Bella Swift

Mopsik, który chciał pójść do szkoły

Przetłumaczyła Ewa Rosa

Ilustracje: Karen Wall

Tytuł oryginału: The Pug Who Wanted to Go to School

Tłumaczenie: Ewa Rosa

Redaktor prowadzący: Joanna Marcinkiewicz

Redakcja: Agnieszka Czerepowicka

Korekta: Beata Kozieł-Kulesza

Skład i przygotowanie do druku: Justyna Wiśniewska

© Copyright for text by Orchard Books, 2025

© Copyright for illustrations by Orchard Books, 2025

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

All rights reserved

Wydanie I

Warszawa 2025

M2744

Pierwsze wydanie: Orchard Books

An imprint of Hachette Children’s Group Part of Hodder & Stoughton Limited

Carmelite House

50 Victoria Embankment

London EC4Y 0DZ

An Hachette UK Company

www.hachette.co.uk

www.hachettechildrens.co.uk

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8425-147-8

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18

biuro@gwfoksal.pl, www.gwfoksal.pl www.wydawnictwowilga.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Dedykacja

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Specjalne podziękowania dla Anne Marie Ryan

Ilustracja: Mopsik czyta książkę
Rozdział pierwszy

– Nie mogę uwierzyć, że wakacje zaraz się skończą – westchnęła Chloe, dodając srebrny koralik do bransoletki przyjaźni, którą robiła wraz z Hanną, Ellie i Emmą. Dziewczynki siedziały przy stole w ogrodzie za domem i cieszyły się ostatnimi promieniami letniego słońca.

„Ja też nie”, pomyślała Peggy. Spojrzała na najlepszą przyjaciółkę i zaskomliła cicho, a Chloe pochyliła się i poklepała mopsika po miękkiej jasnobrązowej sierści.

Peggy uwielbiała wakacje, bo Chloe, jej młodsza siostra Ruby oraz starszy brat Finn codziennie byli w domu. Niemal każdego dnia zabierali suczkę do parku albo bawili się z nią w ogrodzie. A w tym roku pojechali nawet wspólnie nad morze na cały tydzień! Peggy wspaniale spędziła czas, brodząc z dziećmi w wodzie. Za to w miesiącach nauki zawsze bardzo za nimi tęskniła.

– A ja się cieszę, że wracamy do szkoły – oświadczyła Hanna, sięgając po różowy koralik. – Mama kupiła mi śliczny nowy piórnik. Jest na nim suczka, która wygląda zupełnie jak Księżniczka.

– Nie jest nawet w przybliżeniu tak urocza jak ja – prychnęła w stronę Peggy Księżniczka, suczka rasy terier z różową kokardą na głowie. Psy przyjaźniły się ze sobą tak jak ich opiekunki.

– Wszyscy mówią, że pan Pearce to naprawdę fajny nauczyciel. Przeprowadza dużo eksperymentów naukowych, a w tym roku będziemy się uczyć o starożytnym Egipcie – dodała Ellie. – Podobno mamy się nawet przebierać w stroje inspirowane tamtą epoką.

– Och! – zawołała Hanna, która chciała zostać projektantką mody. – Uszyję sobie wspaniały kostium Kleopatry!

– Starożytni Egipcjanie uwielbiali koty – zauważyła Emma. Mieszkała w sąsiednim domu, a Lucky, jej czarno-biała kotka, leżała właśnie zwinięta w kłębek na kolanach dziewczynki i twardo spała.

Peggy zauważyła, że podczas gdy Hanna, Emma i Ellie z ekscytacją rozmawiały o nadchodzącym roku szkolnym, Chloe prawie się nie odzywała. Jej mina świadczyła o tym, że czymś się martwi. Na szczęście jej ludzkie przyjaciółki też to w końcu dostrzegły.

– Co się stało, Chloe? – zapytała Ellie, odkładając na stół bransoletkę przyjaźni, nad którą pracowała.

Chloe wzruszyła ramionami.

– Smutno mi, że nie będziemy już w jednej klasie – wyjaśniła. – Nie rozumiem, dlaczego musieli nas rozdzielić. Wolałabym, żeby moim wychowawcą był pan Pearce, a nie pani Grant.

– My też będziemy za tobą tęsknić – przyznała Hanna. – Ale nadal możemy spędzać razem czas w trakcie przerw.

– I w porze lunchu – dodała Ellie.

– I w weekendy – przypomniała Emma.

– To, że będziemy chodzić do innych klas, nie zmienia faktu, że jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami – zapewniła ją Hanna.

– I zawsze będziemy – obiecała Emma.

– Proszę – powiedziała Ellie, podając Chloe bransoletkę przyjaźni złożoną z fioletowych i zielonych koralików oraz srebrnych zawieszek. – Zrobiłam ją dla ciebie, Chloe. Żebyś pamiętała, że ty, ja, Hanna i Emma zostaniemy przyjaciółkami na zawsze.

– Ojej, dziękuję! – ucieszyła się Chloe i wsunęła bransoletkę na nadgarstek. – To będzie mój szczęśliwy talizman.

W tym momencie Lucky się obudziła i wskoczyła na stół. Koraliki potoczyły się na wszystkie strony.

– Och, Lucky! – jęknęła Emma, a kotka podreptała po blacie i usiadła na pudełku z koralikami.

Chloe wzięła Peggy na ręce i pokazała jej bransoletkę.