Roderick Gordon, Brian Williams

Tunele. Finał. Tom 6

Przełożył Janusz Ochab

Original English language edition first published in Great Britain in 2013

under the title TERMINAL by The Chicken House, 2 Palmer Street, Frome, Somerset, BA 11 IDS, United Kingdom

Text copyright © Roderick Gordon, 2010

All character and place names used in this book are © Roderick Gordon or Brian Williams 2013 and cannot be used without permission.

Text copyright © 2013 Roderick Gordon

Cover illustration © David Wyatt, 2013

All inside illustrations and paragraph spacers © Kirill Barybin 2013, except for „Bartleby Kitten” © Roderick Gordon 2013

The Author/IIlustrator has asserted his moral rights.

All rights reserved

Wydane po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii w 2013 roku przez: The Chicken House, 2 Palmer Street, Frome, Somerset, BA 11 IDS

Tekst © 2013 Roderick Gordon

Ilustracja na okładce © David Wyatt, 2013

Ilustracje w książce © Kirill Barybin 2013, z wyjątkiem ilustracji zatytułowanej Mały Bartleby © Roderick Gordon 2013

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, 2025

Redaktorka inicjująca: Marta Lenartowicz

Redaktor prowadząca: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Tomasz Karpowicz, Milena Schefs

Korekta: Paulina Kaniewska, Zofia Smuga, Małgorzata Kuśnierz,

Marta Lichoń, Magdalena Mierzejewska

Przygotowanie polskiej wersji okładki i skład: Joanna Meuś, Ewa Sosnowska

Wydanie II zmienione

Warszawa 2025

W1392

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8318-271-1

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

To nie jest mój prawdziwy kraj, żyłem wygnany z mojego prawdziwego kraju, teraz tam wrócę, Wracam do sfery niebieskiej, gdzie na każdego przyjdzie kolej.

Walt Whitman, Salut au Monde! (tłum. Adam Lizakowski)

Prawda jest taka, że istnieje tylko jedna ostateczna godność – miłość. Jej historia nie jest istotna. Istotne staje się to, że jesteśmy zdolni do miłości. To pewnie jedyne mgnienie wieczności, do którego nas dopuszczono.

Helen Hayes, aktorka

Prolog

Ta walka musiała się zakończyć śmiercią jednego z nich.

Dłonie zaciskały się na nadgarstkach, ramiona napinały się niczym cumy okrętowe, mięśnie drżały z wysiłku.

Mężczyzna i Styks napierali i bronili się, spleceni w śmiertelnej walce. Raz po raz w ostrzach noży w ich rękach odbijał się blask słońca, które niknęło w oddali, w miarę jak spadali coraz niżej.

Styks odsłonił zęby i przeklinał w swoim dziwnym języku, ale komandos zachowywał milczenie.

Zmagali się tak od momentu, gdy Jiggs pociągnął Granicznika za sobą i runął wraz z nim w Otchłań. Styks niemal od razu stracił karabin – komandos wytrącił mu go z dłoni celnym kopnięciem – ale prawie w tym samym momencie wyjął swój długi nóż, podobny do kosy, który w walce wręcz i tak był bardziej przydatny niż broń palna. Jiggs wiedział, że pozbawiony elementu zaskoczenia będzie miał spore trudności z pokonaniem drugiego Granicznika. Pierwszy nawet nie zdążył sięgnąć po broń, zanim ostrze wojskowego noża przecięło mu tętnicę szyjną. Styks umarł z grymasem zdumienia na twarzy, zastanawiając się, jak ten chudy, brodaty mężczyzna mógł go tak zaskoczyć.

Teraz Jiggs wciąż siłował się z drugim Granicznikiem, wirował razem z nim w makabrycznym tańcu. Walka splotła ich ze sobą niczym ogniwa łańcucha; żaden z nich ani na moment nie wypuszczał z dłoni ręki przeciwnika, obaj bowiem wiedzieli, że to oznaczałoby natychmiastową śmierć. Wytężali więc siły, świadomi, że nie mogą liczyć ani na pomoc towarzyszy, ani na potknięcie przeciwnika, skoro otaczała ich jedynie pustka, wypełniona świstem powietrza.

Siły walczących były wyrównane – obaj od wielu lat hartowali swoje muskularne i zwinne ciała: komandos – podczas samotnych wypraw zwiadowczych w różnych dżunglach świata, a Granicznik – podczas długich patroli w Głębi.

Jednak powoli Styks zaczął zyskiwać przewagę. Wydawało się, że dysponuje nadludzkimi zapasami energii. Gdy siłowali się ze sobą, kreśląc w powietrzu ciasne spirale, Granicznik zdołał zacisnąć nogi na nogach Jiggsa i zamknąć je w żelaznym uścisku. Teraz napierał na niego z całych sił, a komandos z coraz większym trudem utrzymywał ostrze jego noża w bezpiecznej odległości. Nie miał pojęcia, jak długo jeszcze będzie w stanie to robić.

Słońce było coraz dalej, powoli ogarniał ich już mrok, gdy Jiggs dostrzegł kątem oka jakąś barwną smugę. Ponieważ przepaść miała kształt odwróconego stożka, im dłużej spadali, tym bardziej stawało się prawdopodobne, że uderzą w ścianę. Z każdą chwilą komandos coraz wyraźniej widział zbocze nachylone pod kątem czterdziestu pięciu stopni, pokryte ciemnobrązowym osadem, który – jak kilka miesięcy wcześniej stwierdził doktor Burrows – był czymś w rodzaju naturalnego bituminu.

Jiggs wiedział, że zderzenie ze zboczem może być dla niego jedynym ratunkiem, ale na razie przegrywał i musiał wywalczyć sobie trochę wolnej przestrzeni. I to szybko.

Chwilę później uderzyli w ścianę i zaczęli się po niej toczyć, oblepieni kleistym bituminem. Dzięki temu, że na tak dużej głębokości grawitacja była znacznie mniejsza od normalnej, nie tyle spadali ze zbocza, ile obijali się o nie, niczym kamień niesiony prądem po dnie strumienia.

„Tak!” – pomyślał Jiggs, gdy udało mu się uwolnić nogi z uścisku Granicznika.

Potem wpadli na pas zbocza porośnięty skarłowaciałymi drzewami. Gałęzie siekły walczących po twarzach, kiedy toczyli się przez gęstwinę, a ich zmagania stały się jeszcze bardziej chaotyczne.

Chwilę później spadli ze stromej skarpy i znów znaleźli się w powietrzu. Komandos bronił się coraz słabiej, jakby brakowało mu już sił. Granicznik natychmiast to wykorzystał. Wziął szeroki zamach i uderzył prosto w szyję przeciwnika.

Chociaż komandos zdołał sparować cios, czubek ostrza dosięgnął jego obojczyka. Nóż przeciął kurtkę, ale na szczęście potem trafił w pasek plecaka i nie wyrządził mężczyźnie większej krzywdy.

Granicznik spostrzegł krew na ubraniu przeciwnika, więc nabrał przekonania, że jest już bliski zwycięstwa, i błyskawicznie wyprowadził drugie uderzenie.

Właśnie na to liczył Jiggs.

Pozwolił, żeby Styks sycił się przez moment uczuciem triumfu, ponieważ widział, co ich zaraz czeka.

Zgodnie z jego oczekiwaniami Styks był tak pochłonięty walką, że nie dostrzegł potężnego występu skalnego, do którego się właśnie zbliżali.

W ostatniej chwili komandos wygiął ciało w łuk, żeby w ten sposób kontrolować lot. Potem wpadli na skałę.

Głowa Granicznika z paskudnym trzaskiem uderzyła o twardą powierzchnię, a jego ciało zwiotczało. Styks potrzebował co najmniej kilku sekund, żeby odzyskać przytomność. Jiggs nie zamierzał na to pozwolić: wbił ostrze noża w pierś przeciwnika, prosto w serce.

Nie miał jednak czasu na to, żeby sycić się zwycięstwem. Myślał tylko o jednym: wiedział, że jest już znacznie poniżej miejsca, w którym Drake i Sweeney przymocowali do ściany przepaści bombę atomową. Mogli ją przecież zdetonować na odległość. I wiedział również, że musi się jak najbardziej od niej oddalić. Zanim bomba wybuchnie.

Nie miał wyrzutów sumienia, że ratuje własną skórę. W żaden sposób nie mógł pomóc Willowi i innym, którzy zostali na brzegu przepaści – dzieliła ich już zbyt duża odległość.

Sięgnął do plecaka po silnik odrzutowy, odkręcił zawór, skierował wylot za siebie i odpalił. Z dyszy urządzenia trysnął niebieski ogień, a Jiggs poleciał gwałtownie do przodu, niczym fajerwerk.

Pędząc z zawrotną prędkością, w ciągu kilku sekund opuścił Otchłań i wleciał do jaskini ukrytej za nią, o głębi przywodzącej na myśl nocne niebo. Chociaż dzieliły go od nich jeszcze setki kilometrów, leciał prosto ku ogromnym bryłom wody zawieszonym w przestrzeni, za którymi migotały jakieś eteryczne światła. Jiggs widział je już podczas pierwszego etapu podróży do podziemnego świata i wiedział, że to tryboluminescencja Pasa Kryształów, miejsca, w którym krystaliczne odłamki wielkie jak góry nieustannie zderzały się ze sobą i odbijały od siebie. Towarzyszyły temu nie tylko rozbłyski światła, lecz także głuchy, dudniący hałas, który teraz wypełnił mu uszy. Jednak w tym akurat momencie żołnierza nie obchodziło, dokąd właściwie leci – myślał tylko o tym, żeby jak najbardziej oddalić się od miejsca wybuchu.

Wciąż lecąc z maksymalną prędkością, do jakiej mógł go rozpędzić mały silnik, przygotował się w duchu na eksplozję i odliczał kolejne sekundy. Nie przestawał liczyć, mimo że minęła jedna minuta, a potem druga. Dopiero po trzeciej przerwał i zaczął się zastanawiać, czy Drake i Rebeka wciąż tkwią w impasie albo czy – chociaż wydawało się to naprawdę mało prawdopodobne – może zawarli jakieś porozumienie. Wtedy być może nie dojdzie do żadnego wybuchu…

Właśnie w tym momencie bomba eksplodowała.

Kiedy potężny huk wprawił w drżenie każdą część jego ciała, Jiggs przygotował się na nadejście pierwszej fali uderzeniowej, której można było spodziewać się po wybuchu bomby o mocy jednej kilotony – podmuchu powietrza gorącego jak ogień. Dobrze wiedział, że nie powinien patrzeć w stronę eksplozji. Na wszelki wypadek osłonił jeszcze ręką oczy przed oślepiającym blaskiem.

Podmuch, który uderzył w niego od tyłu, był tak gorący, że komandos obawiał się przez moment, czy jego plecy i ubranie nie staną w płomieniach. Nie miał jednak czasu, aby dłużej się nad tym zastanawiać, ponieważ fala uderzeniowa pchnęła go do przodu z taką siłą, że nie mógł złapać tchu. Przypomniał sobie, jak po raz pierwszy wsiadł w dzieciństwie do kolejki górskiej w wesołym miasteczku: wtedy też czuł się tak, jakby leciał w przepaść z przerażającą prędkością, tyle że ten lot zdawał się nie mieć końca.

Gdy Jiggs ośmielił się na moment odsłonić oczy, zobaczył, jak potoki światła odbijają się od ścian olbrzymiej jaskini. Ogrom tej niezmierzonej przestrzeni przyprawił go o zawroty głowy. Lśniące masy wody i gargantuiczne kryształy pokazały się w całej okazałości – być może po raz pierwszy w dziejach całej planety.

Wnętrze jaskini zaskoczyło go już na pierwszy rzut oka. Gotów był przysiąc, że olbrzymie kryształy tworzą zadziwiająco regularny wzór, jakby wcale nie były dziełem natury. Równie zdumiewające wydały mu się kamienne ściany, które widział przez moment w oddali – wyglądały tak, jakby pokrywała je sieć nienaturalnie prostych linii albo jakby zostały podzielone na równe części.

– Weź się w garść! – warknął na siebie.

Musiało istnieć jakieś racjonalne wyjaśnienie – te rzekome wzory były jedynie złudzeniem wywołanym przez fale rozgrzanego powietrza; niewykluczone też, że fala uderzeniowa zaburzyła na moment działanie jego zmysłów. A była to przecież naprawdę olbrzymia eksplozja.

Jiggs obejrzał się przez ramię i szybko namierzył rozżarzony czerwony krąg, znaczący punkt zerowy wybuchu. Tam, gdzie jeszcze przed momentem jaskinia łączyła się z przepaścią, widniało teraz olbrzymie zwalisko skalne, które skutecznie zablokowało drogę dostępu do wewnętrznego świata – dokładnie tak, jak przewidział to Drake.

– Boże! – krzyknął Jiggs i skulił się odruchowo, gdy zaledwie trzy metry od niego przemknęła bryła skalna rozpalona do białości. Kiedy tuż za nią pojawiły się kolejne ogniste pociski, uświadomił sobie, że to skutek eksplozji, coś w rodzaju deszczu miniaturowych meteoroidów. Jednak ta kanonada ustała niemal tak szybko, jak się zaczęła, a on sam był na tyle daleko, że poważnie mu nie zagroziła.

Chociaż w tym miejscu pojęcia góry i dołu nie miały zastosowania, komandos nie musiał nawet korzystać ze swojego niezwykle wyostrzonego poczucia kierunku, aby zrozumieć, że eksplozja pchnęła go w niewłaściwą stronę. Sprawdził swoje położenie wobec Pasa Kryształów. Jeżeli chciał wrócić na powierzchnię, musiał znaleźć wejście do drugiej czeluści, zwanej Kopcącą Jean, z której korzystali podczas podróży do podziemnego świata. Próbował skorygować trajektorię lotu, ale pędził z taką szybkością, że nawet kilka minut lotu nie zmieniło znacząco jego sytuacji.

Jeśli jednak chciał wrócić do domu, nie mógł się poddać, więc nie zwalniał ani na moment i tylko co jakiś czas kontrolował swoje położenie w stosunku do miejsca wybuchu.

Nagle zauważył coś ciekawego – w oddali pojawiła się na moment smuga zielonego światła, która potem rozmyła się w ciemności. Jiggs zastanawiał się, czy to wzrok znów płata mu figle, kiedy dojrzał drugą smugę, tym razem żółtą.

– Flary? – zastanawiał się głośno.

Tylko trzej członkowie ich zespołu – Drake, Sweeney i on sam – mieli na wyposażeniu rakiety sygnalizacyjne w takich kolorach. Zielona oznaczała konieczność natychmiastowego spotkania, a żółta była sygnałem, że nadawca wiadomości potrzebuje pomocy. Jednak wysłanie obu naraz nie miało najmniejszego sensu.

Jiggs zmarszczył brwi, zastanawiając się, czy wybuch nie aktywował jakichś materiałów, które miał ze sobą zabity przez niego Granicznik. Po namyśle uznał to jednak za zbyt nieprawdopodobny zbieg okoliczności. W końcu doszedł do wniosku, że ma przed sobą albo Drake’a, albo Sweeneya. Ale którego z nich?

Komandos przypuszczał, że flary wystrzeliły z powodu wysokiej temperatury, więc wysyłanie sygnału zwrotnego nie miało sensu. Nadawca – kimkolwiek był – z pewnością znalazł się w tarapatach. Jiggs dobrze wiedział, co musi zrobić w tej sytuacji.

– Nigdy nie zostawiamy nikogo na pastwę losu – powiedział do siebie i zmienił kurs tak, żeby dotrzeć do innego członka, a być może członków, swojego zespołu.

Miał jeszcze dość paliwa, żeby dolecieć do Kopcącej Jean okrężną drogą, więc nie to stanowiło problem. Bardziej niepokoiła go myśl, że może się rozminąć ze swoim rozpędzonym towarzyszem broni, a ten poleci prosto ku olbrzymim masom wody albo jeszcze dalej, w Pas Kryształów. Odszukanie kogoś w tej gigantycznej przestrzeni, rozświetlanej tylko od czasu do czasu nikłymi rozbłyskami światła, byłoby równie trudne jak znalezienie igły w stogu siana – i to nocą.

Komandos wyjął noktowizor, założył go na głowę i dostosował ustawienia do poziomu jasności. Chociaż Drake robił wszystko, co mógł, żeby przekonać go do noktowizora własnej konstrukcji, Jiggs uparcie używał swojego starego urządzenia produkcji radzieckiej. Mimo że w porównaniu z modelem Drake’a było ono prymitywne, towarzyszyło mu wiernie od dwudziestu lat. Poza tym poznał je już na tyle dobrze, że umiał je błyskawicznie naprawić.

Teraz jednak widział jedynie kawałki skał wyrzuconych przez eksplozję, które sunęły powoli przez powietrze. W końcu dostrzegł coś, co wyglądało bardziej obiecująco. Przez kilka sekund przez noktowizor śledził tajemniczy obiekt. Był on dalej, niż mu się wcześniej wydawało, ale mimo to Jiggs zmienił trajektorię lotu i ruszył w jego stronę, modląc się w duchu, żeby nie okazał się tylko kolejnym odłamkiem skalnym.

Po chwili zbliżył się do obiektu na tyle, żeby móc go dokładniej obejrzeć przez noktowizor. Nabrał nowej nadziei, kiedy zobaczył, że to prawdopodobnie jeden z członków zespołu – świadczyły o tym plecak i przyczepiona do niego rakieta. W końcu dogonił dryfującą postać, chwycił ją za ramię i odwrócił.

– Mój Boże! – krzyknął, gdy rozpoznał Drake’a.

Jednak Drake nie był sam – towarzyszyła mu jeszcze jedna osoba, chociaż ze względu na rozległe oparzenia trudno ją było rozpoznać.

Jiggs skupił się na Drake’u. Wystarczyło jedno spojrzenie, aby zrozumiał, że jego towarzysz jest w ciężkim stanie. Ogień strawił większość jego munduru i przypalił skórę. Część głowy pozbawionej włosów pokrywały czerwone pęcherze, ciągnące się wzdłuż lewej strony twarzy renegata.

Komandos sprawdził puls – był wyczuwalny, choć bardzo słaby. Drake musiał się znajdować blisko bomby, kiedy eksplodowała, właśnie dlatego poruszał się tak szybko. Prawdopodobnie został również napromieniowany.

Potem Jiggs przesunął się do drugiej osoby i odwrócił ją tak, żeby zobaczyć jej twarz.

Była to Rebeka Pierwsza.

Drake najwyraźniej zastosował taką samą taktykę jak Jiggs i pociągnął ją za sobą do Otchłani. Potem pewnie walczyli ze sobą, co tłumaczyło, dlaczego bliźniaczkę oplatała lina z plecaka Drake’a.

Komandos nawet nie próbował sprawdzać pulsu – ciało dziewczyny było zwęglone do tego stopnia, że nie miała najmniejszych szans na przeżycie.

– Ha, ofiara mody! – zauważył, gdy część jej płaszcza rozkruszyła się po dotknięciu. – Tak to się kończy, kiedy nosisz czarne rzeczy w pobliżu eksplozji nuklearnej – dodał bez cienia współczucia.

Miał rację – matowa powierzchnia czarnego płaszcza Styksów musiała doskonale wchłaniać światło i ciepło. Kiedy komandos próbował wyplątać rękę dziewczyny z płaszcza, ta pękła, jakby była zrobiona z węgla drzewnego. Tak, Rebeka ucierpiała znacznie bardziej niż Drake, być może nawet ocaliła mu życie, ponieważ znaczną część jego ciała osłoniła przed wybuchem.

Jiggs przeszukał szybko ubranie bliźniaczki, ale oprócz kilku przedmiotów ukrytych w jej pasku wszystko stopiło się w jedną całość i trudno było odróżnić, co należało do jej wyposażenia, a co było już częścią ciała.

Przez moment mężczyzna przyglądał się szczątkom Rebeki. Chociaż bardzo młoda, była odpowiedzialna za cierpienia wielu ludzi.

– Nie zasługujesz na ostatnie słowo – warknął i odepchnął ją bezceremonialnie w ciemność.

Właśnie ponownie sprawdzał tętno Drake’a, kiedy ten coś wymamrotał.

– Spokojnie, stary. Trzymaj się, a wszystko będzie dobrze! – Jiggs próbował go pocieszać, przekrzykując huk uderzających o siebie kryształów. Odpiął od pasa zestaw pierwszej pomocy i wyjął strzykawkę z morfiną. – To coś na ból – zwrócił się do byłego renegata i wbił igłę w jego udo.

Dopiero wtedy poczuł na twarzy wilgoć i podniósł gwałtownie wzrok. Przywykły do poruszania się w tym świecie pozbawionym grawitacji, zapomniał, że zarówno on, jak i Drake wciąż przemieszczają się ze sporą prędkością.

– Nie! – zdążył tylko krzyknąć, zanim uderzyli w olbrzymią kulę wody.

Chociaż Jiggs nie miał czasu, żeby dokładnie określić jej wielkość, wydawało mu się, że ma ona jakieś sześć metrów średnicy – przynajmniej tyle miała przed kontaktem z nimi.

Siła uderzenia była tak duża, że kula rozprysła się na tysiące mniejszych części, które otoczyły ich ze wszystkich stron. Krztusząc się wodą, którą mimowolnie wciągnął w płuca, Jiggs próbował jednocześnie zakryć twarz Drake’a, uchylać się przed większymi kroplami i uruchomić rakietę, która zgasła od nadmiaru wilgoci.

Osłaniając rannego towarzysza przed kolejną kroplą, komandos dotknął stopami wodnej kuli wielkości domu – nie rozpadła się ona na mniejsze drobiny, ale jej powierzchnia zafalowała pod dotykiem niczym galareta.

– Istny surfing! – krzyknął Jiggs, kiedy udało mu się wreszcie uruchomić rakietę.

Rozejrzał się dookoła, desperacko szukając wolnej przestrzeni. Musiał się gdzieś zatrzymać i podać Drake’owi niezbędne środki.

Nagle dostrzegł między kroplami kanciasty, dziwnie znajomy kształt.

– Co, do…? – zaczął zdumiony.

Nie wierzył własnym oczom. Próbował dotrzeć w to miejsce z pomocą rakiety, jednak przeleciał za daleko i musiał zawrócić. Kiedy w końcu zdołał ustalić właściwy kierunek, przekonał się, że pierwsze wrażenie go nie myliło.

Miał przed oczami samolot typu Short Sunderland: hydroplan, którego nie używano już prawie od półwiecza i który teraz można było zobaczyć jedynie w muzeum. Sunderland jako dość duży samolot mógł zabierać na pokład nawet dwudziestu czterech pasażerów. Jedno skrzydło tutejszego egzemplarza zostało oderwane, zniszczona była też kabina pilotów, reszta jednak wyglądała na nietkniętą, nie licząc kilku dziur w ogonie.

Wciąż nie dowierzając własnym zmysłom, Jiggs ruszył w jego stronę. Przypomniał sobie, co Drake mówił kiedyś o radzieckim okręcie podwodnym i o tym, że czeluście co jakiś czas otwierają się na powierzchni. Być może więc i ten samolot trafił tu zupełnie przypadkowo, wciągnięty przez jakiś wir aż tutaj, do środka Ziemi.

Kadłub, który zachował się w całości, pokrywała biała farba, chociaż w wielu miejscach widać było plamy rdzy, zwłaszcza wokół nitów. Samolot był też oblepiony jakimiś czarnymi glonami – ich kępki przywierały do metalu i powiewały w powietrzu niczym czarne włosy.

Jiggs dotarł w końcu do samolotu, odbił się od ocalałego skrzydła i przeleciał do drzwi oznaczonych napisem „Wyjście awaryjne”. Pociągnął za uchwyt. Drzwi nie drgnęły, więc przestrzelił zamek i zawiasy. Spróbował ponownie. Tym razem drzwi otworzyły się z głośnym skrzypieniem. Komandos poczekał, aż oderwą się od samolotu i odfruną, a potem wleciał wraz z towarzyszem do wnętrza. Choć jakimś cudem okna w tej części samolotu ocalały, wszystko w środku było mokre – tapicerka na siedzeniach i dywan niemal całkiem zgniły i pokryły się szarym szlamem. Na jednym z podwójnych foteli Jiggs dostrzegł dwa szkielety.

Ich ramiona były splecione ze sobą, czaszki się dotykały. Bez wątpienia w chwili śmierci ci ludzie się obejmowali.

– Zrobiłbym to samo – wyznał im żołnierz.

Nie miał jednak czasu, żeby sprawdzać, co jeszcze kryje w sobie samolot. Łagodnie ułożył Drake’a na podłodze, ponieważ zamierzał go opatrzyć. Zsunął plecak z ramion towarzysza i odpiął rakietę od jego ręki, po czym zaczął dokładnie sprawdzać, czym trzeba się zająć w pierwszej kolejności. Zbadał kończyny Drake’a, potem jego tułów, wreszcie dotarł do rany na ramieniu.

– To nie oparzenie. To rana postrzałowa – wymamrotał do siebie, po czym popatrzył na poparzoną głowę towarzysza i jego ubranie. Musiał sprawdzić, jak wygląda skóra pod warstwą zwęglonego materiału. – Ale to prawdopodobnie najmniejszy z naszych problemów. – Rozejrzał się dookoła i wygłosił diagnozę: – Liczne poparzenia trzeciego stopnia… duże ryzyko zakażenia w tym środowisku… i jeżeli nie ma tu jakichś zapasów, to tylko moja apteczka do dyspozycji. – Podwinął rękawy i mruknął ponuro: – Hej ho, hej ho, do pracy by się szło…

Gdyby Drake był przytomny, mógłby się przynajmniej ucieszyć, że trafił w odpowiednie ręce. Jiggs miał ogromne doświadczenie w opatrywaniu ran. W wielu miejscach, do których go wysyłano, musiał ratować zarówno siebie, jak i innych.

Nagle komandos zauważył, że jego pacjent nie oddycha.

– O nie, staruszku. Nie umrzesz przy mnie. – Pochylił się nad towarzyszem i rozpoczął resuscytację. – Nie dziś – dodał, gdy już wdmuchnął powietrze w płuca Drake’a i naciskał na jego klatkę piersiową, żeby pobudzić do pracy serce. – Nie na mojej zmianie!

Część pierwsza. Pokłosie

Rozdział pierwszy

Traaach!

Mała czaszka pękła pod butem Willa, a głuchy odgłos poniósł się przez puste ulice Nowej Germanii. Chłopiec nie patrzył pod nogi, kiedy wszedł na chodnik, nie zauważył więc malutkiego szkieletu leżącego w rynsztoku.

– O… mój… Boże…

Will przełknął ciężko na widok szkieletu, z pewnością należącego kiedyś do dziecka. Chociaż w pustej czaszce zostało już bardzo mało tkanki mózgowej, widok kokonów poczwarek wysypujących się na bruk był przerażający.

Klimat wewnętrznego świata, w którym nigdy nie gasło palące słońce, wyjątkowo sprzyjał armiom żarłocznych much, oczyszczających ludzkie szkielety z ciała w ciągu zaledwie kilku tygodni; ośmiu – dokładnie rzecz biorąc. I zrobiły to tak skutecznie, że smród rozkładu zalegający do niedawna nad miastem niemal całkiem się rozwiał. Teraz, jak okiem sięgnąć, ulice były zasłane kośćmi wysuszonymi w słońcu, okrytymi zwykle resztkami ubrań. Ponieważ wirus wybił też wszystkie ssaki, które w innych okolicznościach karmiłyby się ludzkimi szczątkami, zwłoki leżały dokładnie tam, gdzie padli umierający Nowogermanie.

Jedyną konkurencją dla owadów były padlinożerne ptaki – w ich wypadku wirus okazał się nieszkodliwy. Dlatego Will nie zdziwił się, gdy dostrzegł w głębi ulicy dwie tłuste wrony walczące o jakiś przedmiot leżący za porzuconą czapką. Nie zwracały one uwagi na chłopca, nawet gdy ten stanął tuż obok.

– Wynocha! – wrzasnął i zamarkował potężny kopniak.

Ptaki z ociąganiem poderwały się do lotu, skrzecząc przy tym przeraźliwie.

Dopiero wtedy Will zobaczył, o co walczyły: na asfalcie leżała ludzka gałka oczna, tak wysuszona i odbarwiona, że przypominała zgniłą śliwkę. Przez chwilę chłopiec wpatrywał się mimowolnie w zmaltretowane oko, za którym niczym ogon ciągnął się poszarpany nerw, nadający całości wygląd jakiegoś dziwnego zwierzęcia.

– Dlaczego musiało do tego dojść? – wyszeptał Will, przytłoczony wszechobecnymi znakami śmierci.

Wyglądało na to, że tysiące ludzi opuściły swoje domy, żeby zgromadzić się w centrum miasta, gdzie pokonał ich wirus. Mieszkańcy mieli zapewne nadzieję, że rząd zrobi coś, żeby uratować ich przed chorobą, która zabijała w ciągu dwudziestu czterech godzin.

– Hej, maruderze! O co chodzi?! – zawołała Elliott.

Gdy się zorientowała, że przyjaciel nie wszedł za nią do centrum handlowego, ku któremu zmierzali, ponownie wyjrzała na zewnątrz.

– My to zrobiliśmy – wykrztusił chłopiec. – To wszystko nasza wina.

– Nie, nieprawda. Nigdy tego nie chcieliśmy – odparła Elliott, spoglądając na bezładnie porozrzucane szkielety.

Will wiedział, że dziewczyna ma rację: Sweeney musiał przypadkiem rozbić probówkę, którą dał mu Drake. Rzeczywiście, nigdy nie mieli zamiaru uwolnić śmiercionośnego wirusa, ale ta świadomość wcale chłopca nie pocieszała.

– I tak długo by nie pożyli. – Elliott wzruszyła ramionami. – Większość z nich została Naświetlona. Wcześniej czy później skończyliby jako pożywienie dla larw. – Umilkła na moment, po czym dodała cicho: – Może tak jest lepiej, Will. Może wyświadczyliśmy im przysługę.

Chłopiec pokręcił głową i powoli ruszył w stronę przyjaciółki.

– Trudno mi w to uwierzyć – rzucił.

Kiedy tylko znaleźli się we wnętrzu sklepu, przystanął, żeby przyjrzeć się fontannie w postaci wielkiego brązowego delfina, ustawionego pośrodku okrągłego zbiornika wpuszczonego w marmurową podłogę. Chociaż z pyska dawno już nie ciekła woda, cała ta instalacja pozostawała świadectwem ogromnego bogactwa, które przed wielu laty mieszkańcy miasta zabrali ze sobą z powierzchni Ziemi.

– To był naprawdę niesamowity sklep – stwierdził z podziwem Will.

– Ci ludzie najwyraźniej też tak myśleli – zgodziła się z nim Elliott, spoglądając na rozrzucone wokół szkielety. Niektóre z nich wciąż ściskały w rękach torby wypełnione różnego rodzaju artykułami.

– Wiedzieli, że jest z nimi źle, ale i tak brali, co tylko mogli. – Will trącił lufą karabinu jedną z toreb. Kiedy wysypało się z niej kilka szminek i jakiś krem, parsknął pustym śmiechem. – Kradli nawet kosmetyki!

– Chodź tutaj, musisz to zobaczyć! – zawołała Elliott.

– O kurczę… – Chłopiec pokręcił głową.

Po drugiej stronie wielkiego holu stał imponujący posąg, obok którego pięły się schody prowadzące na inne piętra centrum handlowego. Sam posąg, o wysokości co najmniej piętnastu metrów, przedstawiał kobietę ubraną w togę i trzymającą w dłoniach kosz wypełniony owocami.

Podziw Willa wzbudziła jednak olbrzymia kopuła z przyciemnionego szkła, stanowiąca dach magazynu. Chłopiec odchylił głowę, żeby objąć ją całą spojrzeniem. U podstawy kopuły gromadziły się już co prawda pył i piach niesione wiatrem, ale widok wciąż zapierał dech w piersiach. Will powoli opuścił wzrok, dzięki czemu mógł się zapoznać z innymi piętrami sklepu i towarami tam wystawionymi.

– To jest po prostu ogromne, jak Harrods¹ albo coś w tym rodzaju. Od czego zaczniemy? – spytał.

Podszedł do lady i starł z niej warstwę kurzu, żeby przyjrzeć się fajkom ułożonym pod szkłem. Potem przechylił się nad nią i zajrzał do wnętrza gablot, gdzie leżały papierosy przeróżnych marek, w większości zupełnie mu nieznanych.

– Lande Mokri Superb, Sulima – czytał wolno, wodząc wzrokiem po staromodnych opakowaniach. – Joltam, Pyramide. – Potem zauważył ciało leżące przy gablotach, okryte prążkowanym garniturem i ściskające kilka paczek papierosów w kościstych dłoniach. – No, no, zostaw to lepiej, bo palenie zabija – upomniał truposza, grożąc mu palcem.

– Znajdziemy tu wszystko, czego nam potrzeba! – zawołała Elliott znad innej lady.

Wzięła dwa parasole – przedmioty niezbędne w tym dziwnym świecie, który znał tylko dwa rodzaje pogody: albo nieznośny upał, albo gwałtowne ulewy.

– Jak myślisz, co tam jest? – spytała, wskazując na szereg drzwi ciągnących się wzdłuż jednej ze ścian i wymalowany nad nimi napis Lebensmittelabteilung².

– Tylko w jeden sposób możemy się tego dowiedzieć – odparł chłopiec i ruszył w stronę najbliższych drzwi, żeby je otworzyć.

Smród gnijącego jedzenia, który wypłynął z wnętrza sąsiedniej sali, nie był tak odrażający jak towarzyszące mu roje much. Większość ludzi nawet nie pomyślałaby o wejściu do środka, ale Elliott nie przejmowała się takimi drobiazgami.

– Na pewno znajdziemy tu coś, co nadaje się do jedzenia – stwierdziła, mimo że salę wypełniała żywa, wirująca i bzycząca masa owadów.

Oganiając się od tłustych much, Will patrzył na lady wypełnione niegdyś serami, pieczywem i mięsem, a obecnie – pożywieniem dla olbrzymich ilości oślizłych larw. Podłogę wyłożoną białymi płytkami pokrywały nie tylko warstwy lepkiego brudu, lecz także szczątki szczurów, które zapewne chciały przyłączyć się do uczty, zanim zabił je wirus.

– O Boże, chodźmy stąd! – wrzasnął Will, wymachując rękami.

– Ale tam są konser… – odpowiedziała Elliott, wskazując na odległy kraniec sali i krztusząc się raptownie.

– Nie ma mowy. Znajdziemy prowiant gdzie indziej. – Chłopiec pokręcił głową.

Oboje ruszyli pośpiesznie do wyjścia i zatrzasnęli za sobą drzwi, żeby odciąć się od smrodu i much. Oprócz tej jednej, która utkwiła w gardle Elliott.

– Mucha – wyrzęziła dziewczyna, wskazując na usta. Kasłała i krztusiła się niczym kot chcący wypluć kulkę zbitej sierści.

Wyglądała tak zabawnie, że Will zaczął chichotać.

– Smaczne? – spytał.

Nie mógł się już dłużej powstrzymać i głośno parsknął śmiechem. Natomiast Elliott, czerwona z wysiłku, nie wyglądała na rozbawioną.

– To wcale nie jest śmieszne, głupku – zdołała wydyszeć. Potem przełknęła głośno i skrzywiła się z odrazą. – Fuj, chyba ją połknęłam.

– Sama mówiłaś, że powinniśmy jeść więcej mięsa – droczył się z nią Will.

Elliott w końcu również się roześmiała i zaczęła dźgać go w ramię lufą karabinu. Chłopiec cofnął się o krok, udając przerażenie.

– Hej, kobieto pająku, uważaj! – zawołał, uchylając się przed kolejnym pchnięciem.

Natychmiast uświadomił sobie, że palnął głupstwo. Oboje mieli okazję poznać Vane, jedną z kobiet Styksów, gdy wpadli w pułapkę przy krawędzi Otchłani. Nawet Styksowie nie wiedzieli, co było tego przyczyną, ale ten wewnętrzny świat pobudził Vane na tyle, że mogła ponownie rozpocząć Fazę. Co więcej, wytworzyła ogromną liczbę larw Wojowników. Jednak w konsekwencji upodobniła się do olbrzymiego, rozdętego pająka. Elliott, ze względu na swoje pochodzenie, była szczególnie wyczulona na ten temat i prawie nigdy nie poruszała go w rozmowach z Willem.

Teraz zastygła w bezruchu.

– Coś ty powiedział? – spytała złowieszczym tonem.

– Ja… ja… Jakoś tak głupio wyszło – bełkotał chłopiec.

Cofnął się szybko, kiedy twarz dziewczyny wykrzywił wściekły grymas.

– Kobieta pająk? – warknęła Elliott. – To, że w moich żyłach płynie krew Styksów, nie oznacza jeszcze, że zamienię się w takiego potwora!

– Wiem, przepraszam – kajał się Will.

– Dałeś się nabrać! – Przyjaciółka parsknęła śmiechem.

Chłopiec odetchnął z ulgą, ale na wszelki wypadek obrócił się na pięcie i rzucił do ucieczki.

Elliott podniosła rękę i zaczęła nią poruszać w sposób, który przywodził na myśl pokładełko wystające z ust Vane.

– Dokąd to, soczysty chłopcze?! – krzyknęła za Willem i ruszyła w pościg.

Zanosząc się śmiechem, oboje pędzili w kierunku schodów po drugiej stronie hali. Byli jedynymi żywymi ludźmi w tym olbrzymim sklepie, tętniącym niegdyś życiem, który teraz wypełniały jedynie marzenia martwych mieszkańców miasta.

Wciąż chichocząc, przystanęli na piętrze, żeby się trochę rozejrzeć.

– Ciuchy – rzucił Will, spoglądając na manekiny przewrócone przez szabrowników. – Chcesz może jakąś nową kieckę?

– Nie tym razem – odparła Elliott, która próbowała rozszyfrować plan z opisami poszczególnych działów. – Weźmiemy jedynie najważniejsze rzeczy. Możemy zacząć od pościeli i ręczników. Co ty na to?

– Nuda – mruknął Will, ale poszedł za przyjaciółką, która wspinała się już na drugie piętro.

– To wygląda obiecująco – oznajmiła dziewczyna.

– Tak, wyposażenie mieszkań – odparł Will głosem do złudzenia przypominającym głos jego ciotki Jean.

Przechadzali się powoli pośród foteli, sof i zestawów mebli, ustawionych zazwyczaj wokół stołów, na których stały wazony z kwiatami.

Elliott zauważyła w rogu sali sterty perskich dywanów. Niektóre wisiały nawet na ścianach, co upodabniało ten zakątek do jakiegoś orientalnego bazaru.

– Poduszki. – Chłopiec wskazał ręką inne miejsce. – Chyba musimy tam podejść.

Kiedy dziewczyna odwróciła się w tę stronę, jej spojrzenie spoczęło na wystawie mebli kuchennych.

– Will… – ostrzegła półszeptem towarzysza, podnosząc karabin.

Oboje ruszyli powoli w stronę mężczyzn siedzących wokół zakurzonego stołu. Było ich czterech, wszyscy w beżowych mundurach. Trzymali na kolanach charakterystyczne długie karabiny. Przed każdym stała filiżanka z cienkiej białej porcelany.

– Granicznicy – stwierdziła Elliott.

– Martwi Granicznicy – dodał Will i odwrócił wzrok od twarzy pokrytych wysuszoną skórą. – Dlaczego przyszli umrzeć właśnie tutaj?

Dziewczyna wzruszyła ramionami.

– Może byli akurat na patrolu, gdy dopadła ich choroba?

– No tak, ale spójrz tylko… – Will pokręcił głową z niedowierzaniem. – Granicznicy na herbatce?

Nawet w ostatnich chwilach życia byli całkowicie opanowani: usiedli razem przy stole i pili z filiżanek wodę, którą przelali z manierki. Mieli zamknięte oczy i przynajmniej z zewnątrz wyglądali na nietkniętych przez muchy. Może owady brzydziły się nimi tak samo jak Will.

– Powinniśmy zabrać ich karabiny i amunicję – powiedziała Elliott, zerkając z zainteresowaniem na pasy martwych żołnierzy.

– Później – zaprotestował przyjaciel. – Przecież nigdzie nie pójdą, prawda?

Ale dziewczyna grzebała już w kieszeniach jednego z Graniczników.

– Oj, nie bądź taki delikatny – prychnęła.

*

Te zdjęcia wykonał były członek Szwadronu D mieszkający pod miastem – mówił Parry, odwracając się do białej ściany, na której wyświetlały się obrazy z rzutnika. Piwnica o kopulastym suficie była wypełniona żołnierzami 22. Pułku SAS, elitarnej jednostki wojsk brytyjskich. – To pierwszy film, na którym możemy zobaczyć Armagi w akcji.

Komandor przesunął się, żeby każdy mógł dobrze widzieć sceny rozgrywające się na obrzeżach miasta.

– Wszystko zaczęło się w Kent, w ubiegły weekend. Najpierw wybuchły pożary – wyjaśniał Parry, podczas gdy kamera przesuwała się od jednego płonącego budynku do drugiego. – Prawdopodobnie ogień podłożyli Granicznicy, żeby ludzie wyszli z domów i zgromadzili się w centrum… gotowi do drugiej Fazy.

Przez chwilę w sali panowała cisza, podczas gdy na ścianie wciąż widniał obraz płonących domostw.

– Czego mamy teraz wypatrywać? – spytał w końcu ktoś.

– Patrzcie na niebo nad miastem – odparł ojciec Drake’a.

Kamerzysta nie od razu zauważył, co się dzieje nad budynkami. Było to jednak w pełni zrozumiałe nie tylko ze względu na nadchodzący mrok, lecz także dlatego, że skrzydlate postacie opadające na miasto z niesamowitą prędkością były niemal przezroczyste.

– To są właśnie Armagi – oznajmił komandor. – Setki Armagów.

Przez tłum przebiegł głuchy pomruk.

– Jasna cholera! – krzyknął ktoś.

– Ale dlaczego Styksowie zaatakowali właśnie to miejsce? Jaką strategiczną wartość ma to miasto? – spytał ktoś z tyłu.

– Bez wątpienia cel ataku wybrano starannie – tłumaczył żołnierzom Parry. – Chodzi o elektrownię Medway, która dostarcza prąd do znacznej części hrabstwa Kent i znajduje się tuż obok miasta. Żeby skutecznie stłumić wszelkie próby oporu, musieli zaatakować oba miejsca jednocześnie.

Jakby na potwierdzenie jego słów nad miastem pojawił się nagle olbrzymi rozbłysk.

– Właśnie wybuchła elektrownia – powiedział komandor. – Jak dobrze wiecie, nie był to odosobniony przypadek. Wiemy, że Styksowie zajmują kolejne hrabstwa i zmierzają w stronę stolicy, niszcząc po drodze elektrownie, ośrodki łączności i inne elementy infrastruktury naszego państwa.

– Więc wybierzmy ich potencjalny cel i poczekajmy tam na nich – zaproponował jeden z żołnierzy. – A potem wystrzelamy ich jak kaczki.

– Tak, damy popalić sukinsynom – dodał któryś z jego kolegów.

– Brzmi nieźle. – Parry się uśmiechnął, po czym wziął głęboki oddech. – Słuchajcie, wiem, że uważacie się za największych twardzieli, jacy kiedykolwiek chodzili po tej ziemi… – W kilku miejscach rozległ się śmiech, więc komandor zrobił krótką pauzę, po czym mówił dalej: – Ale naprawdę nie lekceważcie tych stworzeń. To dzieci matki, która jest twardsza i bezwzględniejsza od nich samych. To właśnie ona…

W tym momencie kamerzysta zrobił zbliżenie na grupę osób stojących poza miastem i obserwujących atak.

– Mamy tu kilku Graniczników, ale skupcie się na kobietach w środku. – Parry pochylił się do przodu, a cień jego palca wskazał dwie postacie. – Ta wyższa to prawdopodobnie jedna z samic Styksów, które ocalały z naszego ataku na magazyn. Mówię „jedna z”, bo mój syn nie potwierdził dotąd śmierci drugiej, a poza tym nie wiemy, czy nie ma jeszcze jakichś innych.

Na tle jasnych płomieni wyraźnie odcinała się sylwetka kobiety Styksów z pajęczymi odnóżami wystającymi z jej ramion.

– Więc to jest ten wielki robal? – spytał ktoś z sali.

– Tak, i wiemy od Eddiego, że nazywa się Hermiona – odparł komandor, po czym wskazał na mniejszą postać. – A tutaj stoi Rebeka. Ta dwójka rządzi wszystkimi Styksami. Gdyby udało nam się je jakoś zneutralizować, wojna by się skończyła, a my moglibyśmy wrócić do domów.

Jego słowa zawisły w powietrzu, gdy wszyscy żołnierze pomyśleli o swoich rodzinach, z którymi nie widzieli się już od tygodni. Na wyraźny rozkaz komandora nie mogli utrzymywać żadnych kontaktów ze światem zewnętrznym, ponieważ tylko wtedy mieli pewność, że Styksowie nie będą im przeszkadzać.

Ściana obok komandora pociemniała na moment, a potem zrobiła się tak jasna, że rozświetliła twarze wszystkich mężczyzn zgromadzonych w piwnicy.

– To już następny poranek – powiedział cicho Parry. – Sami widzicie, co się stało.

Obraz kołysał się przy każdym kroku kamerzysty, który szedł przez opustoszałe miasto i dokumentował konsekwencje ataku. W jasnym świetle poranka ciała ludzi leżących przed budynkami były doskonale widoczne. Tylko nielicznym udało się uciec z pożaru.

– Musicie zrozumieć, że to prawdziwa wojna, która toczy się na naszym terenie – mówił komandor. – Przegramy ją, jeśli nie znajdziemy jakiegoś słabego punktu Armagów.

– Ma pan jakieś informacje o ich możliwościach albo strategii? – spytał jeden z żołnierzy.

– Z obserwacji wiemy, że polują w parach, czy to w powietrzu, czy na lądzie. W jednym z raportów pojawiła się też sugestia, że mają bardzo czuły słuch, bo nawet odległy warkot silnika albo odgłos wystrzałów przyciąga je jak płomień ćmy. Dlatego wszyscy muszą teraz używać tłumików.

Parry przerwał na moment, sięgnął po wibrujący pager przypięty do jego pasa i odczytał wiadomość. Potem zwrócił się w pośpiechu do zebranych:

– Mam nadzieję, że wkrótce będę mógł powiedzieć wam coś więcej o ich fizjologii, panowie. Wybaczcie, ale muszę was opuścić. Pan kapitan dokończy odprawę i odpowie na wasze pytania.

Podczas gdy na ścianie pojawiały się obrazy zniszczonej elektrowni, Parry szedł do wyjścia, przeciskając się między rzędami wyjątkowo przygaszonych żołnierzy. W odróżnieniu od odpraw innych formacji zebrania SAS były przeważnie nieformalne i brali w nich udział żołnierze wszystkich szarż. Zazwyczaj pozwalano sobie wtedy na różnego rodzaju żarciki, które miały nieco rozładować atmosferę. Powaga sytuacji odebrała jednak chęć do żartów nawet członkom tej doświadczonej i perfekcyjnie wyszkolonej elity brytyjskiej armii.

Przeskakując po dwa stopnie naraz, komandor wspiął się na parter, a potem wybiegł truchtem z niskiego budynku. Naprzeciwko wejścia stały śmigłowce przykryte siatką maskującą. Mężczyzna skręcił w prawo, na ścieżkę prowadzącą przez środek kompleksu.

Już jakiś czas wcześniej podjęto decyzję o podzieleniu 22. Pułku SAS na trzy jednostki, które działały niezależnie od siebie, ukryte w tajnych bazach. Oznaczało to, że jeżeli którakolwiek z jednostek zostanie zaatakowana przez Styksów lub Naświetlona, pozostałe ocaleją.

Ze względu na znajomość Styksów i ich zwyczajów Parry objął dowództwo nad jednym z nowych oddziałów. Na bazę wybrał rzadko używane koszary leżące w głębi hrabstwa Herefordshire. Maszerując teraz wzdłuż szeregu budynków, nie miał czasu, żeby podziwiać łagodne zielone wzgórza otaczające ich siedzibę. Pozwolił sobie tylko na jedno spojrzenie w stronę głównej bazy SAS, położonej w Credenhill, jakieś dziesięć kilometrów dalej. Zastanawiał się przez moment, czy Styksowie już ją zaatakowali. Gdyby zdecydowali się to zrobić, spotkałoby ich spore rozczarowanie – w kompleksie zostało tylko kilku ludzi, którzy w razie kłopotów mieli wysadzić wszystko w powietrze.

Parry minął kantynę i strzelnicę, za którą stał niski, niepozorny budynek.

Wejścia strzegł strażnik.

– Obowiązkowa kontrola, panie komandorze – powiedział zdecydowanie.

Przysunął oczyszczarkę do twarzy dowódcy i poświecił mu prosto w oczy fioletowym światłem, żeby sprawdzić, czy nie jest on Naświetlony.

– Wszystko w porządku? – rzucił Parry, bo chciał jak najszybciej wejść do środka.

– Tak jest, panie komandorze – odparł strażnik i przesunął kartę magnetyczną przez czytnik obok drzwi, które otworzyły się z cichym trzaskiem.

Dowódca wybrał te właśnie koszary z dwóch powodów: po pierwsze dlatego, że nie były używane już od wielu lat i popadły w zapomnienie, po drugie zaś – ze względu na budynek, do którego właśnie wszedł. Mieściły się w nim laboratoria służące niegdyś do badań nad bronią biologiczną, idealnie nadające się do realizacji jego planów.

Parry przeszedł przez kilka zakurzonych pokojów i znalazł się w głównym laboratorium, pomieszczeniu przedzielonym na pół ścianą z ośmiocentymetrowego hartowanego szkła, za którą znajdowała się hermetyczna komora.

– Wzywaliście mnie. Coś się stało? – spytał laboranta w białym kitlu, obserwującego to, co się działo po drugiej stronie szyby.

Laborant otworzył usta, żeby mu odpowiedzieć, ale Parry zdążył już włączyć interkom u podstawy szklanej ściany.

– Ma pan coś dla mnie, majorze? – spytał lekarza wojskowego, który pracował w laboratorium.

Mężczyzna odwrócił się do niego.

– Panie komandorze – skinął głową – cieszę się, że mógł pan przyjść tak szybko, bo muszę pokazać panu kilka ciekawych rzeczy.

Naukowiec odsunął się na bok, dzięki czemu komandor zobaczył Granicznika przywiązanego skórzanymi pasami do stalowych noszy. Znaleziono go w gruzach po ataku na elektrownię i przewieziono śmigłowcem do bazy, gdzie został poddany badaniom. Obnażony od pasa w górę, szczupły i umięśniony, na pozór niczym się nie różnił od zwykłego Styksa.

– Nie odzyskał jeszcze przytomności? – spytał Parry.

– Nie, choć wszystkie obrażenia już się zagoiły – odparł lekarz.

– Co takiego? – spytał Parry z niedowierzaniem i przysunął się do szklanej szyby, żeby spojrzeć z bliska na głowę żołnierza Styksów. – To niesamowite. Ma pan rację. Żadnych obrażeń.

Kiedy przywieziono Granicznika do laboratorium, miał on poważnie uszkodzoną czaszkę i mnóstwo innych ran, wydawało się więc, że nie ma żadnych szans na przeżycie.

– Zatem jeśli założymy, że zwykły Styks nie dysponuje cudowną mocą, która umożliwia gojenie się poważnych ran w ciągu paru godzin, a nie miesięcy, to mamy tu do czynienia z Armagiem.

– Nie, Styksowie nie dysponują taką mocą, a pan ma chyba rację – odparł Parry głosem, w którym brzmiała ekscytacja. Właśnie na coś takiego liczył od dłuższego czasu: na okazję, żeby się przekonać, z czym właściwie muszą walczyć. – Styksowie rzeczywiście bardzo szybko wracają do zdrowia, ale nie aż tak szybko. Tak, to z pewnością musi być Armag. Dowiedział się pan jeszcze czegoś ciekawego? – spytał z nadzieją.

Naukowiec uśmiechnął się szeroko i odparł:

– Z moich badań wynika, że ma serce, płuca i tak dalej: wszystkie organy wewnętrzne, jakie można znaleźć u zwykłego człowieka. Jedyne anomalie odnalazłem w gardle, gdzie mieści się jakiś dodatkowy gruczoł i jest mała wypukłość o nieznanym mi przeznaczeniu.

Komandor natychmiast się domyślił, co to może być.

– To pokładełko. Eddie powiedział nam, że Armagi mogą się rozmnażać jak samice Styksów.

Lekarz uszczypnął Granicznika w biceps.

– Gęstość tkanki mięśniowej przekracza wszelkie normy. Ta istota waży kilkaset kilogramów, więc wiadomo już, dlaczego musiało ją tu wnosić aż tylu żołnierzy. Ale wszystko to i tak blednie w porównaniu z tym, co zaraz panu pokażę.

Naukowiec podszedł do stołu laboratoryjnego ustawionego obok noszy i podniósł pokrywkę pojemnika ze stali nierdzewnej, żeby dowódca mógł zobaczyć jego zawartość.

– O nie! – wykrzyknął komandor. Sam nie wiedział, czy bardziej zszokował go fakt, że lekarz uciął rękę Armaga tuż pod ramieniem, czy też to, że odcięta kończyna odrosła.

– Ano właśnie. Prosił pan o niepodważalny dowód – powiedział naukowiec z uśmiechem. – Zacząłem od niewielkich nacięć na skórze, które goiły się w ciągu kilku sekund, a skończyłem na usunięciu całej kończyny. Odrosła w ciągu trzech godzin i wygląda na całkiem zdrową. – Zrobił dramatyczną pauzę, po czym dodał: – A jeśli to wywarło na panu takie wrażenie, to ciekaw jestem, co pan powie o moim kolejnym odkryciu.

Obok amputowanej ręki na stole leżało jakieś urządzenie ukryte w skrzynce obciągniętej zielonym płótnem. Lekarz włączył je i powiedział:

– Wiem, że nie jest to zbyt naukowe podejście, ale postanowiłem wykorzystać ten drobiazg, który znalazłem w magazynie. Niegdyś używano go podczas przesłuchań – mówił. – Oczywiście teraz, gdy konwencja genewska zakazuje torturowania jeńców wojennych, ten sprzęt nadaje się tylko do muzeum, ale nie wiem, czy zapisy konwencji obejmują również takich osobników jak ten.

Naukowiec podniósł metalową sondę połączoną kablem ze skrzynką.

– Ustawiłem napięcie na dwieście woltów – oznajmił i sięgnął metalowym prętem do przedramienia Armaga.

Gdy sonda znalazła się w pobliżu ciała, wystrzeliła z niej mała iskra, która dotknęła skóry. Lekarz nie poprzestał na tym, tylko nacisnął metalowym prętem na rękę Armaga.

– Proszę zauważyć brak spodziewanej reakcji – rzucił.

Miał rację – mięsień człowieka, nawet nieprzytomnego, drżałby przy takim napięciu. Tymczasem ciało Armaga zaczęło reagować w zupełnie inny, zadziwiający sposób. Skóra w pobliżu sondy zaczęła się robić srebrzysta i lśniąca, jakby rękę pokrywały łuski w kształcie rombu. Nagle całe ramię Wojownika stało się przezroczyste i zaczęło zmieniać kształt.

– Przypuszczamy, że zamienia się w skrzydło – powiedział laborant.

Parry musiał się z nim zgodzić: ręka robiła się płaska i w coraz większym stopniu przypominała kształtem ptasie skrzydło.

Naukowiec odsunął sondę, a ramię Armaga natychmiast powróciło do poprzedniej formy.

– Więc zmieniają kształty, a impulsy elektryczne jakoś ich do tego pobudzają. Zapewne podobnie jak impulsy nerwowe – stwierdził komandor.

– Major stosował różne napięcia – relacjonował laborant, który w ręku trzymał notatnik z obliczeniami i rysunkami. – Uzyskaliśmy skrzydło, jak sam pan widział, oraz coś, co przypominało płetwę.

– W wodzie, w powietrzu i na ziemi – mruknął Parry. – Eddie mówił nam, że mogą przybierać różne formy i dostosowywać się w ten sposób do różnych środowisk.

– Tak, to, co widzieliśmy podczas eksperymentów, zdaje się to potwierdzać. – Naukowiec skinął głową.

Dowódca zmarszczył czoło, tknięty pewną myślą.

– Więc… – zaczął – to może być ich pięta achillesowa? Możemy pokonać ich za pomocą prądu?

– To bardzo dobre pytanie – odparł lekarz. – Może jeszcze trochę zwiększę napięcie i zobaczymy, jak na to zareaguje. Dam pięćset woltów.

Podszedł do urządzenia leżącego na stoliku, przekręcił jedną z gałek maksymalnie w prawo, po czym wyciągnął sondę w stronę Armaga. I znów między prętem a ciałem przeskoczyła iskra, tym razem znacznie jaśniejsza, na moment przygasły też światła w laboratorium.

– Oho, coś się dzieje – mruknął laborant, kiedy ramię porażone prądem zaczęło zmieniać kształt.

Tym razem jednak palce połączyły się ze sobą, ręka wydłużyła się i pogrubiła, a w miejscu palców wyrosły trzy wielkie pazury.

Nagle komandor dostrzegł kątem oka jakiś ruch.

– Majorze, za panem! Ręka w pojemniku! – wykrzyknął.

Ucięta ręka przybrała ten sam kształt co ramię Armaga. Nie mieściła się już w stalowym naczyniu, zrzuciła więc pokrywę i podskakiwała na stole niczym dogorywająca ryba.

– Proszę wyłączyć prąd! Natychmiast! – krzyczał Parry, gdy ręka wiła się obok naczynia.

Lekarz w pośpiechu wypuścił z dłoni sondę i schylił się po kończynę. Kiedy się wyprostował, zobaczył, że Armag zdołał całkowicie się przemienić. Nagle z jego gardła wyrosły trzy pary kończyn, które upodobniły go do olbrzymiego pająka. Stworzenie natychmiast rozdarło skórzane pasy, którymi przywiązano je do noszy.

Lekarz, przyglądający się temu ze zdumieniem, nie miał najmniejszych szans. Wystarczyło jedno machnięcie długiej ręki Armaga, żeby głowa naukowca oderwała się od tułowia – szpony Wojownika były naprawdę śmiertelnie groźną bronią.

Potem Armag zerwał się z noszy i uderzył w szklaną ścianę. Jego pazury wbiły się w grube szkło na tyle głęboko, że mógł na nich zawisnąć. Po chwili uderzył ponownie, jakby wiedział, że za którymś razem przebije się na drugą stronę.

– Spal to! – krzyknął komandor.

– Spalić?! – powtórzył laborant w osłupieniu, jakby nie mógł oderwać wzroku od wielkich owadzich oczu patrzących na niego zza szyby.

Parry sam się pochylił, podniósł klapkę pod interkomem i przekręcił kluczyk, a potem walnął w czerwony guzik obok zamka.

Laboratorium natychmiast wypełniło się ogniem. Był to środek bezpieczeństwa zamontowany przez projektantów, w razie gdyby doszło do uwolnienia jakiejś śmiertelnie groźnej substancji. Parry i laborant patrzyli, jak Armag robi się czarny, a potem spada w płomienie.

– Boże, Boże… – jęczał laborant.

– Ucięta ręka zareagowała… chociaż rażono prądem ciało Armaga – myślał głośno komandor.

Laborant wciąż nie mógł sobie poradzić z tym, co właśnie zobaczył, nie zrozumiał więc, do czego zmierza Parry.

– Ale major… – wyszeptał.

Dowódca chwycił go za ramiona.

– Weź się w garść, człowieku! – wrzasnął. – Jeśli podobna forma komunikacji łączy też poszczególne Armagi, to ten osobnik właśnie zdradził nasze położenie. Być może jego koledzy już tu lecą! – Sięgnął po krótkofalówkę przypiętą do pasa. – Ewakuacja! – krzyknął do mikrofonu.

¹ Harrods – znany londyński dom towarowy, jedna z licznych wizytówek tego miasta (wszystkie przypisy pochodzą od redaktora).

² Z niem.: sklep spożywczy.