Lauren St John

Kat Wolfe prowadzi śledztwo

Zilustrowała Beidi Guo
Przetłumaczyła Barbara Górecka

Tytuł oryginału: Kat Wolfe Investigates

Tłumaczenie: Barbara Górecka

Redaktor prowadzący: Agnieszka Nowak

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska

Korekta: Agnieszka Luberadzka

Skład: Red Line Studio Ltd.

© Copyright for text by Lauren St John, 2018

© Copyright for illustration by Beidi Guo, 2018

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

Warszawa 2019

All rights reserved

Wydanie pierwsze: Wielka Brytania 2018

Macmillan Children’s Books, oddział Pan Macmillan

Wydanie I

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-280-7072-1

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl, www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

1. Niezapowiedziany gość

Kat Wolfe obudziła się ze sztywnym karkiem i dręczącym poczuciem, że nie jest sama. Wstrzymała oddech. Usłyszała coś, czy tylko jej się zdawało? Tak, znowu ten odgłos – lekkie metaliczne szczęknięcie. Odetchnęła z ulgą. Zasuwka w kuchennym oknie się obluzowała i hałasowała, kiedy szarpał nim wiatr.

Kat wstała z ociąganiem, poprawiła poduszki i podniosła koc z podłogi. Trzeci wieczór z rzędu zasnęła na kanapie, czekając na powrót mamy. Końcówka piątkowego dyżuru w klinice weterynaryjnej, gdzie pracowała doktor Ellen Wolfe, była prawdziwym urwaniem głowy. Jej szefowie – Edwin Nash i Vince Craw – wymagali pełnego poświęcenia od personelu (czyli mamy Kate i dwóch zabieganych pielęgniarek).

Dzisiaj wypadały walentynki, więc nie było aż takiego szaleństwa jak w Wigilię czy Halloween, ale liczba klientów mogła śmiało konkurować z tą, która była normalna dla Wielkanocy. Kat wyobrażała sobie mamę, jak pochylona nad stołem operacyjnym ratuje życie mieszańca labradora i pudla, który pożarł pudełko czekoladowych serduszek, połknął zaręczynowy pierścionek lub próbował spacyfikować maine coona siedzącego przy bezmyślnie ustawionej świecy.

Mama harowała, a w tym czasie na zapleczu kliniki Edwin i Vince podliczali zapewne obfity utarg. Pochyleni nad arkuszami rachunkowymi niczym para sknerusów, z zadowoleniem wpisywali w rubryki potrojone opłaty za świąteczny dyżur i nagłe wypadki, koszty administracyjne, opłaty za rentgen, kroplówki, zastrzyki z witamin, skany, badania laboratoryjne, antybiotyki, kocimiętkę, gryzaki, środki przeciwpchelne i przeciwbólowe. Bywało, że klienci, podliczeni w ten sposób, sami potrzebowali pomocy lekarskiej.

Zdaniem doktor Wolfe dobry weterynarz musiał być jednocześnie zaklinaczem zwierząt i znawcą ludzkiej psychiki. Regularnie odgrywała rolę rozjemczyni w sprawach pupili, których właściciele byli skłóceni lub właśnie się rozwodzili. Starsi ludzie ją uwielbiali. Większość umawiała się na wizyty, aby po prostu się z nią zobaczyć, ponieważ ich zwierzakom tak naprawdę nic nie dolegało.

Mama Kat, wiedząc, że jedna wizyta w klinice może pochłonąć ich skromne miesięczne emerytury, nauczyła się magicznym sposobem nakrywać takie badania czapką niewidką. Po prostu „zapominała” wpisać je do rejestru. Nie ma wizyty, nie ma opłaty. Doktor Wolfe nie uważała wcale, że Superklinika Weterynaryjna Nash & Craw ma być instytucją dobroczynną. Wyznawała jednak zasadę, że przede wszystkim trzeba się kierować sercem.

Jednak po pewnym czasie Edwin i Vince wpadli na trop tych „zagubionych” wizyt i dostali szału. Od trzech miesięcy odejmowali doktor Wolfe od pensji każdego pensa, którego – jak wyliczyli – była im winna, wraz z odsetkami. Kat i jej mama nie musiały jeszcze żyć o suchym chlebie, ale ich podstawowym daniem stała się fasolka na grzance.

To jednak nie wszystko. Przez całe dwanaście lat i kilka miesięcy swojego życia Kat miała tylko mamę i razem stawiały czoła światu. Kat nie narzekała. Mając do wyboru spędzanie weekendów z koleżankami z ponurej londyńskiej szkoły, opętanymi obsesją selfie, albo przesiadywanie w klinice z mamą i zwierzętami, bezdyskusyjnie wolała to drugie.

Niestety, Vince i Edwin wykryli i zniszczyli nawet te ich ulubione chwile. Powołując się na zasady bezpieczeństwa i higieny pracy, zabronili Kat pomagać mamie na dyżurach w klinice, a nawet przyglądać się jej pracy. To oznaczało, że odtąd w każdy weekend i trzy noce w tygodniu, kiedy mama miała dyżur, Kat musiała zostawać w domu z Naską – bułgarską studentką, która u nich mieszkała.

Naska była jedną z najcudowniejszych osób, jakie znała Kat, lecz miała tę wadę, że ciągle zakuwała, a kiedy miała wolną chwilą, wykorzystywała ją na spanie. Dzisiaj było jednak inaczej. Siostra Naski, która pracowała w północnym Londynie, trafiła na ostry dyżur z atakiem wyrostka. Ponieważ mama Kat napisała esemesa, że niedługo wraca, dziewczyna nalegała, aby Naska jak najszybciej pojechała do szpitala. Nie musiała się nią zajmować, bo mama wkrótce miała być w domu.

Kiedy Bułgarka była przy drzwiach, komórka Kat znów piknęła. Doktor Wolfe w ostatniej chwili coś wypadło. Kat pomachała Nasce na pożegnanie, nie wspomniawszy o wiadomości.

Od tego czasu minęły prawie trzy godziny.

Było wpół do drugiej w nocy. Kat nie bała się samotności. Drzwi były zamknięte na cztery spusty i dziewczynka wiedziała, że mama przyjedzie prosto do domu, gdy tylko upora się z jakimś nagłym przypadkiem. Jednak puste, milczące pokoje sprawiały, że po raz kolejny zatęskniła za własnym zwierzakiem – psim towarzyszem, który by jej strzegł, albo kotem, który zwinąłby się przy niej, mrucząc.

Niestety, nie było to możliwe, choć jej mama spędzała większość czasu ze zwierzętami. Mieszkały w wynajętym domku bez ogródka, stojącym przy ruchliwej londyńskiej ulicy.

„Jeśli kiedykolwiek będę miała wolną chwilę, żeby poszukać innej pracy, jeśli będzie nas stać na własny dom z ogrodem i jeśli wystarczy nam czasu, obiecuję, że będziesz miała wymarzonego kota, psa, kucyka, chomika czy innego zwierzaka” – powtarzała często mama.

Kat rzadko się dąsała, ale tym razem naprawdę miała dosyć.

„Jeśli, jeśli, jeśli…”. Za często ostatnio musiała słuchać tego refrenu.

Po wyjściu Naski położyła się na kanapie i zaczęła po raz kolejny czytać powieść o koniach. Ale nawet ulubiona lektura budziła jej irytację, bo przypomniała, jak bardzo pragnęła kontaktu z prawdziwymi końmi, a nie tylko tymi z kart książki. Ponadto czytanie wzbudzało poczucie winy. Obiecała mamie, że wreszcie zrobi porządek na tanim, chwiejącym się regale z książkami, w który właściciel raczył wyposażyć pokój, ale nie mogła się do tego zabrać. Zresztą była to niemała robota. Podczas gdy większość ludzi z ich otoczenia wydawała każdy zaoszczędzony grosz na ciuchy, podróże czy atrakcyjne gadżety, panie Wolfe zgodnie wybierały książki i ciastka. Obcięcie zarobków doktor Wolfe położyło kres tym przyjemnościom. Mama tłumaczyła Kat, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

– Jest okazja, żeby zrobić coś dobrego i wreszcie uporządkować twój księgozbiór, nad którym już dawno straciłaś kontrolę.

Kat była w szoku.

– Chcesz powiedzieć, że miałabym się pozbyć części książek? – Dla niej książki były jak pamiętniki.

Wystarczyło, żeby spojrzała na powieść przygodową, którą czytała parę lat wcześniej, a już wskakiwała w kapsułę czasu i przeżywała przygody bohaterów jak własne wspomnienia.

– Tylko trochę – pocieszyła ją mama. – Dwadzieścia, góra trzydzieści. Może zaczniesz od tych z obrazkami? Nie sądzę, żebyś jeszcze kiedyś do nich zajrzała.

– Chcesz, żebym się pozbyła Tygrysa, który przyszedł na herbatkę? Jak możesz! Przecież to pierwsza książka, jaką mi czytałaś!

Mama momentalnie się rozpromieniła.

– A więc pamiętasz! No dobrze, tego nie, ale czy nie mogłabyś się rozstać z powieściami detektywistycznymi, które czytałaś po dziesięć razy? Przynajmniej połowa z nich kąpała się z tobą w wannie!

– Dobra, ale pod warunkiem, że ty się pozbędziesz swoich starych, zakurzonych podręczników.

Mama popatrzyła na nią z oburzeniem.

– Nie mogę się z nimi rozstać. Tam jest ważna, ratująca życie wiedza!

– Chcesz mi wmówić, że jest ci niezbędny każdy tom Katalogu Weterynaryjnego Mercka z 2009 roku? Te tomiszcza razem ważą prawie tyle co ja. Gdyby któryś spadł z wysokiej półki, mógłby zabić!

W rezultacie większość książek została, choć Kat wyniosła do sklepu fundacji charytatywnej całą torbę ilustrowanych opowieści i bajek. Mama przełożyła najcięższe tomy na niższe półki. Brak miejsca sprawił, że aktualny rocznik Katalogu Weterynaryjnego Mercka musiała zostawić na górnej półce, podpierając książki na końcu wyjątkowo brzydkim wazonem – darem od wdzięcznej pacjentki.

– Nie musiała wyrażać wdzięczności – skomentowała Kat, kiedy mama przyniosła tę ohydę do domu. – Kojarzy mi się z Krzywą Wieżą w Pizie.

– Jest ręcznie robiony – wyjaśniła mama. – A przez to wyjątkowy, bo Thelma włożyła w niego serce.

Nagle Kat zdała sobie sprawę z nieobecności dźwięków. Pierwsze porywy nadchodzącej burzy szarpały okiennicami, ale kuchenne okno przestało hałasować i trwało w ciszy. Jakby…

Lodowaty palec strachu przesunął się wzdłuż jej kręgosłupa. Jakby ktoś je przytrzymał… Tylko dlaczego miałby to robić? Chyba że…

Ciche tąpnięcie, brzęk szkła i stłumione przekleństwo potwierdziło najgorsze. Ktoś był w kuchni!

Przez ułamek sekundy Kat łudziła się nadzieją, że po prostu mama wróciła. Doktor Wolfe musiała zapomnieć kluczy i nie chcąc nikogo budzić, postanowiła wejść przez kuchenne okno, które łatwo było otworzyć. Tak. Za chwilę zapali światło i zrobi sobie herbatę. Kiedy zobaczy, że Kat czeka na nią na kanapie, uda, że się gniewa, choć nie będzie potrafiła ukryć, jak ją cieszy widok przyjaznej twarzy. A potem usiądą razem i będą jadły racuszki z syropem klonowym i masłem orzechowym. I Kat doczeka ulubionej części dnia – opowieści mamy o przypadkach z dyżuru.

Ale nie zapaliło się światło. Nikt nie zrobił herbaty. Kat tkwiła na kanapie sparaliżowana strachem, niezdolna do ruchu. Komórka leżała na szafce przy jej łóżku, podłączona do ładowarki. Schody prowadzące do sypialni na górze znajdowały się w korytarzu pomiędzy salonem a kuchnią. Nie było mowy, żeby tam weszła, nie będąc zauważoną. Ani też nie było w pobliżu szafy, w której mogłaby się ukryć.

Mdłe światło lampy w korytarzu osłabło na moment, kiedy ktoś się pod nim przesunął. Kat przewinęła się przez oparcie kanapy i ukryła za nią. Serce tłukło się w jej piersi jak oszalałe. Minęła wieczność i nic się nie działo. Kat próbowała nie oddychać i nie kasłać, choć rozpaczliwie chciała robić obie rzeczy. Wreszcie skrzypnęła podłoga.

Kat, odkąd sięgała pamięcią, ćwiczyła tłumienie lęku. Jako córka lekarki weterynarii wiele razy miała do czynienia ze zwierzętami, u których ból oraz strach wywoływały agresję. Można je uspokoić pod warunkiem, że samemu się jest spokojnym i opanowanym, nawet jeśli trzeba udawać. Ale jak zachować spokój, kiedy intruz zbliża się do ciebie w półmroku salonu?

Rozbłysła latarka. Snop światła zaczął sunąć po pokoju niczym wszystkowiedzące spojrzenie. Jeszcze chwila, a intruz zobaczy koc opadający z kanapy i szybko doda dwa do dwóch. Co robić? Trzęsące się ze strachu ciało Kat było tak samo przydatne jak parasolka przy sztormie. Nie potrafiłaby się obronić przed polną myszką.

Coraz bardziej spanikowana, poczuła nagle, że coś twardego i okrągłego uciska jej biodro. Piłka tenisowa! W zeszły weekend pomagała mamie w opiece nad jack russell terierem, którego właściciel przebywał w Paryżu. Bystry psiak był prawdziwym wulkanem energii i godzinami aportował piłeczkę, którą Kat rzucała mu we wszystkie kąty domu. Aż wreszcie piłka gdzieś się zapodziała.

Nagle przyszło jej do głowy, że jeśli ciśnie ją do korytarza, w kierunku kuchni, spłoszy intruza, który przestraszy się, że ktoś wchodzi do domu, i ewakuuje się tą samą drogą, którą wszedł. Nic lepszego nie potrafiła wymyślić. Problemem była odpowiednia trajektoria lotu. Jeśli ciśnie piłkę zbyt nisko, włamywacz się domyśli, skąd wyleciała. Jeśli piłka poleci za wysoko albo za bardzo na prawo lub na lewo, odbije się od framugi drzwi salonu. Dla intruza będzie to jawny dowód, że ktoś się tu kryje i wtedy już nic jej nie uratuje.

Teraz był przy telewizorze. Kat wyobraziła sobie, jak się wgapia w prehistoryczny odbiornik i dociera do niego, że wybrał kiepski dom na rabunek. To była jej szansa. Chwyciła piłkę. Zanim zdążyła się zamachnąć, usłyszała nerwowy wdech. Snop światła latarki zatańczył jak szalony, a potem rozlał się na podłodze obok Kat. Złodziej musiał zauważyć koc. Zaraz zajrzy za kanapę.

Nie było czasu do stracenia. Nie było czasu na celowanie. Kat cisnęła piłkę ze wszystkich sił.

Nie trafiła do kuchni. Nie trafiła nawet do korytarza. Piłka odbiła się od górnego rogu framugi i rykoszetem pomknęła przez salon. Kat była tenisowym antytalentem. Ale tym razem, kiedy usłyszała pacnięcie piłki o ceramiczną powierzchnię, wiedziała, że wbiła asa serwisowego. Złodziej też to usłyszał, bo światło latarki błyskawicznie odskoczyło od kanapy.

Za późno. W momencie, kiedy piłka walnęła w wazon od Thelmy, nagle uwolniona edycja Katalogu Weterynaryjnego Mercka, licząca całe 3326 stron, zerwała się do lotu jak morski ptak z urwiska. Intruz nie zdążył zobaczyć, co wbiło mu się kantem w czoło. Padając, odruchowo chwycił się regału. Na szczęście leniwy właściciel domu nie zdążył zakotwiczyć półek w ścianie. Z pomrukiem lwa morskiego mebel gwałtownie odchylił się od muru, rozrzucając książki na wszystkie strony i wywołując całą serię minikatastrof.

Ośmiotomowa kaseta Utworów zebranych Jamesa Herriota rozwaliła w drobiazgi lampę. Przy okazji w drobny mak rozbił się kubek Kat, który wylądował na dywanie w powodzi napoju z migdałowego mleka i słodu. Ilustrowana Alicja w Krainie Czarów stłukła szklany wazonik z różową różą, którą Kat dała mamie w walentynki, i przy okazji zalał szkolne wypracowanie leżące obok. Słownik Weterynaryjny Blacka zgarnął ze ściany obraz, ten zaś spadł na odłamki koślawego wazonu Tess.

Kat, wyglądająca zza kanapy, nie wierzyła własnym oczom. Regał, uwolniony od swojego brzemienia, przechylał się coraz gwałtowniej w chmurze odłamków drewna, drzazg i tynku. Latarka niedoszłego złodzieja potoczyła się pod stół i oświetliła chudą zakapturzoną postać, która gramoliła się z podłogi, lecz zanim zdążyła wstać, znokautował ją mebel. Finałowe uderzenie było ogłuszające. Regał zmiótł także telewizor.

W opadającym obłoku pyłu Kat dostrzegła oniemiałą mamę, stojącą w drzwiach i ściskającą w dłoni klucze.

– Zawsze myślałam, że dzikie imprezy z demolkami to specjalność nastolatek, a nie dzieci – powiedziała słabym głosem. – Gdzie jest Naska?

Kat odsunęła kanapę, podbiegła do matki i kurczowo ją objęła.

– Mamo, to nie jest impreza. Naska musiała jechać z siostrą do szpitala na ostry dyżur, a do domu włamał się złodziej! Szybko, dzwoń na policję!

Dopiero teraz mama włączyła światło. Złodziej leżał bezwładnie na podłodze salonu, oprawiony jak kiepski portret w ramę obalonego regału. Nieprzytomna, blada, dziobata twarz wyglądała dziwnie anielsko.

Doktor Wolfe wydała przerażony okrzyk i nie puszczając ręki córki, wybrała 999.

– Kat, to jest to. Ostatnia kropla. Miarka się przebrała. Gdyby coś ci się stało, nigdy bym sobie nie wybaczyła.

– Na szczęście nic się nie stało. – Kat wreszcie mogła się uśmiechnąć. Teraz, kiedy mama wróciła i policja była w drodze, poczuła się znacznie lepiej. – Mówiąc w skrócie, uratowały mnie: wazon Thelmy, nadgryziona piłeczka tenisowa oraz Katalog Weterynaryjny Mercka – wyjaśniła. – A ciebie co zatrzymało w gabinecie?

– Mówiąc w skrócie, zwolniłam się z pracy. A może zostałam zwolniona. Rozumiesz, poszło na ostro, więc trudno powiedzieć. W każdym razie mogę odejść w każdej chwili i dokąd zapragnę. Nie wiem, dokąd trafimy, Kat, ale wynosimy się stąd.