Sir Steve Stevenson

Skarb Majów

Agata na tropie

Ilustracje
Stefano Turconi
Tłumaczenie
Ewa Grabowska

Wydanie oryginalne:

Original title: Agatha Mistery. Il tesoro delle Bermuda

Text by Mario Pasqualotto

Editorial project by Atlantyca Dreamfarm s.r.l., Italy

Illustrations by Stefano Turconi

All names, characters and related indicia contained in this book, copyright of Atlantyca Dreamfarm s.r.l., are exclusively licensed to Atlantyca S.p.A. in their original version. Their translated and/or adapted versions are property of Atlantyca S.p.A. All rights reserved.

© 2011 Atlantyca Dreamfarm s.r.l., Italy

Original edition published by DeAgostini Editore S.p.A.

International Rights © Atlantyca S.p.A., via Leopardi 8 – 20123 Milano – Italia

foreignrights@atlantyca.it – www.atlantyca.com

No parts of this book may be stored, reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without written permission from the copyright holder. For information address Atlantyca S.p.A.

Wydanie polskie:

© 2015 for this book in Polish language – Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

Redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-1764-1

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Tomasz Szymański / Virtualo Sp. z o.o.

Finderowie na świecie

Występują:

Agata

Obdarzona wspaniałą pamięcią dwunastolatka, która chce zostać autorką kryminałów.

Larry

Leniwy student prestiżowej szkoły dla detektywów Eye.

Pan Kent

Były bokser, a obecnie kamerdyner w najlepszym brytyjskim stylu.

Watson

Nieznośny kot syberyjski o doskonałym węchu.

Wuj Conrad

Energiczny, umięśniony i opalony właściciel wodnego parku rozrywki i przyjaciel delfinów.

Kierunek: Ocean Atlantycki – Bermudy

Cel

Odkryć, czy bezcenny kalendarz Majów faktycznie zniknął w osławionym Trójkącie Bermudzkim.

Jacques’owi Cousteau i innym odważnym badaczom wraków.

Dziękuję serdecznie osobom, które anonimowo poświęcają czas książkom o przygodach Agaty: Elisie Puricelli Guerra, Giovannie Cazin i Benedetcie Galante. Za dokumentację dziękuję biologowi morskiemu Brino Diazowi Lopezowi, a za opracowanie fabuły mojemu przyjacielowi Gianfranco Calvittiemu.

Początek śledztwa

Pewnego sobotniego poranka pod koniec stycznia Larry Finder, uczeń prestiżowej szkoły detektywistycznej Eye International, nie mógł usiedzieć w miejscu. Właśnie dostał mejl od swojego przyjaciela Mallory’ego, który zapraszał go na urodziny. Dla Larry’ego była to fantastyczna wiadomość. Rano z ogromnym ociąganiem wstał, żeby uczestniczyć w internetowej lekcji wywiadu i kontrwywiadu i od paru godzin nieustannie ziewał. Z trudem dotrwał do południa, pożegnał grzecznie profesora DM31 i ponownie przeczytał zaproszenie.

Impreza była zaplanowana na ósmą w Fashion Time, ekskluzywnym lokalu w centrum Londynu. Motywem były lata siedemdziesiąte. Obowiązywał strój inspirowany muzyką disco, czyli styl bardzo modny w tamtych czasach.

Na zaproszeniu widać było chłopców w dzwonach, barwnych koszulach z postawionymi kołnierzami, kamizelkach tak obcisłych, że mogły utrudniać oddychanie, i butach na pięciocentymetrowych obcasach.

Larry uwielbiał ekstrawagancję i z entuzjazmem podjął wyzwanie. Na obiad pochłonął talerz frytek, które stały w lodówce od co najmniej trzech dni. Potem zaczął grzebać w szafie, w której znalazł tylko dżinsy, koszulki i eleganckie garnitury szyte na miarę, które matka kupiła mu na specjalne okazje.

Nic się nie nadawało na dzisiejszy wieczór.

Rozczarowany rozpoczął poszukiwania w internecie. Po godzinie oglądania różnych stron internetowych, jego uwagę przyciągnęło nagranie Johna Travolty z filmu Gorączka sobotniej nocy. Ruchy aktora były płynne i magnetyczne, a dopasowany biały garnitur, który nosił, idealnie nadawał się na wieczorne przyjęcie.

Larry udał się do sklepu z używanymi ubraniami, który znajdował się niedaleko jego domu. Wydał całą tygodniówkę, ale wrócił do domu z wielką torbą ciuchów.

Później wskoczył pod prysznic i zaczął się szykować do wyjścia. Po siódmej stał jeszcze przed lustrem, poprawiając ostatnie drobiazgi w swoim stroju.

– Tego wieczoru żadna dziewczyna mi się nie oprze! – oznajmił z zadowoleniem, zapinając kamizelkę.

Podkreślił te słowa, unosząc palec i krótkim, szybkim ruchem wysuwając biodro, tak jak to robił na filmie John Travolta. Ku własnemu zaskoczeniu taneczny ruch wyszedł mu doskonale.

Musiał jeszcze tylko użyć perfum i mógł wyjść. Chwycił buteleczkę i rozpylił mgiełkę wokół siebie.

– Au! – krzyknął, gdy perfumy trafiły mu prosto w oko. – Ale piecze!

Pobiegł do łazienki, przemył twarz gorącą wodą, jeszcze raz krzyknął, potarł mocniej, wydał kolejny okrzyk bólu i w końcu po długich torturach przetarł delikatnie prawe oko wilgotnym ręcznikiem. Z jękiem otworzył powieki i sprawdził odniesione szkody: oko przypominało czerwoną kulę bilardową.

– O nie, będę musiał zużyć litr kropli do oczu! A tak w ogóle, to gdzie ja je wsadziłem? – rozpaczał młody detektyw, miotając się po mieszkaniu. Na wpół oślepły obijał się o meble, strącając na ziemię stosy komiksów i czasopism. – Może są w apteczce…

Otworzył szafkę i wyrzucił wszystko ze środka. Niestety apteczka była pełna plastrów, środków do dezynfekcji i opakowań waty, ale nie było żadnych kropli do oczu.

W tym czasie oko strasznie spuchło.

– Nie mogę się pojawić na imprezie w takim stanie! – załkał. – Muszę coś wymyślić!

Zastanawiał się przez chwilę, sprawdzając nieustannie godzinę. Było już po ósmej i impreza z pewnością się zaczęła. Nagle strzelił palcami.

– Ale jestem głupi! – krzyknął. – Jak mogłem nie pomyśleć o tym wcześniej?

Znalazł rozwiązanie. Może odrobinę śmieszne, ale w tej awaryjnej sytuacji jedyne, na które było go stać.

Dwadzieścia minut później wszedł na imprezę, pogwizdując radośnie. Sczesał grzywkę na prawą stronę. Nikt z przyjaciół nie zauważył zaczerwienionego oka, które skrywała. Kiedy młody detektyw przywitał się ze wszystkimi, zaopatrzył się w wybór przekąsek i usiadł na kanapie w najciemniejszym kącie sali. Zaproszeni goście tańczyli pod ogromną stroboskopową kulą, która kręciła się nieustannie, rozświetlając wnętrze kolorowymi błyskami.

– Nie tańczysz? – zapytał go wkrótce Clarke, ruszając brzuchem do rytmu.

Larry przybrał pozę wielkiego eksperta, zakładając nogę na nogę i wrzucając sobie popcorn prosto do ust.

– Oszczędzam energię – stwierdził. – Najlepsze piosenki zawsze są na końcu.

Clarke roześmiał się, znowu zaczął kręcić brzuchem i zniknął wśród tańczących.

Na koniec piosenki funky, która wzbudziła euforię na parkiecie, przyszła kolej na Mallory’ego.

– To mój szczęśliwy wieczór, drogi Larry – powiedział ucieszony. – Jeśli nie podniesiesz się z tej kanapy, poderwę ci wszystkie dziewczyny!

Larry już miał rzucić w odpowiedzi jakiś żart, ale akurat rozległy się chóralne życzenia i przyjaciel został wyciągnięty na środek sali, aby pokroić ogromny tort urodzinowy.

W ogólnym zamieszaniu młody detektyw zastanawiał się nad swoimi najbliższymi posunięciami.

– To najlepszy moment, żeby dyskretnie stąd zniknąć – powiedział do siebie. – Muszę wykorzystać moje nieprawdopodobne techniki mylenia pogoni, żeby niepostrzeżenie opuścić ten lokal.

Gdy tylko wstał, poczuł delikatne pukanie w ramię.

– Dokąd idziesz? – spytała nieznajoma. – Nie podoba ci się impreza?

Larry odwrócił się gwałtownie i zagapił zdumiony na dziewczynę, która go zatrzymała. Była wysoka i szczupła, z burzą złotych loków i ogromnymi szmaragdowymi oczami. Bez dyskusji: była przepiękna.

– Cały wieczór cię obserwuję – powiedziała z nieśmiałym uśmiechem. – Podobają mi się ekscentrycy.

Wyciągnęła do niego dłoń.

– Mam na imię Linda, a ty?

– Hm… no właśnie… jestem Larry – wydukał z zakłopotaniem.

– Chciałbyś ze mną zatańczyć? – zaproponowała dziewczyna.

– Hm, ja… tak…

Wolno szli na parkiet, ale nagle Larry zatrzymał się i wyciągnął specjalny telefon, który wibrował szaleńczo w jego kieszeni. To nowoczesne urządzenie, nazwane roboczo EyeNet, szkoła Eye International dawała wszystkim uczniom, żeby ułatwić im prowadzenie śledztw na całym świecie.

Larry przeczytał wiadomość i zbladł.

– Co?! Zwariowali?! – zawołał. – Muszę natychmiast zawiadomić Agatę!

– Kim jest Agata? – zapytała zaskoczona Linda. – To nie twoja dziewczyna, prawda?

Chłopiec był tak podekscytowany, że nawet jej nie słuchał.

– Możesz mi pożyczyć swoją komórkę? Moja ma słaby zasięg! – zawołał.

Oczywiście było to kłamstwo, ale nie chciał, żeby nauczyciele ze szkoły zauważyli połączenie z EyeNetu i odkryli, kto mu pomaga prowadzić śledztwa.

Chwilę później stanął w kącie, aby wysłać SMS-a do swojej kuzynki Agaty, podczas gdy Linda czekała na niego przy parkiecie. Potem oddał jej telefon, szybko przeprosił i popędził na lotnisko Gatwick.

Właśnie zaczęła się niebezpieczna misja do Trójkąta Bermudzkiego!