Hanna Gold

Ostatni niedźwiedź

Przełożyła Paulina Braiter
Ilustracje Levi Pinfold

Zilustrował Levi Pinfold

Przełożyła Paulina Braiter

Tytuł oryginału: The Last Bear

Tłumaczenie: Paulina Braiter

Redaktorka inicjująca: Urszula Pitura

Redaktorka prowadząca: Katarzyna Juszyńska

Korekta: Magdalena Mierzejewska, Ewa Skibińska, Beata Wójcik

Przygotowanie okładki i skład: Justyna Wiśniewska

© Copyright for text by Hannah Gold, 2021

© Copyright for illustration by Levi Pinfold, 2021

© Copyright for cover illustrations by Levi Pinfold, 2021

© Copyright for cover design by HarperCollinsPublishers Ltd, 2021

© Copyright for translation by Paulina Braiter, 2023

© Copyright for polish editon by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2023

First published in Great Britain by

HarperCollins Children’s Books in 2021

HarperCollins Children’s Books is a division of HarperCollinsPublishers Ltd

1 London Bridge Street

London SE1 9GF

www.harpercollins.co.uk

HarperCollinsPublishers

1st Floor, Watermarque Building, Ringsend Road

Dublin 4, Ireland

ISBN 978-83-8319-342-7

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Wydanie I

Warszawa 2023

M1568

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Dedykacja

Rozdział pierwszy. List

Rozdział drugi. Wyspa Niedźwiedzia

Rozdział trzeci. Dar czasu

Rozdział czwarty. Zwiedzanie

Rozdział piąty. Zatoka Morsa

Rozdział szósty. Ból

Rozdział siódmy. Decyzja April

Rozdział ósmy. Niedźwiedź

Rozdział dziewiąty. Przyjaźń

Rozdział dziesiąty. Dzień polarny

Rozdział jedenasty. Chata pogodowa

Rozdział dwunasty. Wspólny sekret

Rozdział trzynasty. Koniec szkoły

Rozdział czternasty. Jazda na Niedźwiedziu

Rozdział piętnasty. Jaskinia

Rozdział szesnasty. Nauka ryku

Rozdział siedemnasty. Wyspa mówi

Rozdział osiemnasty. Szczyt góry

Rozdział dziewiętnasty. Historia Niedźwiedzia

Rozdział dwudziesty. W pułapce

Rozdział dwudziesty pierwszy. Plan

Rozdział dwudziesty drugi. Przyjemna niespodzianka

Rozdział dwudziesty trzeci. Koniec czasu

Rozdział dwudziesty czwarty. Łódź

Rozdział dwudziesty piąty. Sztorm

Rozdział dwudziesty szósty. Gdzie jest Niedźwiedź?

Rozdział dwudziesty siódmy. Odwaga

Rozdział dwudziesty ósmy. Svalbard

Rozdział dwudziesty dziewiąty. Ostatni ryk

Od autorki

Źródła

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla moich rodziców, planety i wszystkich niedźwiedzi polarnych

Rozdział pierwszy. List

April Wood stanęła twarzą w twarz z niedźwiedziem polarnym dokładnie trzy tygodnie po przybyciu na Wyspę Niedźwiedzią. Ale wcześniej musiała w ogóle na nią dotrzeć, a podróż ta zaczęła się mniej więcej przed czterema miesiącami.

Do tego czasu codzienne życie April toczyło się normalnym torem, choć pierwsza przyznałaby, że była to dość osobliwa normalność. Jej ojciec pracował jako naukowiec na pobliskim uniwersytecie, gdzie całymi dniami badał zjawiska pogodowe. Zupełnie jak pogoda, przychodził do domu i z niego znikał o najbardziej nieprzewidywalnych porach – czasami zjawiał się o jedenastej wieczór albo wychodził, akurat gdy wracała ze szkoły. Zdarzało się, że pracował w weekendy, i wówczas miał trzy dni wolne w tygodniu. Nawet jednak wtedy zamykał się w gabinecie i zakopywał w starych, zakurzonych książkach o literkach tak małych, że od czytania bolały oczy. Gdy April przynosiła mu dzbanek herbaty albo obiad, kręcił głową, zdejmował okulary i przyglądał się jej ciekawie, jakby zapomniał na śmierć, że ma córkę.

– Ach – mówił – dziękuję… April.

Potem z powrotem pochylał głowę, przygryzał koniec długopisu, a ona cichutko zamykała za sobą drzwi gabinetu.

April miała zaledwie cztery lata, gdy zmarła jej mama. Kiedy o niej myślała, było tak, jakby wspominała dawno minione cudowne letnie wakacje. Ojciec nie ożenił się po raz drugi, co dało się zauważyć w domu. Wysoki, wąski budynek sprawiał wrażenie lekko nieszczęśliwego, a wewnątrz stale panował ziąb. Wszędzie zalegały cieniutka warstwa kurzu i to okropne uczucie, że czegoś brakuje – uczucie, którego April nigdy do końca nie umiała ująć słowami.

Większość czasu spędzała zatem w ogrodzie na tyłach, w dzikich, splątanych krzakach jeżyn, w których mieszkała rodzina miejskich lisów. April szczególnie fascynował jeden, którego nazwała Walecznym Sercem, bo wydawał się śmielszy niż pozostałe i raz niemal pozwolił jej się nakarmić truskawkami z ręki. Czas spędzany w ogrodzie pędził jak szalony, przerywała go tylko szkoła. April nie lubiła szkoły – albo może dziewczyny ze szkoły nie lubiły jej. Nie wiedziała, czy to dlatego, że pachnie lisem, czy dlatego, że jest najmniejsza w klasie, a może dlatego, że obcięła sobie włosy ogrodowym sekatorem. Tak czy siak, April nieszczególnie to przeszkadzało, bo i tak wolała zwierzęta od ludzi. Były znacznie milsze.

I wtedy przyszedł list.

April właśnie jadła z miski płatki kukurydziane, siedząc po turecku na podłodze. Po drugiej stronie salonu ręka ojca trzymająca grzankę ociekającą marmoladą zawisła nad dzisiejszą gazetą. Był koniec listopada i kiedy poczta z głośnym pacnięciem wylądowała na wycieraczce, April pomknęła do drzwi. Może to kartka świąteczna od babci Apples? Babcia nie tylko lubiła przysyłać kartki wcześnie, ale też była ulubioną babcią April, bo pachniała ciepłym, słodkim ciastem i mieszkała nad morzem.

Lecz zamiast kartek świątecznych na wycieraczce spoczywała duża, gruba koperta z napisem OFICJALNA PRZESYŁKA RZĄDOWA i znaczkiem pocztowym z Norwegii.

April położyła ją obok grzanki ojca, który z roztargnieniem podniósł przesyłkę, próbując ją ugryźć. Gdy uświadomił sobie co to, po jego twarzy przemknął dziwny grymas, jakby ktoś rzucił mu w oczy magiczne zaklęcie.

– Co to jest? – spytała.

– Jedziemy za krąg polarny – odparł, czytając list i mrugając bardzo szybko. – Dostałem pracę. Przyznaję, nie sądziłem, że mnie przyjmą, myślałem, że wybiorą kogoś z miejscowych. Lecz najwyraźniej mój artykuł na temat badań naukowych atmosfery ziemskiej ich przekonał. To stacja meteorologiczna na małej wyspie, dzień drogi łodzią od wybrzeża Norwegii.

April podskoczyła w miejscu.

– Na jakiej wyspie? Ilu ludzi tam mieszka?

– Ach. – Spuścił wzrok, zakłopotany. – To nie taka wyspa. W istocie… nie będzie na niej nikogo oprócz nas.

– Tylko my dwoje? – Poczuła nagły buzujący dreszczyk. – Zupełnie sami na wyspie?

Ojciec pochylił się na krześle.