Brandon Mull

PIĘĆ KRÓLESTW

Skoczkowie w czasie

przełożył Rafał Lisowski

Tytuł oryginału: Five Kingdoms. Time Jumpers

Redaktor prowadząca: Olga Gorczyca-Popławska

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska, Olek Zawisza

Korekta: Tomasz Karpowicz

Ilustracja okładkowa: Piotr Sokołowski

Skład i opracowanie okładki: Ewa Sosnowska

© Copyright for text by Brandon Mull, 2018

Copyright © for the Polish translation by Rafał Lisowski

© Copyright for cover illustration by Piotr Sokołowski, 2023 Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa 2023

Wydanie I

Warszawa 2023

M1097

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8319-139-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Dla mojej drogiej przyjaciółki Amy, którą zawsze będę kochał i podziwiał

Rozdział 1. Więźniowie

Cole nic nie widział.

Leżał w wozie, rozciągnięty na szorstkich deskach pryczy. Worek na głowie nieco tłumił dudnienie desek o jego czaszkę. Sądząc po odgłosach kopyt i turkocie pojazdu, poruszali się w żwawym tempie po drodze gruntowej. Ręce Cole miał związane za plecami cienkimi, mocnymi sznurami. Żelazne kajdany na kostkach wżynały mu się w skórę, kiedy próbował się uwolnić. Szorstki materiał naciągnięty na twarz groził wywołaniem napadu klaustrofobii, chociaż chłopiec mógł całkiem nieźle oddychać.

Nękały go nieprzyjemne odczucia: głód, pragnienie, ból, wyczerpanie.

Tuż po powrocie z krainy echa posiadanie fizycznego ciała wydawało mu się czymś zaskakująco obcym. Już od dawna nie bywał głodny. Ani obolały.

Został ostrzeżony przed powrotem do swojego ciała. Wiedział, że go pojmano wraz z Destyneą, Honoratą i Desmondem. Kiedy udawali się do krainy echa, ich bezbronne ciała pozostały w Świątyni Bezkresnego Nieba i padły łupem agentów, choć prałatka Elana ukryła je w bezpiecznym pomieszczeniu. Najwidoczniej coś poszło nie tak. Gdziekolwiek była teraz Elana, Cole bardzo chciał, żeby nic się jej nie stało.

– Halo! – zawołał dość cicho, ale miał nadzieję, że na tyle głośno, żeby usłyszeli go inni więźniowie w wozie.

– Cole? – odpowiedział mu nieco przytłumiony głos.

To była Destynea. Tessa. Młodsza siostra Miry, którą chłopiec właśnie uratował w krainie echa.

– Ja też tu jestem – powiedziała Honorata. Jej głos był mocniejszy i wyraźniejszy, choć także trochę zdławiony. Honorata, silna i niezależna siostra Miry, druga pod względem wieku, pomogła w poszukiwaniach Tessy. – Desmondzie?

Nikt nie odpowiedział.

– Ktoś jeszcze? – Pytanie Honoraty przebiło się przez skrzypienie i turkot wozu.

– Chyba tylko my troje – stwierdził Cole. – Czy wy też jesteście związane?

– Mam kajdany na rękach i nogach. Worek na głowie.

Cole zastanawiał się, czy powinien się poczuć urażony, że jemu prawdziwymi kajdanami skuto tylko nogi.

– Ja też nic nie widzę – dodała Destynea. – Mam związane ręce. A nogi złączone łańcuchem.

– To tak jak ja – powiedział chłopiec. Domyślił się, że uznano go za mniej groźnego niż Honorata.

– Czy możesz nas uwolnić, Cole? – zapytała ta ostatnia.

To było sensowne pytanie. W krainie echa chłopiec wreszcie odblokował swoją moc. Dostęp do zdolności formistycznych utracił po walce z Morgassą w Elloweer. Kiedy jego moc znowu stała się aktywna, Cole odkrył, że potrafi rozbudzić ją u innych, nauczył się również dowolnie przekształcać przedmioty w krainie echa, jakby był uzdolnionym sambryjskim formistą.

Nadal czuł, że jego moc tli się w środku. Była nieobecna tak długo, że teraz nie dało się jej z niczym pomylić.

W krainie echa Cole przy użyciu swojej mocy niedawno zburzył mury zamku. Kajdany raczej nie miały szans. A co dopiero worek, zakrywający mu twarz.

Skupił się, żeby zmusić kajdany na kostkach do zniknięcia.

Nic się nie stało.

Szarpnął spętanymi nogami. Bezlitosne żelazo wbijało mu się w skórę tak samo jak wcześniej.

Starał się zmusić materiał worka, żeby się rozerwał. Z całej siły sięgał po swoją moc.

Nie pękła ani jedna nitka.

– Nic z tego nie rozumiem – powiedział. – Czuję moc, ale jakby nie działała. Nie łączy się.

– Obawiałam się właśnie tego, że po powrocie do fizycznego ciała będzie inaczej – stwierdziła Honorata.

– Dlaczego? – spytał Cole.

– Kraina echa jest utworzona z zupełnie innej materii. Tam nie miałeś fizycznego ciała i nie wpływałeś na fizyczne przedmioty. Nigdy dotąd nie słyszałam, żeby ktoś rozwijał swoją moc równie szybko jak ty w krainie echa. Tu masz te same zdolności, ale w namacalnym świecie dojście do takiego poziomu może potrwać dłużej.

Cole rozluźnił umysł. Nie nadwyrężając się, spróbował popchnąć moc w żelazne kajdany na kostkach. Znowu nic to nie dało. Skupił się na worku na głowie, ale bez skutku.

– Przykro mi – powiedział. – Nie mogę nawet rozedrzeć worka. Ale moc jest ze mną.

– Pewnie wiozą nas do Owandella – stwierdziła Honorata. – Kiedy dotrzemy na Rozdroże, ja chyba zdołam sięgnąć do mojej mocy. Uwolnię nas.

– Nie – odezwała się Destynea głosem dziwnie spokojnym i pewnym. – Jeżeli staniemy przed Owandellem, dotrzemy do ścieżek, którymi musimy się udać.

Przez długą chwilę Cole słuchał stukotu i szurania kopyt o piach. Wóz dygotał, kołysał się i skrzypiał.

– Zatem postanowione – rzekła Honorata z rezygnacją. – Nie próbujemy ucieczki. Czekamy.

– Do jakich ścieżek? – zapytał Cole. – Dokąd idziemy?

– Nie wiem – odparła Destynea, tym razem już bardziej swoim tonem.

– Żadnych wskazówek?

– Przykro mi. To przychodzi tak po prostu. Nigdy nie wiem nic więcej.

– Nie musisz przepraszać – powiedziała Honorata. – Przyda się każda wskazówka.

W krainie echa Cole widział moc Destynei w działaniu. Oddzielona od niej samej, pod postacią konia, odegrała kluczową rolę: pomogła mu odnaleźć Tessę, uratować przyjaciół i zapobiec powrotowi Nazeema, który tak naprawdę był torivorem Ramarro. Przed opuszczeniem zaświatów moc Destynei wróciła do niej, a teraz przez nią przemawiała.

– Pozwolimy agentom zabrać nas do Owandella? – upewnił się Cole.

– Tak, jeśli mamy rozum w głowie – odparła Honorata. – Z prób uniknięcia proroctw Tessy nigdy nie wychodzi nic dobrego.

– W ogóle nie będziemy się opierać?

– Po spotkaniu z Owandellem możemy spróbować, czego tylko chcemy. Do tego czasu uzbrójmy się w cierpliwość.

– Trudno o cierpliwość z workiem na głowie – zauważył Cole.

Wóz zwolnił i stanął.

– Dojechaliśmy? – zapytał chłopiec.

– Wątpię – odparła Honorata tak cicho, że ledwo ją dosłyszał. – Gdybyśmy byli na Rozdrożu, miałabym dostęp do części swojej mocy. Pewnie zmieniają konie.

Z tyłu wozu brzęknęły łańcuchy.

– Udawajcie, że śpicie – zaproponowała szeptem Honorata.

Na dźwięk otwieranych drzwi Cole znieruchomiał. Przez dolną część worka na jego twarzy zamigotało nierówne światło pochodni. Pozostał w bezwładnej pozycji i oddychał powoli.

– Ciągle tu są – potwierdził szorstki głos.

Drzwi się zamknęły.

Zabrzęczały uprzęże i zastukały kopyta. Zarżał koń. Wkrótce potem wóz ruszył.

– Śpieszą się – stwierdziła Honorata.

– Nie chcę oglądać Owandella – powiedziała Tessa głosikiem tak cichym, że prawie niesłyszalnym.

Chłopiec o mały włos nie odparł, że to właśnie jej moc przesądziła, że ulegle staną przed obliczem szefa tajnej policji najwyższego króla. Jednak ponieważ Owandell posłużył się formownictwem – zdolnością manipulowania samą mocą formistyczną – żeby odebrać moc Destynei i przekazać jej ojcu, kiedy dziewczynka miała zaledwie dziewięć lat, Cole uznał, że powinien być delikatny.

– Musisz go nienawidzić – powiedział.

– Owandell mnie przeraża – odparła Tessa.

– Już więcej cię nie skrzywdzi, po moim trupie – obiecała Honorata.

– To mnie nie pociesza. Nie chcę cię stracić.

– Zaufaj swojej mocy – rzekł Cole. – W krainie echa nas uratowała.

– Wiedza, że musimy porozmawiać z Owandellem, niekoniecznie chroni nas od krzywdy – stwierdziła Honorata. – To prawdopodobnie będzie miało straszliwe konsekwencje. Przepowiednia Destynei może znaczyć tylko tyle, że żadna próba ucieczki by się nie powiodła. Albo że spotkanie z Owandellem zakończy się rezultatem niezbędnym ze względu na wyższe cele. Ale służba wyższym celom nie gwarantuje nam bezpieczeństwa.

– Mało pocieszające – skomentował Cole.

– Czy w naszej sytuacji jest się z czego cieszyć? – odparła Honorata. – Musimy stawić czoła rzeczywistości.

– Jak myślisz, co zrobili z Desmondem? – zapytała Tessa.

– Nie był dostatecznie ważny, żeby go przewozić na Rozdroża. Miejmy nadzieję, że uwięzili go w pobliżu Świątyni Bezkresnego Nieba.

– A jaka jest ta nasza rzeczywistość? – spytał Cole. – Czy Owandell zechce znowu odebrać wam moce?

– Możliwe. Albo zrobi z nas zakładniczki.

– Czy jest w stanie zabrać wam moce?

– Udowodnił, że potrafi. Poprzednio nie oddałyśmy ich po dobroci.

– Czy stoi za tym wasz ojciec? – zastanawiał się chłopiec.

Najwyższy król, wspierany przez Owandella, kilkadziesiąt lat temu posłużył się formownictwem, żeby wykraść moce swoim pięciu córkom. Brak zdolności formistycznych spowodował, że królewny przestały się starzeć. Miraclea, Honorata, Konstancja i Destynea odzyskały swoje moce. Wciąż brakowało mocy tylko najstarszej siostrze – Elegancji.

– Trudno powiedzieć – odparła Honorata. – Mimo że Owandell nadal pracuje dla ojca, przestał z nim ściśle współdziałać i widać, że realizuje własne plany z Ramarrem. Nie dowiemy się o skali zaangażowania ojca, dopóki sytuacja się nie rozwinie.

Na dźwięk imienia Ramarra Cole się skrzywił. Torivor jako Nazeem wprowadził do Pięciu Królestw formownictwo. Teraz właśnie uciekł z więzienia w krainie echa, ale z pomocą Cole’a został wysłany do więzienia w Creonie, gdzie wrócił do śmiertelnego świata.

– Owandell już raz wykradł nasze moce dla ojca – powiedziała Honorata. – Przypuszczam, że spróbuje zabrać je ponownie. Ale nie zamierzam się sprzeciwiać wizji Destynei. Kiedy moja siostra przemawia pod wpływem swojego daru, nigdy się nie myli.

– Ilu jest agentów wiernych waszemu ojcu? – zapytał Cole. – Czy mogą nas wieźć do niego?

– Ostatnio Owandell dowiódł, że kontroluje większość agentów. Na pewno są jakieś wyjątki.

– Gdzie się udamy, jeżeli zdołamy uciec?

– Do stolicy? Spróbujemy znaleźć naszą matkę.

Cole poznał Harmonię. Ułatwiła mu ucieczkę z Rozdroży, kiedy był tam ostatnio.

– Myślisz, że pomoże nam znaleźć Mirę?

– Zapewne. Mam nadzieję, że skieruje nas również do Elegancji. Nasz główny cel to powstrzymanie Ramarra, a do tego potrzebujemy wsparcia stróżów drogi. Matka ma wśród nich kontakty.

Cole poczuł, że dusi go nie tylko worek zasłaniający twarz. Tyle było do zrobienia! Więzienie, w którym pomógł zamknąć Ramarra, nie utrzyma go wiecznie. Może pohamuje go zaledwie na parę tygodni. Albo wręcz dni. A jeśli torivor się oswobodzi, Obrzeża znajdą się pod jego całkowitą kontrolą. Przedwieczni formiści, którzy stworzyli Obrzeża, z trudem uwięzili Ramarra, a teraz nie pozostał już nikt, kto potrafiłby go pokonać. Cole musiał znaleźć sposób, żeby zapobiec jego ucieczce.

I odnaleźć swoich przyjaciół, zwłaszcza Mirę, Jace’a i Daltona. I swojego brata Huntera.

I uratować Jennę oraz resztę dzieci porwanych z jego sąsiedztwa w Arizonie.

I przywrócić moc Elegancji, i pokonać najwyższego króla.

Ale w tej chwili jechał, związany, w wozie więziennym.

A jego moc przestała prawidłowo działać.

– Na razie przeżyjmy spotkanie z Owandellem – mruknął.

– To potężny formownik – ostrzegła Honorata. – Potrafi blokować cudze formowanie. Wiemy też, że jeśli ma dość czasu, jest w stanie odrzeć kogoś z mocy i przekazać ją komuś innemu.

Cole przez chwilę żałował, że nie może wrócić do krainy echa, gdzie zyskał tak wielką moc. Tam nikt nie skułby go łańcuchem ani nie transportował wozem. Oczywiście kraina echa to także ostatni przystanek przed przejściem do kolejnej fazy egzystencji. Większość przebywających tam ludzi była martwa.

Teraz Cole wrócił do świata żyjących i właśnie tutaj musiał rozwikłać swoje problemy. Albo przynajmniej spróbować.

– Chyba chwilowo po prostu powinniśmy być cierpliwi – stwierdził.

– Oszczędzajcie siły – zasugerowała Honorata. – Wkrótce będą nam potrzebne.

Rozdział 2. Owandell

W czasie drogi Cole znalazł niewiele sposobów, żeby zwiększyć komfort podróży. Na przemian kładł się na brzuchu, na lewym boku, na prawym i na plecach. Na plecach nie wytrzymywał długo, bo nadgarstki miał spętane z tyłu, więc ta pozycja powodowała zbyt duży nacisk na całe ręce. Raz po raz siadał bądź klękał, ale nigdy nie było mu zbyt wygodnie.

Spróbował wyobrazić sobie dom.

W krainie echa, tuż przed spotkaniem z Tą, Która Stoi Na Szczycie, odwiedził we śnie realistyczną wersję swojego pokoju. Niektóre szczegóły wciąż miał świeżo w pamięci.

Ale jazda na rowerze po swojej ulicy? Śniadania przy kuchennym stole? Typowy dzień w szkole? Te wspomnienia wydawały się odległymi wizjami z innego życia.

Życia z dala od wozów więziennych, widmowych krain, zaawansowanych technicznie robotów i magicznych mocy. Z dala od królewien na wygnaniu i walki na śmierć i życie.

Czy kiedykolwiek wróci do domu?

Czy jeszcze zobaczy rodziców? Siostrę?

Czy kiedyś położy się spać, nie myśląc o tym, czy we śnie pojmają go wrogowie? Albo zabiją?

Może.

Jeśli przeżyje obecną sytuację.

Musiała istnieć jakaś szansa. Gdyby Owandell po prostu życzył sobie jego śmierci, zabiłby go, kiedy duch Cole’a przebywał w krainie echa.

Jeżeli chłopiec to przetrwa, będzie mógł się zająć kolejnym problemem.

I kolejnym.

Dużo już przeżył. Może będzie mu się to udawać dalej.

Dzień po dniu.

Kryzys po kryzysie.

Ale możliwe, że w którymś momencie zginie.

Czy byłoby aż tak źle? Już wiedział, że istnieje życie po śmierci. Wiedział co nieco o tym, dokąd trafi.

No i słyszał zew Innego – sfery poza krainą echa. Ten zew był kuszący.

Pewnego dnia Cole za nim pójdzie.

Oby nie dzisiaj. Ani nie jutro. Ani nie wkrótce.

Zbyt wiele miał do zrobienia.

Jak długo ich nieożywione ciała podróżowały wozem, zanim on, Honorata i Tessa wrócili z krainy echa? Ile razy zmieniano konie?

Droga wydawała się teraz równiejsza, tętent kopyt – wyraźniejszy. Wóz prawie się nie trząsł.

Musieli jechać utwardzonym traktem. Albo czymś podobnym.

– Zbliżamy się do stolicy? – zapytał Cole.

– Jesteśmy na Rozdrożu – odparła Honorata. – Pół godziny temu poczułam, że moje moce się uaktywniły.

– Moje trochę osłabły, kiedy opuściliśmy Necronum – powiedziała Tessa.

– Ja poczułem to samo – dodał Cole.

Spróbował zmusić sznury pętające nadgarstki, żeby się rozmyły. Nic się nie stało. Wyczuwał swoją moc, ale nie potrafił jej pchnąć w otaczające go fizyczne przedmioty. A w krainie echa wydawało się to takie naturalne!

Po pewnym czasie wóz zwolnił i zakręcił. Od tej pory już stale poruszali się spokojnie, często skręcali, aż w końcu zjechali z niskiego, stromego wzniesienia, dotarli na równy teren i stanęli.

Z tyłu wozu zabrzęczały łańcuchy. Potem drzwi się otworzyły.

– Wstawać! – rozkazał szorstki głos.

Cole dalej leżał bezwładnie. Królewny nie wydawały żadnego dźwięku.

– No, już – warknął tamten ktoś. – Słyszałem, że paplaliście przez ostatnie dwadzieścia mil. Wstawać, chyba że mamy was ciągnąć.

Cole usłyszał, że królewny drgnęły, więc i on się podniósł. Bez pomocy rąk było to trudne. Zastanawiał się, jak dużo ten człowiek słyszał. Nie mówili głośno, wóz był zamknięty, a konie hałasowały. Oby woźnica po prostu wychwycił tylko pomruk rozmowy.

A jeśli usłyszał wszystko? Czy z czymś się zdradzili?

Zbliżyły się jakieś kroki. Chłopcu zamknięto na szyi żelazną obrożę, nałożoną na worek i mocniej dociskającą materiał do jego twarzy. Cole starał się oddychać spokojnie. Powietrze przechodziło przez worek dość swobodnie.

Nagle ktoś szarpnął za tę obręcz. Obroża pokierowała Cole’em naprzód, w bok, a potem gwałtownie się zatrzymała, z czego wynikało, że przyczepiono do niej drąg, a nie sznur. Chłopiec poczuł bezradną złość. Czy muszą go traktować jak zwierzę? Boją się, że ugryzie?

– Na ziemię! – polecił ostry głos.

Cole zbadał przestrzeń stopą i napotkał tylko powietrze. Pewnie znajdował się przy tylnej krawędzi wozu, a tamci chcieli, żeby zeskoczył. Nic nie widział, więc nie była to przyjemna perspektywa.

Pozbawiono go wyboru szarpnięciem za obrożę. Z rękami spętanymi z tyłu nie mógł ocenić, jak daleko jest ziemia. Spadał niepokojąco długo, a potem zatoczył się przy zderzeniu z podłożem. Obroża przywarła od spodu do jego szczęki, naciągnęła mu szyję i nie pozwoliła upaść.

Nie usłyszał, żeby ktoś kazał zeskoczyć królewnom, więc z nimi pewnie obchodzono się łagodniej. Czy one również miały obroże? Do tej pory Cole był zbyt zajęty tym, co robili z nim porywacze, żeby nasłuchiwać, co się dzieje z Honoratą i Tessą.

Bezlitosna obroża pociągnęła go naprzód. Nieopodal szli inni ludzie. Cole tupnął. Płaskie podłoże i akustyka jego kroków wskazywały na to, że znajduje się nie na dworze, ale w pomieszczeniu.

Zatrzymał się, kiedy padły jakieś wyszeptane słowa. Otworzyły się drzwi.

– Honorato? – spróbował Cole.

– Milczeć! – nakazał ostry głos.

Ktoś, kto trzymał drąg przymocowany do obroży chłopca, gwałtownie nim szarpnął.

– Jesteśmy tutaj – odpowiedziała Honorata nieco z tyłu.

– Ani słowa albo zacznę robić chłopakowi krzywdę – zagroził głos.

Przez moment Cole zapomniał o planie, żeby iść po dobroci. Czuł w sobie moc. Posiłkując się się gniewem i frustracją, żeby wzmocnić skupienie, spróbował ją pchnąć w obrożę na szyi. W krainie echa, kiedy korzystał z mocy, czuł przedmiot będący celem, chociaż go nie dotykał. Tutaj, mimo że obroża mu ciążyła, nie był w stanie sięgnąć do niej mocą.

Znowu ktoś szarpnął go naprzód. Cole ruszył w ponurym milczeniu.

Przeszedł przez kolejne drzwi. I kolejne.

Potem zmuszono go, żeby się zatrzymał.

– Zaczekajcie tutaj – nakazał ten sam ostry głos. – Nie ruszajcie się.

Ktokolwiek trzymał drąg obroży, postawił go na ziemi.

Kroki się oddaliły. Zamknęły się drzwi.

– Honorata? – odezwała się Tessa. – Cole?

– Tutaj – odparł chłopiec.

– Jestem – oznajmiła Honorata.

– Ktoś jeszcze? – spróbowała Tessa.

Nikt nie odpowiedział.

– Gdzie jesteśmy? – zapytała Tessa.

– Pod ziemią – stwierdziła jej siostra. – W trzewiach jakiegoś budynku. Może Zamku Harkela.

– Gdzie? – zainteresował się Cole.

– To kwatera główna agentów – wyjaśniła Honorata. – Nie zakładajcie, że jesteśmy sami, tylko dlatego że nikt nam nie odpowiedział.

– Zaiste – odezwał się pewny siebie męski głos.

To niespodziewane słowo zaskoczyło Cole’a.

– Owandell – rozpoznała Honorata.

– Gratuluję pamięci – odrzekł tamten. – Straż, zdjąć im worki.

Czyjeś palce wyszarpnęły krawędź szorstkiego worka spod żelaznej obroży Cole’a i ściągnęły mu go z głowy. Chłopiec zamrugał, oślepiony blaskiem wielu latarni. Znajdowali się w pozbawionej ścian sali z otynkowanego kamienia. Honorata i Tessa stały z boku. Nie miały obroży, a ich ręce były wolne.

Owandell, ubrany w brązową szatę, przechadzał się przed nimi, przygarbiony, z dłońmi splecionymi z tyłu. Jego łysa głowa i pełna twarz wyglądały tak, jak Cole zapamiętał z ceremonii przy Kamieniu Węgielnym pod Pierwszym Zamkiem.

– Straż, odmaszerować – polecił mężczyzna. – Macie stać w pogotowiu.

Cole obejrzał się przez ramię i zobaczył, że czterej strażnicy w strojach agentów wychodzą z pomieszczenia. Drugi koniec drąga przyczepionego do jego obroży opierał się na ziemi, zupełnie jakby miał chłopca podtrzymać.

– Czy nasz ojciec wie, że tu jesteśmy? – zapytała Honorata, kiedy drzwi się zamknęły.

Owandell wzruszył ramionami.

– Trudno stwierdzić z całą pewnością. Stafford ma wielu szpiegów. Nie informowałem go, jeśli o to pytasz. Najwyższy król jest ledwie cieniem tego, kim był dawniej. Wiele przed nim zatajam, dla dobra królestw.

– Czego od nas chcesz? – zapytała Honorata.

Owandell przestał chodzić i się uśmiechnął.

– Myślisz, że tak to działa? Będziesz prowadzić przesłuchanie?

– Porwałeś nas. Chcę wiedzieć dlaczego.

– Jakież to władcze z twojej strony. Jakież królewskie. Czy pojmujesz, że jesteś moim więźniem? Czy rozumiesz, że wasza monarchia dobiega końca?

– Rozumiem, że pracujesz dla mojego ojca – odparła Honorata.

Owandell zmrużył jedno oko, a drugie skierował ku górze.

– Może w teorii. Zgodnie z pewnymi dokumentami jestem mu winien posłuszeństwo. Złożyłem ceremonialne przysięgi. W praktyce minęło sporo czasu, odkąd ktokolwiek znaczący traktował Stafforda Pembertona poważnie.

– Ten zamek, to miasto i całe Pięć Królestw należą do niego – stwierdziła Honorata.

– Oficjalnie owszem, na razie – zgodził się Owandell i znowu zaczął się przechadzać. – Gardzę pustosłowiem. Posłuchaj. Wy, dwie królewny, macie w tej chwili wartość polityczną, ale już niedługo. Wkrótce wszystkie konwencjonalne miary stracą znaczenie. Nastąpi przetasowanie kart. Może dójki i chłopcy na posługi staną wyżej niż królowie i królowe. Niedługo będzie się liczyć tylko pozycja u Nazeema.

– To znaczy u Ramarra? – zapytał Cole.

– Bardzo niewielu kojarzy to imię z Nazeemem – odrzekł cicho Owandell. – A ci, którzy je znają, nie śmią wypowiadać go głośno.

– Ramarro? – powtórzył Cole, zadowolony, że może działać mu na nerwy.

Owandell rzucił chłopcu bardzo nieprzyjemny uśmiech.

– Wiem, że mieliście kontakt z moim panem tuż przed tym, gdy opuścił krainę echa. Między innymi dlatego zapragnąłem się rozmówić z waszą trójką. Jak również ze względu na niezwykłość twoich zdolności formistycznych, Cole’u. Twoja moc wygląda inaczej. Jest dużo zdatniejsza do użycia, niż kiedy widzieliśmy się ostatnio. Jak mniemam, kraina echa dobrze ci zrobiła?

– Nauczyłem się tego i owego – odparł ogólnikowo Cole.

Uśmiech Owandella zmienił się w grymas obnażonych zębów.

– Posłuchaj mnie uważnie, chłopcze. Zmienia się porządek świata. Wielu będzie cierpieć. Wielu zginie. Nieliczni wybrańcy zostaną wyniesieni. Twoja moc może zainteresować Nazeema bardziej niż kogokolwiek, z kim się zetknąłem.

– Zainteresowała go – przyznał Cole. – Ramarro próbował mnie zwerbować.

Owandell zbliżył się do chłopca.

– Oparłeś się?

– Brawo, zgadłeś.

– Jesteś obcym przybyszem w niebezpiecznej krainie. Nie pojmujesz, że jego wielkoduszność to twoja jedyna nadzieja?

– Powstrzymam go. Powinieneś nam pomóc.

Owandell zaśmiał się pod nosem.