Yasmine Naghdi i Chitra Soundar

Przyjaciele w baletkach

Dante i zwycięski taniec

Ilustracje Paula Franco
Przetłumaczyła Katarzyna Kubicka

Tytuł oryginału: Ballet Besties: Dante’s Winning Dance

Tłumaczenie: Magdalena Gołdanowska

Redaktor prowadzący: Edyta Wielgosz

Redakcja: Dagmara Powolny

Korekta: PRZY-SŁOWIE Basia Szymanek

Skład i przygotowanie do druku: Marta Krzemień-Ojak, Joanna Meuś

Konsultacja merytoryczna: mgr Danuta Borzęcka

Text copyright © Yasmine Naghdi & Chitra Soundar, 2025

Illustrations copyright © Paula Franco, 2025

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

All rights reserved

Wydanie I

Warszawa 2025

M2800

Pierwsze wydanie: PICCADILLY PRESS

Owned by UK Limited

Sveavägen 56, Stockholm, Sweden

bonnierbooks.co.uk/PiccadillyPress

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8425-215-4

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18

biuro@gwfoksal.pl www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Dedykacja

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Słowniczek terminów baletowych i hiphopowych

Baletowe ABC

Treść baletu Piękna i Bestia

Gwiazdorski układ: Moonwalk

Babciny pudding z batatów

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla wszystkich dzieci, które kochają taniec.

Y.N.

Wszystkim, którzy mnie inspirowali.

C.S.

Moim bliskim, którzy dają mi wsparcie w rozwijaniu pasji.

P.F.

Rozdział pierwszy

Rozpoczął się pierwszy tydzień nauki po feriach zimowych. Lekcje trwały dopiero od trzech dni, a w czwartek rano Dante odniósł wrażenie, że ferie to jakaś odległa przeszłość. Dochodziło dopiero wpół do ósmej, a głowę zaprzątały mu już dzisiejsza szkoła, balet oraz piłka nożna. W czwartek miał najwięcej zajęć, ale Dantemu się to podobało. Zaczynał od porannego treningu piłki nożnej, a kończył na lekcji baletu – co było o wiele lepsze niż w poprzednim półroczu, kiedy piłka zaczynała się tuż po balecie. Nieraz więc musiał pędzić na zajęcia baletowe w przepoconych ciuchach.

– Mamo! Lecę na piłkę! – zawołał, sięgając do miski z owocami po banana.

Mama Dantego zeszła na dół wyszykowana już do pracy. Uczyła projektowania mody w liceum, które znajdowało się tuż obok szkoły syna. Zwykle była jeszcze bardziej zabiegana niż on. Udzielała uczniom korepetycji, była też wolontariuszką w ośrodku kultury i w kościele, a w przydomowym garażu prowadziła dodatkowo własną firmę odzieżową.

– Dzień dobry, synku! – Mama przywitała Dantego z uśmiechem. – Miłego treningu! W przyszły weekend ważny mecz, prawda?

– O tak! Mam nadzieję, że trener Wild wystawi mnie na pozycji napastnika – oświadczył chłopiec, przybijając mamie piątkę.

Pani Barrett była bardzo zaangażowana i interesowała się wszystkim, co robił, ale jednocześnie nie wtrącała się ani nie wypytywała. Bo też nie musiała. Dante z rodzicami dzielił się praktycznie wszystkim.

– Tylko bądźmy ciszej! Tata ma właśnie poranną naradę ze swoimi współpracownikami – powiedziała i nieco zniżyła głos. – Siedzi w sypialni i rozmawia z oddziałem zagranicznym.

Dante pobiegł cichutko na górę, uchylił drzwi do sypialni i pomachał tacie na pożegnanie, wypowiadając bezgłośne „pa!”. Następnie zbiegł schodami do przedpokoju, podniósł plecak i przejrzał się w lustrze, przyjmując pozę baletową.

– Bardzo ładnie! – pochwaliła go z uśmiechem mama. – Ach, prawie bym zapomniała! Po zajęciach koniecznie zajrzyj do babci. Ciocia Shanice akurat wyjechała i byłoby miło, gdybyśmy zjedli kolację z babcią.

Dante skinął głową, nie przerywając demonstrowania przed lustrem kolejnych póz tanecznych, i zapytał:

– A czy babcia przygotuje swoje curry z fasolką i pudding z batatów?

Mama się roześmiała.

– Przestań, bo na samą myśl o tych przysmakach leci człowiekowi ślinka! I teraz zamiast skupić się na pracy, będę rozmyślała o babcinych smakołykach.

Dante posłał mamie szeroki uśmiech i sięgnął po strój piłkarski dokładnie w chwili, gdy zadzwonił dzwonek.

– Dobra, lecę! Pa, mamo! – pożegnał się, już otwierając drzwi.

– Kocham cię, synku!

– Dzień dobry, pani Barrett! – wykrzyknął Charlie, kiedy Dante był już na zewnątrz.

– Miłego dnia, chłopaki! – zawołała, machając.

Chociaż Charlie nie należał do drużyny piłkarskiej i tak często razem chodzili do szkoły. Charlie mieszkał po sąsiedzku i kiedy Dante miał trening, zostawał w świetlicy, by popracować nad obrazem albo rzeźbą – w zależności od tego, czym się akurat zajmował. A we wtorki, w czwartki i soboty dołączała do nich Momoka i szli we trójkę na zajęcia baletowe. Dante uwielbiał taniec. Podobnie jak wszyscy członkowie jego rodziny – rodzinne spotkania zawsze upływały pod znakiem dobrego jedzenia, głośnej muzyki reggae i hip-hopu, no i przede wszystkim tańców. O palmę pierwszeństwa w tej kategorii Dante rywalizował ze swoją mamą. Chłopak jednak nie pomyślał o nauce baletu aż do chwili, kiedy pierwszy raz zobaczył prawdziwe przedstawienie baletowe na scenie. Wybrali się razem z mamą obejrzeć w jej szkole spektakl, a Dante był oczarowany!

Kiedy więc Charlie i Momoka zapisali się na zajęcia baletowe do pani Diamond w szkole Błysk i Blask, Dante postanowił do nich dołączyć. Jego rodzice nie wahali się ani przez moment.

– Idź, synu, za marzeniami – oświadczył ojciec Dantego. – Zapisz się na jeden semestr i sam zobacz, czy to coś dla ciebie.

I Dante pokochał balet z całego serca. Co więcej, odkrył, że balet i piłka nożna to po prostu dwie strony tego samego medalu. Obie te dyscypliny wymagają dość złożonych ruchów stóp oraz całego ciała – a on świetnie się w tym czuł! Czasami kumple ze szkółki piłkarskiej dokuczali mu, gdy biegł prosto z treningu na zajęcia baletowe. Ale Dante miał to w nosie. Rodzina była z niego dumna.

– Jeśli czujesz, że postępujesz właściwie – podkreślał często jego tato – nie przejmuj się tym, co mówią inni.

Tego ranka, zaraz po treningu piłki nożnej, wziął prysznic i włożył szkolny mundurek. Czekały go jeszcze lekcje, ale wprost nie mógł się już doczekać zajęć tanecznych. Tyle tylko że właśnie w tej chwili padła propozycja rozegrania meczu towarzyskiego – dzisiaj po południu w parku.

– Zagrasz z nami po szkole, Dante?

– Nie dam rady. Mam wtedy balet – odpowiedział chłopiec, na co jego koledzy wybuchnęli głośnym śmiechem.

– Nadal chodzisz na te pląsy? Stary, co to w ogóle za pomysł? – powiedział zaczepnie Carlton.

– Chcesz kiedyś grać w Premier League czy nie? – dodał Ronnie.

– No właśnie, stary! Piłkarze nie tańczą! – Carlton kpił sobie dalej z Dantego.

Dante tylko machnął ręką.

– Cóż, w takim razie będę pierwszym tancerzem wśród piłkarzy – oświadczył. – A w ogóle to sami powinniście spróbować. Może nauka tańca usprawniłaby waszą grę na boisku.

Koledzy zaśmiali się z niedowierzaniem, lecz Dante ich zignorował, sięgnął po plecak i wyszedł na zajęcia. Zupełnie nie obchodziło go, co myślą inni. Balet mu pomagał na wiele sposobów w nauce gry w piłkę nożną, a piłka – w nauce tańca. Uwielbiał jedno i drugie, więc dlaczego miałby z czegoś rezygnować? Zadał sobie to pytanie w myślach i pokręcił głową.

Kiedy popołudniem po lekcjach Charlie, Momoka i Dante szli w kierunku studia Błysk i Blask na zajęcia baletowe, koledzy Dantego ze szkółki piłkarskiej znów zaczęli go wyśmiewać, kopiąc piłkę przez ulicę.

– O co im właściwie chodzi? – zainteresował się Charlie.

– O nic – odparł Dante. – Już nie mogę się doczekać dzisiejszych zajęć. A wy?

Momoka skinęła głową z uśmiechem.

– O tak! Ciekawe, czego będziemy się uczyć w tym semestrze…

– No i czy będziemy mieć kolejny występ? Do tej pory wystawialiśmy spektakl na koniec zajęć – powiedział Dante.

Szkoła tańca, którą prowadziła pani Diamond, nosiła nazwę Błysk i Blask. Z kolei studio należało do pani C. – czyli Audrey Clougston-Willmott, która w poprzednim semestrze zorganizowała remont lokalu. Pomagał jej w tym syn – Gus. Był on jednocześnie najlepszym kolegą pani Diamond, nauczycielki tańca, i prowadził sklep ze strojami i z akcesoriami tanecznymi przy głównej ulicy miasteczka.

Dante czuł się częścią zespołu Błysku i Blasku. Jego członków tyle łączyło – Charlie, Dante, Indu, Momoka i Klara bardzo się zaprzyjaźnili podczas zajęć.

– Nawet sobie nie wyobrażam, że przedstawienie semestralne mogłoby się nie odbyć – oświadczył Charlie. – To przecież gwóźdź programu.

– No właśnie! – wykrzyknęli równocześnie Dante i Momoka i głośno się zaśmiali.

Chwilę potem stali już przed studiem. Dante dostrzegł przy samych drzwiach Indu i Klarę.

– Och, miło was widzieć! – zawołała Indu.

Gdy weszli do środka, powitał ich gwar wielu głosów. Wszyscy próbowali nadgonić zaległości po feriach. Co prawda Dante widział się ze znajomymi raz czy dwa w prowadzonej przez mamę Klary, panią Madani, cukierni Cza-czarlotka, wysyłali sobie również esemesy, jednak powrót na zajęcia oraz wspólny trening to coś zupełnie innego niż pogawędki przy ciastkach.

Ciastka!

Dante na samą tę myśl od razu przypomniał sobie o babcinym puddingu z batatów…

– Witaj! – zwróciła się do Dantego pani Diamond.

Miała na sobie typowy dla siebie strój: czarny trykot i białą szyfonową spódnicę do kolan. A na twarzy – znajomy szeroki uśmiech!

– Dzień dobry, pani D. – odpowiedział chłopiec.

– Jak minęły ci ferie, Dante?

– Dziękuję, były bardzo udane. Spędziłem trochę czasu u babci, nasłuchałem się rodzinnych opowieści i zajadałem się łakociami.

Pani Diamond głośno się roześmiała.

– Widzę, że jeśli chodzi o twoją słabość do słodyczy, nic się nie zmieniło!

– O, tak! I niczego nie zamierzam zmieniać! Gdy chodzę na zajęcia z baletu i treningi piłki nożnej, mógłbym jeść bez przerwy!

Pani Diamond posłała mu uśmiech i wskazała ręką szatnię.

– To do dzieła! Przygotujcie się do zajęć. Zaraz zaczynamy.