Linda Chapman

To twój dom Tosiu

Przełożyła Ewa Kleszcz
Ilustracje Sophy Williams

Tytuł oryginału: A Forever Home for Tilly

Tłumaczenie: Ewa Kleszcz

Redaktor prowadzący: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Ewa Skibińska

Korekta: Anna Fac-Biedziuk, Joanna Śmieszek

Skład: Justyna Wiśniewska

© Copyright for text Linda Chapman and Julie Sykes, 2020

© Copyright for illustration by Sophy Williams, 2020

This translation of A Forever Home for Tilly is published by arrangement with Nosy Crow Limited.

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.,

Warszawa 2021

All rights reserved

Wydanie I

Warszawa 2021

Pierwsze wydanie: Nosy Crow Ltd, 2020

The Crow’s Nest, 14 Baden Place, Crosby Row

London, SE1 1YW, UK

www.nosycrow.com

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-280-8958-7

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl,www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Dla wszystkich psów, które zainspirowały tę serię książeczek, w szczególności dla Candy, suczki rasy cockapoo, równie żywiołowej i kochającej jak Tosia, oraz dla Callie, owczarka niemieckiego mniejszego od Okruszka, za to dwa razy bardziej zuchwałego

Rozdział 1

– Mama wróciła z psami! – zawołała Gabrysia, zeskakując z siedziska pod oknem w kuchni, skąd wcześniej obserwowała podjazd.

– Zaczekaj na mnie! – krzyknął Jacek i popędził za nią do drzwi wejściowych.

Dziewięcioletnie bliźniaki kochały zwierzęta do tego stopnia, że postanowiły założyć firmę To Twój Dom i w wolnych chwilach zajmowały się wyszukiwaniem nowych domów dla psów i kotów. Przygarniały niechciane zwierzęta i troszczyły się o nie tak długo, dopóki nie znalazły dla nich idealnego opiekuna. Poza tym pomagały mamie, która prowadziła hotel dla psów oraz oferowała klientom dzienną opiekę nad ich pupilami. Siedziba jej firmy, Psi Raj, mieściła się w ich wiktoriańskiej willi, więc zawsze panował tu duży ruch. Klienci przychodzili i wychodzili, a po domu kręciło się jeszcze starsze rodzeństwo bliźniaków: trzynastoletnia Amelka oraz siedemnastoletni Olek. No i był jeszcze Okruszek, należący do rodziny mieszaniec owczarka niemieckiego, który zazwyczaj drzemał na kuchennej podłodze.

Gabrysia pomachała do mamy, która właśnie parkowała przed domem. Jej furgonetka przypominała psa: była pomalowana w czarno-białe łaty, miała doklejone uszy i nos, a długi kręcony ogonek przecinał tylne drzwi. Dzieciaki uwielbiały to auto!

Mama właśnie skończyła poranny objazd, podczas którego odbierała od klientów psy mające spędzić z nią dzień.

– Zupełnie jakby to samochód szczekał – zaśmiała się Gabrysia, gdy mama otworzyła tylne drzwi furgonetki, a siedzące w środku czworonogi zaczęły ujadać. Trzy psy merdały ogonami z ekscytacją, gdy dzieci wypuszczały je z podróżnych klatek.

– Proszę – powiedziała mama, wręczając smycze Gabrysi i Jackowi. – Możecie je wyprowadzić, a ja sprawdzę, co u mieszkańców naszego hotelu.

Ciemne włosy wpadły Jackowi do oczu, gdy pochylił się, żeby pogłaskać dwa czarno-białe spaniele Merę i Jojo. Gabrysia, która miała długie, lekko falujące brązowe włosy, zaczęła się zachwycać pudlem o imieniu Lusia.

– Miłego spaceru! – pożegnała ich mama z uśmiechem.

Jej kucyk huśtał się z boku na bok niczym psi ogonek, gdy ruszyła w kierunku nowego budynku z czerwonej cegły stojącego naprzeciwko domu, po drugiej stronie słonecznego podwórza. To tam mieściły się jej biuro i hotel, w którym przebywały psy zostające z nimi na dłużej.

– Fajnie jest pomagać mamie, ale wolałbym się zajmować szukaniem nowego domu dla jakiegoś zwierzaka – przyznał Jacek, gdy ruszyli z Gabrysią na poranny spacer.

Gabrysia pokiwała głową.

– Minął już cały miesiąc, od kiedy mieliśmy jakiegoś pod opieką. – Uśmiechnęła się na myśl o ich ostatnim sukcesie. Zajęli się nieśmiałą suczką rasy greyhound o imieniu Oliwka i w końcu oddali ją parze emerytów, którzy uwielbiali chodzić na długie spacery. Oliwka była naprawdę szczęśliwa w swoim nowym domu.

Byli już niemal przy parku, gdy nagle Jacek się zatrzymał.

– Posłuchaj.