odwraca się i uśmiecha do mnie tak, że na jej policzkach pokazują się dołeczki.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki