Barbara Kwinta

Jestem Wandzia

Jesień pierwsza klasa

Ilustracje Tomek Kozłowski

Emi, która ciągle pyta „Co dalej, mamo?”.

Fajnemu Przedszkolu, po którym żadna pierwsza klasa nie jest straszna.

Poznajcie Wilków

Marek Wilk (tata)

Jest ortodontą. Pachnie miętą i śpiewa pod prysznicem. Ulubione słowo: „kurrropatwa”.

Magda Wilk (mama)

W pracy sprawdza tabelki i kręci głową. Pachnie mamowo, ma miękki brzuch i gotuje najlepsze płatki z mlekiem.

Wandzia Wilk (ja)

Mam siedem lat i zapas lodów w zamrażarce. Unikam oliwek, mieszkam w Nowej Lipie i właśnie wypadł mi drugi ząb.

Mikołaj Wilk (brat)

Chodzi do liceum, dwa razy miał złamane serce, wie, co to kosmki jelitowe, i czyta książki bez obrazków.

Filip Wilk (brat)

Prawie dziesięciolatek, koszulki układa w słupki, zna się na gwiazdozbiorach, lubi brokuły i wypuszcza na łąkę pająki.

Kuba Wilk (brat)

Ma dwanaście lat, jest najszybszy w wyścigówki, non stop trzyma ręce w kieszeniach, a jego pokój to pobojowisko.

Kotlet

Puszysty chomik syryjski, w dzień śpioch, w nocy pożeracz marchewek i biegacz.

Rozdział 1. Ząb tkwi w jabłku (sierpień)

Jestem Wandzia. Wandzia Wilk. Mam siedem lat i właśnie wypadł mi drugi ząb. Wypadł i od razu utkwił w jabłku.

Ja w tym czasie utknęłam w korku. Z babcią Mileną, która odwoziła mnie z Warszawy do domu w Nowej Lipie. Spędziłam w stolicy ostatni tydzień wakacji i chociaż było fajnie, tęskniłam już za Kotletem, moim puszystym chomikiem.

– Dlaczego akurat w jabłku? Nie mógł na przykład w truskawce? Albo w czekoladce? – spytałam, przyglądając się górnej jedynce, która teraz zamiast w mojej buzi tkwiła w jabłkowej skórce.

– Bo to klasyk, Wandziu. Klasyk. Kto jak kto, ale ja się na klasykach znam. – Babcia skręciła w boczną uliczkę i przez chwilę kluczyłyśmy między białymi, eleganckimi domami, by znowu wyjechać na zatłoczoną drogę.

– Daleko jeszcze? – Wyjrzałam przez szybę garbusa.

– Jakieś trzy godziny jazdy.

– Trzy godziny?

– Czyli tyle, ile trwa porządna opera. Jeśli chcesz, możemy jakąś włączyć.

– Yyyy…

Przełknęłam ślinę i dotknęłam językiem miękkiego dziąsła w miejscu wypadniętej jedynki.

Przez cały tydzień babcia puszczała muzykę operową i wyświetlała filmiki, na których śpiewa na scenie Opery Narodowej, tak wysoko, ale to tak wysoko, że żaden wilk nie potrafi tak wyć, nawet kiedy księżyc jest w pełni.

– Albo możemy pogadać. O muzyce, sztuce, historii… – Babcia dodała gazu i ominęłyśmy zepsutą ciężarówkę stojącą na poboczu.

– To wolę pogadać. – Wyprostowałam się na foteliku, gotowa zadać pierwsze pytanie. W końcu babcia była wszechwiedząca, mogłam więc zapytać ją o wszystko. Odłożyłam do połowy zjedzone jabłko na bok i zaczęłam:

– Babciu?

– Tak, Wandziu.

– Czy sos, którym polewasz ziemniaki, naprawdę jest zrobiony ze zdechłych myszy?

– Słucham? – Babcia zahamowała tuż przed przyczepą kempingową, która pojawiła się na naszym pasie, jakby ktoś dorysował ją w ostatniej chwili.

– Kuba mówi, że tak.

– Widać Kuba nie zna się na klasykach. Mój sos do ziemniaczków jest zrobiony z wiejskiej śmietany, czosnku i bulionu. Stąd jego piękny kolor i wyborny smak.

– A babciu?

– Tak, Wandziu.

– Czy ty naprawdę jesteś wszechwiedząca? Bo mama mówi, że jesteś.

– Cóż… hm…