Sir Steve Stevenson

Wypadek na wieży Eiffla

Agat na tropie

Ilustracje
Stefano Turconi
Tłumaczenie
Ewa Grabowska

Wydanie oryginalne:

Original title: Agatha Mistery. Omicidio sulla Tour Eiffel

Text by Mario Pasqualotto

Editorial project by Atlantyca Dreamfarm s.r.l., Italy

Illustrations by Stefano Turconi

All names, characters and related indicia contained in this book, copyright of Atlantyca Dreamfarm s.r.l., are exclusively licensed to Atlantyca S.p.A. in their original version. Their translated and/or adapted versions are property of Atlantyca S.p.A. All rights reserved.

© 2011 Atlantyca Dreamfarm s.r.l., Italy

Original edition published by DeAgostini Editore S.p.A.

International Rights © Atlantyca S.p.A., via Leopardi 8 – 20123 Milano – Italia

foreignrights@atlantyca.it – www.atlantyca.com

No parts of this book may be stored, reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without written permission from the copyright holder. For information address Atlantyca S.p.A.

Wydanie polskie:

© 2015 for this book in Polish language – Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

Redakcja, korekta i skład: Dolina Literek

ISBN 978-83-280-1763-4

Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o.

ul. Foksal 17, 00-372 Warszawa

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

e-mail: biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Aleksandra Łapińska / Virtualo Sp. z o.o.

Finderowie na świecie

Występują:

Agata

Obdarzona wspaniałą pamięcią dwunastolatka, która chce zostać autorką kryminałów.

Larry

Leniwy student prestiżowej szkoły dla detektywów Eye.

Pan Kent

Były bokser, a obecnie kamerdyner w najlepszym brytyjskim stylu.

Watson

Nieznośny kot syberyjski o doskonałym węchu.

Gaspard

Młody artysta malarz mieszkający na jednym z paryskich poddaszy.

Kierunek: Francja – Paryż

Cel

Znaleźć mordercę rosyjskiego dyplomaty, Vasiliya Prochnova, zabitego na paryskiej wieży Eiffla, jednej z największych atrakcji turystycznych świata!

Dedykuję Fridzie, która była moim wiernym towarzyszem przygód, zarówno prawdziwych, jak i fikcyjnych.

Dziękuję setkom osób, małych i dużych, które brały udział w spotkaniach poświęconych Agacie, Larry’emu i kryminałom dla dzieci. Bez wspaniałych organizatorów to nie byłoby możliwe, zatem szczególne podziękowania należą się Monii Gridendi i Stefanii Erindo (BiblioDays w Novellarze), Emanuele’owi Vietinie (Lucca Comics&Games) i Ilarii Avanzi (Nor na Festiwalu Courmayeur).

Początek śledztwa

Pobudka w niedzielę rano o ósmej nie zajmowała wysokiego miejsca na liście ulubionych zajęć Larry’ego Findera. Musiał jednak wstać, żeby obowiązkowo uczestniczyć w wideokonferencji na temat rozszyfrowywania zakodowanych informacji.

Ten największy śpioch spośród uczniów szkoły detektywistycznej pił jedną puszkę coli po drugiej, aby nie zasnąć przed komputerem. Napój aż przelewał się głośno w jego brzuchu.

Ale to nie usypiająca lekcja agentki EP34 przygnębiała młodego detektywa. Z okna swojego poddasza widział centrum Londynu pogrążone w gęstych chmurach. Zanosiło się na śnieżycę. Chłopiec zerknął na termometr za oknem i jęknął:

– To niemożliwe… Pięć stopni poniżej zera!

W każdej chwili mógł zacząć padać śnieg. Zapowiadano zamieć. Musiał szybko coś zrobić. Wyjście z domu w zimową zawieruchę również nie należało do jego ulubionych czynności.

– Och, mógłbym udawać, że mam jakiś problem techniczny – zamruczał, przeczesując nerwowo czarną czuprynę. – Czekają mnie wspaniałe wakacje w Paryżu z moim bratem Gaspardem. Po co je psuć, zanim się rozpoczęły?

Chłopiec poruszył lekko palcami po klawiaturze ze wzrokiem wbitym w kamerę internetową, aby nie budzić podejrzeń pozostałych uczestników wideokonferencji. Udało mu się uruchomić piracki program o sugestywnej nazwie Elektroniczne tsunami. Obraz na monitorze zaczął lekko falować, a potem drgać, stając się coraz bardziej nieczytelny. W ciągu minuty wyglądał jak wysłany spod wody. Zauważyła to pedantyczna nauczycielka szyfrów i nagle przerwała lekcję.

– Co się dzieje, agencie LF14? Czy ma pan jeszcze połączenie?

Larry w odpowiedzi udawał zakłócenia dźwięku, pocierając palcami mikrofon.

– Tracę… szszszsz… sygnał… szszszsz… – powiedział podekscytowany. – To z powodu… szszszsz… fatalnej pogody!

Chwilę później ekran stał się zupełnie czarny. Chłopiec szybko wyłączył komputer i ściągnął słuchawki.

– Jesteś mistrzem, Larry! – zawołał, wyrzucając w górę ramiona w geście zwycięstwa. – Nikt cię nie prześcignie w sztuce podstępu!

Jednym haustem opróżnił ostatnią puszkę, rzucił ją na biurko na stos innych, jakimś cudem utrzymujący się w równowadze, i założył kurtkę, rękawiczki i kominiarkę. Spakowana torba podróżna stała przy drzwiach, ale kiedy Larry miał ją chwycić, jego wzrok padł na wiszący na ścianie nowoczesny telefon komórkowy.

To był EyeNet, drogocenny sprzęt high-tech. Wnętrze eleganckiego urządzenia z tytanu mieściło technologię jak na filmie szpiegowskim, która służyła uczniom Eye International do prowadzenia śledztw na całym świecie.

Larry zazwyczaj nigdy się z nim nie rozstawał. Ale tym razem nie musiał zdawać egzaminu. Wyjeżdżał na wakacje, żeby wreszcie odpocząć. Przez jakiś czas nie chciał myśleć o szkole. Wahał się jeszcze przez chwilę, ściskając EyeNet w dłoni. W końcu zdecydował.

– Tu będzie bezpieczny… Nie chciałbym, żeby przez przypadek spadł z wieży Eiffla!

Odłożył sprzęt na miejsce i zamknął strych, obracając trzykrotnie klucz w zamku. Udał się prosto na stację St Pancras, gdzie powinien wsiąść do pociągu Eurostar, który jechał tunelem pod kanałem La Manche. Pociąg pędził z prędkością trzystu kilometrów na godzinę i dojeżdżał do stolicy Francji zaledwie w ciągu niecałych dwóch i pół godzin. Był cudem techniki, dlatego na samą myśl o tym, że zaraz do niego wsiądzie, Larry uśmiechał się zadowolony.

– Przyjadę do Gasparda akurat na obiad. Dobrze zrobiłem, rezygnując z samolotu! – stwierdził, widząc płatki śniegu, które zaczęły spadać z nieba.

Myślał oczywiście o kuzynce Agacie, która wyleciała do Paryża tego samego dnia wcześnie rano razem z kamerdynerem, panem Kentem i kotem Watsonem. Znajdowali się już w atelier¹ Gasparda i najprawdopodobniej wysłuchiwali jego nudnych wykładów na temat sztuki.

Larry dotarł do St Pancras zdecydowanie za wcześnie. Jego pociąg miał odjechać o 9.30. Wchodząc do dworcowej hali, stanął zdumiony. Ogromne metalowe arkady, lustrzane podłogi i lśniące wagony pociągów czekających na odjazd sprawiały wrażenie futurystycznej stacji kosmicznej.

– Na wszystkich tajnych agentów! – wykrzyknął zachwycony.

Nagle zmroził go głos dobiegający zza pleców.

– Co pan tu robi, agencie LF14?

Larry nie musiał się oglądać. Domyślił się, że stoi za nim jego profesor praktyk śledczych o pseudonimie UM60.

Jakim cudem on również znalazł się na St Pancras? Przyszedł przyłapać go na pospiesznej ucieczce z wideokonferencji na temat rozszyfrowywania zakodowanych informacji?

Skamieniały i czerwony ze wstydu Larry zaczął się niezręcznie tłumaczyć.

– Och, przykro mi z powodu lekcji. To nigdy się nie powtórzy!

– Nie wiem, o czym pan mówi, detektywie – odpowiedział sucho agent UM60. – I nie interesuje mnie to. Mam dużo ważniejsze sprawy do załatwienia!

Chłopiec westchnął z ulgą. Dopiero teraz odważył się odwrócić i spojrzeć w twarz profesorowi. Musiał jednak skierować wzrok w dół, ponieważ agent UM60 był człowiekiem o połowę niższym od niego.

Przyzwyczajony widzieć go tylko na monitorze komputera Larry nigdy dotąd nie dostrzegł, że w meloniku nasadzonym głęboko na głowę profesor bardzo przypomina pingwina.

Musiał powstrzymać chichot.

– Coś nie tak, agencie LF14? – zapytał podejrzliwie profesor.

– Och, nie, przysięgam!

– Dlaczego tak mi się pan przygląda?

– Zauważyłem, że ma pan przy sobie swój neseser… Wyjeżdża pan? – spytał Larry, żeby odwrócić jego uwagę.

– To chyba oczywiste – stwierdził agent UM60, gładząc wypomadowane wąsy. – Wsiadam do pociągu do Paryża o 9.30. Mam pilny przypadek do rozwiązania, detektywie.

Larry o mało nie wybuchnął śmiechem. Aby tego uniknąć, chwycił walizeczkę profesora i ruszył wzdłuż peronu.

– Proszę pozwolić, żebym odprowadził pana do właściwego wagonu – zaproponował.

Niestety nie zauważył solidnego łańcucha, który łączył rączkę nesesera z nadgarstkiem profesora. W efekcie od upadku i okrzyku bólu profesora rozpoczął się długi dzień młodego detektywa Larry’ego Findera, który musiał się zmierzyć z najbardziej niebezpiecznym przypadkiem w swojej karierze.