Liz Flanagan

Leśni Czarodzieje

Tom 3. Sekrety oceanu

Ilustracje Joe Todd-Stanton
Przełożyła Agnieszka Wilga

Tytuł oryginału: Wildsmith: The Hidden Sea

Tłumaczenie: Agnieszka Wilga

Redaktor inicjująca: Katarzyna Juszyńska

Korekta: Magdalena Mierzejewska, Beata Wójcik

Skład: Marta Krzemień-Ojak, Joanna Meuś

© Copyright for text by Liz Flanagan, 2024

© Copyright for illustration by Joe Todd-Stanton, 2024

© Copyright for Polish translation by Agnieszka Wilga, 2025

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

All rights reserved

Warszawa 2025

Wydanie I

M2946

Pierwsze wydanie:

Great Britain in 2024 by UCLan Publishing

University of Central Lancashire

Preston, PR1 2HE, UK

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8425-206-2

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Dedykacja

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Moim kochanym kuzynom i ich dzieciom, ze szczególnym uwzględnieniem Erin i Ruaridha, którzy pozwolili mi wykorzystać swoje imiona w tej historii, chociaż już z niej wyrośli.

Rozdział pierwszy

Zbliżała się noc, gdy Jarzębinka sfrunęła na plażę na wielkim pegazie. Trafił pod jej opiekę jako źrebaczek i od razu całym sercem go pokochała. Kiedy opadli na ziemię, Myszek wbił kopyta w wilgotny piasek. Dziewczynka zsunęła się z jego grzbietu i poklepała pegaza po szyi. Następnie sprawdziła mu skrzydła, ściągnięte równo nad grzbietem.

Zadrżała w rześkim powietrzu. Niebo i fale oceanu były już granatowoczarne. Dobiegł do niej zapach dymu drzewnego i posiłku gotowanego przez ojca.

– Spójrz, tata rozpalił ogień – powiedziała do pegaza. – Chodźmy się ogrzać.

– Cześć, Jarzębinko! Hej, Myszku! – zawołał jej ojciec. – Miło się fruwało?

– Zatoczyliśmy tylko pętlę wokół wysp – wyjaśniła dziewczynka. – Nie zauważyliśmy nic niepokojącego.

Starała się nie okazywać, jak bardzo czuje się samotna i jak mocno tęskni za domem. To nie wina taty, nie chciała go martwić.

Od jesieni ukrywali się na wyspie o nazwie Płastuga, a teraz zbliżał się środek zimy. Kiedy zdołają wrócić do domu?

Tata uśmiechnął się, gdy podeszli bliżej.

– Proszę, zrobiłem gulasz rybny. Myszek może popaść się tu obok.

– Dzięki! – Jarzębinka padła na siedzisko zrobione ze starej kłody.

Zaczęła pałaszować kolację. Była to ryba duszona z marchewką i doprawiona ziołami oraz nitkami wodorostów. Dziewczynka starała się nie myśleć o maminej kuchni i swoich ulubionych potrawach.

Po posiłku siedziała oparta o tatę i wpatrywała się w ogień.

– Wiem, że to trudne – rzekł tata. – Tęsknisz za mamą. Ja również. – Szczeciniasta broda ojca ocierała się o jej włosy.

Do oczu Jarzębinki napłynęły łzy.

– Tęsknię też za dziadkiem – dodała. – I za Artonem.

Dziadka i jego białego wilka poznała dopiero ostatniego lata, gdy zamieszkały z mamą w chatce przy Ciemnym Borze. Cały świat się teraz rozmazał, ogień zdawał się wielką złotą smugą. Jego żar szybko osuszał łzy spływające dziewczynce po policzku.

Jarzębince brakowało także towarzystwa innych dzieci: jej najlepszej przyjaciółki Izy, która mieszkała w mieście, oraz Kamy, dziewczynki z gospodarstwa położonego w pobliżu domu dziadka. A nawet jej brata Witka, choć to on zdradził ich Estryjczykom.

– Musimy uważać – ostrzegał tata. – Zostaniemy tu, dopóki wojna naprawdę się nie skończy. Na razie wciąż jest zbyt niebezpiecznie. Estryjczycy chętnie schwytaliby Myszka.

Jarzębinka dobrze wiedziała, że pegazy są cenne na wojnie. Obiecała Myszkowi, że będzie go chronić. Nie pojmowała, jak można mieć względem niego złe zamiary. Nigdy nie zrozumie Estryjczyków, którzy polują na piękne dzikie stworzenia.

– No i musimy też dbać o twoje bezpieczeństwo – dodał tata.

Dziadek dziewczynki był leśmistrzem, czyli leśnym czarodziejem. To ktoś, kto umie rozmawiać ze zwierzętami i leczyć je, korzystając z magii. Okazało się, że jego wnuczka ma ten sam dar, czyli jest leśmistrzynią. Estryjczycy pragnęli schwytać kogoś takiego, żeby dla nich pracował. Lecz Jarzębinka nigdy w życiu nie zgodziłaby się użyć swojego daru, by czynić zło. Razem z Myszkiem uciekła przed Estryjczykami, a teraz ukrywali się na tej wyspie i czekali na koniec wojny.

Pegaz wyczuł, że jest smutna. Podszedł i podmuchał jej w kark gorącym końskim oddechem.