Katya Balen

Światło we wszystkim

Przekład: Agnieszka Wilga

Tytuł oryginału: The Light in Everything

Tłumaczenie (z wyjątkiem tytułu): Agnieszka Wilga

Tłumaczenie tytułu: Wydawnictwo Wilga

Redaktor inicjująca: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Agnieszka Czerepowicka

Korekta: Ewa Słotwińska

Przygotowanie okładk: Ewa Sosnowska

Skład: pagegraph.pl

© Copyright for text by Katya Balen, 2022

© Copyright for illustration by Sydney Smith, 2022

© Copyright for the Polish translation by Agnieszka Wilga, 2025

© Copyright for the Polish title and edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

All rights reserved

Warszawa 2025

Wydanie I

M3009

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Pierwsze wydanie: BLOOMSBURY CHILDREN’S BOOKS

Bloomsbury Publishing Plc

50 Bedford Square, London WC1B 3DP, UK

29 Earlsfort Terrace, Dublin 2, Ireland

ISBN: 978-83-8387-974-1

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Dedykacja

1. Zosia

2. Tommy

3. Zosia

4. Tommy

5. Tommy

6. Zosia

7. Tommy

8. Zosia

9. Tommy

10. Zosia

11. Tommy

12. Zosia

13. Tommy

14. Zosia

15. Tommy

16. Zosia

17. Tommy

18. Zosia

19. Tommy

20. Zosia

21. Tommy

22. Zosia

23. Tommy

24. Zosia

25. Tommy

26. Zosia

27. Tommy

28. Zosia

29. Tommy

30. Zosia

31. Tommy

32. Zosia

33. Tommy

34. Zosia

35. Tommy

36. Zosia

37. Tommy

38. Zosia

39. Tommy

40. Zosia

41. Tommy

42. Zosia

43. Tommy

44. Zosia

45. Tommy

46. Zosia

47. Tommy

48. Zosia

49. Tommy

50. Zosia

51. Tommy

52. Zosia

53. Tommy

54. Zosia

55. Tommy

56. Zosia

57. Tommy

58. Zosia

59. Tommy

60. Zosia

61. Tommy

62. Zosia

63. Tommy

64. Zosia

65. Tommy

66. Zosia

67. Tommy

68. Zosia

69. Tommy

70. Zosia

71. Tommy

72. Zosia

73. Tommy

74. Zosia

75. Tommy

76. Zosia

77. Tommy

78. Zosia

79. Tommy

80. Zosia

81. Tommy

82. Zosia

83. Tommy

84. Zosia

85. Tommy

86. Zosia

87. Tommy

88. Zosia

89. Tommy

90. Zosia

91. Tommy

92. Zosia

93. Tommy

94. Zosia

95. Tommy

96. Zosia

97. Tommy

98. Zosia

99. Tommy

100. Zosia

101. Tommy

102. Zosia

103. Tommy

104. Zosia

105. Tommy

106. Zosia

107. Tommy

108. Zosia

109. Tommy

110. Zosia

111. Tommy

112. Zosia

113. Tommy

114. Zosia

115. Tommy

116. Tommy

117. Zosia

118. Tommy

119. Zosia

120. Tommy

121. Zosia

122. Tommy

123. Zosia

124. Zosia

125. Tommy

126. Zosia

127. Tommy

128. Zosia

129. Tommy

130. Zosia

131. Tommy

132. Zosia

133. Tommy

134. Zosia

135. Tommy

136. Zosia

137. Zosia

Podziękowania

Organizacje, do których można zwrócić się o pomoc:

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla Lucy Mackay-Sim, która zawsze ma rację

Zosia

Urodziłam się podczas burzy. Niebo przecinały błyskawice, oceanem wstrząsały grzmoty. Deszcz siekał klify i cały świat jakby odwrócił się do góry nogami, bo z nieba spadała tafla wody. Żywioły szalały i ja też. Położna mówiła, że jeszcze nigdy nie widziała tak wściekłego noworodka. Na wszystkich zdjęciach jestem kłębkiem złości: mam czerwoną twarz, zaciśnięte piąstki, otwarte w krzyku usta w kształcie litery O. Czasem wydaje mi się, że tamta burza jakoś się we mnie wdarła. Tak samo mówi tata, gdy jestem głośna, niesforna, wrzaskliwa i nieokiełznana. Czyli, jak twierdzi, przeważnie. Ale ja czuję w sobie iskrę i dudnienie, jakby burza dopiero się budziła i przeciągała. Czasem znów zapada potem w drzemkę, a czasem nie. Wtedy tata mówi o turbulencjach.

Stanowimy z tatą zgraną parę. Dobraliśmy się jak w korcu maku. Jesteśmy jak dwie krople wody. Lub dwie świnki morskie w jednej klatce. Gdzieś czytałam, że nie powinno się ich hodować pojedynczo, bo mogą umrzeć z osamotnienia. W Szwajcarii to ponoć nielegalne. Trudno mi sobie wyobrazić, jak można iść do więzienia na wiele dni i nocy z tego tylko powodu, że się miało jedną świnkę morską, ale tak to chyba działa. Tak czy siak, chociaż świnkom morskim zdarza się umrzeć z osamotnienia, to jeśli wprowadzisz do klatki nową, ta pierwsza może ją zaatakować i odgryźć jej głowę czy coś¹. Już wolę psa i kota.

Oboje z tatą lubimy te same rzeczy. To znaczy on nie lubi bardzo głośnej muzyki, nosić złotych martensów ani zjadać dwadzieścia oreo z rzędu, ale tak jak ja uwielbia ocean, wygłupy, oglądanie beznadziejnych programów w telewizji, ostre jedzenie i powieści graficzne. Zresztą może nawet lubi oreo, tylko jeszcze nigdy nie zdążył się o tym przekonać.

Tata i ja mieszkamy w kamiennym domu o pochyłych ścianach i jaskrawożółtych drzwiach, a w naszym ogródku rosną chyba wszystkie kwiaty polne, jakie istnieją na tej planecie. Jeśli wyjrzysz przez okno, staniesz w ogródku czy po prostu podniesiesz wzrok, to nie tylko zobaczysz ocean, ale też go usłyszysz i poczujesz jego zapach, a czasem nawet smak.

Nasz dom wygląda jak ilustracja z książki z bajkami. Przy drzwiach rosną róże, z których kiedyś, jak byłam mała, robiłam magiczne mikstury z moją najlepszą przyjaciółką Domi. Jest też kręta ścieżka prowadząca do tych żółtych drzwi. To taki domek z książeczki obrazkowej, gdzie są mama, tata i ich córeczka, no i może jeszcze pies, który przynosi kapcie, i w ogóle cudownie sobie żyją. No i tak to mniej więcej wygląda, chociaż nasz pies prędzej by zeżarł kapcie, niż je komuś przyniósł, a mama umarła zaraz po moich narodzinach. Ale poza tym jest dokładnie tak samo.

Najchętniej nic bym w naszym życiu nie zmieniała.

Tommy

Ciemności wokół mnie przenika światło. Tak sobie mówię. Za zasłonami żarzy się pomarańczowa latarnia, na wykładzinę pod drzwiami mojego pokoju sączy się żółta poświata, a na ścianie naprzeciwko mruga niespiesznie czerwona dioda ładowarki.

Lecz przestrzeń dookoła mnie wypełnia się sadzą i atramentem, skradają się w niej powyginane cienie, które sięgają i chwytają. Pełzną, przeobrażając się w nowe kształty, ich zamazane krawędzie się rozciągają. Podkurczam palce, łapię wielkie hausty brudnego nocnego powietrza. Próbuję opanować przyspieszony oddech i odepchnąć od siebie ciemność. Być swoim własnym światłem. Serce wyrywa mi się z piersi. Liczę kształty, które potrafię dostrzec.

Jeden. Dwa. Trzy.

Te cienie, które wpełzają na ściany i się na nich kłębią, to przecież tylko kształty. Zwykły zbiór linii i kątów połączonych ciemnością. Kształty nic ci nie zrobią. To nic takiego. Nie wyrządzą ci krzywdy.

Cztery. Pięć.

Ale to, co się w nich kryje, to inna sprawa.

Sześć.

Serce mi płonie.

Wyciągam rękę w tę czarną nicość trzepoczącą jak nietoperz wokół mojej twarzy i naciskam pstryczek awaryjny obok łóżka.

Światło.

Płynie, rozlewa się, zatapia pokój. Pochłania całą ciemność, a ona kurczy się i wycofuje do maleńkich skrawków majaczących w kątach. Światło rozszczepia się w szklanych kryształkach stojących na moim biurku i na ścianach tańczą tęcze. Przestaję liczyć sekundy i zamiast tego liczę kolory. Wymieniam je jak imiona przyjaciół. Szybko wymawiam kolejne sylaby.

Czerwień-żółć-zieleń-błękit-fiolet.

Czerwień-i-żółć-i-zieleń-i-błękit-i-fiolet.

Czerwony, żółty, zielony, błękitny, fioletowy.

Moje serce nieco zwalnia i przestaje przypominać tępe wycie między żebrami.

Naciskam budzik na szafce nocnej, a on się podświetla. Podobnie jak płyn w mojej lampce lawowej. Mam w pokoju sześć różnych źródeł światła.

Zdołałem wytrzymać bez niego minutę i trzynaście sekund.

Wyciągam kwadratową kartkę i zaczynam składać. Moje palce dobrze wiedzą, gdzie robić zgięcia, nie muszę nawet się zastanawiać nad tworzonymi kształtami. Bicie mojego serca dostosowuje się do powolnych starannych etapów składania, a gdy kończę papierową gwiazdkę, jego rytm się stabilizuje.

Podciągam kołdrę pod brodę i odwracam się twarzą do lampki lawowej. Kiedy zamykam oczy, nie zapada ciemność. Za powiekami tańczą mi świetlne smugi, jak fajerwerki.

Rano przed lekcjami słońce już wisi na niebie, a ciemność czai się jedynie w kątach.

¹ Rzeczywiście według szwajcarskiego prawa niektóre zwierzęta – w tym kawie domowe, potocznie zwane świnkami morskimi – nie powinny być hodowane w pojedynkę, gdyż jako zwierzęta odczuwające silną potrzebę więzi z przedstawicielami swojego gatunku cierpią wówczas z powodu samotności. Karą za niestosowanie się do tego przepisu nie jest oczywiście więzienie, lecz grzywna. Kawie domowe bywają agresywne, gdy bronią swojego terytorium przed obcymi osobnikami, ale na szczęście istnieją też sposoby, aby oswoić je z nowymi towarzyszami. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).