Agnieszka Stelmaszyk

Mazurscy w podróży

Szpon gryfa

Ilustrowała Anna Oparkowska

Tekst: Agnieszka Stelmaszyk Zdjęcia: Agnieszka Stelmaszyk

Zdjęcie autorki: Aleksandra Sitarek

Ilustracje: Anna Oparkowska

Redaktor prowadząca: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Ewa Skibińska

Korekta: Ewa Słotwińska, Magdalena Mierzejewska

Projekt okładki i skład: Paulina Piorun, Magdalena Jackowska

© Copyright for text and photography by Agnieszka Stelmaszyk, 2023

© Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., Warszawa 2023

All rights reserved

Warszawa 2023

Wydanie I

M0754

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-8319-142-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Wstęp

Rozdział 1, w którym zapowiada się nudny i deszczowy pobyt w Międzyzdrojach, ale jest zupełnie inaczej

Rozdział 2, w którym nadciąga sztorm, a potem szukamy na plaży bursztynu

Rozdział 3, w którym pojawia się wrak pirackiego okrętu, a Marcela boi się batmana

Rozdział 4, w którym spotykamy Jacka Sparrowa i zapisujemy się na lekcje windsurfingu

Rozdział 6, w którym znalazłem sposób, by pozbyć się problemu

Rozdział 7, w którym najpierw czuję się trochę jak na safari, a potem zwiedzamy Český Krumlov

Rozdział 8, w którym mamy wielkiego pecha albo ktoś na nas dybie

Rozdział 9, w którym paskudny pech nas nie opuszcza

Rozdział 10, w którym jest strasznie gorąco i musimy czekać na pomoc drogową

Rozdział 11, w którym dowiadujemy się o tajemniczym artefakcie

Rozdział 12, w którym odwiedzamy dom Wolfganga Amadeusza Mozarta, a potem znowu szukamy naszego auta

Rozdział 13, w którym jedziemy na wycieczkę do ogrodu zoologicznego

Rozdział 14, w którym zapiera mi dech ze strachu, a bunia ratuje sytuację

Rozdział 15, w którym przenosimy się do pełnego dziwów, niezwykłego świata Markusa Sittikusa

Rozdział 16, w którym zwiedzamy siedziby dawnych włodarzy Salzburga

Rozdział 17, w którym piknikujemy i podziwiamy obłędne widoki

Rozdział 18, w którym bunia kuruje się w bawarskim uzdrowisku, a Marcela burzy mój święty spokój

Rozdział 19, w którym dokonałem zaskakującego odkrycia w pokoju babci

Rozdział 20, w którym zwiedzamy muzeum rolnictwa i straszy nas Duch Dziadka

Rozdział 21, w którym jedziemy na Jarmark Dominikański, a potem za sprawą moich kuzynek wpadam w wir kolejnych niesamowitych przygód

Rozdział 22, w którym tropimy pirata, a potem wyjaśnia się tajemnica zegarka

Rozdział 23, w którym pędzimy na komisariat, żeby zapobiec włamaniu i kradzieży słynnego obrazu

Rozdział 24, w którym ratujemy słynne arcydzieło, a buldożki wkraczają do akcji

Rozdział 25, w którym idę po bułki i podziwiam Neptuna, a potem wpadam w wielkie kłopoty!

Rozdział 26, w którym idziemy zobaczyć Dźwigozaury, ale trafiamy na kiermasz roślin

Rozdział 27, w którym zaskakuje nas ulewa, potem poznajemy sławnych ludzi i chyba wreszcie wpadam na jakiś trop

Rozdział 28, w którym dokonujemy niezwykłego archeologicznego odkrycia

O autorce

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Wstęp

Rozdział 1, w którym zapowiada się nudny i deszczowy pobyt w Międzyzdrojach, ale jest zupełnie inaczej

Prognoza pogody nie była zbyt zachęcająca do tego, by spędzać czas nad wodą. Od wielu dni panowały nieznośne upały, ale gdy wreszcie mogliśmy wybrać się nad morze, jak na złość zapowiadano deszcze i burze.

– Może pojedziemy innym razem? – zaproponowałem rodzicom, bo nie miałem zamiaru siedzieć na plaży w strugach deszczu.

– Mamy już zarezerwowany hotel – westchnęła mama.

– No to odwołajcie rezerwację – poprosiłem, lecz padre pokręcił przecząco głową.

– Wszystko zostało zaplanowane, jedziemy i kropka! – oznajmił stanowczo.

– Nie będzie tak źle – pocieszała z uśmiechem mama.

– Akurat – mruknąłem pod nosem.

– Jędruś, taka pogoda jest zdrowsza niż te upały! – włączyła się do rozmowy babcia Henrysia. – Nawdychamy się przynajmniej więcej jodu.

Wdychanie jodu za bardzo mnie nie przekonało, ale co miałem zrobić. Walizki stały już spakowane, wszyscy byli gotowi do drogi i tylko czekali, aż zjem śniadanie.

– Pospiesz się! Bo będzie większy ruch na drodze – ponaglała mnie zrzędliwym tonem kuzynka Marcela.

Nie lubię stać w korkach, dlatego czym prędzej wmusiłem w siebie porcję płatków, choć gdy wstaję bardzo wcześnie, zazwyczaj nie mam apetytu. Mama jednak nie pozwoliłaby mi jechać z pustym żołądkiem. Uporałem się więc ze śniadaniem i mogliśmy wreszcie wyruszyć w drogę.

Kiedy wsiedliśmy do samochodu, nastrój od razu mi się poprawił. Tym razem wyjeżdżaliśmy tylko na kilka dni i naprawdę nie liczyłem na żadne ekscytujące przygody, dlatego tym bardziej się zdziwiłem, gdy poczułem nagle ten miły dreszczyk emocji, który towarzyszy mi zwykle, gdy wybieramy się w dłuższą podróż.

Dobrze, że nie zrezygnowaliśmy z wycieczki, bo prognoza pogody wcale się nie sprawdziła i niemal całą drogę do Międzyzdrojów świeciło piękne słońce.

W sumie nie wiedziałem, czego się spodziewać po wyjeździe, bo nigdy wcześniej nie byłem w tym mieście.

Z kolei babcia Henrysia bardzo się ekscytowała i twierdziła, że można tam spotkać wielkie gwiazdy filmu i estrady.

– Może zobaczymy kogoś na żywo – emocjonowała się w czasie jazdy. – Jeśli tylko spotkam jakiegoś słynnego aktora, prześlę jego fotki dziewczynom! – zachichotała, mając na myśli swoje koleżanki z Klubu Buń.

Usłyszałem głośne westchnienie mamy, która jednak powstrzymała się od komentarza. Za to Marcela zachowywała się tak, jakby sama była wielką gwiazdą, i wciąż uśmiechała się do ekranu smartfona. Moja kuzynka jest już chyba uzależniona od selfie i czasem okropnie mnie tym denerwuje.

Mimo tych drobnych niedogodności podróż upływała mi całkiem przyjemnie. Nie było ani zbyt gorąco, ani zbyt zimno, w sam raz na kilkugodzinną jazdę autem.

Trasa, którą wybrał tata, okazała się malownicza, prowadziła głównie przez wsie i niewielkie miasteczka. Mijaliśmy zielone łąki, lasy i pola, a nieco pagórkowaty teren przypominał mi trochę włoską Toskanię, którą znałem z kolorowych czasopism.

Dwa razy zatrzymaliśmy się na krótki postój, żeby coś zjeść i rozprostować kości, aż wreszcie dotarliśmy na miejsce.

Wynajęty apartament w hotelu był całkiem przyjemny, ponieważ znajdował się na jednym z wyższych pięter i z okna budynku widzieliśmy morze.

– Prawie jak w Blanes – powiedziała Marcela, gapiąc się na plażę w oddali.

– Prawie – mruknąłem, bo mimo wszystko nie spodziewałem się w Międzyzdrojach takich atrakcji jak w Hiszpanii.

Tymczasem bunia, podśpiewując wesoło, rozpakowywała walizkę w swoim pokoju, a ja się zastanawiałem, co będziemy robić podczas wycieczki.

***

Kiedy już wszyscy ulokowaliśmy się wygodnie w swoich pokojach, rodzice postanowili, że najpierw pójdziemy na obiad i rozejrzymy się po okolicy.

Przez dłuższy czas nie mogliśmy się zdecydować, gdzie zjeść, aż wreszcie wybraliśmy niewielką restaurację i zamówiliśmy posiłek.

Dopiero gdy usiadłem przy stole, poczułem, że jestem głodny jak wilk! Zamówiłem więc solidną porcję spaghetti i pałaszowałem, aż trzęsły mi się uszy, na co bunia patrzyła z wielkim zadowoleniem, bo zawsze twierdzi, że za mało jem.

W końcu przyszedł czas na deser. Mama wybrała ulubioną szarlotkę, a my z Marcelą zdecydowaliśmy się na lody.

Na wolnym krześle obok naszego stolika przysiadły się do nas wróbelki i czekały na spadające na ziemię okruszki ciasta.

– Och, przecież to dla nich niezdrowe! – martwiła się mama, ale sympatyczne ptaszki najwyraźniej nie dbały o prawidłową dietę i za nic miały jej uwagi.

Prawie wcale nie bały się ludzi i tylko czekały na darmową przekąskę. Wiele się przy nas nie posiliły, więc podskakując zabawnie, przeniosły się do sąsiedniego stolika, a my zapłaciliśmy rachunek i ruszyliśmy dalej.

Bunia koniecznie chciała rozpocząć zwiedzanie od słynnej Promenady Gwiazd, więc poszliśmy w jej stronę. Myślałem, że będą się tam przechadzać ludzie znani z telewizji, ale okazało się, że ta aleja to po prostu nieduży plac, na którym znajdują się płyty chodnikowe z odciskami dłoni różnych osobistości. Razem z Marcelą odczytywaliśmy ich nazwiska i przykładaliśmy do odcisków swoje dłonie.

To było nawet fajne, dopóki mama nie przerwała nam tej zabawy, mówiąc, że zbieramy cały brud z ulicy, i kazała nam iść do najbliższej toalety, żeby umyć ręce.

Później pospacerowaliśmy jeszcze po okolicy i napotkaliśmy wtedy zabawną figurkę Mewci Ewci. Zrobiliśmy sobie przy niej z kuzynką zdjęcie, a nieco dalej bunia fotografowała posągi znanych artystów.

Potem spotkaliśmy się wszyscy razem przy długim białym molo. Do hotelu wróciliśmy wieczorem.

Mimo wcześniejszych złych prognoz pogoda wciąż dopisywała, dlatego miałem nadzieję, że następnego dnia wykąpię się w morzu.

Niestety rankiem obudził mnie jakiś pomruk…

I była to złowieszcza zapowiedź wszystkich naszych późniejszych zwariowanych przygód.

Ale nie uprzedzajmy faktów.