Graci Kim

DREAMSLINGER

Tom 1. Chodząca w snach

Przełożyła Anna Studniarek

Tytuł oryginału: Dreamslinger

Tekst: Graci Kim

Projekt okładki: Zareen Johnson

Tłumaczenie: Anna Studniarek

Redaktor prowadząca: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Milena Schefs

Korekta: Katarzyna Rogowska, Anna Babisz

Skład: Justyna Wiśniewska

© Copyright by Graci Kim, 2025

© Map illustration by Virginia Allyn by Disney Enterprises, Inc., 2021

© Copyright for the Polish translation by Anna Studniarek, 2025

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

All rights reserved

Warszawa 2025

Wydanie I

M2717

Pierwsze wydanie: Disney Hyperion, an imprint of Buena Vista Books, Inc., 2025

Disney Hyperion, 7 Hudson Square, New York, New York 10013

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-8425-205-5

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Dedykacja

1. Dzień dobry, spokojna przystani

2. Pola Słoneczników

3. Na żywo w telewizji

4. W samolocie

5. Daleko jeszcze?

6. Most kwiatów

7. Ryba bez wody

8. Oficjalna królewska ceremonia powitalna

9. Jak składać motyla pocztowego

10. Zajęcia wprowadzające i sojusze

11. Niech rozpoczną się lekcje

12. Do biegu, gotowi, zwój

13. Modlitwy, węzły i frędzle

14. W podziemiach

15. Sadzonki i sabotaż

16. Senne symulacje

17. Rozliczni wujowie i ciocie

18. Szczęśliwego Chuseoku

19. Podróże i objawienia

20. Ale kim tak naprawdę jesteś?

21. Konfrontacje

22. Żniwa Służby

23. Lilie wodne wyjawiają prawdę

24. Przyjaciele to rodzina, którą wybieracie sobie sami

25. Trzecia i ostatnia próba

26. Porozdolności i zjeżdżalnie

27. Nie ma drugich szans

28. Wybuchowa balistyka

29. Niemiłe spotkania

30. Wprowadzenie w lagunie

Epilog

Podziękowania

Kołysanka Arii

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Wszystkim, którzy są wyjątkami od reguły.

Obyście stali się wyjątkowi.

1. Dzień dobry, spokojna przystani

„Niewykluczone, że właśnie dziś rozpocznie się rewolucja” – pomyślała Aria Loveridge. Wstała i sięgnęła po rękawice z włókna metalowego leżące na szafce nocnej. Obok nich tkwiła krótka wiadomość od taty, oparta o pudełko domina.

Dzień dobry, Iskro! Zagramy w domino po wielkiej imprezie?

Aria uśmiechnęła się, wkładając rękawice. Tato zawsze nazywał ją Iskrą. Od małego szybko się ekscytowała i równie szybko wpadała w irytację. Jej napady złości były legendarne – co często wskazywało na obecność genu.

Jednak zanim jeszcze okazało się, że jest chodzącą w snach – to znaczy nosicielką mutacji genetycznej chodzących w snach – tato dopilnował, żeby wiedziała, że nie ma w tym nic złego. Po prostu bardzo wszystko przeżywała. Odbierała świat mocniej niż inni. A jego zadaniem jako rodzica było nauczenie jej, jak sobie radzić z tymi wielkimi emocjami.

Tato był jej absolutnie największym bohaterem. A dziś miał w końcu dostać odznaczenie państwowe.

W nastroju nerwowego oczekiwania Aria udała się do laboratorium mieszczącego się w piwnicy Spokojnej Przystani, domu dla chodzących w snach. Dołączyła tam do innych ubranych w piżamy mieszkańców, którzy przechodzili poranną odprawę.

– Ario Loveridge, proszę podejść – rozległ się chłodny głos doktora Dixona, który właśnie wypuścił pensjonariusza z jednej z czterech komór, zajmujących całą długość laboratorium.

Doktor przeszedł po podłodze z błyszczących płytek, usiadł za biurkiem, otworzył plik Arii na komputerze i wskazał jej plastikowe krzesełko. Nim Aria zdążyła usiąść, zaczęło się przesłuchanie.

– Monitor fal mózgowych zauważył podwyższoną aktywność w czasie twojego snu między trzecią dwanaście a trzecią czterdzieści rano. Czy miałaś jakieś sny?

Aria bawiła się palcami w rękawicach.

– Pamiętam jeden, w którym straciłam kilka zębów. Nienawidzę tych koszmarów. I chyba miałam też sen, w którym nie mogłam znaleźć ubikacji. Był dość gówniany, jeśli mogę tak powiedzieć.

Udał, że nie słyszy jej żartu.

– Miałaś jakieś sny o Kręgu Koszmarów?

– Tak.

To było dość typowe. Z jakichś tajemniczych powodów wszyscy chodzący w snach dzielili ten sam powracający sen. Wciąż trafiali na środek tej samej polany, ze strumieniem i z doliną, otoczoną złowrogimi lasami, a wszystko to pod fioletowym niebem.

– Czy spotkałaś którąś z bestii z Kręgu? – pytał dalej doktor Dixon.

– Tak, Ptasią Bestię.

Ogromny ptak z ognistym ogonem był jedną z czterech bestii, które chodzący w snach mogli napotkać w swoich marzeniach sennych. Oprócz niego była również Żółwia Bestia (ze skorupą z lodu), Tygrysia Bestia (z futrem z jesiennych liści) i Smocza Bestia (z łuskami z płatków kwiatów). Wszystkie cztery były równie wielkie i przerażające, jak dziwne i hipnotyzujące.

Doktor Dixon stukał w klawiaturę komputera.

– Czy Bestia zwabiła cię do swojego morza?

Aria spuściła wzrok i skinęła głową. Podążyła za ptakiem na południowy skraj Kręgu Koszmarów, gdzie wygięta w łuk krawędź ziemi gwałtownie ustępowała przepaści pełnej ognia.

Nikt nie wiedział, czym są cztery „morza” otaczające Krąg Koszmarów – Południowe Morze Ognia, Północne Morze Lodu, Zachodnie Morze Unoszących się Liści i Wschodnie Morze Trujących Roślin – strzeżone przez jedną z bestii. Nikt też nie rozumiał, dlaczego bestie wabiły chodzących w snach, by wskakiwali do tych mórz. Aria wiedziała za to, że zignorowanie niewytłumaczalnego pragnienia, by wskoczyć do morza, wymagało od niej całej siły woli.

Doktor Dixon przestał pisać i spojrzał na nią zmrużonymi oczami.

– A czy miałaś kontakt z Południowym Morzem Ognia?

– Tylko samymi czubkami palców stóp – przyznała Aria, świadoma, że wszelkie kłamstwa i tak wyszłyby na jaw w chwili wejścia do komory. – A później natychmiast się cofnęłam, przysięgam.

Wejście do morza miało konkretne konsekwencje dla chodzących w snach. Kiedy śniący w końcu się budził, jego Wybuchy tego dnia przyjmowały postać morza, które napotkał. Ogień, lód, wiatr albo trucizna.

Doktor Dixon wbił w Arię przenikliwe spojrzenie.

– Wiesz równie dobrze jak ja, jak ważny jest dzisiejszy dzień. Twój tato ciężko pracował, żebyśmy znaleźli się w tym miejscu. Nie zawiedź nas.

Aria prychnęła.

– Serio, doktorze D.? Jakbym nie czuła wystarczającej presji!

Była świadoma, że skoro jest córką profesora Jacka Loveridge’a, wszyscy postrzegają ją jako doskonałą ilustrację sensowności jego pracy. To z uwagi na pionierskie badania taty na temat dobrostanu chodzących w snach zaczęto wreszcie traktować ich z troską, której przez tak długi czas im odmawiano. Wynikiem jego wysiłków było powstanie Spokojnej Przystani. A jeśli dziś wszystko się uda, model Spokojnej Przystani zacznie być wdrażany w całym kraju. Dziś nie było miejsca na pomyłki.

– A teraz idź wyrzucić wszystko, czym przesiąkłaś w czasie snu. Do ostatniej kropli.

Aria przeszła korytarzem komór wydobywczych na sam koniec. Minęła komorę błyskawicznie topiącą lód, komorę detoksykacyjną neutralizującą wszystkie trucizny, komorę próżniową zaprojektowaną tak, by wytrzymać nawet wichurę, i weszła do czwartej komory. Ta miała ognioodporne ściany, a jej podłogę i sufit pokrywał żel gaszący ogień.

Zatrzasnęła za sobą drzwi, zdjęła rękawice ochronne z włókna metalowego i natychmiast runął na nią nawał uczuć, które uczyła się powstrzymywać. Podobnie jak dla wszystkich innych chodzących w snach emocje były dla niej bodźcem wywołującym Wybuchy, a mieszkańców Spokojnej Przystani zachęcano do ich uwalniania wyłącznie wewnątrz komór. Aria strzeliła kostkami palców, a zapowiedź uwolnienia emocji sprawiła, że niemal poczuła ból pod skórą. Pozwoliła, by burza zdenerwowania, strachu, podekscytowania i napięcia osiągnęła szczyt, po czym wyrzuciła z siebie wszystko.

Zawyła głośno, kiedy z jej palców wystrzeliły głodne płomienie, a wraz z nimi przyszło cudowne uczucie wyzwolenia. Zamknęła oczy i pozwoliła, by jej myśli krążyły swobodnie. Pomyślała, że ma szczęście: przebywa w Spokojnej Przystani. Jak miło było świętować czternaste urodziny z innymi pensjonariuszami. Jak bezpieczna jest za tym murem.

Wkrótce wróciła pamięcią do swojego pierwszego Wybuchu. To było zaledwie przed rokiem. Miała trzynaście lat. W czasie szkolnego obozu w parku stanowym Almiro usnęła w chacie, najedzona piankami pieczonymi w ognisku i ukołysana zasłyszanymi opowieściami. Nagle przyśnił jej się przerażający sen, w którym wielki tygrys z sierścią z bursztynowych liści zapędził ją do morza takich samych liści, unoszących się w powietrzu.

Kiedy gwałtownie obudziła się z koszmaru, jej ciało mrowiło boleśnie, jakby ktoś zanurzył ją w basenie gorących „strzelających” cukierków. Przestraszona i zdezorientowana, strzepnęła pulsujące bólem palce – i wywołała wichurę. Okna chaty wypadły na zewnątrz, a jej śpiące koleżanki pospadały z piętrowych łóżek na podłogę jak szmaciane lalki. I tak oto Aria odkryła, że jest nosicielką genu chodzących w snach.

Bez przesady można stwierdzić, że to było traumatyczne doświadczenie. Świadomość, że cierpi z powodu tej samej mutacji genetycznej co ludzie, którzy zabili jej mamę, wystarczyła, by pozostawić trwałe ślady w jej psychice.

W komorze wydobywczej Aria pozbyła się ostatnich płomyków, które mogła przywołać z dłoni, aż został tylko dym. A kiedy jej ciało w końcu się uspokoiło i ochrypła od krzyków, pozwoliła sobie wyjść. Wreszcie czuła się przygotowana, by stawić czoło temu, co z pewnością miało być najlepszym dniem życia jej samej i jej taty.