Katarzyna Wasilkowska

MIESZKO DETEKTYW

Zagadka skradzionych kluczy

Ilustracje Nika Jaworowska-Duchlińska

Tekst: Katarzyna Wasilkowska

Ilustracje: Nika Jaworowska-Duchlińska

Redaktorka inicjująca: Magdalena Cicha-Kłak

Redaktorka prowadząca: Olga Gorczyca-Popławska

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska, Katarzyna Sendecka

Korekta: Anna Romaniuk

Projekt okładki i skład: Justyna Wiśniewska

© Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2024

Wydanie I 

Warszawa 2024

M2095

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-8319-669-5

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl, www.wydawnictwowilga.pl

Mieszko detektyw

Otworzyłem drzwi. Na progu stała mama ze słuchawką przy uchu. Miała śmiertelnie poważną minę. Już wiedziałem, że nici z moich planów.

Tego dnia zamierzałem ostatecznie zdecydować, czy chcę zostać hodowcą pomidorów. Kocham pomidory, zwłaszcza bawole serca oraz malinowe. Moja młodsza siostra Kazimiera uznaje jedynie małe pomidorki czereśniowe. Często łyka je nawet bez gryzienia.

Cała rodzina nazywa Kazimierę – Kazią. Ja jednak zdecydowałem się zwracać do niej pełnym imieniem. Zrobiłem to w dzień jej piątych urodzin. Uznałem, że nabierze od tego trochę powagi.

Lepiej, żebyście już na samym początku się dowiedzieli: Kazimiera jest osobą szaloną i nieprzewidywalną. Zwłaszcza w sprawach jedzenia. To z jej powodu zapisałem się do Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej. Na zbiórkach ćwiczymy pierwszą pomoc. Nie mogę pozwolić, żeby moja siostra padła ofiarą własnego łakomstwa.

Jako hodowca mógłbym uprawiać tylko takie odmiany, jakie chcę – i na pewno nie czereśniowe. Miałbym tyle pomidorów, ile dusza zapragnie, a poza tym najlepsze dojście do keczupu, zupy i sosów pomidorowych. Wiele osób żywi do pomidorów podobny stosunek jak ja – potrzebują ich. Sądzę, że to dobry sposób na życie. Chciałem to jednak spokojnie rozważyć, w końcu chodzi o moją przyszłość.