Marcin Mortka

Opowieści ze śmietnika

Ilustracje Łukasz Silski

Tekst: Marcin Mortka

Ilustracje: Łukasz Silski

Redaktor prowadzący: Agnieszka Nowak, Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Patrycja Pokora

Korekta: Ewa Skibińska, Magdalena Mierzejewska

Projekt graficzny i DTP: Paulina Piorun, Ewa Sosnowska

© Copyright for text by Marcin Mortka, 2022

© Copyright for illustration by Grupa Wydawnicza Foksal, 2022

© Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2022

All rights reserved

Warszawa 2022

Wydanie I

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-280-9815-2

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwofoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Rozdział 1

Siema.

Nazywam się Kacper, jestem wiewiórem i mieszkam na śmietniku. A właściwie to nie na śmietniku, ale Świetniku, bo to naprawdę fantastyczne miejsce. Inne wiewiórki pukają się w czoło, gdy im o tym opowiadam, ale ja się jakoś nie przejmuję. Nie macie pojęcia, ile wspaniałych rzeczy można tu znaleźć i co potem z nimi zrobić!

Zwłaszcza gdy się ma taką ekipę jak ja.

Ale zaraz. Powoli. Bo wy chyba nie wiecie, o czym ja mówię. Może więc na przykład opowiem wam o tym, co się wydarzyło we wtorek.

Otóż we wtorek przyleciała do mnie sroka Kraksa. Cóż, może nie konkretnie do mnie – Kraksa miała bowiem w zwyczaju latać po Świetniku i zagadywać każdego, kto miał ochotę jej słuchać. Ochotników wielu nie było, bo Kraksa na ogół strasznie ględziła, a bywało, że zagadywała któregoś z mieszkańców Świetnika, by mu później podwędzić coś błyszczącego.

Tym razem przyłapała mnie w chwili relaksu – siedziałem z zamkniętymi oczami i zachwycałem się smakiem zjedzonego chwilę wcześniej orzeszka. Kiedy je otworzyłem i ujrzałem przed sobą wielką srokę.

– Dzień dobry! – powiedziałem uprzejmie.

– Dobry? – prychnęła Kraksa i nastroszyła pióra. – A co w nim dobrego?

Cóż, ze znajdowaniem dobrych stron życia nigdy wielu problemów nie miałem. Słońce świeciło, mój brzuszek był przyjemnie wypełniony, a w planach nie miałem dosłownie niczego – i to wystarczyło aż nadto, bym poczuł się szczęśliwy. Ciekawe, co gryzło srokę?

– A co w nim złego? – spytałem przekornie.

– Choćby to, że życie jest niesprawiedliwe – oznajmiła Kraksa.

O, to była dla mnie nowość.

– A czemu tak myślisz? – podniosłem się z leżaka wykonanego z mięciutkiego pantofla.

– No bo w parku nie ma miejsca dla srok! – wypaliła Kraksa. – Stoi tam sześć ławek! Sześć! I wszystkie, wszyściuteńkie zostały zajęte przez gołębie i wróble! Wystarczy, by ktoś tam usiadł i wyciągnął torbę z okruszkami, a gołębie i wróble zlatują się ze wszystkich stron i wszystko wydziobują!

– Aha – przytaknąłem ze zrozumieniem. – A próbowałaś może z nimi rozmawiać?

– Z gołębiami? – Sroka się nastroszyła. – Próbowałam i nic z tego. Ciągle tylko: „Gruuu! Gruuu!”. Nie dziobać mi tu!”. Masz coś błyszczącego?

– Nie.

– Na pewno.

– Nie!

– Zajrzę sobie! – oznajmiła sroka i wskoczyła do mojego domu, który urządziłem sobie w pustej obudowie po telewizorze.

– Zaczekaj! – Zerwałem się z fotela i wskoczyłem w ślad za nią do środka. – Nie wolno włazić do…

I wtedy zwaliło się na nas niebo.

Tak mi się przynajmniej wydawało. Wystarczy pomieszkać trochę na Świetniku, by przyzwyczaić się do łomotów, łoskotów i pomniejszych eksplozji, ale ta była naprawdę porządna. Minęła dłuższa chwila, zanim odważyłem się wysunąć łebek z domku.