Matt Burczyk

Eryk Scott

Dziedzictwo chaosu

Tekst: Matt Burczyk

Ilustracje: Dominik Broniek

Redaktor inicjująca: Olga Gorczyca-Popławska

Redaktor prowadząca: Katarzyna Kępka

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska, Jarosław Byczkowski

Korekta: Olek Zawisza, Agnieszka Dziewulska, Natalia Bujniewicz

Projekt okładki: Marta Krzemień-Ojak

Skład: Joanna Meuś

© Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

Wydanie I 

Warszawa 2025

M2549

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-8425-148-5

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl, www.wydawnictwowilga.pl

Fragment

Motto

Dedykacja

Rozdział 1. Uratuj ją!

Rozdział 2. W złocie im do twarzy

Rozdział 3. Niebezpieczeństwo

Rozdział 4. Nocna wędrówka

Rozdział 5. Irlandzka gościnność

Rozdział 6. Zaginiona

Rozdział 7. Pokrętne teorie

Rozdział 8. Pluszowy relaks

Rozdział 9. Alchemia podstawowa

Rozdział 10. Nachodzą czarne chmury

Rozdział 11. Runy

Rozdział 12. Nauka i rozrywka

Rozdział 13. Nie ma czasu do stracenia

Rozdział 14. Ponure odkrycie

Rozdział 15. Przedobiednie plotki

Rozdział 16. Wspólna wersja

Rozdział 17. Drugi semestr

Rozdział 18. Śledztwo

Rozdział 19. Długi trzeba spłacać

Rozdział 20. Dzień świętego patryka

Rozdział 21. Śladami łowcy

Rozdział 22. Ian hunt

Rozdział 23. Szmaragdowa tablica

Rozdział 24. Przemilczana wiadomość

Rozdział 25. Zaklinanie jest fajne

Rozdział 26. Krucza poczta

Rozdział 27. Pochodnia Gebera

Rozdział 28. Krótkotrwałe zwycięstwo

Rozdział 29. Otchłań

Rozdział 30. Egzamin roczny

Rozdział 31. Mutacja Mii

Rozdział 32. Nie uciekniesz od przeszłości

Rozdział 33. Wiadomość od ojca

Rozdział 34. Zdrada

Rozdział 35. Drzewo nagród

Rozdział 36. Nowy członek Loży Chaosu

Rozdział 37. Zmiennokształtna

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Ci, którzy nie wierzą w magię, nigdy jej nie znajdą.

Roald Dahl

Heniowi – zawsze!

Czesiowi, Ibrze – bez Was nic.

Ilustracja: Wąż zjadający własny ogon
Rozdział 1. Uratuj ją!

Irlandia, zachodnie wybrzeże

Nastała noc. Na niebie szalały błyskawice. Dwaj zakapturzeni czarodzieje przedzierali się przez mokradła. Mroźny wiatr smagał ich twarze. Obrzydliwie lodowaty deszcz rozmywał zapach bagna i więdnącej trawy. Błoto kląskało pod nogami. Niższy, z kosturem w dłoni, oświetlał drogę. Światło wygrywało walkę ze strugami deszczu. Wyższy poruszał się nieco wolniej, bo niósł jutowy worek wypełniony podłużnym kształtem. Huk grzmotów rozbrzmiewał coraz mocniej.

Po prawie półgodzinnym marszu weszli do lasu. Mgła była tak gęsta, że dopiero z bliska dostrzegli czarne zarysy drzew. Powykrzywiane na wszystkie strony gałęzie uginały się pod naporem wichury.

Nie powstrzymało ich to. Przedzierali się uparcie przez gęstwinę, ignorując gałęzie chłoszczące ich po twarzach i ramionach. Trzymali się wcześniej opracowanego planu. Musieli jak najszybciej dotrzeć na miejsce.

Stanęli dopiero na niewielkiej polanie. Niższy wskazał kosturem wykopany dół. Dzięki magii deszcz nie zdołał wypełnić wyrwy. Wyższy czarodziej wrzucił do niej worek i wyszeptał zaklęcie, kreśląc w powietrzu znak prawą dłonią. Nosił na niej opaskę symbolizującą żywioł ziemi. Inkantacja przypominała syk węża.

Błysnęło oślepiające światło, a ziemia lekko zadrżała. Drobinki podłoża z przeciwległych stron wyrwy zaczęły zbliżać się do siebie z hukiem, a po chwili dół zniknął, jakby nigdy nie istniał. Tajemnica ukryta w worku została pogrzebana.

– Ona nie może się dowiedzieć. Wystarczy, że ja będę musiał z tym żyć – powiedział wyższy czarodziej.

Odruchowo wytarł ręce o płaszcz, jakby chciał pozbyć się śladów tego, co przed chwilą zrobił.

– Nie miałeś wyboru. Bez eliksiru umrze – odpowiedział niższy.

– Zawsze jest jakiś wybór. Wierzę, że to, co zrobiłem, nie pójdzie na marne. Ratuj ją! Ona nie może… – urwał, patrząc błagalnie na towarzysza.

– Masz moje słowo.

Nagle rozległ się kolejny grzmot. Niższy czarodziej rzucił zaklęcie maskujące, a z jego kostura wystrzelił strumień energii. Po chwili buchnął snop bladoniebieskiego dymu, a świeża, ciemniejsza ziemia upodobniła się do reszty podłoża. Po dziurze nie pozostał nawet ślad.

– Nie wiem, jak ci się odwdzięczę – odpowiedział wyższy.

Patrzył z podziwem na zamaskowaną wyrwę. Wiedział, że jego moc nie pozwoliłaby rzucić tak skomplikowanego czaru.

– Zrobiłbyś dla mnie to samo. – Niższy czarodziej wyraźnie osłabł.

Podpierał się kosturem, by wyrównać oddech.

Rzucenie zaklęcia z czwartego kręgu kosztowało go sporo energii. Trzy pierwsze kręgi wtajemniczenia osiągało się po ukończeniu nauki w akademiach magii zlokalizowanych na Islandii, w Irlandii, Japonii i Stanach Zjednoczonych. Po zdaniu egzaminu końcowego absolwenci wybierali dwuletnią specjalizację w jednej z tych szkół. Mogli zostać strażnikiem, alchemikiem, szpiegiem lub łowcą. Pierwszeństwo wyboru mieli uczniowie z wyższą liczbą punktów. Po opanowaniu podstaw i skończeniu specjalizacji zaczynali pracę. Tylko najlepsi otrzymywali propozycje zgodne z wybraną profesją. Reszta musiała się zadowolić innymi zajęciami oferowanymi przez magiczny świat. Czwarty, bardzo zaawansowany poziom mocy wymagał wielu lat praktyki i samodzielnego dokształcania się, dlatego władało nim niewielu magów. Piąty krąg, umożliwiający rzucanie imponujących czarów, był niemal nieosiągalny. W całej historii opanowało go zaledwie kilkoro czarodziejów i wiedźm. Im wyższy poziom, tym potężniejszy magiczny efekt, ale i większy koszt użycia mocy.

– Jesteś pewien, że nikt tego nie znajdzie? – spytał wyższy czarodziej.

Wpatrywał się w miejsce, w którym przed chwilą zniknął worek.

– Nikt nie zapuszcza się na moczary. Cała okolica ma złą sławę. Niektórzy wierzą, że te bagna bronią dostępu do podziemnego rezerwatu potworów, niemal zapomnianego przez strażników. Mawiają, że w niektóre noce coś się z niego wydostaje, by polować na czarodziejów. To podsyca domysły. Budzi lęk.

– Wierzysz w to? – Po plecach wyższego czarodzieja przebiegł dreszcz.

Wzdrygnął się nerwowo i rozejrzał dookoła, jakby wypatrywał niebezpieczeństwa. Wiedział, że wyrządzone zło zasługuje na karę. Czasem sprawiedliwość wymierzają żywioły, niekiedy – potwory albo sąd magów, jednak łamanie odwiecznych praw natury zawsze niesie za sobą konsekwencje. Ale przecież on nie miał wyboru. Musiał ocalić osobę, którą kochał.

– Wierzę w alchemiczne prawo równej wymiany. Wierzę w magię i naukę. Dzięki nim zdołam jej pomóc. – Jego towarzysz skinął głową i wskazał ręką ścieżkę, którą tu dotarli.

Deszcz jeszcze się wzmógł, a wiatr opętańczo zawodził wśród drzew. Ruszyli w pośpiechu. Niższy czarodziej prowadził, a poświata wydobywająca się z jego kostura zdawała się pulsować mocniejszym światłem. Denerwował się. Zostało im niewiele czasu, żeby ocalić tę, dla której to wszystko robili.