Eliza Piotrowska

Stare radio. Wszystko gra!

Ilustracje Joanna Gębal

Tekst: Eliza Piotrowska

Ilustracje: Joanna Gębal

Redaktor prowadzący: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Katarzyna Juszyńska

Korekta: Anna Kapuścińska

Projekt graficzny i DTP: Ewa Sosnowska, Justyna Wiśniewska

© Copyright for text by Eliza Piotrowska, 2020

© Copyright for illustration by Joanna Gębal, 2020

© Copyright for this edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., Warszawa 2020

All rights reserved

Wydanie I

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-280-8576-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Spis treści

Fototapeta

Kisiel

Szafa

Ufoludek

Strach

Grająca szafa

Radio

Wakacje

Radek

Czas

Kolacja

Sen

Książki

Sąsiedzi

Wojna

Wydarzenia

Fale

Rytm

Sonia

Podwórko

Dziewczyny

Ukraina

Mama

Powitanie

Gość

Szyfr

Alfabet Morse’a

Tajemnica

Film

Kawa

Wizyta

Gabinet

Zdjęcie

I co teraz?

Powrót

Dziadek

Lampa

Pestka

Kamyki

LIST

Przeprowadzka

Niespodzianka

Szaleństwo!

Szczęście

Początek

Trzy tygodnie później

Zakończenie

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Fototapeta

Cześć! Jestem Jaś. Mam dwóch starszych braci i odstające uszy. Uszy zakrywam włosami, a z braćmi jest trochę gorzej. Nasze mieszkanie jest duże, ale wydaje się małe, dlatego że to nas jest dużo. W jednym pokoju mieszkają mama z tatą, w drugim Radek, Michał i ja, a w trzecim – dziadek z babcią. W pokoju rodziców są białe ściany, w naszym pokoju każda ściana ma inny kolor, a w pokoju dziadków jest fototapeta, czyli wielkie zdjęcie z pięknym krajobrazem. Mamusia mówi, że ten krajobraz wcale nie jest piękny i że fototapeta jest stara i niemodna, a babcia mówi, że nie będzie niczego zmieniać, bo lubi stare i niemodne rzeczy.

I fototapeta wisi dalej.

Kisiel

– Idź do babci! – burknął Radek.

– Dlaczego?

– Zaraz przyjdzie do mnie kolega.

– A co będziecie robić? – chciałem wiedzieć.

– Grać na gitarach.

– Ale ja nie będę wam przeszkadzał. Mogę zostać? Proooszę…

– Idź do babci! No, już!!!

I tak było zawsze, gdy do moich braci przychodzili koledzy. Oni bawili się w najlepsze, a ja zostawałem sam, bo w naszej kamienicy nie ma nikogo, z kim mógłbym się bawić. To znaczy nikogo w moim wieku. Dlatego przesiadywałem u dziadków, którzy zawsze mieli dla mnie czas. Graliśmy w Piotrusia albo w chińczyka – bo moi dziadkowie znają tylko takie gry.

A gdy byłem smutny, babcia robiła mi kakao albo kisiel.

Szafa

– Co się stało? – zapytała babcia.

– Znów mnie wygonili…

– Wolisz kisiel czy kakao?

– A to zbóje! – Dziadek roześmiał się, wynurzając głowę z szafy.

– Dziadku, co tam robisz? – Przestraszyłem się, bo dziadek był strasznie potargany.

– Zaprawiam nawiasy…

A do tego plątał mu się język!

– Naprawiam zawiasy! – poprawił się szybko.

Babcia zajrzała mu przez ramię:

– No właśnie, i jak ci idzie?

– Prawe skrzydło jest uszkodzone. Nie będzie się domykać.

– Trudno…

– A może już czas… – zaczął nieśmiało dziadek, ale babcia szybko mu przerwała.

– Nie ma mowy! Ta meblościanka to nasz prezent ślubny!

Dziadek usiadł zrezygnowany na tapczanie.

– To będzie mnie bardzo denerwować – powiedział zmartwiony. – Jak obraz, który wisi krzywo na ścianie…

– A może Radek znajdzie taką szafę w internecie? – przyszło mi do głowy.

– To jest myśl! – Dziadek się ucieszył.

– Kaziu! – Babcia pogroziła mu palcem.

I dziadek się poddał.

Jak mamusia z tą fototapetą.

Ufoludek

Babcia przyniosła kisiel w kubku i postawiła go na stole. Zapachniało cukrem i poziomkami.

– Smacznego – powiedziała i pogłaskała mnie po głowie.

Jadłem i zerkałem na szafę. Dziadek miał rację – jej niedomknięte drzwi przeszkadzały. Szczególnie, gdy się o nich wiedziało. Nagle… w ciemnym brzuchu szafy coś błysnęło! Jakieś zielone oko!!!

– Ktoś tam jest! – Zakrztusiłem się z przejęcia.

– Gdzie? – zapytali chórem babcia z dziadkiem.

– W szafie! To na mnie patrzy!!! – krzyknąłem przerażony.

– Oj, Jasiu, Jasiu, pewnie twoi bracia znów naopowiadali ci jakichś niestworzonych historii. – Babcia pokiwała głową, a dziadek wstał i związał drzwiczki szafy sznurkiem.

– Już możesz jeść spokojnie – powiedział i wrócił do czytania gazety.

Ale ja wiedziałem swoje. Dziadkowie ukrywali w szafie ufoludka!