Verklingen sant Ester?
Text copyright © Anton Bergman and Hippo Bokförlag 2018
Illustration and cover copyright © Emma Adbåge and Hippo Bokförlag 2018
Polish edition published in agreement with Koja Agency.
© tłumaczenie Marta Wallin 2021
© for Polish edition by Wydawnictwo Widnokrąg 2021

Redaktorka prowadząca: Dorota Górska

Skład i łamanie wersji polskiej oraz adaptacja okładki: Maria Gromek

Redakcja i korekty: Redaktornia.com

Opieka produkcyjna: Multiprint Joanna Danieluk

Wsparcie Komisji Europejskiej dla wydania tej publikacji nie stanowi poparcia dla treści, które odzwierciedlają jedynie poglądy autorów, a Komisja nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności za jakiekolwiek wykorzystanie informacji w niej zawartych.

Wydanie I, Piaseczno 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-960839-9-9

Wydawnictwo WIDNOKRĄG
www.wydawnictwo-widnokrag.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Rozdział 1

Dzisiaj w szkole mamy spotkanie samorządu klasowego i pani mówi coś, co przyprawia mnie o ból brzucha.

– Pomyślałam, że wybierzemy nowego przedstawiciela do samorządu szkolnego.

Przełykam ślinę. Absolutnie nie chcę zostać wybrana.

Kilkoro uczniów podnosi rękę. Patrzę na Ester, która siedzi przede mną. Ona chyba też chciałaby zostać przedstawicielką klasy. Pani zastanawia się przez chwilę, rozglądając się po sali.

Wbijam wzrok w ławkę.

– Signe? – zwraca się do mnie wychowawczyni. – Może ty chciałabyś spróbować?

Nagle czuję, jak pocą mi się ręce. Dlaczego pyta właśnie mnie? Zgłasza się przecież cała masa uczniów. Delikatnie kręcę przecząco głową.

– Moim zdaniem byłabyś świetną przedstawicielką – próbuje pani.

Już mi się znudziło to brzydkie słowo. Przed-sta-wi-ciel-ka. Brzmi jak donosicielka.

– Na pewno są inni, którzy mają większą ochotę – mówię cicho.

Love opowiada, jak to wygląda, bo był w samorządzie w poprzednim semestrze. Samorząd ma spotkania w pokoju pani dyrektor, i to jest według mnie wystarczająco straszne. Potem trzeba przekazać klasie, co postanowiono, a ja nie lubię mówić przed dużą grupą. Mój głos brzmi dziwnie, sama siebie nie poznaję. A najgorsze jest to, że trzeba spotkać się z dyrektorką. Tą samą, która przyłapała mnie i Ester, kiedy próbowałyśmy ciasta czekoladowego w pokoju nauczycielskim.

– Ja chcę! Ja! – woła Ester, machając energicznie ręką.

Pani znowu się zastanawia.

– A gdybyś miała ze sobą koleżankę? – zwraca się do mnie.

Waham się. Ale Ester odwraca się i uśmiecha tak, że na jej policzkach pojawiają się dołeczki, więc kiwam głową.

– W porządku – mówię.

W klasie rozlegają się westchnienia.

– To niesprawiedliwe – mówi Max. – Przecież Signe w ogóle nie zależało.

Czuję, że policzki zaczynają mnie palić, i zastanawiam się, czy wszyscy to widzą.

– W takim razie postanowione – odpowiada pani. – Ale najpierw musimy się naradzić, żeby Signe i Ester mogły przekazać nasze propozycje podczas spotkania samorządu. Max, może będziesz notował?

– Okej – zgadza się Max i w sumie wygląda na dość zadowolonego.

Pani podaje mu kartkę i coś do pisania. Max siedzi niedaleko mnie, więc czuję przyjemny zapach świeżo naostrzonego ołówka.

Prawie cała klasa wymachuje teraz rękami. Nieważne, jak bardzo się wysilam, i tak nie przychodzą mi do głowy żadne propozycje.

– Chciałabym więcej dań wegetariańskich na obiad – mówi Molly.

– Ja też – zgadza się Isabell.

– Bardzo dobra propozycja – chwali pani. – Max, zapisujesz?

Max notuje, a ja zastanawiam się, czy będziemy potrafiły to przeczytać – ma najgorszy charakter pisma w całej klasie i dziwne, że to właśnie on notuje.

– A ja chciałbym, żeby bramka miała siatkę – mówi Love. – Na wszystkich innych boiskach są siatki!

Max zapisuje jedną propozycję po drugiej, aż zapełnia nimi całą kartkę. Przy każdym punkcie rysuje trupią czaszkę. Ciekawe, co powie na to pani dyrektor. Gdybym to ja notowała, narysowałabym gwiazdki albo coś w tym stylu. Ale pani nie zwraca na to uwagi, kiedy wręcza mi notatki.

Jestem rozczarowana. Przecież bez przerwy mówi o tym, jak ważne jest to, żebyśmy ładnie pisali.

– Kiedy jest to spotkanie? – pyta Ester.

– Jutro po obiedzie – odpowiada pani. – Przypomnę wam.

Ester spogląda na mnie ze swojego miejsca, unosząc brew, tak jak tylko ona potrafi. Nagle zaczynam się cieszyć na spotkanie samorządu. Będziemy tam we dwie!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Przeczytaj również:

Jedyna taka Ester

Ester jest nowa w klasie. Signe uważa, że koleżanka jest fascynująca. Ma własny klucz do mieszkania i sama chodzi do domu. Jej mama jest aktorką, mieszka w Nowym Jorku i nazywa się... Greta Garbo! Wokół Ester bez przerwy coś się dzieje. To jedyna taka Ester, myśli Signe.

To prawdziwie dramatyczna historia rodem z pierwszych klas podstawówki!