Książka wydana w ramach projektu „Gramy w zielone”

Sfinansowane ze środków UE. Wyrażone poglądy i opinie są jedynie opiniami autora lub autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy i opinie Unii Europejskiej lub Europejskiej Agencji Wykonawczej ds. Edukacji i Kultury (EACEA). Unia Europejska ani EACEA nie ponoszą za nie odpowiedzialności.

Książka wydana dzięki finansowemu wsparciu NORLA Norwegian Literature Abroad.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Tytuł oryginału: KLODEKLUBBEN. DEI SVARTE SVANANE
Copyright for the text © Ruth Lillegraven
Copyright for the illustrations © Jens Kristensen
Copyright for the design and layout © Laila Mjøs
Polish edition published by permission of Winje Agency A/S, Norway / Book/Lab Literary Agency, Poland

Tłumaczenie: Karolina Drozdowska

Redaktorka prowadząca: Katarzyna Węgierek

Redakcja: Agnieszka Hałubiec

Korekta: Magdalena Wójcik

Skład i łamanie wersji polskiej: Marta Duda (Dobry Skład)

Adaptacja okładki: Beata Danowska (Dobry Skład)

Opieka produkcyjna: Multiprint Joanna Danieluk

© for the Polish edition by Wydawnictwo Widnokrąg, Piaseczno 2023

Wydanie I

ISBN 978-83-966916-1-3

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydawnictwo WIDNOKRĄG

www.wydawnictwo-widnokrag.pl

Konwersja: eLitera s.c.

ROZDZIAŁ 1

WYPADEK

Sivert i Vanja idą właśnie na plażę. Nauczyciele przygotowują dziś plan pracy na cały semestr, więc lekcje są odwołane.

– Oby tylko woda nie była za zimna. – Sivert aż się wzdryga.

Vanja wybucha śmiechem.

– Nie bądź mięczakiem – droczy się z nim.

Najlepsza plaża jest położona w głębi fiordu, niedaleko wielkiej fabryki. Sivert i Vanja kładą ręczniki na ziemi i podchodzą do brzegu, by sprawdzić temperaturę wody. W tej samej chwili rozlega się straszny huk.

– O rany... Co to było?

Sivert rozgląda się dookoła. Dostrzega przechyloną łódź przy fabrycznym nabrzeżu. Bucha z niej dym!

– Co się stało? – krzyczy Vanja. – Ta łódź się rozbiła?

Do Vanji i Siverta podbiega jakiś chłopiec.

– Słyszeliście huk?

Sivert nigdy wcześniej go nie widział. Co to za jeden? Wczasowicze już przecież wyjechali.

– Właśnie siadaliśmy z mamą do obiadu – ciągnie nieznajomy. – Talerze i szklanki aż nam zaczęły podskakiwać! To było niesamowite, jak przy trzęsieniu ziemi.

Aż tak źle to chyba nie było, myśli Sivert. Ale nic nie mówi. Bo w końcu coś się zaczęło dziać, najwyższa już pora.

– Pójdziesz z nami na przystań zobaczyć, co się stało? – pyta Vanja.

– Tak, chętnie – odpowiada chłopiec.

– A jak ty masz właściwie na imię? – pyta Vanja.

– Mo – odpowiada nowy chłopiec. – Dopiero co się tu przeprowadziłem. Mam zacząć piątą klasę.

– Ej! Ale fajnie! – Vanja aż podskakuje z radości. – My też chodzimy do piątej!

Na przystani zebrało się już całkiem sporo ludzi. Sivertowi udaje się dostrzec tylko kawałek dziobu łodzi. Jest solidnie wgnieciony.

– Skąd się wzięli ci wszyscy ludzie? – pyta Mo.

– Z fabryki – odpowiada Vanja. – Wcześniej większość naszych sąsiadów prowadziła gospodarstwa. Teraz prawie wszyscy pracują w fabryce.

– I co tam produkują?

– Opony – odpowiada Sivert.

– Nie, felgi – poprawia go Vanja. – Czyli to, co jest tak jakby w środku, to znaczy wewnątrz opony.

Sivert czuje, że wzbiera w nim irytacja. Czemu Vanja musi zawsze go poprawiać?

– Halo, przepraszam! – rozlega się donośny głos. Z łodzi gramoli się jakiś mężczyzna i staje na nabrzeżu. Zatrzymuje się tuż przed Vanją, Sivertem i Mo. – Dzieciom wstęp wzbroniony!

Mężczyzna macha rękoma. Dookoła jest pełno ludzi. Sivert próbuje wyciągnąć szyję i zobaczyć, co dzieje się za plecami krzyczącego faceta. Wygląda na to, że uszkodzone jest również nabrzeże, a nie tylko sama łódź. Wysiadają z niej jeszcze dwie osoby. Dyrektor fabryki i jakaś pani.

– Dzieciaki, słyszałyście mnie. Do domu, ale już!

– Dobrze, już dobrze – mamrocze ze złością Vanja, ale mimo to zaczyna się wycofywać.

– Kto to był ten krzykacz? – pyta Mo, gdy schodzą z nabrzeża.

– To Luke – wyjaśnia Vanja. – Chyba jest wicedyrektorem fabryki.

Mo kręci głową.

– Co za beznadziejny facet!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki