Olivia Tuffin

Pola i Lili. Ucieczka

Przetłumaczyła Ewa Górczyńska

Tytuł oryginału: The Palomino Pony Comes Home

Tłumaczenie: Ewa Górczyńska

Redaktor inicjująco-prowadząca: Olga Gorczyca-Popławska

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska, Jarosław Byczkowski

Korekta: Olek Zawisza, Beata Kozieł-Kulesza

Projekt okładki: Magdalena Jackowska

Zdjęcia i grafiki: Callipso88, NamlessK, Kamrul6057, Nosyrevy (Shutterstock.com)

Skład: Ledor

© Copyright for text by Olivia Tuffin, 2014

This translation of The Palomino Pony Comes Home is published by arrangement with Nosy Crow Ltd.

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

All rights reserved

Wydanie I

Warszawa 2025

M2979

Pierwsze wydanie: Nosy Crow Ltd

Wheat Wharf, 27a Shad Thames,

London, SE1 2XZ, UK

www.nosycrow.com

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8387-980-2

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Dla Pip, Clive’a i Mossy, mojego ulubionego psa, człowieka i konia!

O.T.

Prolog

– Wio, Lili. Naprzód! Ruszaj! – Stalowo-niebieskie oczy dziewczyny siedzącej w siodle patrzyły gniewnie spod jeździeckiego kasku.

Po chwili znów zwróciła wzrok na telefon, ale przedtem zdążyła jeszcze solidnie kopnąć w boki drobną klacz o złocistym umaszczeniu palomino.

Chrapy zwierzęcia się rozchyliły i klacz parsknęła głośno, ale nadal nie chciała ruszyć z miejsca. Czujnie zerkała na rosnące przed nią krzaki, a jej uszy poruszały się nerwowo w tył i przód.

– Dosyć tego! – wrzasnęła nagle dziewczyna. – Masz się mnie słuchać! – Ze świstem uderzyła batem jeździeckim w zad klaczy.

Rozległ się głośny trzask.

Klacz gwałtownie się obróciła i zarżała z bólu, a jej głos zdawał się odbijać echem po okolicy. Dokładnie w tej chwili z krzaków przed nimi wyleciał bażant, trzepocząc skrzydłami i skrzecząc. Przerażony koń stracił równowagę na twardym asfalcie pokrytym warstewką lodu, kopyta zaczęły mu się ślizgać na wszystkie strony, aż posypały się iskry.

– Mówię: ruszaj! – krzyknęła dziewczyna.

Znów mocno uderzyła klacz, wprawiając ją w jeszcze większe przerażenie. Zwierzę w ślepej panice stanęło dęba, potrząsając głową i błyskając białkami oczu.

Wyrzucona z siodła dziewczyna spadła prosto na jezdnię i przetoczyła się o metr, unikając kopyt. Klaczy nie udało się utrzymać równowagi na śliskiej nawierzchni i upadła na bok.

– Ewa… Ewo… wszystko w porządku? – Z telefonu leżącego przy drodze rozległ się chrapliwy głos.

Dziewczyna leżała obolała i oszołomiona, próbując złapać oddech, podczas gdy klacz z trudem wstała na nogi. Siodło zsunęło się na bok, a wodze były zerwane.

Pragnąc jak najszybciej uciec od dziewczyny, klacz obróciła się gwałtownie i pogalopowała w dzikim pędzie w dół pustej drogi. Skręciła na ścieżkę prowadzącą ku wrzosowisku, które rozciągało się daleko przed nią. Nic nie stało jej na drodze, więc pędziła przed siebie, jakby od tego zależało jej życie.

Gdy przebiegła prawie pięć kilometrów, w końcu zwolniła. Parsknęła w czystym, mroźnym powietrzu, a jej oddech zamienił się w srebrzyste pióropusze pary. Wreszcie była bezpieczna.