Carlo Collodi

Pinokio

Historia drewnianego pajacyka

Przetłumaczyła Luiza Krolczuk

Tytuł oryginału: Le avventure di Pinocchio. Storia di un burattino

Tłumaczenie: Luiza Krolczuk

Redaktorka inicjująco-prowadząca: Marta Lichoń

Ilustracje w środku: Aleksandra Kucharska-Cybuch

Ilustracje na okładce: mimomy, Dmitr1ch/ Shutterstock.com

Redakcja: Beata Kozieł-Kulesza

Projekt okładki i skład: Magdalena Jackowska

Edycja © Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., Warszawa 2025

Wydanie I

M3177

Warszawa 2025

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8425-213-0

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Fragment

Strona redakcyjna

I

II.

III.

IV.

V.

VI.

VII.

VIII.

IX.

X.

XI.

XII.

XIII.

XIV.

XV.

XVI.

XVII.

XVIII.

XIX.

XX.

XXI.

XXII.

XXIII.

XXIV.

XXV.

XXVI.

XXVII.

XXVIII.

XXIX.

XXX.

XXXI.

XXXII.

XXXIII.

XXXIV.

XXXV.

XXXVI.

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Ilustracja: Świerszcz
I

Jak to się stało, że majster Czereśniak, stolarz, znalazł kawałek drewna, który płakał i śmiał się jak dziecko.

Dawno, dawno temu był sobie...

„Król!”– zaraz powiedzą moi mali czytelnicy.

Nie, nie zgadliście. Dawno, dawno temu był sobie kawałek drewna.

Nie było to żadne szlachetne drewno, tylko zwykłe polano, jak te, które wrzuca się zimą do piecyków i kominków, żeby rozpalić ogień i nagrzać w domu.

Nie wiem, jak to się stało, ale zdarzyło się tak, że pewnego dnia ten kawałek drewna wylądował w warsztacie starego stolarza o imieniu Antonio, chociaż wszyscy mówili na niego majster Czereśniak, bo czubek jego nosa był zawsze błyszczący i mocno czerwony, jak dojrzała czereśnia.

Majster Czereśniak bardzo się ucieszył, gdy zobaczył to drewno, zatarł ręce z zadowolenia i wymamrotał pod nosem:

– Tego właśnie szukałem, zrobię z niego nogę do stolika.

Nie zwlekając, chwycił naostrzoną siekierkę i zabrał się do zdejmowania kory i ciosania. Zrobił zamach, zamierzył się siekierką i zastygł w bezruchu, ponieważ usłyszał cichy błagalny głosik:

– Tylko nie uderz mnie za mocno!

Wyobraźcie sobie, jak musiał się czuć poczciwy Czereśniak, mistrz stolarstwa!

Rozejrzał się przerażony po pomieszczeniu, sprawdzając, skąd mógł wydobywać się ten głosik, lecz nikogo nie było widać! Zajrzał pod stół – pusto. Zajrzał do zamkniętej od zawsze szafy – pusto. Zajrzał do kosza z wiórami i trocinami – pusto. Otworzył drzwi do warsztatu, a nawet wyjrzał na ulicę – pusto. Co jest?

– Już wiem! – powiedział, śmiejąc się i drapiąc po głowie – Najwyraźniej, przesłyszał mi się ten głosik. Wracajmy do pracy.

I znowu chwycił siekierkę w dłoń i z całych sił uderzył w drewno.

– Aj! To boli! – wykrzyknął żałośnie ten sam głosik.

Tym razem majster Czereśniak zamarł bez ruchu. Wytrzeszczył oczy ze strachu. Można by rzec, że zapomniał języka w gębie, ale ten zwisał mu bezładnie z rozdziawionych ust, sięgając aż do brody, jak u maszkarona¹ na fontannie.

Z trudem więc i drżąc, wybełkotał:

– Skąd bierze się ten głosik, co powiedział aj!? Przecież tu żywej duszy nie ma. Czyżby ten kawałek drewna potrafił płakać i żalić się jak dziecko? Nie chce mi się wierzyć. Spójrzmy... Kawałek drewna do kominka, jakich wiele. Zaraz wrzucę go do ognia, czas ugotować fasolę... Co jest? Ktoś schował się w środku? A nawet jeśli, tym gorzej dla niego! Zaraz go tak urządzę...

A mówiąc to, chwycił w obie dłonie ten biedny kawałek drewna i cisnął nim bezdusznie o ścianę.

Wytężył słuch, czekając, czy rozlegnie się jakieś jęknięcie. Zaczekał dwie minuty i nic. Pięć minut – nic. Dziesięć minut – nic!

– Już wiem! – powiedział, siląc się na śmiech i poprawił perukę – widać, przesłyszał mi się ten głosik co powiedział aj! Wracajmy do pracy.

A ponieważ dopadł go niezły strach, dla odwagi zaczął sobie podśpiewywać.

Odłożył na bok siekierkę i chwycił hebel, żeby oheblować i oczyścić drewno, lecz gdy tak przeciągał narzędziem z góry na dół, usłyszał znowu głosik, który, śmiejąc się, zawołał:

– Dosyć! Łaskoczesz mnie!

Tym razem biedny majster Czereśniak upadł jak rażony piorunem. Gdy otworzył oczy, stwierdził, że siedzi na ziemi.

Jego twarz jakby się zmieniła i nawet czubek nosa nie był już mocno czerwony, jak zwykle, lecz sinoniebieski z przerażenia.

¹ Rzeźbiona ozdoba przedstawiająca zdeformowaną twarz. [wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza].