Emi Pinto

Bee Bakshi i piernikowe siostry

Przełożyła Ewa Rosa

Tytuł oryginału: Bee Bakshi and Gingerbread Sisters

Tłumaczenie: Ewa Rosa

Redaktor inicjująca: Olga Gorczyca-Popławska

Redaktor prowadząca: Katarzyna Juszyńska

Redakcja: Milena Schefs

Korekta: Agnieszka Czerepowicka, Magdalena Mierzejewska

Skład: Marta Krzemień-Ojak, Ewa Sosnowska

© Copyright for text and illustrations by Midori Derome-Pinto, 2023

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2024

All rights reserved

Warszawa 2024

Wydanie I

M2133

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-8387-284-1

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o. i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Fragment

Dedykacja

Prolog. Piernikowe siostry

1. Nury i burze

2. Ciemna woda i śmierdzące moczary

3. Irytujące spotkanie

4. Proszona kolacja

5. Mama Bee planuje niespodziankę

6. Bee jest nieposłuszna

7. Piernikowa Wiedźma

8. Wykradanie się po zmroku

9. Albus

10. Naleśniki i niebezpieczeństwo

11. Znalezienie pierwszego okruszka

12. Herbata na bezsenność

13. Mile widziana wizyta w deszczowy dzień

14. Odkrywanie w ciemnościach

15. Uciekaj najszybciej jak możesz

16. Maleńkie kłamstwo

17. Bee wraca

18. Chura do podziału

19. Seria nietypowych zdarzeń

20. Wszyscy uwielbiają pierniczki

21. Kto poluje na kogo?

22. Złe rzeczy przytrafiają się trójkami

23. Nie jesteś tu mile widziana

24. Cień w lustrze

25. Pułapka zostaje zastawiona

26. Ktoś zaginął

27. Nie pasujesz

28. Światło

29. Przywołana burza

30. Spodoba ci się ten układ

31. Uroczystość na cześć babci

32. Okulary wykrywające duchy

Podziękowania

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dla Avo, Adama i mojej ukochanej Lilou

Prolog. Piernikowe siostry

Brokatowe wstążki na uchwytach kierownicy powiewały niczym spadające gwiazdy, gdy Gretta pędziła rowerem po szutrowej drodze.

Przy takiej prędkości żaden duch nie był w stanie jej przegonić.

Uniosła się odrobinę i pochyliła, by pokonać wzniesienie. Pedałowała z całych sił, podczas gdy las napierał na nią z obu stron – gęsty i ciemny, i pełen szeptów. Oddychała urywanie, a pot ściekał jej po gęstych rudych lokach. Zmierzch stopniowo przeradzał się w noc i jej uszy wypełniło zawodzenie komarów, ale nie mogła zwolnić. Miała coraz mniej czasu.

Pokonała ostatni zakręt i w końcu dotarła na szczyt wzniesienia, po czym pomknęła wijącą się drogą z powrotem w dół. Zjazd był już blisko, jednak właśnie w tym momencie coś szarpnęło za kierownicę. Rower w kolorze piernikowego brązu, z odrobiną różowej jak lukier farby na ramie, skręcił gwałtownie, ale dziewczynka szybko odzyskała równowagę i dalej pedałowała zawzięcie.

Coś znowu spróbowało wyrwać jej kierownicę z rąk, więc zacisnęła palce na uchwytach i trzymała je mocno jak w imadle.

„Nie sądzę!”

Kątem oka widziała drżące łuskowate pnie drzew i szmaragdowy mech. Las wyglądał niemal jak mrugające oczy. Nagle odniosła wrażenie, że szutrowa droga rozciąga się w nieskończoność, a zjazd zniknął, jakby nigdy go nie było. Zimny pot spływał jej po plecach, a puls dudnił w uszach.

„A niech to!” Gretta wyhamowała i pozwoliła, aby rower upadł na ziemię w chmurze pyłu i wstążek. Spojrzała w głąb lasu, mrużąc oczy, i dostrzegła niewielkie migoczące plamy, niebieskie jak jej ogrodniczki. Jezioro było blisko. Tak jak jej siostra.

Gretta zanurkowała między pnie, ignorując gałęzie chłoszczące jej ramiona i nogi. Zeschłe liście chrzęściły pod stopami, a gałązki pękały z trzaskiem. W końcu wybiegła na trawę i ujrzała znajomy zarys rodzinnej chatki na tle jeziora. Samotna postać szła właśnie pomostem do pustego kajaka, który na nią czekał.

Gretta z trudem przełknęła ślinę. Czas jej się skończył. W uszach dzwoniło, a stopy ślizgały się na trawie, gdy pędziła w stronę małej dziewczynki w ciemnopomarańczowej koszuli nocnej. Minęła palenisko i przeskoczyła przez ręczniki porzucone na ziemi po popołudniowej kąpieli.

Upiorny krzyk nura poniósł się echem po wodzie.

Stopy Gretty zaczęły się zapadać w szarym piasku, ale to jej nie spowolniło. Wskoczyła na pomost w chwili, gdy dziewczynka pochyliła się i musnęła palcami metal kajaka.

– Hanno!

Objęła młodszą siostrę ramionami i pociągnęła do tyłu. Padły na deski pomostu. Ból zapłonął w łokciach Gretty i przeszył jej ramiona. A potem Hanna ocknęła się, ściągnęła brwi i rozejrzała wokół ze zdziwieniem. W jej oczach widać było migotanie, jakby odbicie kogoś innego, które rozmywało się coraz bardziej z każdym mrugnięciem powiek. Gretta dalej mocno ją obejmowała, czekając, aż oddech dziewczynki się uspokoi. Bezpieczne. Były bezpieczne.

Na razie.

Gretta wyzywająco wysunęła podbródek i zmarszczyła nos, patrząc na jezioro. „Niezła próba”. Ciepła bryza kołysała drzewami, niosąc ze sobą zapach piernika. Gretta zacisnęła dłonie w pięści, ukrywając resztki ciasta, które zostały jej pod paznokciami, po czym pochyliła głowę w stronę siostry, aż ich czoła się zetknęły.

– Nie pozwolę, by cokolwiek ci się stało. Obiecuję.